Ενα διαφορετικό ηλεκτρονικό ημερολόγιο του δημοσιογράφου Νίκου Ελ. Θεοδωράκη
Sunday, July 5, 2009
Ταξιδεύουμε για το Θραψανό…
Το καράβι μας περιμένει στο λιμάνι του Πειραιά. Λίγο πριν τις 10 σήμερα το πρωί…
Δεν έχει ακόμα κίνηση στο κατάστρωμα που βγήκα να κάνω μια βόλτα.
Επάνω έχει αρχίσει να έρχεται κόσμος…
Ενα ζευγάρι φωτογραφίζεται σε μια αναμνηστική ποζα. Φυσικά μοντέλο η κυρία…
Το καράβι λύνει κάβους και ξεκινάει. Έχει πάει κι όλας 11.
Την ίδια ώρα στο λιμάνι μπαινοβγαίνουν άλλα μικρότερα καράβια…
Κάποιοι επιβάτες στο κατάστρωμα αγναντεύουν την ώρα που το πλοίο αφήνει το λιμάνι.
Το ρολόι στο λιμάνι. Στις έντεκα αντί για κούκο έπαιξε “τα παιδιά του Πειραιά”…
Η έξοδος. Σιγά σιγά βγαίνουμε από το λιμάνι. Το ταξίδι άρχισε...
Στα μπαρ του πλοίου μπορείς να ψωνίσεις από καφέ μέχρι ότι τραβάει η ψυχή σου από ποτά.
Λένε πως εμείς οι Κρητικοί είμαστε σοβινιστές. Υπερβολές! Εντελώς συμπτωματικά δεν έχει άλλες, ακτός από κρητικές εφημερίδες το περίπτερο…
Οι μικρές πατρίδες είναι που μας σημαδεύουν. Όλοι εμείς που συγκυριακά βρεθήκαμε στην Αθήνα, ερίζουν τις ρίζες μας από κάποιο χωριό της ελληνικής επαρχίας. Εκεί αναπνεύσαμε τον πρώτο αέρα, εκεί περάσαμε τις δυσκολίες της εφηβείας, εκεί ζήσαμε στιγμές μοναδικές, εκεί είναι φυσικό να αναζητούμε και στιγμές ξεκούρασης και αναζωογόνησης.
Κυριακή σήμερα και έχει ζέστη, όχι όπως χθες, αλλά έχει.Ετοιμαζόμαστε νωρίς για το ταξίδι. Φεύγουμε από το σπίτι στις 9.15. Δεν έχει κίνηση ο δρόμος για τον Πειραιά. 9.30 είμαστε κι όλας κάτω από το KNOSSOS PALΑCE.Δέκα λεπτά αργότερα έχουμε τακτοποιηθεί στην καμπίνα μας. Α, βλέπω βελτιώσεις… Μια τηλεόρασηLGπλάσμα είναι στη διάθεσή μας. Στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά ο Λάμπρος την έχει ψάξει απ’ ολες τις πλευρές. Έχει υποδοχή και για πλέιστεισον. Δε χάνει την ευκαιρία. Το συνδέει πάνω της και κάθεται να παίξει…
Εγώ πάλι ψάχνομαι γιαinternet.Ένα ελεύθεροWiFiπου παρέχεται από το Οργανισμό Λιμένος Πειραιά είναι αδύνατον να ανοίξει σελίδες. Στο καράβι υπάρχει γωνιά γιαinternetκαιWiFiπου όμως μπαίνεις για δυο ώρες με κάρτα των 6 ευρώ από το περίπτερο του καραβιού.
Βγήκα να κάνω μια βόλτα πάνω στο πλοίο. Υπάρχει τελικά πολύς κόσμος που επέλεξε όπως εμείς, να ταξιδέψουν αυτό το κυριακάτικο μεσημέρι…
Λίγο πριν το ταξίδι στην Κρήτη…
Η δική μου καλή συντροφιά. Με ηρεμεί, με ενημερώνει, με φέρνει στα νερά μου…
Μεσημέρι Σαββάτου…Εχει μια κουφόβραση απίστευτη. Ενας ήλιος πολύ δυνατός και κάπου κοντά μπουμπουνιτά. Ναι, βρέχει… Αν είναι δυνατόν!… Ίσα που πρόλαβα και πήγα μέχρι το περίπτερο να πάρω εφημερίδες και δεν υποφέρεται. Ψάχνεις να βρεις λίγο ίσκιο να ξαποστάσεις. Τον βρήκα στη βεράντα.
Μόλις που τέλειωσα την εγγραφή για το έργο “Μπαμπάδες με Ρούμι” που είδα την Παρασκευή το βράδυ στο ανοιχτό θέατρο Κολωνού από τη Θεατρική Ομάδα του “Πολύτροπου Τέχνης”. Είχε τη δουλίτσα του. Κοντά 22 φωτογραφίες έκανα στο φωτοσοπ. Να μικρύνουν, να τις… σπύρω σε τούτο και σε άλλα τέσσεραsiteκαιBlog…
Δικαίωμα λοιπόν για λίγο πιο χαλαρά. Παρέα με τις εφημερίδες που μ’ αρέσει.. Να πάει έτσι το μεσημέρι, φαϊ και λίγος ύπνος. Και τ’ απόγευμα να ετοιμάσω τα πράγματα που θα πάρω μαζί μου στο ταξίδι.
Νωρίς την Κυριακή φεύγουμε από το σπίτι. Κατά τις 9.30. Να είμαστε στο πλοίο μας μια ώρα πριν την αναχώρηση. Εντεκα η ώρα, λίγο πριν το μεσημέρι είναι ο απόπλους για τοKNOSSOS PA LACEαπό Πειραιά για Ηράκλειο. Έχουμε βέβαια την καμπίνα μας, αλλά και τι μ’ αυτό; Το λιμάνι έχει κίνηση αυτή την περίοδο.
Οι πρώτοι εκδρομείς του Ιουλίου σας χαιρετούν…
Δύο το μεσημέρι του Σαββάτου, απρόσμενη δυνατή βροχή….
Δεν είναι εύκολο να φανεί η βροχή αλλά, πιστέψτε με, είναι πολύ δυνατή…
Μ’ αυτό καράβι ταξιδεύουμε για Ηράκλειο Κρήτης, πρωινό ταξίδι από Πειραιά.
Αυτά τα δυνατά τρεχούμενα νερά είναι που σε κάνουν νιώθεις πολύ όμορφα δίπλα στο ποτάμι.
Γαλάζια νερά σε ποτάμι δεν το βρίσκει πολύ συχνά στην Ελλάδα αυτό…
Το γεφύρι και τα πλατάνια είναι που κάνουν τη διαφορά…
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο παγωμένα είναι τα νερά του Λούσιου…
Άλλη μια όψη του ποταμού με τα γάργαρα νερά…
Είναι αδιανόητο να κατέβουμε στο χωριό, έστω και για λίγο και να μην πάμε στο ποτάμι, κάτω στο Λούσιο. Έχει δροσιά μοναδική και ο «θόρυβος» από τα πολλά τρεχούμενα νερά δημιουργεί την αίσθηση ότι ξεκόβεσαι από την καθημερινότητα και ζεις σε ένα άλλο κόσμο, μιαν άλλη εποχή.
Οι πιο τακτικοί κάτοικοι είναι, συνήθως, Γερμανοί με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα που μένουν εκεί για αρκετές μέρες. Έχουν πίσω και μια μηχανή για να ανεβαίνουν στο χωριό για τις προμήθειές τους στα βασικά αναλώσιμα. Και πολύ συχνά, έρχονται σαν κι εμάς επισκέπτες από το χωριό. Αρκεί να ξέρεις το μονοπάτι για να κατέβεις κοντά στα τρεχούμενα νερά του ποταμού.
Αυτή τη φορά τράβηξα βίντεο, πέρα από τις φωτογραφίες να πάρετε μια… γεύση από την ομορφιά του τοπίου. Θα δείτε πιο κάτω το δίλεπτο βίντεο που τράβηξα και θα καταλάβετε για τι λέω…
Στο μεταξύ κάποιοι μαζεύουν ρίγανη και τσάι του βουνού. Είναι λίγο νωρίς, δεν έχει δέσει καλά ακόμα, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Τα πρώτα ματσάκια πήγαν το δρόμο για το χωριό. Θα ακολουθήσει βέβαια ένα ολόκληρο καλοκαίρι για πιο πολύ ρίγανη από τους πρωινούς ή τους απογευματινούς περιπάτους που έχουν σταμπάρει τα μονοπάτια και πάνε μόνιμα.
Έχει και σήμερα, κυριακάτικα, πολύ ζέστη. Κι ας έριξε κατά τις 11 το πρωί μια δυνατή μπόρα. Μετά από δέκα λεπτά η γης φρυγάνιασε πάλι, ούτε που μυρίζει βροχή, τη ρούφηξε η διψασμένη και καμένη γης.
Στο χαγιάτι ο Λάμπρος παίζει με τον Άρη. Κι αυτός την έχει αράξει στον ίσκιο και δε λέει να το κουνήσει. Πανέξυπνος είναι, γιατί να το κάνει…
Μια κότα κακαρίζει, δυο σπίτια πιο πέρα και σπάει την ησυχία και την ηρεμία του μεσημεριού…
Ο Λούσιος ποταμός όπως τον κατέγραψα εγώ με το κινητό μου τηλέφωνο.
Στην «Αρκαδιανή» για τυρί
Το γεφύρι πάνω από το ποτάμι του Λούσιου
Για το συνεταιρισμό της «Αρκαδιανής», στο Ψάρι, έχω ξαναγράψει σ’ αυτό το Blog. Πρόκειται για μια καλή αναπτυξιακή προσπάθεια μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που θέλουν να κρατήσουν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου τους.
Έχουν φτιάξει ένα πολύ ωραίο μαγαζί – ταβέρνα και στο πλάι του λειτουργεί ένα πρατήριο τροφίμων μαζί με το μουσείο στο οποίο μπορεί να βρεις αυθεντικά προϊόντα.
Πήγαμε να πάρουμε λίγη φέτα. Δεκάδες βοσκοί γύρω – γύρω και μπορείς να βρεις πραγματικά καλό τυρί Μαντινείας για να πάρουμε μαζί μας στην Αθήνα το απόγευμα.
Και το Ασκληπιείο πάντα εκεί, δίπλα στο Λούσιο ποταμό…
LIFEGOODNEWSLETTERNo 54
O κ. Άκης ΑγγελάκηςLLM, SACDip., ασχολείται με σεμινάρια.
Δεν ξέρω πώς βρήκε το e-mail μου παρόλο που προσωπικά δεν έχω παρακολουθήσει κανένα, αν και θα ήθελα, είναι όμως τέτοιες οι ώρες και οι μέρες που γίνονται τέτοιες που είναι απαγορευτικές για μένα.
Συχνά βγάζει ένα έντυπο, το “Lifegoodnewsletter” και μου το στέλνει, όπως και σε πολλούς άλλους φαντάζομαι, σε αρχείο PDF στο οποίο έχει χρήσιμες συμβουλές για να ζούμε καλύτερα. Και ποιος δεν τις θέλει τέτοιες συμβουλές…
Δείτε ΕΔΩ το τελευταίο του τεύχος που μου έστειλε.
Ο Γιώργος μας οδηγεί εκεί που θα βρούμε τη ρίγανη. Εξοπλισμένοι όλοι με μπαστούνια διότι εξοχή είναι, όλο και κάποιο φίδι μπορεί να βρεθεί μπροστά μας…
Νάτη τη ρίγανη! Ο Γιώργος ξέρει να τη βρει και να τη μαζέψει…
Κι ακόμα πιο κοντά ο φακός. Τα βλαστάρια της ρίγανης ξεχωρίζουν…
Ο Γιώργος μαζεύει ρίγανη, ο Λάμπρος επιστατεί και κρατάει σε πλαστική σακούλα ότι βρίσκει κι εγώ πίσω από την κάμερα, καταγράφω τις στιγμές…
Στο χωριό το να μαζέψεις ρίγανη είναι κάτι σαν επιστήμη. Κάποιοι πενεύονται ότι ξέρουν τα μέρη που φυτρώνει κάθε χρόνο και πάνε, από τέτοια εποχή και πέρα και γυρίζουν με μάτσα και αγκαλιές από τη ρίγανη. Όπου η ρίγανη εδώ είναι άγρια και φυτρώνει σε κάτι ξερολιθιές και η μυρωδιά της σπάει μύτες, ενώ αποτελεί στο πιάτο μια μικρή γευστική απόλαυση, ας πούμε στη ντοματοσαλάτα που κυριαρχεί το καλοκαίρι στο ελληνικό τραπέζι.
Απόγευμα Σαββάτου κι ο Γιώργος θέλει να πάει για ρίγανη. Συμπληρώνουμε με τον Λάμπρο την αποστολή. Θέλω να δω από κοντά και να καταγράψω φωτογραφικά αυτή την ιστορία. Έχει γούστο. Πάμε με το αυτοκίνητο αρκετά έξω από το χωριό. Φυσικά και ο Άρης μαζί, που είναι μεν στο πίσω κάθισμα αλλά με πρώτη μούρη και… κορδωμένος μπροστά.
Παρακολουθώ από κοντά και έχει πολύ ενδιαφέρον. Καταγράφω εικόνες από την ύπαιθρο. Υπάρχει ακόμα πολύ πράσινο. Αυτό που κυριαρχεί όμως είναι το ξερό, το κίτρινο. Δεν χορταίνω να αλλάζω εικόνες στο λίγο χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας.
Ο Γιώργος έχει ένα μεγάλο μαχαίρι για να κόβει τα κλαράκια τη ρίγανη. Δεν έχει μεγάλες ποσότητες, αλλά μαζεύει. Εξάλλου λέει ότι δεν έχει ακόμα ωριμάσει καλά.
Φεύγουμε. Στο χωριό μας περιμένουν οι “ριγανάδες”. Ο πατέρας του και ο Αργύρης. Κοιτάζουν τη… σοδειά που φέραμε και σχολιάζουν μάλλον υποτιμητικά. Αυτοί ξέρουν και βρίσκουν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες, λένε.
Υπάρχει ένας περίεργος, ματαιόδοξος, ανταγωνισμός. Τι νόημα έχει ποιος μαζεύει περισσότερα κλαριά ρίγανη; Δεν την πουλάνε πουθενά, σε φίλους τη δίνουν. Είναι όμως μέσα μας…
Ο μικρός Λάμπρος πάει μαζί τους, αυτές τις μέρες που είναι στο χωριό στις απογευματινές βόλτες. Κι αυτή η ρίγανη, άγρια όπως είναι, μυρίζει από μακριά. Αν καταφέρει στα επόμενα χρόνια και θυμάται πού πήγε με το παππού και τον Γιώργο και βρίσκανε ρίγανη θα’ ναι καλό καλό για τον ίδιο και για μας. Εξάλλου η ρίγανη δεν αλλάζει τόπο. Είναι απόλυτα σταθερή στις συνήθειές της.
Μια μικρή “γεύση” από τον κήπο που βρίσκεται ήδη στην ανάπτυξή του. Προχθές φάγανε, λέει, το δεύτερο αγγουράκι…
Μια ματιά στον κήπο…
Κι ένα λίγο πιο μακρινό πλάνο του κήπου στην αυλή του σπιτιού…
Ένα κομμάτι του κήπου στο χωριό το’ χει μαντρώσει ο Γιώργος για το φόβο του Άρη που, παιχνιδιάρης καθώς είναι, τις κάνει τις ζημιές του.
Έχει φυτέψει διάφορα στον κήπο, ο Γιώργος. Από αγγουριές, τοματιές και πατάτες… Και φαίνεται να’ ναι καλός. Τον φροντίζει όμως κι όλας. Κι αυτός και ο πατέρας του. Θέλει να κάνει δική του παραγωγή σε απλά, καθημερινά πράγματα που χρειάζεται το τραπέζι.
Σε εποχές, προ Άρη, οι κήποι εδώ ήταν πολύ μεγάλοι. Αλλά είναι φυσικό να θέλει κι αυτό το ζώο το δικό του ζωτικό χώρο. Να παίζει, να τρέξει, να νιώσει καλά στο χώρο του. Έτσι περιορίστηκε ο κήπος στα άκρως απαραίτητα…
Να κι ένα σταφύλι στη φάση της αγγουρίδας, που έχει ακόμα πολύ δρόμο μέχρι να ωριμάσει…
Η φωτογραφία είναι από το Μαίναλο, παρμένη την προηγούμενη Κυριακή στην επιστροφή…
Το ίδιο κι αυτή εδώ η φωτογραφία…
Αφορμή ήταν ο Λάμπρος που άφησα την περασμένη εβδομάδα πίσω στο χωριό… Στην πραγματικότητα ήταν μια δύσκολη εβδομάδα αυτή που πέρασε.
Δουλειά μπόλικη, τρεξίματα κι ήρθε κι αυτή η… κατραπακιά με το λουκέτο στον “Ελ. Τύπο” που μας έκανε όλους στο συνάφι και όχι μόνο τους εργαζόμενους εκεί να… λουφάξουμε.
Είδα προχθές το βράδυ στην Αθήνα τη Ματίνα. Είχαμε μια συνάντηση, ένα “τσιμπούσι” στη γνωστή ταβέρνα της Ντίνας με τα παιδιά που βγάζουμε το “Μήνυμα για όλους” και κατλα τις 11 πέρασε μια βόλτα ο Βασίλης, ο άντρας της, συνάδελφος στο ΣΚΑΪ. Πήγαινε να περπατήσει στο πάρκο της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Νύχτα, μόνος. Να ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό του, να ξαναπιάσει επαφή και να ξαναδεί τα πράγματα και τις εξελίξεις στη αληθινή τους διάσταση. Του αρέσει όμως η παρέα και μια ώρα μετά ξαναγύρισε με τη Ματίνα. Κουβεντιάζουμε μέχρι τις 2 το βράδυ… Έχει πολύ δύναμη αυτό το κορίτσι και τη χαίρομαι. Μακάρι να μείνει όρθια και να αντέξει αυτή τη δοκιμασία που περνάει…
Σάββατο πρωί πήγα στο λιμάνι και έκοψα εισιτήρια για το ταξίδι μας στην Κρήτη με τον Λάμπρο. Να αλλάξω λίγο εικόνες θέλω, να νιώσω ανάλαφρα το καλοκαίρι…
Ύστερα φύγαμε για το χωριό. Ο Λάμπρος είναι μόνος του, λέει. Δεν ήρθαν ακόμα τα παιδιά στο χωριό. Έτσι συνδύασα το δικό μου “φευγιό” με την παρέα του μικρού.
Έχει ήλιο το μεσημέρι που φεύγουμε. Και ζέστη στο δρόμο που μπορεί να μην έχει ιδιαίτερη κίνηση αλλά τα έργα που κάνουν σε πολλά σημεία του οδικού δικτύου στενεύουν στη μια λωρίδα και δυσκολεύουν τα πράγματα.
Φτάσαμε γύρω στις 3.30 στο χωριό. Ο μικρός βλέπει μια ταινία στον ΑΝΤΕΝΑ. Δεν τρελαίνεται να έρθει να μας χαιρετίσει.
Έχει δροσιά εδώ… Έπεσα για ύπνο και ξύπνησα στις 6.30. Αρχίζω να ψιλονιώθω το καλοκαίρι…
Πρόκληση και «αιτία πολέμου» για όλους τους εργαζόμενους στην ενημέρωση, το κλείσιμο του “Ελ. Τύπου” και του City 99,5 Fm
Το σημερινό τελευταίο, μάλλον, φύλλο του “Ελεύθερου Τύπου”. Το ίδιο και του ραδιοφώνου City 99.5. Ιδού η ανακοίνωση του ζεύγους Αγγελοπούλου που εκτελεί ψυχρά 450 οικογένειες εργαζομένων σ’ αυτές τις δύο επιχειρήσεις.
Από τις 5 σήμερα το απόγευμα ο κλάδος βρίσκεται σε 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση. Η ανακοίνωση της ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ που ακολουθεί και υπογράφεται από τα παρακάτω Σωματεία ΕΝΩΣΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ, ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΙΘΟΓΡΑΦΩΝ, ΕΝΩΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ΕΝΩΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ, ΕΝΩΣΗ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ αναφέρει:
Αθήνα, 22 Ιουνίου 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η αιφνιδιαστική απόφαση της οικογένειας Θόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου, ιδιοκτητών των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Τύπος της Κυριακής, του ραδιοσταθμού «CITY 99,5» και του ειδησεογραφικού site του Ομίλου, να πετάξουν στο δρόμο 450 συναδέλφους μας, κλείνοντας τα συγκεκριμένα ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση και «αιτία πολέμου» για όλους τους εργαζόμενους στην ενημέρωση, ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας.
Η δραματική αυτή εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στις καθημερινές, πλέον, απολύσεις και τη ραγδαία επιδείνωση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων στο σύνολο σχεδόν των επιχειρήσεων ενημέρωσης. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τα τελευταία επεισόδια του δράματος με απλήρωτους ή απολυμένους εργαζόμενους στην «ΕΞΠΡΕΣ», τον «ΣΚΑΪ», τον «ALTER», το « STAR », τη «ΧΩΡΑ», το «DERBY», την «ΔΑΦΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ» (περιοδικό DIVA ), την «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», τον «ΞΕΝΙΟ», με την αυθαιρεσία και αδιαφάνεια για τους συμβασιούχους στην ΕΡΤ.
Συνάδελφοι, δεν πάει άλλο. Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ σε έκτακτη σημερινή του συνεδρίαση αποφάσισε, ομόφωνα, και σε συνεργασία με άλλες Ενώσεις του Κλάδου (ΕΣΠΗΤ, ΕΠΗΕΑ, ΕΠΠΗΤ & ΕΤΕΡ) την κήρυξη :
1. 24ωρη ς απεργία ς από σήμερα, 22/6/2009, στις 17.00 σε όλα τα ΜΜΕ, έντυπα, ραδιοτηλεοπτικά και ψηφιακά, ιδιωτικά, δημόσια ή δημοτικά.
2. Επίσης καλούνται οι εργαζόμενοι στο χώρο των ΜΜΕ σε απεργιακή συγκέντρωση στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ αύριο Τρίτη, 23/6/2009, στις 12.00 το μεσημέρι και πορεία στη Βουλή.
Η Συντονιστική Επιτροπή προειδοποιεί την Κυβέρνηση, τα Πολιτικά Κόμματα και τις εργοδοτικές Ενώσεις, ότι ο αγώνας θα κλιμακωθεί. Τα σχέδια απαξίωσης της ενημέρωσης και εξαθλίωσης των εργαζομένων δεν θα περάσουν.
Η Συντονιστική Επιτροπή θα συνεδριάσει εκτάκτως προκειμένου να προγραμματίσει την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.
Μια βόλτα στο χωριό…
Ξεκινάμε τη βόλτα μας. Τα παρτέρια στο μικρό πεζοδρόμιο έχουν γίνει καταπράσινα…
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο υπέροχα μυρίζουν αυτά τα φυτά. Είναι η περίφημη λουίζα.
Ελιές και κλιματαριές αντάμα στον αυλόγυρο του σπιτιού…
Δείτε μια ομορφιά αυτό μπαλκονάκι…
“Χορταίνει” το μάτι σου να βλέπει πράσινο…
Ενα μπουκέτο ορτανσίες σε μια τεράστια γλάστρα είναι απίθανες…
Κάπου το γιασεμί “μπλέκει” με την υπόλοιπη πρασινάδα…
Απογευματάκι Σαββάτου... Έχει πέσει ήδη ψυχρούλα. Κάπου, όχι πολύ μακριά, μπουμπουνίζει, ενώ μια μαυρίλα μαζί με κεραυνούς και αστραπές σκίζουν το ουρανό. Μόλις έχω σηκωθεί από τον μεσημεριανό ύπνο κι έχω πιει τον ελληνικό καφέ μου.
Περιέργως πώς, οΛάμπρος μ’ ακολουθεί στη βόλτα μου στο χωριό. Θελω να τραβήξω μερικές φωτογραφίες καθώς πλησιάζει το σούρουπο. Κοντινές, σε κήπους και αυλές με λουλούδια. Σ’ αυτά που ομορφαίνουν το χωριό.
Ήθελα να πάρει μια γερή γεύση το μάτι μου και να σας μεταφέρω εδώ μερικές εικόνες από αυτές που είδα και μου άρεσαν.
Να “κουβαλήσω” στο άνοιγμα της νέας εβδομάδας μερικές εικόνες πολύ όμορφες. Έτσι κι αλλιώς θα’ ναι δύσκολη και το χρειάζομαι όσο τίποτα άλλο.
Καταλήξαμε στην πλατεία, στο καφενείο του Δρούλια. Να πιούμε ακόμα έναν καφέ. Κι ο Λάμπρος μια πορτοκαλάδα… Ώρα να βγάλω τα χειρόγραφά μου, να κρατήσω σημειώσεις.
Είναι όμορφα αυτή την ώρα, έτσι καθώς πέφτει απαλά η νύχτα. Το καλοκαιρινό απόβραδο έχει μια γλύκα άλλο πράγμα…
Τα παιδιά τρέχουν με τα ποδήλατά τους. Αμέριμνα, στους άδειους από τα αυτοκίνητα δρόμους. Αν και πέρασμα έχω να δω πάνω από μισή ώρα να περάσει αυτοκίνητο. Τα κάποια παρκαρισμένα αυτοκίνητα αφορούν εκείνους τους “καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα στην πλατεία…”
Είναι νωρίς ακόμα να κατέβουν στο χωριό οι Αθηναίοι. Έχουν μαγαζιά, εμπορικά οι περισσότεροι και τα κλείνουν τον Αύγουστο. Τότε είναι που γεμίζει κόσμο η πλατεία και τα καφενεία γύρω της
Για την ώρα είναι εδώ οι εκδρομείς του Σαββατοκύριακου. Είναι, άλλωστε εύκολα προσβάσιμο. Σε δύο με δύομιση ώρες είσαι από την Αθήνα, εδώ. Η σύραγγα του Αρτεμισίου, ο εθνικός δρόμος Αθήνα – Τρίπολη που έβγαλε έξω τις στροφέςς του Αχλαδόκαμπου, οι σύραγγες στην Κακιά Σκάλα που τώρα μπορείς να τις ερνάς με ταχύτητα 120 χιλ. την ώρα, άλλαξαν άρδειν το τοπίο…
Γι’ αυτό και όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα φτιάχνουν τα σπίτια τους, ενώ άλλοι χτίζουν τώρα. Κι όλα πετρόχτιστα και με κεραμιδένιες στέγες. Εχεις την αίσθηση ότι είσαι πραγματικά σε χωριό.
Είναι και ότι ο δήμαρχος της Στεμνίτσας, διαμέρισμα της οποίας είναι το Ελληνικό, έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που τα τελευταία 15 χρόνια εκλέγεται συνεχώς και χωρίς κανέναν αξιόλογο διεκδικητή του οφιτσίου.
Η νύχτα απλώνεται απαλά. Η μουσική το ίδιο απαλά παίζει από τα ηχεία του καφενείου προσεγμένα τραγούδια. Κάπου, πιο δύπλα, ακούγονται παιδικές φωνές. Οι άνθρωποι είναι ήρεμοι… Κι αυτό είναι που τους ζηλεύω…
Ο Γιώργος ψήνει μπριζόλες
Στο βάθος ένας συννεφιασμένος ουρανός…
Ολόκληρη επιστήμη το κάνει ο Γιωργος όταν ψήνει μπριζόλες. Μια μικρή απόλαυση είναι γι’ αυτόν και θεωρεί ότι αξίζει τον κόπο να κρατά το μέτρο σα να πρόκειται για ιεροτελεστία. Από την ώρα που βάζει το ξήλο στην ψησταριά και ετοιμάζεται να το κάνει κάρβουνο για να υποδεχτεί το κρέας που θα βάλει αργότερα.
Δείχνει στον Λάμπρο τη διαδικασία. “Να, έτσι πρέπει να είναι το κάρβουνο, λευκό, για να μην υπάρχει πρόβλημα”. Κοντεύει 10.30 κι ακόμα δεν έχει βάλει να ψήσει. Είναι η δεύτερη μπύρα που έχει ανοίξει και πίνουμε περιμένοντας να “πέσει” η φωτιά. Στην κουζίνα ετοιμάζουν πατάτες τηγανητές και τοματοσαλάτα.
Ο Λάμπρος ακούει και κοιτάζει, αλλά δεν τρελαίνεται κι όλας με όλη τη διαδικασία. Φυσιολογικό. Παιδί είναι. Πού να καταλάβει τις μικρομέγαλες στιγμές των… μεγάλων…
Στο C.D. του ραδιοφώνου που εχουμε για μουσική υπόκρουση, το δισκάκι κάνει τα… κόλπα του. Κολλάει. Κακό του κεφαλιούς του. Το Δεύτερο Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας ακούγεται καθαρά εδώ…
Οι μπριζόλες, κάτι μοσχαρίσιες παρέα με σπέσιαλ λουκάνικα “πέφτουν” στα κάρβουνα. Ακολουθεί το παστό που ο Γιώργος το… ψήνει. Κι είναι εκπληκτικό. Η μυρωδιά από από τα κρέατα τρυπάνε τις μύτες και μεγαλώνει την αναμονή. Λες και δεν έχουμε ξαναφάει ποτέ κρέας, εμείς που ειλικρινά προτιμούμαι τα όσπρια. Φυσικά όλες οι στιγμές δεν είναι ίδιες.
Και τη δίαιτα θα την κάνουμε μια άλλη ώρα. Η στιγμή δεν ενδείκνυται για κάτι τέτοιο…
Δεν πήραμε… μυρωδιά από τα εγκαίνια
Δυο τριαντάφυλλα κίτρινα μέσα στον ανθισμένο κήπο…
Ολόκληρη η Ελλάδα ήταν το Σάββατο “καρφωμένη” μπροστά στην T.V. με τις ζωντανές συνδέσεις από τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών. Μόνο εμείς δεν… πήραμε μυρωδιά εδώ… Σε τούτο το ορεινό χωριό της Αρκαδίας, χαμπάρι δεν πήραμε από το μεγάλο πολιτιστικό γεγονός.
Έδώ ο πολιτισμός έχει το δικό του πρόσωπο. Λίγο πιο πεζό, πιο προσγειωμένο, ντυμένο στην τσίκνα της ψησταριάς που βγάζει λίγο – λίγο το κρέας – μεζέ για την παγωμένη μπύρα που έρχεται από το ψυγείο με ρυθμούς χαλαρούς.
Εδώ ο πολιτισμός υπακούει σε άλλους κανόνες, πιο ρηχούς, αλλά με ανδιαφέρον για όσους έχουν μάθει να ζουν την κάθε στιγμή.
Κι άλλες ορτανσίες. Αυτή την εποχή το λουλούδι είναι ολάνθιστο..
Λίγος κόσμος, παρά τη ζέστη, στην παραλία της Μουρτερής…
Υπέροχη παραλία, καθαρή, όλο δροσιά…
Μια θάλασσα να την πιεις στο ποτήρι…
Κάποιοι τολμηροί, όπως κι εμείς, μπαίνουν για μπάνιο…
Η καφετερία έχει φροντίσει να βγάλει καρέκλες στην παραλία…
Μια φωτό από τη θάλασσα προς την ξηρά…
Σαββατοκύριακο πήγαμε στο Αυλωνάρι, σε ένα σπίτι φίλων που μας είχαν καλέσει. Το Αυλωνάρι είναι ένα χωριό λίγο πριν την Κύμη, στην κεντρική Εύβοια, δυο ώρες δρόμο από την Αθήνα, με το καραβάκι - παντόφλα να περνάμε απέναντι, Ωρωπό - Ερέτρια.
Καλοκαιρινός καιρός και την Κυριακή πήγαμε για μπάνιο στην παραλία της Μουρτερής. Δέκα λεπτά από το Αυλωνάρι, ανάμεσα σε πλατάνια και τρεχούμενα νερά. Και μια παραλία μοναδική με το πρασινογάλαζο νερό του Αιγαίου.
Το 34άρι θερμοκρασία έφερε αρκετό κόσμο στην παραλία. Όχι βέβαια σαν τον κόσμο στις παραλίες της Αττικής που είδαμε στην τηλεόραση. Εδώ οι παρέες είναι μετρημένες.
Η δικιά μας πιάνει καρέκλες και τραπέζια στην καφετερία«Άμμος». Και μόνο εγώ και ο Λάμπρος έχουμε τη δύναμη και την τόλμη να μπούμε για τρίτη φορά φέτος στη θάλασσα.
Όσο ο ήλιος «καίει» τα νερά τα νοιώθουμε κρύα. Δυο πιτσιρικάδες είναι από ώρα μέσα και παίζουν. Μας βλέπουν που το σκεφτόμαστε και μας πιτσιλίζουν με νερό διευκολύνοντας μας να μπούμε.
Κι όταν η θερμοκρασία του σώματος γίνεται ένα με τη θάλασσα δεν μας κάνει πια κέφι να βγούμε...
Στην ίδια καφετερία ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΟΤΕ Ν. Αττικής και τεχνικός του ΟΤΕ, Κουφολιούλιος, πίνει ένα τσίπουρο «Τσιλιλί» από ένα μπουκαλάκι μινιατούρα. Έχει παντρευτεί από τα Λέπουρα και στη Μουρτερή έρχεται συχνά για μπάνιο..
Μου το προτείνει και το πίνω. Με ένα δείγμα μεζέ αλλά αρκετά καλό ώστε να ανοίξει η όρεξη (η κλειστή…) στο χοντρό (προβατίνα) που ψήνει στα κάρβουνα με την επιστροφή ο Γιώργος, ο άντρας της Γωγώς, των ανθρώπων που μας φιλοξένησαν στο Αυλωνάρι.
Καπάκι μερικές μπύρες παραπάνω στο μεσημεριανό τραπέζι, ένας υπνάκος μεσημεριανός που αναζωογονεί και επιστροφή στην Αθήνα καθώς αρχίζει πια να βραδιάζει.
Η κίνηση από τα διόδια Καπανδριτίου μέχρι τη Νέα Φιλαδέλφεια είναι πολύ μεγάλη. Και το μποτιλιάρισμα με στέλνει πίσω βήμα - βήμα.
Κανένα σπάσιμο νεύρων από την ουρά στο δρόμο και την αναμονή. Ήταν καλή η παρέα, τα αστεία τα καλαμπούρια, η συζήτηση και ο Γιώργος πολύ αυθεντικός λαϊκός τύπος με ιστορίες που κρεμόσουν από τα χείλη του και χαιρόσουν να τον ακούς.
Έναμικρό διάλειμμακαι για τον Λάμπρος από τις εξετάσεις, βρήκε την ευκαιρία να… ξεσαλώσει στο πλέι στέισον παρέα με τον Θοδωρή, τον γιο της Ντίνας. καλά αυτός ούτε στη θάλασσα δεν ήρθε την Κυριακή… Κάθισε να φτιάξει, λέει, την κιθάρα του...
Το χαρήκαμε το μπάνιο μας σ’ αυτά τα πεντακάθαρα νερά…
Σήμερα “παρέδωσα” τα παιδιά της Δημοσιογραφικής μου Ομάδας στα χέρια της Ευτυχίας που κάνει Θεατρικό Παιχνίδι στο σχολείο. Είπαμε να βοηθήσουμε κι εμείς στην παράσταση που θα δώσει στο τέλος της σχολικής χρονιάς.
Από αριστερά Φαίη, Λίλη και Ειρήνη. Παντομίμα κάνει η Λίλη. Τα παιδιά μου συνεργάστηκαν άψογα σε ότι τους ζητήθηκε.
Ο Δημήτρης είναι πιο έμπειρος. Συμμετέχει και στη Θεατρική Ομάδα. Τον παρακολουθούν με πολύ προσοχή, από αριστερά ο Θωμάς, ο Διόνυσης, η Φαίη, η Λίλη και η Ειρήνη.
Η Ευτυχία τα καθήλωσε. Πρώτα τους μίλησε για την παντομίμα, ύστερα τους έδειξε στον υπολογιστή της μερικά βίντεο και μετά έπαιξε μαζί τους.
Μερικά ακόμα λουλούδια που σας υποσχέθηκα Λουλούδια άγρια πάνω στο Παλαμήδι. Την προηγούμενη εβδομάδα είδαμε 10 διαφορετικά αγριολούλουδα μαγιάτικα. Ώρα να δούμε άλλα τόσα…
Μοναδικά στην όψη τους. Σκέψου να είχα και κανένα καλό φωτογραφικό φακό να τα αποτυπώσω πιο σωστά…
Το ταπεινό μα όμορφο χαμομηλάκι… Γεμάτο το κάστρο από δαύτο…
Εναλλαγές χρωμάτων πάνω στο βράχο. Κίτρινο, πράσινο, μοβ…
Πιο δυνατό το πράσινο της μουριάς από αυτό των φύλλων της ελιάς. “Χτυπάει” στο μάτι…
Δείτε κι εδώ ένα μπέρδεμα της κληματαριά πάνω στη συκιά…
Εντελώς αλλιώτικη η μουσμουλιά που εδώ είναι μικρή και τρυφερή γιατί στο ξενοδοχείο φάγαμε και μούσμουλα…
Πεύκο το ελληνικόν…
Παρατηρείστε πού έχει φυτρώσει αυτό το λουλούδι. Κυριολεκτικά πάνω στην πέτρα…
Και μια άγρια τριανταφυλλιά με ευωδιαστά τριαντάφυλλα…
Έτοιμη και η “Φωνή των Τεχνικών του ΟΤΕ” τ. 234
Το πρώτο φύλλο με τη νέα διοίκηση στην ΠΕΤ ΟΤΕ της “Φωνής των Τεχνικών του ΟΤΕ” έχει πάρει κι όλας το δρόμο για το πιεστήριο. Πατήστε ΕΔΩ για να τη δείτε σε αρχείο PDF.
Εκλογές στον ΠΣΑΤ και σε λίγο στην ΕΣΗΕΑ και τον ΕΔΟΕΑΠ
Εκλογικός ο Μάιοςσε επίπεδο συνδικαλιστικό. Οι αθλητικοί συντάκτες είχαν χθες τις εκλογικές τους διαδικασίες στις οποίες ήταν υποψήφια και η συνάδελφος από την «Κ»Σπυριδούλα Σπανέα, εκλεγμένη και την προηγούμενη διετία στο Δ.Σ. του ΠΣΑΤ.
Για τις εκλογές στην ΕΣΗΕΑ και τον ΕΔΟΕΑΠ έχουμε ακόμα λίγο χρόνο. Αλλά ήδη τα e-mail των δημοσιογράφων και το δικό μου έχουν πάρει «φωτιά».
Όλοι προσπαθούν να μας πείσουν πως έχουν την μαγική συνταγή για να… αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο Ακόμα κι αυτοί που είχαν την ευθύνη διαχείρισης του Σωματείου μας την τελευταία διετία.
Θα τα δούμε όλα αυτά στις μέρες που έρχονται. Και κάποια e-mail που έχουν κάτι να πουν θα τα δημοσιεύσουμε. Για να δείξουμε ότι και οι δημοσιογράφοι, ως εργαζόμενοι, είναι όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Έχουν τη συνδικαλιστική τους δράση. Προσπαθούν να διασφαλίσουν τη δουλειά τους και να διευρύνουν τις κατακτήσεις τους σε καιρούς δύσκολους…Αλλά για όλα αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε σύντομα…
Εκλογές ΠΣΑΤ 2009: Πρόεδρος ο Γερακάρης
Άνετη επανεκλογή του Παύλου Γερακάρη στην θέση του προέδρου ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών του ΠΣΑΤ που για κάποιες θέσεις έκρυβαν θρίλερ…
Πιο συγκεκριμένα, ο Γερακάρης πήρε 317 ψήφους έναντι 141 του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου. Το ποσοστό του Γερακάρη ήταν 53.82% επί των ψηφισάντων και 29.76% επί όλων των μελών του ΠΣΑΤ (συμπεριλαμβανόμενων και εκείνων που δεν ψήφισαν). Ο δε Κωνσταντακόπουλος πήρε αντίστοιχα ποσοστά 23.93% και 13.23.
Για την θέση του α’ αντιπροέδρου επανεκλέχτηκε άνετα ο Κώστας Μυλωνάς με 160 ψήφους στην τετραπλή κόντρα με Μαλισώβα, Σκουντή και Τσίλκο, ενώ πραγματικό θρίλερ παίχτηκε για την θέση του β’ αντιπροέδρου όπου η εκλογή του Αντώνη Αντωνόπουλου κρίθηκε για μόλις δύο ψήφους (246 έναντι 244 του Θοδωρή Νταβέλου).
Δημήτρης Ευσταθίου και Τάσος Αντωνίνης ήταν οι μοναδικοί υποψήφιοι και έτσι εκλέχτηκαν άκοπα γενικός γραμματέας και ταμίας αντίστοιχα, αλλά δεν τους ψήφισαν αρκετοί συνάδελφοι από εκείνους που κατέβηκαν να ψηφίσουν. Ή ενδεχομένως πολλοί να θεώρησαν πως δεν χρειάζονταν σταυρό από την στιγμή που ήταν οι μόνοι υποψήφιοι.
Από τα μέλη πρώτο βγήκε (πάλι ύστερα από ένα μίνι θρίλερ) ο Νίκος Τσώνης με 221 ψήφους έναντι 218 της Σπυριδούλας Σπανέα που στις περασμένες εκλογές ήταν πρώτη. Ασφαλώς αποτελεί μεγάλη επιτυχία για την συνάδελφο η διαδοχική πρώτη-δεύτερη θέση που πήρε σε σταυρούς.
Έκπληξη (θετική) ήταν η τρίτη θέση του Κρητικού Σωτήρη Παιδάκη και η εκλογή δεύτερης γυναίκας στο Δ. Σ. (της Αγγελικής Βύζικα). Νέες είσοδοι στο Δ. Σ. είναι αυτές του Γιάννη Μαμουζέλου και του Δημήτρη Παπανικολάου, ενώ για τρείς ψήφους έχασε την εκλογή του (απ’ τον Γιάννη Δέλκο) ο Νίκος Γιαννόπουλος. Στο Δ. Σ. θα είναι και ο Γιώργος Μίνος.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ Γερακάρης 317 Κωνσταντακόπουλος 141
A’ ANTIΠΡΟΕΔΡΟΣ Μυλωνάς 160 Μαλισιώβας 139
Τσίλκος 127
Σκουντής 120
Στους 589 έφτασε ο αριθμός των αθλητικών συντακτών που ψήφισαν στις εκλογές του ΠΣΑΤ. 401 απ’ την Αθήνα και 188 απ’ την περιφέρεια. Θα πρέπει να τονιστεί πως ο αριθμός των μελών του ΠΣΑΤ ανέρχεται στους 1065 και ως εκ τούτου το ποσοστό συμμετοχής έφτασε στο 55.3%. Στις εκλογές του 2006 είχαν ψηφίσει εννέα αθλητικοί συντάκτες περισσότεροι (598), αλλά με λιγότερα τα συνολικά γραμμένα μέλη που ήταν 953 (άρα ήταν μεγαλύτερο το ποσοστό συμμετοχής, 62.75%).
Ο πρώτος συνάδελφος που πήγε στην Ασκληπιού και άσκησε το εκλογικό του δικαίωμα ήταν ο Αριστείδης Ράπτης. Ο δε πρώτος υποψήφιος που πήγε έξω απ’ τα γραφεία του ΠΣΑΤ ήταν ο Νίκος Γιαννόπουλος.
Μαζί με τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ, Πάνο Σόμπολο πήγαν στα γραφεία του ΠΣΑΤ οι δύο υποψήφιοι πρόεδροι ενώ υπάρχει πάρα πολύ καλό κλίμα. Θα πρέπει να τονιστεί πως Γερακάρης και Κωνσταντακόπουλος φωτογραφήθηκαν μαζί με άλλους συναδέλφους και το κλίμα ανάμεσα τους, παρά την αντιπαλότητα των εκλογών, είναι καλό. Είναι συναδελφικό…
Δεν έλειψαν και κάποια περιστατικά όπου οι τόνοι υψώθηκαν. Με αποκορύφωμα τον έντονο διάλογο που είχαν υποψήφιος και συνάδελφος για πράγματα που λέγεται πως ειπώθηκαν στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά ποτέ δεν αποδείχτηκε κάτι τέτοιο.
Ο Γιάννης Χαυτζηδοπαυλάκης που είναι μέλος της εφορευτικής επιτροπής έκανε στο gazzetta.gr την ακόλουθη δήλωση: “Μία χαρά πηγαίνει η διαδικασία. Έχουμε ξεπεράσει τους 400 μαζί με την επαρχία. Τα ψηφοδέλτια της επαρχίας και των μεμονωμένων ήλθαν στην ώρα τους. Η εκτίμηση μου είναι πως ο συνολικός αριθμός ως το τέλος θα φτάσει τους 550 με 600″.
Ομάδα ψηφοφόρων αθλητικών συντακτών ρώτησε υποψήφιο έξω απ’ τα γραφεία του ΠΣΑΤ: “Δεν θα έλθεις να κεράσεις σουβλάκια;”. Η απάντηση που δόθηκε απ’ τον υποψήφιο: “Αυτοί που κερνούν είναι αυτοί που έχουν ή που ελπίζουν να έχουν σχέση με τον ΠΣΑΤ δούναι και λαβείν”.
Στις 15.24 έφτασε στον ΠΣΑΤ ο τέως πρόεδρος του Συνδέσμου και νυν δήμαρχος Πεύκης, Γιάννης Θεοδωρακόπουλος…
Ο Ευρωβουλευτής Μανώλης Μαυρομμάτης άσκησε το εκλογικό του δικαίωμα γύρω στις 11 το πρωί…
Ψήφισαν πολλοί συνάδελφοι που έχουν απ’ τα πρώτα νούμερα εγγραφής στον ΠΣΑΤ και είναι μεγάλης ηλικίας. Ανάμεσα τους οι κ. κ. Γενεράλης (νούμερο 7), Βούρβουλης (νούμερο 17)…
Μικρό είναι το ποσοστό των γυναικών συναδέλφων που έχουν ψηφίσει ως τώρα. Οι περισσότεροι είναι άντρες. Συντριπτική πλειονότητα…
Ο συνάδελφος Γιάννης Νικολάου που έχει εγκατασταθεί μόνιμα στο Μόντε Κάρλο (γραφείο Τύπου IAAF) ζήτησε απ’ την εφορευτική επιτροπή να ψηφίσει μέσω φαξ. Το αίτημα του συναδέλφου, όμως, δεν έγινε δεκτό, καθώς σε μία τέτοια περίπτωση θα παραβιαζόταν η μυστικότητα της ψηφοφορίας…
O μοναδικός υποψήφιος για την θέση του ταμία, Τάσος Αντωνίνης κέρασε γλυκά τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής.
Η εφορευτική επιτροπή έδωσε παράταση 5 λεπτών (ακαδημαϊκό 5λεπτο), την οποία ανακοίνωσε ο πρόεδρος της, Στέλιος Βάνας. Οι κάλπες έκλεισαν στις 20.05!
Τον Γιάννη Θεοδωρακόπουλο υποδέχτηκαν θερμά οι υπάλληλοι του ΠΣΑΤ, η Σοφία και η Ιωάννα ενώ ο τέως πρόεδρος φωτογραφήθηκε με συναδέλφους.
Την εφορευτική επιτροπή κέρασε και ο υποψήφιος α’ αντιπρόεδρος, Δημήτρης Μαλισιώβας. Ο συνάδελφος πήγε στην εφορευτική παγωτά.
Κουίζ 1: Ποιός υποψήφιος κέρασε τα περισσότερα σουβλάκια; Γύρω στα 300…
Κουίζ 2: Ποιός υποψήφιος αν και έχει μεγάλο πρόβλημα με τη μέση του έκατσε ώρες όρθιος έξω απ’ τα γραφεία του ΠΣΑΤ.
Ο ΠΣΑΤ ενίσχυσε αρκετά το ταμείο του, καθώς δεν ήταν λίγοι οι συνάδελφοι που πλήρωσαν σήμερα την συνδρομή τους για να έχουν δικαίωμα ψήφου.
Το ρεπορτάζ των εκλογών είναι από το αθλητικό site Gazzeta
Στους δρόμους του Ναυπλίου…
Και τώρα σας υπόσχομαι μια… άλλη βόλτα στο όμορφο Ναύπλιο…
Εντάξει,μπορεί να σας κούρασα με τόσα σημειώματα για ένα Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο, αλλά σήμερα σας μάζεψα μερικές περίεργες εικόνες. Από αυτές που τις βλέπεις και γελάς. Είτε γιατί έχουν το λάθος, είτε για την υπερβολή τους…
Πινακίδα της τροχαίας μέσα στην πόλη. Προφανώς κανείς δεν πρόσεξε ότι λείπει ένα γράμμα. Ποιο; Δείτε την επόμενη πινακίδα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι και θα καταλάβετε…
Τώρα καταλάβατε φαντάζομαι ποιο γράμμα λείπει από την προηγούμενη πινακίδα, ε;
Εκπληκτικό το κρεοπωλείο. Ο τύπος πουλάει κρέατα μ’ αυτό το επίθετο… Κανένα πρόβλημα…
Θα τρώγατε ποτέ σε ένα… κοτέτσι; Τον ιδιοκτήτη αυτής της ταβέρνας στο Ναύπλιο δεν τον απασχολεί καθόλου. Ούτε και τους πελάτες απ’ ότι φαίνεται…
Η Κική έχει σουξέ. Και μ’ αυτά τα δυο υπερμεγέθη διαφημιστικά μπουκάλια συγκεκριμένη μπύρας περιμένει κόσμο να τον σερβίρει. Στέλνει και πακέτο σπίτι…
Το “χρυσό βαρέλι” το έχουμε ξαναδεί κυρίως σε… ποτοπωλεία. Να όμως που και σαν ταβέρνα μπορεί να κάνει θραύση…
Και μετά το φαγητό ένα γλυκό για όσους κάνουν δίαιτα. Είναι ότι πρέπει για να δώσετε την απάντηση που θέλατε στον ζόρικο γιατρό σας.
Κι αν δεν πιάσει το παραπάνω γλυκό υπάρχουν και πιο δραστικές παραδοσιακές μέθοδες…
Από τις εργασίες των παιδιών του καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα. Δυστυχώς δεν τα κατάφερα να πάω να τη δω από κοντά παρ’ όλο που το ήθελα πολύ…
Την Παρασκευή 8 και το Σάββατο 9 Μαΐου 2009
πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο με Λυκειακές τάξεις του Γέρακα. (Ανάφης και Κέας) διήμερο εκδηλώσεων, όπου οι μαθητές παρουσίασαν την καλλιτεχνική τους δραστηριότητα από τη φετινή σχολική χρονιά. Συγκεκριμένα, άνοιξαν το σχολείο τους στο ευρύτερο κοινό, προκειμένου να δείξουν το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, σε διάφορους τομείς: εικαστικά, θέατρο-κινηματογράφο, χορό, μουσική.
Όσον αφορά στον τομέα των εικαστικών, παρουσίασαν οι μαθητές μία πλούσια συλλογή από έργα Ζωγραφικής, Χαρακτικής, Γλυπτικής, Ελεύθερου Σχεδίου, καθώς και Φωτογραφία, Εγκαταστάσεις, Κατασκευές και Βίντεο. Επίσης, παρουσίασαν αποσπάσματα από διάφορα θεατρικά έργα, κατασκεύασαν φιγούρες και έπαιξαν το δικό τους Θέατρο Σκιών, τραγούδησαν και χόρεψαν Παραδοσιακούς Χορούς. Τέλος, παρουσίασαν Χορογραφίες και δομημένους αυτοσχεδιασμούς Σύγχρονου Χορού. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να προβάλουν και το πρώτο τεύχος της σχολικής τους εφημερίδας με τίτλο «Κόντρα» ( www.issuu.com/kontra/docs/issue01), για το οποίο είναι περήφανοι! To συντονισμό της εκδήλωσης είχε η υπεύθυνη του Καλλιτεχνικού Τομέα του σχολείου κ. Κορίνα Πρεβεδουράκη, καθηγήτρια των εικαστικών.
Να πάμε στην Εκθεση Βιβλίου του 146 Δημοτικού και να ψωνίσουμε Κάθε χρόνο ο Σύλλογος Γονέων του 146 Δημοτικού σχολείου Αθηνών κάνει αυτή την έκθεση βιβλίου. Εμείς φύγαμε από κει, αλλά η παράδοση συνεχίζεται…
Ανοιξιάτικα στο Ναύπλιο-Μια συνέχεια που χρωστούσαμε…
Με φόντο το Ναύπλιο πάνω από το Παλαμίδι…
Επιβλητική η όψη του…
Είναι υπέροχο να περπατάς ανάμεσα στους Προμαχώνες…
Ο Λάμπρος επιλέγει τον πιο δύσκολο δρόμο…
Χάρμα οφθαλμών…
Με τίποτα δεν αλλάζει θέσηστην καρδιά μας το Ναύπλιο, πολύ περισσότερο τώρα, ανοιξιάτικα. Να ανεβαίνεις όμως στο Πλαμίδι έχει την ομορφιά του. Όπως και να το κάνεις.
Και βέβαια δεν είναι πια για την ηλικία μας τα 999 σκαλιά να τα ανεβαίνουμε με τα πόδια. Τώρα προτιμούμε να… ανεβαίνουμε ως την είσοδο με το αυτοκίνητο και το περπάτημα το έχουμε για τον εσωτερικό χώρο του κάστρου. Που δεν είναι και μικρός. Δυο ώρες θέλεις για να πας σε όλους του Προμαχώνες.
Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ απ’ όλα ήταν οι παιδικές φωνούλες των μαθητών, αλλά και των δασκάλων τους από σχολεία που διάλεξαν να έρθουν εδώ για εκδρομή. Οι δάσκαλοι που γίνονται ξεναγοί. Τα παιδιά -τα περισσότερα- ακούν προσεκτικά, ενώ άλλα παίζουν. Φυσιολογικό είναι για την ηλικία τους. Αν δεν το κάνουν τώρα, πότε θα το κάνουν;
Από ψηλά όλα φαίνονται πιο όμορφα. Μέχρι εδώ ακούγεται η φωνή του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλής που ήρθε προεκλογική περιοδεία στην Αργολίδα και μιλά κυριακάτικα στην πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου.
Γελάμε. Τώρα που μπορούμε. Γιατί μισή ώρα νωρίτερα είχαμε ταλαιπωρηθεί στο δρόμο καθώς οι τροχονόμοι είχαν κλείσει τους δρόμους προς το Ναύπλιο για να διευκολύνουν την πρωθυπουργική συνοδεία. Φοβερό κι αυτό. Νοιώθουν άραγε ότι αυτή είναι η πραγματική κίνηση που έχουν μπροστά τους; Τόσο μακριά και νυχτωμένοι και έξω από την πραγματική ζωή είναι;
Δεν τη γλυτώνω άλλη μια φωτογραφία μέσα στο κάστρο…
Τα φωτογράφιζα και τα χαιρότανε η ψυχή μου. Εκεί πάνω στο κάστρο, ανάμεσα στους Προμαχώνες ή πάνω στις πέτρες, λίγο χώμα να βρουν και ανθίζουν λουλούδια. Αγρια ομορφιά, χρώματα εκπληκτικά που δεν χορταίνεις να το θαυμάζεις.Το κινητό μου παίρνει «φωτιά» να βγάζει φωτογραφίες. Τέτοια ομορφιά μαζεμένη, αρχές του Μάη δεν είναι να την αφήνω να περάσει απαρατήρητη.Αποφάσισα να τους δώσω χώρο σε ένα ολόκληρο σημείωμα. Λιγόλογο. Όπου μετράει περισσότερο η εικόνα και λιγότερο ο λόγος. Σας παραδίδω το θησαυρό των ματιών μου.
Αγριολούλουδα στην κορυφή του βουνού…
Τι όμορφη αντίθεση το μώβ…
Και μαργαρίτες στο κάστρο…
Όπου υπήρχε λίγο χώμα η άνοιξη έκανε… επίθεση!
Αγρια στάχια. Δεν πρόκειται να… βγάλουν καρπό αλλά είναι υπέροχα.
Αυτό το λουλούδι δεν ξέρω πως το λένε, αλλά μου άρεσε πολύ…
Και στο βάθος ο αργολικός κόλπος…
Αλλη μια όμορφη εικόνα από τα αγριολούλουδα πάνω στο Παλαμίδι…
Και επειδή ο χώρος είναι λίγος… θα συνεχίσω και στο αυριανό σημείωμα να βάζω αγριολούλουδα από το Παλαμίδι. Να νιώσει άνοιξη το blog…
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ Γ/ΣΙΟ-ΛΥΚΕΙΟ ΓΕΡΑΚΑ
Ανάφης και Κέας, Γέρακας
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Σας καλούμε την Παρασκευή 8 Μαΐου (10:30-15:00) και το Σάββατο 9 Μαΐου (12:00-18:00) στο σχολείο μας, όπου οι μαθητές μας θα παρουσιάσουν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της καλλιτεχνικής τους παραγωγής από τη φετινή σχολική χρονιά: εικαστικά, θέατρο-κινηματογράφο, μουσική, χορό.Το Σάββατο στις 14:00 θα γίνει ένα σύντομο αφιέρωμα στην Παλαιστίνη, του οποίου την οργάνωση έχει αναλάβει η Ελληνοπαλαιστίνια μαθήτρια του σχολείου μας, Νόρα Σαϊντ.Σας περιμένουμε!
