Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Κι αν το προφυλακτικό σπάσει στο ειδυλλιακό καταφύγιο που έχετε πάει διακοπές με τον σύντροφό σας και το φαρμακείο του χωριού δεν έχει χάπι της επόμενης μέρας τι κάνετε; Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Παραγγείλτε μια μαρουλοσαλάτα, ή ακόμη καλύτερα κόψτε ένα μαρούλι από έναν κήπο του χωριού και φάτε το. Η περίπτωση εγκυμοσύνης αποκλείεται..
Αντισυλληπτικά για διπλάσια μαρούλια
Εάν έχετε συμπτώματα γρίπης, όπως αδυναμία, πόνους στις κλειδώσεις, κόπωση ή διαταραχές στο πεπτικό σύστημα, ναυτία, καούρα στο στομάχι ή αισθάνεστε κακοκεφιά, αϋπνία, απώλεια μνήμης, ζαλάδα, μούδιασμα, τρεμούλα ή πάλι, εάν νιώθετε αρρυθμίες, πρήξιμο στο πρόσωπο, μάτια, χείλη, στόμα, λαιμό, τότε δεν αποκλείεται να φάγατε μπανάνες ή ντομάτες ή άλλα φρούτα και λαχανικά που μαζεύτηκαν άγουρα και ωρίμασαν σε μια νύχτα αφού πρώτα ραντίστηκαν με αέριο πολυαιθυλενίου…
Οι ιστορίες της διατροφικής παράνοιας των ημερών μας δεν έχουν τελειωμό. Γνωρίζετε, λ.χ., ότι πολλές αλκοόλες, ουσίες που απαντώνται στο πετρέλαιο και χρησιμοποιούνται σε βερνίκια επίπλων, γυαλιστικά για πατώματα, αντιψυκτικά υγρά και αρωματικά χώρων, χρησιμοποιούνται συχνά για την επικάλυψη φρούτων και λαχανικών ώστε να δείχνουν φρεσκότατα; Εάν, λοιπόν, δείτε καλογυαλισμένο φρούτο ή ένα καταπράσινο λαχανικό που αστράφτει από φρεσκάδα, κάντε και μια δεύτερη σκέψη καλού - κακού. Ο,τι λάμπει, μπορεί να μην είναι υγιεινό.
Και μια ιστορία: Φαρμακοποιός σε μικρή πόλη της Ηπείρου είχε προβληματιστεί. Φαινόταν αδιανόητη η κατανάλωση αντισυλληπτικών -και δη σε ποσότητες- από δύο ηλικιωμένες αγρότισσες (άνω των 70). Οταν κάποια στιγμή τις ρώτησε, έμεινε έκπληκτος: «Ο γεωπόνος μάς είπε να τα βάζουμε στα μαρούλια δυο μέρες πριν τα πάμε στο παζάρι. Ρίχνουμε το “φάρμακο” και γίνονται διπλάσια». Παρ’ ότι οι ποσότητες που περνούν στον καταναλωτή μέσω αυτού του «λιπάσματος» δεν θεωρούνται άμεσα επικίνδυνες, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός: Το βασικό δικαίωμα του καταναλωτή να ξέρει τι τρώει δεν είναι σεβαστό. Ούτε καν από δύο γιαγιάδες.

Απίστευτο; Κι όμως το έζησα κι αυτό… Εκεί που είχα «ξεγράψει» τη Vespoula και ετοιμαζόμουν να αγοράσω άλλη και υπολόγιζα το κόστος της αγοράς, καθόλου μικρό, ήρθε το νέο από την αστυνομία. Ήταν γύρω στις 4.10, απόγευμα Σαββάτου. Κάναμε ένα διάλειμμα στο σεμινάριο για το ρέικι και πιάνω το τηλέφωνο να δω αν είχα καμιά κλήση. Το είχα στο αθόρυβο, όπως και όλοι άλλωστε για να είμαστε απερίσκεπτοι στη δουλειά μας.

Πρώτη κλήση από τον Χρήστο Σιαμέτη. Ο Χρήστος με πήρε για συμπαράσταση, όπως νωρίτερα ο Νίκος Λεκός, ο Γιώργος Θελερίτης κ.α. Κουβεντιάζαμε με χιούμορ, «θα το χρειάζονταν» είπα και γελάγαμε. Είναι το επόμενο στάδιο για να μην σου κάνει μεγαλύτερη ζημιά, ψυχολογικά, η κλοπή. Κλείνω και το επόμενο τηλέφωνο που παίρνω ήταν ο αξιωματικός του τμήματος ασφαλείας Ομονοίας να μου πει ότι «βρέθηκε» η μηχανή. «Πετάω» από τη χαρά μου. Τέτοιο νέο για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα να το ακούσω. Είχα την αίσθηση και την περιέγραψα νομίζω καθαρά στο κομμάτι μου για το «ΡΕΘΕΜΝΟΣ», πως η κατάθεσή μου στην αστυνομία ήταν μια τυπική γραφειοκρατική διαδικασία. Και να, που καμιά φορά συμβαίνουν και θαύματα!…

Το κακό είναι ότι δεν μπορώ να φύγω στη μέση του σεμιναρίου.

Κατά τις 6 φεύγω. Δέχομαι νέα κλήση στο κινητό μου. Αυτή τη φορά είναι ένας αστυνομικός. «Είμαστε εδώ , μου λέει, Ηλιού 11, στον Άγιο Παύλο και προσέχουμε τη μηχανή. Ελάτε από Χίου».

Όταν έφτασα βρήκα δύο αστυνομικούς της ασφαλείας με πολιτικά να τη φυλάνε διακριτικά. Η Vespa παρκαρισμένη ανάμεσα στα αυτοκίνητά με μούρη το δρόμο και κώλο το πεζοδρόμιο ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού που μέσα έμεναν αναρχικοί που έκαναν κατάληψη. Οι αστυνομικοί έρχονται κοντά με επιφύλαξη. Η Vespa είναι κανονικά κλειδωμένη. Μπορεί, άλλη ώρα, να πέρναγα από δίπλα της και να μην την έβλεπα ότι ήταν η δική μου. Βγάζω τα κλειδιά. Ξεκλειδώνει. Επιχειρώ να την βάλω μπροστά. Αντιλαμβάνομαι ότι στην προσπάθεια τους να κάνουν το ίδιο οι κλέφτες και με το ιμομπιλάιζερ να του «κόβει», άδειασαν την μπαταρία. Οι αστυνομικοί μου λένε να την πάω σπρώχνοντας μέχρι τα γραφεία τη Τροχαίας Αθηνών, λίγο πιο κάτω, να την αφήσω προσωρινά και να πάω στην ασφάλεια της Ομονοίας να δώσω κατάθεση.

Πηγαίνω και αποσύρω την μηνυτήρια αναφορά κατ’αγνώστων που έκανα την προηγούμενη Πέμπτη. Και παύει οριστικά η «αναζήτηση» της μηχανής. Ο Χάρης Ευγενειάδης έρχεται, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμά μου και μου βάζει μπροστά με καλώδιο από τη δική του μπαταρία. Αφήνουμε τη μικρή Vespa του Λευτέρη Θεοδωράκη που μου είχε δώσει να κινούμε στο σπίτι, στην Βιάντος και επιστρέφουμε στην Τροχαία.

Ξαναβάζουμε μπροστά τη δική μου Vespa, τον ευχαριστώ και φεύγω για την Καλλιθέα, να συνεχίσω το σεμινάριο για το ρέικι.

Εγώ, τώρα, προληπτικός δεν είμαι αλλά για δείτε, βρίσκονται καθημερινά χαμένα μηχανάκια στην κατάσταση ακριβώς που τα είχανε κλέψει; Η Πούναμ λέει, ότι οι ενέργειες του ρέικι είναι που βοηθούν… Όπως και να έχει το πράγμα, μυστήρια συμβαίνουν στη ζωή…

Ξανά το προσωπικό της ΠΕΤ ΟΤΕ θέτει θέμα με το μισθολόγιο. Καινούριο; Καθόλου κοντά έντεκα χρόνια τώρα με αλλαγές διοικήσεων αλλά με την ίδια πάντα αντίσταση και επιμονή συνεχίζουμε. Δεν ξέρω αν αυτή τη φορά θα τύχουμε απαντήσεως, αλλά τουλάχιστον ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει υπόψη μερικές αλήθειες. Κι ας κατατέθηκε το έγγραφό μας στην Εκτελεστική Επιτροπή με ημερομηνία 1η Απριλίου. Αυτή είναι η δική μας μεγάλη αλήθεια.

Στη γειτονιά των αγγέλων ο Ζυλ Ντασσέν
Ένας άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του και τη ζωή του με την Μελίνα Μερκούρη και με τον Πειραιά πέρασε στην αθανασία. Ο Ζυλ Ντασσέν έφυγε από κοντά μας αλλά πάντοτε θα τον θυμόμαστε χάρη στη συνεισφορά του στην τέχνη.
Τα «Παιδιά του Πειραιά», το τραγούδι της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή», έκαναν τον γύρο του κόσμου και αποτελούν μία από τις κορυφαίες δημιουργίες της 7ης Τέχνης διαχρονικώς.
Ο Ζυλ Ντασσέν μας κληροδότησε τις εικόνες του παλιού Πειραιά και μας άφησε ζωντανή παρακαταθήκη την αγάπη για το μεγάλο Λιμάνι της δουλειάς και του πολιτισμού.
Θα τον θυμόμαστε πάντοτε ως κορυφαία προσωπικότητα που συνέβαλλε στη διεθνή προβολή του Πειραιά με αγάπη.