Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Μετρούν θύματα εκεί στη Μέση Ανατολή. Κοντά τους 1.000 έχουν φτάσει οι νεκροί από τα πυρά των Ισραηλινών εισβολέων στη Λωρίδα της Γάζας. Και τι μ’ αυτό; Ιδρώνει το αυτί κανενός; Έχει πάρει κανένα μέτρο ο ΟΗΕ για να σταματήσει η αιματοχυσία και δεν το ξέρουμε;
Δυστυχώς για την ανθρωπότητα οι Αμερικανοί στηρίζουν ξεδιάντροπα τους Ισραηλινούς μακελάρηδες στις πολεμικές επιχειρήσεις τους στέλνοντας πολεμοφόδια μέσω του Αστακού.
Οι μόνοι που συνεχίζουν να αντιδρούν δυναμικά είναι οι απλοί εργαζόμενοι, ο λαός που νιώθει ότι πρέπει να αντιταχθεί στη θέληση των ισχυρών να ισοπεδώνουν τα πάντα και να κάνουν ότι θέλουν , όπου θέλουν, όποτε θέλουν…
Αποτελούν ντροπή και όνειδος για την ανθρωπότητα να ζούμε καταστάσεις σαν αυτές που δείχνουν οι παρακάτω φωτογραφίες που δημοσιεύουμε. Είναι σοκαριστικές. Αν είσαστε ευαίσθητοι μην προχωρήσετε παρακάτω.
Αν επίσης έχετε πλάσει στη φαντασία σας έναν κόσμο σαν τις ειδήσεις του STAR προσπεράστε το σημερινό δημοσίευμα. Σίγουρα δεν σας αφορά. Καλύτερα να συνεχίσετε να ζείτε στον ψεύτικο, εικονικό κόσμο που τώρα υπάρχει και στο διαδίκτυο. Ο Κωστόπουλος μετά τα ηλίθια έντυπά του, κάνει άνοιγμα κι εδώ. Δείτε το. Και έχει “πνίξει”με γιγαντοαφίσες την Αθήνα, προκειμένου να το διαφημίσει.
Αυτό το Blog υπήρξε «ανήσυχο» από τη δημιουργία του. Δεν εφησυχάζει και προσπαθεί να «δώσει» αυτό που το εκφράζει καλύτερα την κάθε στιγμή. Ακόμα κι αν είναι σκληρό, όπως το σημερινό δημοσίευμα. Αυτοί είμαστε. Και στα 50 μάλλον δεν αλλάζουμε εύκολα πια…

Σημαδεύει το παιδί ο… ήρωας πολέμου, ο εισβολέας…

Πολύ «γενναίο» για έναν εκπαιδευμένο στρατιώτη να σημαδεύει άμαχους στην πλειοψηφία τους παιδιά…

«Ανθρώπινοι» οι Ισραηλινοί στρατιώτες βοηθούν μια γυναίκα να περάσει με ασφάλεια το δρόμο. Αντιφατικά πράγματα…

…Αλλά δεν ξεχνούν πως οι στρατιώτες είναι και… άντρες. Και το αποδεικνύουν κάθε στιγμή.

Τα παιδιά είναι στο στόχαστρο των Ισραηλινών. Αυτά φοβούνται πιο πολύ.

Και την εκδίκηση τους όταν μεγαλώσουν…

Φρικτές εικόνες, γεμάτες θάνατο και οργή για τους εγκληματίες πολέμου…

Η δική τους άποψη για την «ανοικοδόμηση»…

Ανθρώπινες ασπίδες κατά παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και να ήταν η μόνη σ’ αυτόν το πόλεμο…

Βασανιστήρια ενταφιασμών (παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων)

3,2 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο διαθέτουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ. Στο όνομα ποιου θεού το κάνουν; Αποκαλυπτικός ο τίτλος της εφημερίδας…

Στίχοι από ένα τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν… Πόσες φορές μπορεί ο άνθρωπος να γυρίσει το κεφάλι πίσω, ενώ θα προτιμούσε να μην το είχε κάνει;

Τρεις εγκληματίες, Ισραηλινοί στρατιώτες ποζάρουν και τραβούν φωτογραφίες μαζί με τα θύματά τους. Αν παρατηρήσετε πιο προσεκτικά τη φωτογραφία θα διαπιστώσετε ότι δεν πρόκειται για σκοτωμένα ελάφια ή άλλα ζώα, αλλά για ανθρώπινες ζωές. Αρρωστημένα μυαλά… Τα αμερικάνικα ΜΜΕ ποτέ δεν έδειξαν αυτές τις φωτογραφίες.

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Κλικάρετε τη φωτογραφία για να το ακούσετε…

Οι στίχοι στα ελληνικά:

Μια εκτυφλωτική λάμψη λευκού φωτός
φώτισε τον ουρανό πάνω από τη Γάζα, απόψε
άνθρωποι τρέχουν να καλυφθούν
αγνοώντας αν ζουν η πέθαναν

Ήρθαν με τα τανκς και τα αεροσκάφη τους
Με ολέθριες πυρώδεις φλόγες
Και τίποτα δεν απομένει
Μόνο μια φωνή που σηκώνεται προς το γεμάτο καπνούς ουρανό.

Δεν θα παραδοθούμε
Μέσα στη νύχτα, χωρίς αγώνα
Μπορείτε να κάψετε τα τζαμιά μας και τα σπίτια μας και τα σχολεία μας
Αλλά τα πνεύματά μας δεν θα πεθάνουν ποτέ
Δεν θα παραδοθούμε
Στη Γάζα απόψε

Γυναίκες και παιδιά, εξίσου
Δολοφονούνται και κατακρεουργούνται κάθε νύχτα
Κι ενώ οι αποκαλούμενοι ηγέτες των μακρυνών χωρών
Συζητάνε το ποιος έχει δίκιο και άδικο.

Αλλά οι αδύναμες λέξεις τους ήταν μάταιες,
Και οι βόμβες έπεφταν σαν όξινη βροχή
Αλλά μέσα από τα δάκρυα και το αίμα και τον πόνο
Μπορείς ακόμα να ακούσεις εκείνη τη φωνή που σηκώνεται προς το γεμάτο καπνούς ουρανό.

Δεν θα παραδοθούμε
Στη Γάζα απόψε
Δεν θα παραδοθούμε
Μέσα στη νύχτα, χωρίς αγώνα
Μπορείτε να κάψετε τα τζαμιά μας και τα σπίτια μας και τα σχολεία μας
Αλλά τα πνεύματά μας δεν θα πεθάνουν ποτέ

Δεν θα παραδοθούμε
Μέσα στη νύχτα, χωρίς αγώνα
Μπορείτε να κάψετε τα τζαμιά μας και τα σπίτια μας και τα σχολεία μας
Αλλά τα πνεύματά μας δεν θα πεθάνουν ποτέ

Δεν θα παραδοθούμε
Μέσα στη νύχτα, χωρίς αγώνα

Δεν θα παραδοθούμε
Στη Γάζα απόψε.

Ήμουν οκτώμισι χρονών τον Νοέμβρη του 1973 και θυμάμαι σαν τώρα τις φωνές από το ραδιόφωνο “Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο” θυμάμαι σαν τώρα τον κόσμο να κατεβαίνει από τα λεωφορεία με πρησμένα μάτια και πολλούς από αυτούς να τρίβουν λεμονιά στα μάτια τους για να συνέρθουν από τα δακρυγόνα. Μεγαλώνοντας και βλέποντας κάθε Νοέμβρη τις εκδηλώσεις-συγκεντρώσεις που γινόταν τα πρώτα χρόνια και αργότερα συμμετέχοντας και εγώ στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου έβαζα τις αναμνήσεις μου σε τάξη.

Από την αρχή του 1973 εκφράστηκε με ανεβασμένες μορφές πάλης η λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα όπως η κατάληψη της Νομικής, το Φλεβάρη του 1973, η διαδήλωση στις 4 Νοέμβρη 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, όπου έγιναν και συλλήψεις αλλά και η διαδήλωση 3.000 φοιτητών για συμπαράσταση στους συλληφθέντες στις 8 Νοέμβρη. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν στις σχολές.

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη 1973, το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο. Στις 2.00 μ.μ., 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να μαζεύεται και άλλος κόσμος. Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας. Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 8.30 το βράδυ γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «20% για την παιδεία» και «Κάτω η χούντα».

Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973, η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 9.30 το βράδυ η κατάληψη έχει πυκνώσει ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση ότι η χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

Στις 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου.

Το μεσημέρι επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού… Ο αγώνας είναι κοινός… Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο… Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργατών. Έτσι στις 6 το απόγευμα αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες.

Στις 7 το απόγευμα μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο και η Αστυνομία χτυπάει. Εμφανίζονται τεθωρακισμένα της Αστυνομίας και πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας, στην πλατεία Αμερικής γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 9.30 η Αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας μέχρι νεοτέρας διαταγής.

Στις 11 το βράδυ ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή.

Όσοι μένουν ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ( Σάββατο 17 Νοέμβρη) τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες.

Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 1.30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι έγκλειστοι, ενώ ένα τανκ παίρνει θέση απέναντι στην είσοδο. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 2.50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες και συλλαμβάνουν και τους κυνηγούν, οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο έχει εκκενωθεί πλήρως.

Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

ΤΑ ΝΕΑ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο “Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο, Επενέβησαν Άρματα Μάχης”. Σύμφωνα με τις πληροφορίες εξάλλου της εφημερίδας, “θεωρείται πολύ πιθανή Αιφνίδια Επιστροφή Καραμανλή”, ο οποίος φαίνεται να πιέζεται από πολιτικούς φίλους για να πάρει την παραπάνω απόφαση.
Το χρονικό των γεγονότων είναι εκτενέστατο όπως άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες στην ίδια εφημερίδα, ενώ αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών και ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων. Κάτω αριστερά, στην πρώτη σελίδα, φιλοξενείται και το σχόλιο του “Βήματος” που αναφέραμε πιο πάνω. Επίσης στην πρώτη σελίδα παραθέτει τις “Δηλώσεις των πολιτικών και της Κυβέρνησης”
Στις εσωτερικές σελίδες έχει πολύ καλό ρεπορτάζ μέσα από το Πολυτεχνείο. Γράφει για τις ολονύχτιες συνελεύσεις των φοιτητών, παραθέτει την ανακοίνωση τους, τις δραματικές εκκλήσεις τους και τη στιγμή της επίθεσης.
Τα Νεα παραθέτουν στις εσωτερικές σελίδες τους και το πρώτο μήνυμα που απέστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα από το Τορόντο του Καναδά.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε την 17η Νοεμβρίου με τίτλο “3 μετά τα μεσάνυχτα Τα τανκς Κατέστειλαν Την Εξεγερσι”.
Στο χρονικό της αναφέρει: “Η τριήμερη φοιτητική εξέγερσις, που άρχισε το μεσημέρι της παρελθούσης Τρίτης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο κατεστάλη σήμερα τα ξημερώματα από τα τανκς που άρχισαν να κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και αφού είχαν προηγηθεί σκληρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και φοιτητών σε μεγάλη έκτασι στο κέντρο των Αθηνών, με αποτέλεσμα κατά πρωινές πληροφορίες, τέσσερις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες”.
Στο άρθρο της “Τι λένε αντιπολίτευση και κυβέρνησι για τα γεγονότα”, γράφει: Η αντιπολίτευση με χθεσινές δηλώσεις των εκπροσώπων της κκ. Π Κανελλοπούλου και Γ. Μαύρου, έλαβε σαφή θέσι συμπαραστάσεως στο φοιτητικό κίνημα και τους φοιτητές, που ‘αποτελούν, όπως τονίζουν, την πρωτοπορία του Έθνους στο δρόμο της Δημοκρατίας’”.
Στις εσωτερικές σελίδες έχει ρεπορτάζ από το χρονικό των μαχών και την έφοδο των τανκς και επίσης παρουσιάζει τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

Η ΒΡΑΔΥΝΗ

Η Βραδυνή κυκλοφόρησε με τίτλο: “Άρματα Μάχης Έζωσαν Την Αθήνα”. “Αίμα Έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών - Αστυνομίας”.
Το χρονικό της εφημερίδας αναφέρει: “Την 3.30 πρωϊνήν εξεκένωσαν το Πολυτεχνείον. Τα τανκς ενεφανίσθησαν και πάλιν από του μεσονυκτίου εις την πρωτεύουσαν δια να προσδώσουν απολύτως δραματικήν μορφήν εις τας φοιτητικάς εκδηλώσεις αι οποίαι εσημειώθησαν κατά το τελευταίον τετραήμερον εις Αθήνας, με τον αιματηρόν επίλογον.
Ολίγας ώρας ενωρίτερον το αίμα έρρευσεν εις κεντρικάς περιοχάς των Αθηνών, κατόπιν των αλλεπαλλήλων διαδηλώσεων και των συγκρούσεων αι οποίαι ηκολούθησαν μετά την δυναμικήν επέμβασιν της Αστυνομίας.
Υπολογίζονται εις 4 οι νεκροι των χθεσινών αιματηρών συγκρούσεων και εις εκατοντάδας οι τραυματίαι”.
Σε άλλο άρθρο της η εφημερίδα παρουσιάζει την “εικόνα καταστροφής” που εμφάνιζε το κέντρο της Αθήνας το προηγούμενο βράδυ ενώ φιλοξενούνται και οι δηλώσεις των πολιτικών και της “κυβέρνησης”.
Στις εσωτερικές σελίδες ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει το ρεπορτάζ της εφημερίδας από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης και την Πάτρα.

Η δικτατορία δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.

Από τότε μέχρι σήμερα υπάρχουν σημαντικοί και πολλοί σταθμοί που είναι άμεσα συνδεδεμένοι με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους εορτασμούς του

Έχουμε αρκετά γεγονότα σε εορτασμούς του Πολυτεχνείου ακόμα και θανάτους κατά την διάρκεια των συγκρούσεων με την αστυνομία παρόλο που δεν είχαμε στρατιωτική χούντα το 1980 την δολοφονία των Σταματίνα Κανελλοπούλου - Ιάκωβου Κουμή και το 1985 την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά.

Πολλά άλλα που σημάδεψαν τις επετείους του Πολυτεχνείου όπως η ακατανόητη απονομή μεταλλείου ανδρείας από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας το 2001 στο πρωτοπαλίκαρο της δικτατορίας, Νικόλαο Ντερτιλή, που διανύει το 30ο έτος φυλάκισης για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας

Όπως η συνέντευξη του A. Σκευοφύλακα στο Βήμα το 2003. Τριάντα χρόνια πέρασαν μέχρι να σπάσει την σιωπή του ο A. Σκευοφύλαξ, έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο και αποκάλυψε όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ’ AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ’ AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους “μαυροσκούφηδες”, στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα “παλιοκουμμούνια”, όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »

Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο A. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKE». Στα 30 του θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά. Ζώντας σε μια γειτονιά των νοτίων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγει να μιλάει για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Όσες φορές θα τον ρωτήσουν «τι σχέση έχεις με τον “πορτάκια” του Πολυτεχνείου;», θα μιλήσει για «μακρινό ξάδελφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο»! Στη γυναίκα του θα ανοίξει την καρδιά του ύστερα από χρόνια. Στα τρία παιδιά του δεν το έχει αποφασίσει ακόμη. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο»!

Πέρασαν 35 χρόνια και oι μνήμες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει από χιλιάδες κύματα και όπως δείχνουν τα πράγματα για πολλούς έχει εξασθενήσει, έχει ξεθωριάσει , έχει ατονήσει το μήνυμα του Πολυτεχνείου που όπως δείχνουν τα πράγματα σήμερα είναι επίκαιρο παρά ποτέ.

Το ίδιο το κράτος το πέρασε σαν μια αργία για το δημόσιο και μια απλή πλέον σχολική γιορτή προσπαθώντας μάλλον να απαλύνει την ιστορική του άξια και νόημα.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ¨τρομοκρατικές ενέργειες¨.

Το Πολυτεχνείο ήταν και θα είναι πάντα ένα ζωντανό κάλεσμα για την δημοκρατία, και την ελευθερία, θα είναι ζωντανό μέσα σε κάθε ελεύθερο μυαλό.

Το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι «Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι», και όπως έγραψε ο Μίλαν Κούντερα, “Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.”

Αντιγραφή από το site: Foto Art magazine

Μαζί με τα νέα δεντράκια έβαζαν και ενημερωτικό υλικό. Εξηγούσαν το “γιατί”…

Είχα ζητήσει, επειδή έλειπα εκτός Αθηνών, από όποιον πάει στο κάλεσμα για τον Προαστιακό την προηγούμενη Κυριακή, να μου στείλει φωτογραφίες και υλικό από της δεντροφύτευση που έκαναν. Η Γιώτα μου έστειλε έξι (6) φωτογραφίες και από τον Δημήτρη Νέζη δανείστηκα το κείμενο που “ανέβασε” στο Blog για το “Μήνυμα για όλους”. Και ιδού:

Γύρω στους 100 κάτοικοι της περιοχής συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν τη θέλησή τους για την υπογειοποίηση των σιδηροδρομικών γραμμών.
Παραβρέθηκαν εκπρόσωποι και μίλησαν εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους εκπρόσωποι της Επιτροπής του Πλάτωνα. Επίσης εκπρόσωποι της “Συμπαράταξης” και της “Ανοιχτής Πόλης” από το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας.
Αφού τέλειωσαν οι ομιλίες, κατά τη διάρκεια των οποίων τα παιδιά ζωγράφιζαν το τείχος που χωρίζει τη πόλη στα δυο, προχώρησαν κατά μήκος της Κωνσταντινουπόλεως, στο σημείο που κόπηκαν το καλοκαίρι τα δέντρα και φύτεψαν νέα.

“Με φύτεψαν στις 9/11/2008″. Ποτέ δεν θα γράψουν πότε το… ξερίζωσαν!

Συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο

Να θυμόμαστε… Να μην ξεχνάμε… Να τιμούμε αυτούς που “έπεσαν” για τη δική μας φωνή και λευτεριά. Να πάμε στις εκδηλώσεις των σχολείων και να μην την αντιμετωπίσουμε σαν απλή σχολική γιορτή. Να συζητήσουμε με τα παιδιά μας την ουσία και να τα πάρουμε να πάμε στην αυριανή διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας.

Ο αγώνας θέλει την… καλοπέρασή του. Η προσωρινή επιτροπή κατοίκων της Ακαδημίας του Πλάτωνα οργανώνει απόψε, Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008, μια μάζωξη στην ταβέρνα «Ο Φοίνικας του Πλάτωνας» δίπλα στο πάρκο της Ακαδημίας. Για να δώσω καλύτερα το… στίγμα, οι παλιότεροι θα θυμούνται το «Κουτούκι του Κυριάκου και της Ρένας» που έβγαζε τα καλοκαίρια τα τραπέζια του μέσα στο πάρκο. Ύστερα του απαγόρεψαν να το κάνει αυτό και… μοιραία έκλεισε. Εκεί δίπλα είναι και η ταβέρνα που λέμε…

Στην ταβέρνα «Ο Φοίνικας του Πλάτωνα» θα μαζευτούμε και θα κουβεντιάσουμε. Η πρόσκληση είναι για τις εννιά το βράδυ, αλλά μερικοί από μας, που δουλεύουμε, θα πάμε όταν σχολάσουμε από την εφημερίδα…

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν προσκλήσεις. Και το τραπέζι θα πληρωθεί ρεφενέ. Όπως κάνουμε στις παρέες μας. Αλλά το ουσιαστικό είναι να χαράξουμε κάποιες γραμμές σχετικά με το τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον.

Το θέμα, μετά τη δημοσιότητα που πήρε από τον ξεσηκωμό του κόσμου, την περασμένη Παρασκευή και την προβολή που του έχει δώσει ο ΣΚΑΙ (ραδιόφωνο και τηλεόραση), το MEGA, το ALTER και άλλα μεγάλα κανάλια και εφημερίδες, δείχνει να έχει πάρει μια κατεύθυνση. Η Νομαρχία δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει πίσω και ψάχνει να βρει άλλο χώρο για να στεγάσει τις υπηρεσίες της.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΣΚ κ. Παταργιάς έχει δεσμευτεί ότι είναι διατεθειμένος να αγοράσει το οικόπεδο και να χτίσει εκεί το 130 Νηπιαγωγείο που ζητούν οι κάτοικοι.

Αλλά πρέπει να παραμείνουμε σε εγρήγορση έως ότου δούμε ότι υλοποιούν τις δεσμεύσεις τους. Διότι πολιτικάντιδες είναι… Φοβούνται τη δημοσιότητα και τάζουν πράγματα. Τι θα γίνει αύριο που θα κλείσουν οι προβολείς της δημοσιότητας;

Τώρα λοιπόν είναι η μεγάλη ευκαιρία να αναδείξουμε την ιστορική σημασία της περιοχής. Τώρα που όλοι, με τον ξεσηκωμό, μας θυμήθηκαν…

Και πρέπει να εκμεταλλευτούμε σωστά την ευκαιρία που μας δίνει ο ΣΚΑΙ να οργανώσει μαζί μας την ερχόμενη Κυριακή στις 4 το απόγευμα μέσα στο πάρκο της Ακαδημίας του Πλάτωνα μεγάλη συναυλία με τους Διονύση Τσακνή και Χρήστο Θηβαίο που προσφέρθηκαν να έρθουν και να τραγουδήσουν δωρεάν γι’ αυτό τον καλό σκοπό. Να το κάνουμε γνωστό στην περιοχή με όποιο μέσο διαθέτουμε και να γίνει αφορμή για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των κατοίκων της περιοχής.

Αυτά θα συζητήσουμε και σ’ αυτά μπορεί να προσθέσει την άποψή του κάθε πολίτης που έχει τις ίδιες αγωνίες με μας για το μέλλον της την Ακαδημία του Πλάτωνα. Έτσι ο καθένας είναι καλοδεχούμενος. Φτάνει να το θέλει και να είναι διατεθειμένος να εργαστεί για το κοινό καλό.  

Η σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου 1940Η κόρη του Άγγελου Χονδρορίζου διαβάζει το κομμάτι της στη γιορτή του 54 Γυμνασίου Αθηνών. Είναι το ποίημα του Μ. Αναγνωστάκη “Χάρης 44″.

Τα παιδιά μας από το 146 Δημοτικό σε πρώτο πλάνο. Στα μπουζούκια ο Βαγγέλης Τουρλάκης και ο Γιάννης Σγούρος.

Πήγα κι εφέτος στη σχολική γιορτή του Λάμπρου για την 28^η Οκτωβρίου 1940. Ήταν η πρώτη επαφή με το Γυμνάσιο, το νέο περιβάλλον εκπαίδευσής του.

Εδώ δεν είχε τα γνωστά από το δημοτικό ποιηματάκια. Η κεντρική σκηνή του αμφιθεάτρου του σχολείου, του 54 Γυμνασίου Αθηνών, είχε κατακλυστεί από τα παιδιά τη χορωδίας και τα μπουζούκια του μουσικού κ. Λιαπάτη.

Σ’ αυτή τη σκηνή έβγαιναν οι δύο αφηγητές, ένα αγόρι και ένα κορίτσι και ανέφεραν το χρονικό του αγώνα. Ανάμεσα τους μερικά παιδιά απήγγειλαν αποσπάσματα πεζών και ποιημάτων γνωστών Ελλήνων δημιουργών. Και πού και πού για να σπάει η μονοτονία, η χορωδία έλεγε τραγούδια όμορφα, γνωστά, αγωνιστικά με συνοδεία στο συνθεσάιζερ του κ. Λιαπάτη και τα τέσσερα μπουζούκια των μαθητών του σχολείου.

Είχε προηγηθεί η προβολή ενός ενημερωτικού βίντεο με ντοκουμέντα εποχής που έβαλε τους παριστάμενους μαθητές, καθηγητές γονιούς, στο κλίμα.

Η αίθουσα φίσκα από κόσμο. Ήταν η απειλή για απουσίες που λειτούργησε και έφερε τα παιδιά στο σχολείο; Δεν είμαι σίγουρος. Ήταν όμως σχετικά ήσυχα στη διακοσμημένη με ελληνικές σημαιούλες αίθουσα.

Πολλά από αυτά κρατούσαν στα χέρια τους το καλοφτιαγμένο πρόγραμμα και παρακολουθούσαν την εκδήλωση. Και χειροκροτούσαν όταν έπρεπε τα παιδιά πάνω στη σκηνή.

Ανάμεσα στα παιδιά και πολλοί γονείς που πήγαν σαν κι εμένα  να παρακολουθήσουν την εκδήλωση. Η διευθύντρια κ. Λιάσκου αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ευχαριστήσει για την τιμή που της κάναμε να πάμε μια τέτοια μέρα, παραμονή της 28^ης Οκτωβρίου, στο σχολείο για να χειροκροτήσουμε τη δουλειά των παιδιών.

Θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω τους καθηγητές που είχαν την ευθύνη της εκδήλωσης και βεβαίως τα παιδιά που έφεραν στην πλάτη τους την ευθύνη της υλοποίησης της.

Και κάτι ακόμα… Παρά το γεγονός ότι μια τέτοια εκδήλωση μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε εθνικιστικές κορώνες, εντούτοις δούλεψαν με σεμνότητα και ταπεινότητα, ενώ κινήθηκαν μέσα σε πολύ καλά πλαίσια. Μπράβο τους!

Άλλη μια φωτογραφία από τα γενέθλια του Λάμπρου στο Allu Fan Park τραβηγμένη από την καλή φίλη Σοφία Μοσκοφίδου. Μου την έστειλε χθες με e-mail και θεώρησα σκόπιμο να μην την αφήσω να πάει χαμένη.

Από την ξενάγηση στον χώρο. Ιδιότυπη κάπως, καθώς έγινε στο προαύλιο κάτω από τον ήλιο, αφού η Μονή δεν είναι επισκέψιμη εσωτερικά…

Ο κ. Φωτεινάκης, ο πρόεδρος του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. μας περίμενε και μας καλωσόρισε μόλις φτάσαμε το πρωί στο ραντεβού για την ξενάγηση…

Μπαίνουμε στον προαύλιο χώρο της Μονής Δαφνίου…

Η πρώτη ματιά είναι εντυπωσιακή. Είναι απομεινάρια των τελευταίων χρόνων…

Η εκκλησία με τις σκαλωσιές των εργατών. Κλειστή. Μείναμε στο προαύλιο κάτω από τον καυτό ήλιο…

Η φιλόλογος κ. Ζαμπούνη από την αρχή δήλωσε ότι δεν είναι ξεναγός. Είχε όμως μαζέψει αρκετά στοιχεία να μας πει…

Ο ηθοποιός κ. Χρυσομάλλης διαβάζει την περιγραφή του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν του γνωστού Δανού παραμυθά που περπάτησε το χώρο αυτό το 1841.

Το είχαμε διατυπώσει ως πρόταση από τούτο εδώ το Blog πριν από μερικές μέρες. Να πάμε μια κυριακάτικη βόλτα στη Μονή Δαφνίου και να μας ξεναγήσει ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ ένας σύλλογος από το Χαϊδάρι. Και πολλοί στο άκουσμα και μόνο του Δαφνιού γέλασαν. Εύκολα συμπέραναν ότι θα πηγαίναμε στο ίδρυμα με τους ψυχικά άρρωστους που υπάρχει στην περιοχή. Αλλά έκαναν λάθος…

Ήταν ένα πολύ όμορφο κυριακάτικο πρωινό. Είχε μια μικρή ψυχρούλα, αλλά ο ήλιος δυνατός δεν άφηνε περιθώρια να φορέσουμε τα μπουφάν. Ήρθε μαζί μας και η δασκάλα η Σοφία με το γιο της Βαγγέλη. Και ήταν μια θαυμάσια εμπειρία.

Έντεκα το πρωί ήμασταν έξω από τη Μονή. Μας περίμεναν άνθρωποι από τον Σύλλογο. Δεν μας ήξεραν, ούτε εμείς τους ξέραμε, πρώτη φορά βλεπόμασταν μα ήταν σα να γνωριζόμασταν χρόνια. Ανοιχτοί, καταδεκτικοί άνθρωποι. Μαζευτήκαμε καμιά πενηνταριά άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά…

Μας καλωσόρισε ο πρόεδρος κ. Κ. Φωτεινάκης, μας είπε για το τι αγώνες έκαναν προκειμένου να… εκβιάσουν το υπουργείο Πολιτισμού να ανοίξει τις πόρτες του στον προαύλιο χώρο έστω αφού η Μονή έπαθε μεγάλες ζημιές στο σεισμό του 1999. Και μετά μας… παρέδωσε στη φιλόλογο κ. Ασημίνα Ζαμπούνη η οποία ξεκαθάρισε η γυναίκα από την αρχή ότι δεν είναι ξεναγός και θα μας αντιμετώπιζε όπως τους μαθητές της αν έπρεπε να τους μιλήσει για την ιστορία της Μονής.

Και ως εδώ καλά. Φιλότιμες προσπάθειες έκανε η κοπέλα. Αλλά η Μονή δεν ήταν εσωτερικά επισκέψιμη. Έτσι όλα μας τα έδειχνε σε φωτογραφίες από βιβλία. Μια ώρα και κάτω από τον καυτό ήλιο δεν ήταν και ότι καλύτερο.

Λίγο αργότερα ο ηθοποιός Λεωνίδας Χρυσομάλλης διάβασε την περιγραφή του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1841) για τον τόπο αυτό.

Να, μερικά από τα στοιχεία από την Πρώτη Εφορεία βυζαντινών αρχαιοτήτων:

Στις παρυφές του άλσους Χαϊδαρίου, αριστερά της Ιεράς Οδού, που εξακολουθεί από την αρχαιότητα να οδηγεί από την Αθήνα στην Ελευσίνα, και στη θέση πιθανότατα του αρχαίου ιερού του Δαφναίου ή Δαφνίου Απόλλωνα, βρίσκεται το οχυρωμένο μοναστήρι του Δαφνιού.
Το μοναστήρι προστατεύεται από οχυρωμένο με πύργους και επάλξεις τετράγωνο περίβολο με δύο πύλες εισόδου, στην ανατολική και τη δυτική πλευρά. Παράλληλα προς τις τέσσερεις πλευρές του οχυρού περιβόλου, αλλά σε μικρή απόσταση από αυτές, διατηρούνται τα ερείπια κτισμάτων, ίσως των αρχικών κελιών. Στο εσωτερικό του οχυρού δεσπόζει το Καθολικό, δηλαδή ο ναός της Μονής, ενώ βόρεια βρίσκονται τα ερείπια της τράπεζας (δηλαδή τραπεζαρίας). Στην νότια όψη του Καθολικού υπήρχε τετράγωνος αύλειος χώρος με τοξοστοιχίες, πτέρυγες κελλιών και βοηθητικά κτίσματα που ανακαινίστηκαν ή ανοικοδομήθηκαν αρκετές φορές μέσα στα χίλια χρόνια ύπαρξης του μνημείου, όπως έδειξαν παλαιότερες και πρόσφατες ανασκαφικές έρευνες.
Το Καθολικό χρονολογείται στον 11ο αι. και ανήκει στον οκταγωνικό τύπο, που υιοθετείται στους μεσοβυζαντινούς χρόνους από σειρά σπουδαίων μνημείων όπως τα καθολικά της μονής Οσίου Λουκά και της Νέας Μονής Χίου. Δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί αν ο τύπος αυτός δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι οι μεγάλες διαστάσεις του τρούλου και ο τρόπος στήριξής του, που αφήνουν ενιαίο και ελεύθερο τον κεντρικό χώρο. Σύγχρονος με το ναό είναι ο νάρθηκας στη δυτική πλευρά, ενώ λίγο αργότερα προστέθηκε εξωνάρθηκας ή προστώο με όροφο που κάλυπτε επίσης τον νάρθηκα και μέρος του κυρίως ναού. Στη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, μετά από σοβαρές βλάβες που προκάλεσε σεισμός, οι Κιστερκιανοί μοναχοί που κατείχαν την μονή έκαναν εκτεταμένες ανακατασκευές στον εξωνάρθηκα, ενώ η κρύπτη που βρίσκεται κάτω από το νάρθηκα μετατράπηκε σε μαυσωλείο για την ταφή των δουκών της Αθήνας.
Δυτικά του εξωνάρθηκα προσκολλήθηκε στους όψιμους χρόνους της Τουρκοκρατίας παρεκκλήσι με την αψίδα του ιερού προς Βορρά.
Η εξαιρετικά φροντισμένη κατασκευή του καθολικού με δόμους περίκλειστους από σειρά τούβλων, η πλούσια κεραμοπλαστική διακόσμηση γύρω από τα παράθυρα και ο πολυτελής διάκοσμος στο εσωτερικό, με τα μοναδικής τέχνης επιτοίχια ψηφιδωτά, τις ορθομαρμαρώσεις και τον μαρμάρινο διάκοσμο, του οποίου δείγματα μόνον σώζονται, συνδέουν την ίδρυση του μνημείου με κύκλους της αυτοκρατορικής αυλής. Ο ψηφιδωτός διάκοσμος που καλύπτει τις ψηλότερες επιφάνειες, αποτυπώνει εικαστικά το δόγμα της εκκλησίας. Ακολουθείται το καθιερωμένο εικονογραφικό πρόγραμμα των μεσοβυζαντινών ναών με τον Παντοκράτορα στον τρούλο, πλαισιωμένο από προφήτες, την Παναγία στην κόγχη του ιερού με τη συνοδεία αρχαγγέλων, παραστάσεις του Ευαγγελισμού, της Γέννησης, της Βάπτισης και της Μεταμόρφωσης στα τέσσερα ημιχώνια κάτω από τον τρούλο, σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, αγίους και ιεράρχες. Οι μορφές, με άριστες αναλογίες και συγκρατημένες κινήσεις, καθώς προβάλλονται επάνω σε χρυσό βάθος μοιάζουν ανάγλυφες και θυμίζουν κλασικά και ελληνιστικά πρότυπα.
Η έκφραση στα πρόσωπα των αγίων χαρακτηρίζεται από υψηλό ήθος και ευγένεια, ενώ η απόδοση ιδιαίτερων χαρακτηριστικών γίνεται με σπάνια δεξιοτεχνία.
Ο Παντοκράτορας στον τρούλο, η μεγαλύτερη σε μέγεθος και κλίμακα παράσταση της μονής Δαφνίου, επιβάλλεται στον κεντρικό χώρο του ναού με την ιδιαίτερη αυστηρότητα αλλά και γλυκύτητα της έκφρασης που δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν φωτογραφικά.
Κατά την μεταβυζαντινή περίοδο η μονή αποδόθηκε στους ορθόδοξους μοναχούς και φιλοτεχνήθηκαν οι αποσπασματικά σωζόμενες τοιχογραφίες στον κυρίως ναό που απεικονίζουν την Δέηση, την Θυσία του Αβραάμ, ολόσωμους αγίους, ιεράρχες και διακοσμητικά θέματα (17ος και 18ος αι.).
Μετά το 18ο αι. η μονή παρακμάζει σταδιακά διότι υφίσταται συχνά ληστρικές επιδρομές. Στον 19ο αι. για μικρό χρονικό διάστημα (1883-1885) στο μοναστήρι στεγάστηκε το Δημόσιο Ψυχιατρείο.
Οι εργασίες στερέωσης και αποκατάστασης του συγκροτήματος και συντήρησης του ψηφιδωτού διακόσμου του καθολικού άρχισαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίζονται κατά διαστήματα μέχρι σήμερα από την Αρχαιολογική Εταιρεία αρχικά και σε συνέχεια την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Οι εργασίες συνολικής αποκατάστασης της μονής εντατικοποιήθηκαν μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1999. Για το λόγο αυτό ο χώρος δεν θα είναι επισκέψιμος μέχρι την άνοιξη του 2007.
Το μνημείο περιλαμβάνεται στον Παγκόσμιο Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Άλλο ένα στιγμιότυπο από την ξενάγηση στη Μονή Δαφνίου…

Μια άποψη από τον εσωτερικό χώρο του νέου σπιτιού με τα πράγματα μέσα…
 

Μια μέρα όλη κι όλη κράτησε η μετακόμιση στο νέο μου σπίτι. Οργανωμένο το συνεργείο και με πολύ προσωπική δουλειά μέχρι το απόγευμα τα πράγματα είχαν μπει σε μια σειρά. Το βράδυ δε όλα σχεδόν ήταν στη θέση τους.

Φυσικά υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν αλλά δεν προσθέτω κι αυτό το άγχος στα καθημερινά τρεξίματα. Θα έρθει η ώρα που θα γίνουν. Με τον καλύτερο τρόπο, αρκεί να μη γίνουν βιαστικά.

Το καλό είναι πως δεν έχω κάτι που να με πιέζει. Και δεν θέλω να χάσω κάτι από την ομορφιά της καθημερινότητας. Είναι τα έντυπά μου, οι εφημερίδες, το σχολείο, οι διακοπές. Σχέδια και όνειρα που κάνω.

Σ’ αυτά θα ρίξω το ενδιαφέρον μου. Το μεγάλο ντου έγινε. Και έγινε με επιτυχία. Ήδη με καλωσόρισαν οι νέοι γείτονες. Και φίλοι μου στέλνουν τις ευχές τους.
Άλλοι έχουν δηλώσει πρόθυμα να βοηθήσουν πρακτικά.
Σας ευχαριστώ όλους. Δεν κάνει κάθε μέρα κανείς τέτοια μεγάλα βήματα στη ζωή… 

Θα περάσουν ακόμα μέρες με μικρές ελλείψεις… Ε, και τι έγινε; Μπορώ να περιμένω…
Δεν θέλω να αγχωθώ και γι’ αυτό. Αρκετές αληθινές αφορμές έχω. Δεν θα το κάνω.

Αλλο ένα βίντεο από τη Μάχη της Κρήτης

Ένα ακόμα βίντεο από τη Μάχη της Κρήτης. Δεν έχουν τελιωμό οι γιορτές αυτή την εποχή στην Κρήτη. Όχι πως είμαστε τοπικιστές αλλά το καλό να λέγεται και η ιστορία να ακούγεται. Μαθαίνουν οι νέοι…

Ενα ανάποδο πιθάρι, σήμα κατατεθέν της Κρήτης στις παρυφές του Ψηλορίτη, σταλμένο από την… Κοζάνη!

Πριν από 67 χρόνια σαν τούτες τις μέρες, Μάης του 1941, οι Έλληνες με τον ηρωισμό και την αυτοθυσία τους στην Κρήτη προσθέτανε καινούργιες σελίδες δόξας στο βιβλίο της  ιστορίας τους.
Σήμερα, 67 χρόνια μετά τη Μάχη της Κρήτης, μετά τη μεγάλη αυτή μάχη για την Ελευθερία, υποκλινόμαστε στην ιερή μνήμη των νεκρών μας.
Τιμούμε τον αγώνα των πατέρων μας. Αισθανόμαστε υπερήφανοι για την Εθνική Αντίσταση και εκφράζουμε ευγνωμοσύνη προς όλους αυτούς που ένωσαν το αίμα τους με το δικό μας αίμα. Τιμούμε τη μνήμη  όλων εκείνων που πολέμησαν ηρωικά και πολλοί από αυτούς προσέφεραν τη νιότη τους για τη λευτεριά της Ελλάδας.
Η 20η Μαΐου δεν είναι γιορτή. Είναι ημέρα χρέους και περισυλλογής. Είναι ημέρα μνήμης, υπερηφάνειας και έντονου προβληματισμού.
Χρέους προς όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι.
Περισυλλογής για τα διδάγματα που οφείλουμε να αντλούμε.
Μνήμης, για το τι σημαίνει πόλεμος και φασισμός.
Αλλά και έντονος προβληματισμός για τα σκληρά χρόνια διωγμών, εμφυλίων σπαραγμών, κοινωνικών αδικιών και περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, που ακολούθησαν.
Τιμούμε το έπος της Μάχης της Κρήτης την ώρα που οι άνεμοι του πολέμου δεν έχουν κοπάσει.  Ζούμε σε μια εποχή “πλανηταρχών”, ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων, αδικιών και ιστορικών παραχαράξεων.  Η εθνική ενότητα είναι σήμερα περισσότερο αναγκαία από οποιαδήποτε άλλη φορά. Ζούμε σε μια εποχή που “σύμμαχοι” δείχνουν τις πραγματικές διαθέσεις τους απέναντι στη χώρα μας, στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, και η Κύπρος, η αδελφή της Κρήτης, στενάζει ακόμα κάτω από τη μπότα στυγνού κατακτητή.
Και αναπόφευκτα προβληματιζόμαστε:  Η θυσία των πατέρων μας, έπιασε τόπο ή πρέπει να αγωνισθούμε και πάλι σκληρά εναντίον μίας νέας μορφής φασισμού, για τη διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης που δοκιμάζετε, για τη διεύρυνση και κατοχύρωση των δημοκρατικών μας ελευθεριών;

Να κι ένα pps από τη Μάχη της Κρήτης
BATTLE-OF-CRETE.pps

Με αφορμή την 8 Μαρτίου, μέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών, μέρα αποτίμησης των κατακτήσεων και αφετηρία νέων στόχων για την ουσιαστική κατοχύρωση της Ισότητας των φύλων, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, πήραμε από το περιοδικό η «Φωνή των τεχνικών του ΟΤΕ» τρια αποσπάσματα από βιώματα γυναικών.

Ημερομηνίες σταθμοί στο γυναικείο κίνημα: Το 1857 οι υφάντριες της Νέας Υόρκης διαδήλωσαν: για μείωση των ωρών εργασίας από 16 σε 12, για ίσα μεροκάματα με τους άνδρες και για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ζωής.
Το 1910 στην Κοπεγχάγη η Δεύτερη Διεθνής Διάσκεψη Σοσιαλιστριών καθιερώνει την ετήσια Ημέρα της Γυναίκας.
Το 1977 ο O.Η.Ε. στη Γενική του Συνέλευση καθιέρωσε την Ημέρας της Γυναίκας, ως Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Ο ίδιος… εμπνευσμένος φοιτητής καταγράφει τις απόψεις του για τη γυναίκα…

Ρόζα Λούξεμπουργκ Φυλακές Μπρεσλάου, Δεκέμβριος 1917

Ειρηνίστρια και επαναστάτρια σοσιαλίστρια, η Ρόζα Λούξεμπουργκ φυλακίστηκε επανειλημμένα και τελικά δολοφονήθηκε από δυνάμεις της γερμανικής Δεξιάς στις 15 Ιανουαρίου 1919.

Να ‘μια ξαπλωμένη σ’ ένα σκοτεινό κελί, πάνω σ’ ένα στρώμα σκληρό σαν πέτρα. Τι κτίριο έχει τη συνηθισμένη εκκλησιαστική ησυχία, έτσι που θα νόμιζες ότι έχεις ήδη ενταφιαστεί. Από το παράθυρο πέφτει πάνω στο κρεβάτι η ανταύγεια της λάμπας που καίει όλη νύχτα μπροστά στις φυλακές. Κατά διαστήματα ακούω αμυδρά το μακρινό θόρυβο ενός περαστικού τρένου ή το κοντινό βήξιμο του δεσμοφύλακα καθώς κάνει, με τις βαριές μπότες του, μερικά αργά βήματα για να ξεμουδιάσουν τα πόδια του. Το τρίξιμο των χαλικιών κάτω από τα πόδια του είναι ένας τόσο απελπιστικός ήχος, ώστε όλη η κούραση και η ματαιότητα της ύπαρξης μοιάζει να σκορπίζεται στην υγρή και σκοτεινή νύχτα. Είμαι ξαπλωμένη μόνη και σιωπηλή, τυλιγμένη στις πολλαπλές μαύρες πτυχές του σκότους, της ανίας, της ανελευθερίας και του χειμώνα - αλλά η καρδιά μου χτυπά με μια απέραντη και ασύλληπτη εσωτερική χαρά, λες και τριγυρίζω σε κάποιο ηλιόλουστο, λουλουδιασμένο λιβάδι. Και μέσα στο σκοτάδι χαμογελώ στη ζωή, σα να ξέρω κάποια μαγική συνταγή που θα μου επέτρεπε να μεταμορφώσω καθετί το κακό και τραγικό σε γαλήνη και ευτυχία. Αλλά όταν ψάχνω στο μυαλό μου για την αιτία αυτής της χαράς, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει καμιά αιτία, και γελάω με τον εαυτό μου - πιστεύω ότι το κλειδί του γρίφου είναι η ίδια η ζωή, αυτό το βαθύ σκοτάδι της νύχτας είναι απαλό και όμορφο σαν βελούδο, φτάνει να μπορείς να το κοιτάξεις με το σωστό τρόπο. Το τρίξιμο των υγρών χαλικιών κάτω από τα αργά και βαριά βήματα του δεσμοφύλακα είναι, κατ’ αναλογία, ένα υπέροχο τραγούδι ζωής - για όποιον έχει αφτιά να το ακούσει.

Μπράβο το αγόρι μου… Έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα!

Κόνστανς Λίτον

Η σουφραζέτα λαίδη Κόνστανς Λίτον, μεταμφιεσμένη σε Τζέιν Γουόρτον, γυναίκα της κατώτερης τάξης, σιτίζεται δια της βίας στις φυλακές Γουόλτον στο Λίβερπουλ, 18 Ιανουαρίου 1910

Μ’ επισκέφτηκε και πάλι ο αρχίατρος, που με ρώτησε πόσον καιρό ήμουν χωρίς τροφή. Του είπα ότι είχα φάει ένα μικρό κέικ και μια μπανάνα που μου είχαν στείλει φίλοι στο Αστυνομικό Τμήμα την Παρασκευή, γύρω στα μεσάνυχτα. Είπε : «Α, τότε η σημερινή μέρα είναι η τέταρτη. Πολύς χρόνος, θα σου δώσω να φας, πρέπει να σου δώσω να φας αμέσως», αλλά έφυγε και δεν έγινε τίποτα μέχρι τις έξι το βράδυ, όταν επέστρεψε με πέντε δεσμοφύλακες, θαρρώ, και τη συσκευή της δια της βίας σίτισης. Με προέτρεψε να δεχτώ τροφή με τη θέλησή μου. Του είπα ότι αυτό αποκλειόταν και πως μόνο όταν θα έπαυαν οι νομοθέτες μας ν’ αρνούνται ν’ αναγνωρίσουν πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες θα έπαυα κι εγώ ν’ αρνούμαι τη λήψη τροφής στη φυλακή. Δεν εξέτασε την καρδιά μου, ούτε έπιασε το σφυγμό μου. Δεν ζήτησε να το κάνει, ούτε και είπα τίποτα που ίσως τον έκανε να νομίσει ότι θ’ αρνιόμουν να εξεταστώ. Δεν πρόβαλα αντίσταση όταν επιχείρησαν να με καθηλώσουν, αλλά ξάπλωσα μόνη μου στο σανιδένιο κρεβάτι. Δύο από τις δεσμοφύλακες μ’ έπιασαν από τα μπράτσα, μία έπιασε το κεφάλι μου και μία τα πόδια μου. Μία δεσμοφύλακας βοήθησε να με ταΐσουν. Ο γιατρός στηρίχτηκε στα γόνατά μου καθώς έσκυβε πάνω από το στήθος μου για να φτάσει στο στόμα μου. Το έκλεισα κι έσφιξα τα δόντια. Περίμενα αυτή τη στιγμή με τόσο μεγάλη αγωνία μήπως αποκαλυφθεί προηγουμένως η ταυτότητά μου, ώστε ένιωσα χαρούμενη όταν ήρθε η ώρα. Η αίσθηση ότι βρισκόμουν αντιμέτωπη με περισσότερη βία απ’ όση θα μπορούσα να αντέξω, ήταν απόλυτη, αλλά αντιστάθηκα μόνο με το στόμα μου. Ο γιατρός μου πρότεινε να διαλέξω ανάμεσα σε ξύλινο ή ατσάλινο στοματοδιαστολέα. Μου εξήγησε λεπτομερώς, όπως έκανε στις περισσότερες ανάλογες περιπτώσεις, ότι ο ατσάλινος στοματοδιαστολέας θα με πονούσε ενώ ο ξύλινος όχι, και μου συνέστησε να μην τον υποχρεώσω να χρησιμοποιήσει τον ατσάλινο. Αλλά δεν μίλησα, ούτε άνοιξα το στόμα μου κι έτσι, αφού προσπάθησε λίγο με τον ξύλινο, τελικά κατέφυγε στον ατσάλινο. Φάνηκε ενοχλημένος από την αντίστασή μου και ξέσπασε με θυμό καθώς πίεζε τα δόντια μου με το μεταλλικό εργαλείο. Διαπίστωσε ότι πίσω, δεξιά κι αριστερά, είχα ψεύτικα δόντια και είπε ότι αν είχα θα έπρεπε να βγουν. Δεν απάντησα και η διαδικασία συνεχίστηκε. Ο γιατρός ακούμπησε το εργαλείο του πάνω στα ψεύτικα δόντια και το πίεσε με δύναμη στα ούλα. Είπε ότι αν αντιστεκόμουν τόσο πολύ με τα δόντια, θ’ αναγκαζόταν να με ταΐσει από τη μύτη. Ο πόνος ήταν πολύ δυνατός και τελικά θα πρέπει να υποχώρησα, γιατί έχωσε τον στοματοδιαστολέα ανάμεσα στα δόντια μου και τον έστριψε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, μέχρι που τα σαγόνια μου άνοιξαν διάπλατα, πολύ περισσότερο απ’ όσο άνοιγαν φυσιολογικά. Μετά έχωσε στο λαιμό μου ένα σωλήνα που μου φάνηκε υπερβολικά πλατύς και είχε μήκος τεσσάρων ποδιών περίπου. Η ενόχληση από το σωλήνα ήταν αβάσταχτη. Ένιωσα να πνίγομαι τη στιγμή που άγγιξε το λαιμό μου και έφτασε ως κάτω. Μετά έριξαν βιαστικά το φαγητό, μου ήρθε να κάνω εμετό μόλις έφτασε κάτω και η τάση αυτή έκανε το σώμα και τα πόδια μου να διπλωθούν στα δύο, αλλά οι δεσμοφύλακες πίεσαν αμέσως το κεφάλι μου προς τα πίσω κι ο γιατρός στηρίχτηκε πάλι στα γόνατά μου. Η φρίκη που ένιωσα δεν περιγράφεται. Έκανα εμετό πάνω στο γιατρό και στις δεσμοφύλακες και μου φάνηκε ατελείωτος ο χρόνος μέχρι  να μου βγάλουν το σωλήνα. Καθώς ο γιατρός έφευγε, μου έδωσε ένα χαστουκάκι, όχι δυνατό, αλλά για να δείξει με περιφρονητικό τρόπο την αποδοκιμασία του και φάνηκε ότι πίστευε πως προσποιόμουν την εξαντλημένη. Στην αρχή θεώρησα τόσο αηδιαστικό αυτό που είχε γίνει, ώστε μου ερχόταν να γελάσω νοερά. Τότε ξαφνικά είδα την Τζέιν Γουόρτον ξαπλωμένη μπροστά μου και μου φάνηκε σαν να είχα βγει από το σώμα της. Ήταν η πιο περιφρονημένη, ανίδεη κι απροστάτευτη κρατούμενη που είχα δει. Όταν θα εξέτιε την ποινή της και θ’ αποφυλακιζόταν, κανένας δεν θα πίστευε τα λόγια της, και ο γιατρός, αφού την είχε ταΐσει με το ζόρι και είχε βασανίσει το σώμα της, την είχε χτυπήσει στο μάγουλο για να δείξει πόσο την περιφρονούσε! Αυτή ήταν η Τζέιν Γουόρτον και είχα έρθει να τη βοηθήσω.

Όταν ο γιατρός βγήκε από το κελί, εγώ έμεινα τελείως ανήμπορη. Οι δεσμοφύλακες ήταν ευγενικές και γονάτισαν γύρω μου για να με περιποιηθούν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, δεν μπορούσα να κινηθώ και έμεινα εκεί, μέσα σ’ αυτό που κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα ήταν ανυπόφορη βρομιά. Με τον εμετό είχα λερώσει τα μαλλιά μου - τα οποία, αν και κοντά, έπεφταν δεξιά και αριστερά στο πρόσωπό μου -, όλο τον τοίχο δίπλα στο κρεβάτι μου, και τα ρούχα μου φαίνονταν ποτισμένα από τον εμετό, οι δεσμοφύλακες όμως μου είπαν ότι δεν μπορούσαν να μου βρουν άλλα εκείνη την ώρα γιατί ήταν πολύ αργά και το γραφείο είχε κλείσει. Έμεινα τελείως ακίνητη, μου φαινόταν σαν παράδεισος το να είμαι χωρίς το σωληνάκι που μ’ έπνιγε, χωρίς την υγρή τροφή που μπαινόβγαινε στο σώμα μου και χωρίς το στοματοδιαστολέα ανάμεσα στα δόντια μου. Τελικά οι δεσμοφύλακες μ’ εγκατέλειψαν, είχαν διαταγή να φύγουν, και την εκτέλεσαν με τη συνηθισμένη ταχύτητα. Μετά από λίγο άκουσα τους θορύβους της δια της βίας σίτισης στο διπλανό κελί. Δεν το άντεχα, ήταν η Έλση Χάουι, ήμουν σίγουρη. Όταν η απαίσια διαδικασία τελείωσε και οι θόρυβοι σταμάτησαν, χτύπησα τον τοίχο και φώναξα μ’ όλη τη δύναμη της φωνής μου, που δεν ήταν και μεγάλη εκείνη τη στιγμή : «Δεν υποκύπτουμε» και μετά ήρθε η απάντηση με τη φωνή της Έλσης, χωρίς καμία αμφιβολία : «Δεν υποκύπτουμε».

Δύσκολο να καταλάβεις μερικά πράγματα…
Δυσνόητα.pps
Η Σοφία Μοσκοφίσου που μου έστειλε αυτό το pps λέει πως είν αι για έξυπνες γυναίκες. Απολαύστε το και… προβληματιστείτε.

Ελίζαμπεθ Μπέντλεϊ Οι συνθήκες δουλειάς στα εργοστάσια, π. 1815
Η κατάθεση μιας βιομηχανικής εργάτριας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή

Ποια είναι η ηλικία σου;

23

Πού κατοικείς;

Στο Λιντς

Σε ποια ηλικία έπιασες δουλειά στο εργοστάσιο;

Όταν ήμουν 6 χρονών

Σε τίνος το εργοστάσιο εργαζόσουν;

Στου κυρίου Μπερκ

Τι είδους εργοστάσιο είναι;

Κλωστήριο λιναριού

Ποια ήταν η δική σου δουλειά σ’ αυτό το εργοστάσιο;

Άλλαζα μασούρια

Ποιες ήταν οι ώρες εργασίας σου σ’ αυτό το εργοστάσιο;

Από τις 5 το πρωί έως τις 9 το βράδυ όταν είχε πολλή δουλειά

Για πόσο συνεχόμενο διάστημα εργάστηκες με αυτό το εξοντωτικό ωράριο;

Περίπου 1 χρόνο

Ποιες ήταν οι συνήθεις ώρες εργασίας όταν δεν είχατε τόση πολλή δουλειά;

Από τις 6 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ

Πόσο χρόνο σας έδιναν για τα γεύματά σας;

40΄ λεπτά το μεσημέρι

Είχατε καθόλου χρόνο για να φάτε πρωινό ή να πιείτε νερό;

Όχι, αυτά τα κάναμε όποτε μπορούσαμε

Θεωρείς τη μεταφορά των μασουριών κουραστική εργασία;

Μάλιστα

Εξήγησέ μας, τι έπρεπε να κάνεις;

Όταν τα τελάρα γεμίσουν, τα σταματάμε, βγάζουμε τις σαΐτες, μετά τα γεμάτα μασούρια, τα πηγαίνουμε στο μαγγάνι, ύστερα βάζουμε τα άδεια και τα τελάρα ξεκινάνε και πάλι

Γι’ αυτή τη δουλειά είσαι συνέχεια όρθια;

Μάλιστα, έχει τόσα πολλά τελάρα και πάνε τόσο γρήγορα

Η εργασία σου είναι πολύ εξοντωτική;

Μάλιστα, δεν έχεις καιρό για τίποτα

Αν καθυστερούσατε λίγο ή αν αργούσατε, τι σας έκαναν;

Μας χτυπούσαν με τη λουρίδα

Και συνηθίζουν να χτυπούν εκείνους που δε δουλεύουν γρήγορα;

Μάλιστα

Συνεχώς;

Μάλιστα

Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια;

Μάλιστα

Εσένα σε χτύπησαν ποτέ;

Μάλιστα

Δυνατά;

Μάλιστα

Χρησιμοποιούν τη λουρίδα για να σας χτυπούν δυνατά;

Μάλιστα. Ο επιστάτης πήγαινε στην άκρη του δωματίου, εκεί που δουλεύουν τα μικρά κορίτσια, έπαιρνε μια λουρίδα και μια σφυρίχτρα στο στόμα του και μερικές φορές έπιανε μια αλυσίδα και τα έδενε και τα χτυπούσε.

Για ποιο λόγο;

Ήταν πολύ θυμωμένος

Έμενες μακριά από το εργοστάσιο;

Μάλιστα, 2 μίλια

Είχες ρολόι;

Όχι, δεν είχαμε

Κατά κανόνα έφτανες στην ώρα σου;

Μάλιστα. Η μητέρα μου ξυπνούσε στις 4 το πρωί αλλά και στις 2 το πρωί. Οι ανθρακωρύχοι πήγαιναν στη δουλειά τους στις 3 ή στις 4 κι όταν τους άκουγε να προχωρούν, σηκωνόταν από το ζεστό της κρεβάτι κι έβγαινε έξω να τους ρωτήσει την ώρα και μερικές φορές ήμουν στο Χάνσλετ Καρ στις 2 το πρωί, κι έβρεχε δυνατά και περιμέναμε μέχρι ν’ ανοίξει το εργοστάσιο.

Η σοβαρή παραμόρφωση στο σώμα σου είναι συνέπεια αυτής της εργασίας;

Μάλιστα

Πότε σου συνέβη;

Ήμουν περίπου 13 χρονών όταν άρχισε, κι από τότε χειροτέρεψε. Πάνε πέντε χρόνια αφότου πέθανε η μητέρα μου κι η μητέρα μου δεν κατάφερε ποτέ να μου πάρει ένα καλό ζευγάρι δεκανίκια για να με κρατούν. Όταν πέθανε η μητέρα μου, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου και έτσι πήρα ένα ζευγάρι.

Είχες ευθυτενές παράστημα και ήσουν υγιής πριν εργαστείς στο εργοστάσιο;

Μάλιστα, ήμουν τόσο ευθυτενής ως κοριτσάκι, που πηγαινοερχόμουν στην πόλη.

Ήσουν ευθυτενής ώσπου να γίνεις 13 ετών;

Μάλιστα

Η παραμόρφωσή σου σου προκάλεσε πολύ πόνο και κούραση;

Ναι, δεν μπορώ να περιγράψω τον πόνο που μ’ έπιανε κάθε φορά.

Ξέρεις κανέναν άλλο που η υγεία του να έπαθε παρόμοια βλάβη;

Βλάβη μάλιστα, αλλά όχι πολλούς ανάπηρους σαν εμένα.

Είναι πολύ συνηθισμένο να έχει κανείς αδύνατους αστραγάλους και στραβά γόνατα;

Ναι, πραγματικά πολύ συνηθισμένο.

Αυτό προκαλείται από τη δουλειά στο αδράχτι;

Ναι

Πού ζεις τώρα;

Στο φτωχοκομείο

Δήλωσε τι πιστεύεις για τις συνθήκες που αντιμετώπισες όλο αυτό το διάστημα της εργασίας σου και τι σκεφτόσουν για τη σκληρότητα και τις ταλαιπωρίες της.

Η μάρτυς ήταν πολύ συγκινημένη και δεν μπόρεσε ν’ απαντήσει στην ερώτηση. 

Ένα ποίημα - τραγούδι του Τζον Λέννον για τη γυναίκα

Η Γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου

Ναι, είναι… για σκέψου το

Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου

Σκέψου το… κανε κατι γι αυτό.

Την κάνουμε να βάφει το πρόσωπό της και να χορεύει

Αν είναι αληθινή, λέμε πως δεν μας αγαπά

Αν είναι αληθινή, λέμε προσπαθεί να γίνει άντρας

Ενώ την μειώνουμε, προσποιούμαστε πως είναι πάνω από εμάς

Η γυναίκα είναι ο σκλάβος των σκλάβων

Καλύτερα να βάλεις γι αυτό τις φωνές

Την κάνουμε να γεννάει και να μεγαλώνει τα παιδιά μας

Και μετά την παρατάμε γιατί είναι μια χοντρή μητέρα

Της λέμε πως το σπίτι είναι το μόνο μέρος για εκείνη

Και μετά παραπονιόμαστε που δεν μπορεί φίλος μας να είναι

Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου… ναι είναι

Αν δεν με πιστεύεις ρίξε μια ματιά

Σε εκείνη που έχεις δίπλα σου

Η γυναίκα είναι ο σκλάβος των σκλάβων

Καλύτερα να βάλεις γι αυτό τις φωνές

Την προσβάλουμε κάθε μέρα στην τηλεόραση

Κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχει κότσια

Κι αυτοπεποίθηση

Όταν είναι νέα, σκοτώνουμε κάθε θέλησή της,

Να είναι ελεύθερη

Κι ενώ της λέμε να μην είναι τόσο ξύπνια,

Την απορρίπτουμε που είναι χαζή

Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου… ναι είναι

Αν δεν με πιστεύεις ρίξε μια ματιά

Σε εκείνη που έχει δίπλα σου

Η γυναίκα είναι ο σκλάβος των σκλάβων

Καλύτερα να βάλεις γι αυτό τις φωνές

Την κάνουμε να βάφει το πρόσωπό της και να χορεύει

Την κάνουμε να βάφει το πρόσωπό της και να χορεύει

Την κάνουμε να βάφει το πρόσωπό της και να χορεύει

Στο τρίξιμο της πόρτας παγώνει η λογική
Στο τρίξιμο της πόρτας παγώνει η λογική
Και πριν ακόμη ακουστούν τα βήματα
Της κόβονται τα πόδια ζητάει να ξαναπαίξη
Το ρόλο της έρχεται όμως το άδικο μαχαίρι
Της ανθίζει το αίμα και της ανοίγει τα’ άντερα
Αλλά και πάλι προσπαθεί να κάνει θέατρο
Μέχρι που να ξεψυχήσει στη σκιά της
Κι όσοι ξεχάσαν τα πρόσωπα και τα λόγια τους
Γίνανε σκόνη πίσ’ από το ποδοβολητό  ανέμων.

Εκρήξεις από έντομα βροντές από πουλιά
Ανίες του μεσημβρινού με βουλιαγμένες μέδουσες
Ότι κρυφό και δροσερό το σπέρμα
Η δίψα που το ζητεί με μισόκλειστα μάτια
Την ώρα που τζιτζίκια κουρδίζουν τα ρολόγια
Τριζόνια τραβούν με τριχιές το στήθος της αυγής
Κι όταν ένα τόξο από νερό τεντώνεται
Να πεταχθή η πρώτη μικρή κραυγή
Ο πρώτος ιδρώτας στα πρώτα χείλη.
Δημήτρης Τ. Άναλις

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 17/11/2007

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα πιάνεται η ψυχή μου. Είναι που ήμουν μικρός τότε, στην επαρχία, δεν έζησα από μέσα το Πολυτεχνείο, αλλά τα πρώτα δυνατά κατοπινά χρόνια γιορτασμού του. Τότε που εμείς οι μικροί τότε μαθητές, πολύ πριν το υπουργείο καθιερώσει την επίσημη σχολική γιορτή, επιβάλαμε και κάναμε με ευθύνη μας, παράνομα γιορτασμούς με εκθέσεις φωτογραφίας, και με ηχητικά ντοκουμέντα εποχής.

Τι είναι αλήθεια αυτό που, ότι κι αν κάνουν οι κρατούντες, ότι κι αν κάνουν κάποιοι πρωταγωνιστές που στην πορεία των χρόνων ξεπούλησαν τα ιδανικά τους, αυτό κρατιέται δυνατά στην ανθρώπινη μνήμη των ζωντανών και δραστήριων Ανθρώπων;

Είναι η φλόγα της αντίστασης, φωτιά της επανάστασης, της άρνησης για συμβιβασμό. Είναι η δυνατή φωνή των παιδιών εκείνης της εποχής που δεν φοβούνται τις ερπύστριες των τάνκς και ορθώνουν, προκλητικά το ανάστημά τους μπροστά στο δικτατορικό καθεστώς.

Την ίδια ώρα κάποιοι άλλοι βολεμένοι αστοί, κλείνονται από νωρίς στα σπίτια τους μη και τους «ακουμπήσει» πουθενά την ησυχίας τους, μη και ταράξει την οικογενειακή τους γαλήνη. Ένα καθεστώς ψυχορραγεί κάτω από τη ασφυκτική πίεση των φοιτητών, του λαού, όλων εκείνων των «τρελών», των «αλητών», που επιμένουν να φωνάζουν και να παλεύουν για «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» κλεισμένοι στο Πολυτεχνείο.

Ξαναβλέπω δραματοποιημένες σκηνές από τις γιορτές στο δημοτικό σχολείο του γιού μου. Η Κωστούλα Μητροπούλου κατάφερε να δώσει ένα αυθεντικό χρώμα των ημερών. Έχουν μπει τα πιτσιρίκια στο ρόλο τους. Καταλαβαίνουν ότι «κάτι έγινε εκεί». Κάτι που ήταν σημαντικό για την Ελλάδα, σε κείνα τα μαύρα χρόνια.

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά οι ειδήσεις των ημερών αναφέρονται στον αριθμό των χιλιάδων αστυνομικών που έχουν αναπτυχθεί στο κέντρο της Αθήνας για να αποτρέψουν τυχόν επεισόδια.

Από ποιον και γιατί να γίνουν τα επεισόδια; Αυτοί οι άνθρωποι που θα πάνε κι εφέτος να καταθέσουν ένα γαρύφαλλο και να προσκυνήσουν, να συνταχθούν στην πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία δεν φοράνε κουκούλες. Απλοί, καθημερινοί, γνώριμοι στη γειτονιά άνθρωποι είναι. Αλλού, αν πραγματικά θέλουν, ας αναζητήσουν τους ενόχους.

Προσκύνημα - υπόσχεση θα είναι κι εφέτος το πέρασμα από το πολυτεχνείο. Στις δύσκολες μέρες που ετοιμάζουν σε μας και τα παιδιά μας ότι θα αντιταχθούμε, ότι δεν θα «παραδώσουμε» τα όπλα, αμαχητί. Ότι ο καθένας από μας, κατά που μπορεί θα αγωνιστεί να διαφυλάξει μια κληρονομιά που βρήκαμε και την υπόσχεση ότι θα παλέψουμε για τις καλύτερες μέρες που ακόμα δεν ζήσαμε.

Θα κλείσω το κομμάτι μου με σεβασμό σε κείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία, με ένα ποίημα της Κωστούλας Μητροπούλου - 1050 χιλιόκυκλοι:
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου `στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.
Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Αλλη μια εφημερίδα για την Αθήνα
που αξίζει να διαβάσετε

Η εφημερίδα αυτή είναι του συνδυασμού του Κώστα Σκανδαλίδη για την Αθήνα. Δεν έχω καμιά ουσιαστική συμμετοχή στην έκδοση αλλά είναι μια καλή προσπάθεια που γράφουν φίλοι, περιστασιακά κι εγώ και έχει ήδη μια ιστορία ενός χρόνου παρουσίας στα εκδοτικά δρώμενα. Διαβάστε τη. Και αν θέλετε πάρτε αφορμή να γράψετε τη γνώμη σας. Η δημόσια έκθεση δεν κάνει κακό.

Σχολική γιορτή στο 146 Δημοτικό
Αύριο περισσότερα και φωτογραφίες

Παρακολουθήσαμε τη φετινή γιορτή στο 146 Δημοτικό Σχολείο Αθηνών. Μια ομορφιά ήταν τα παιδιά της Γ’ και Δ’ τάξης που σήκωσαν το βάρος της εκδήλωσης. Και οι δασκάλες τους εκπληκτικές! Σημειώστε τα ονόματά τους και δεχθείτε πως είμαστε τυχεροί που τέτοιοι άνθρωποι κάνουν μάθημα στα παιδιά μας. Γιώτα Ξηρογιάννη και Τατιάνα Χαλικιά. Δούλεψαν μαζί με τα παιδιά και παρά το γεγονός ότι είναι μικρά ήταν απίθανα στη σκηνή. Κάποια μάλιστα έδειχναν να τα ζουν κι όλας. Βοήθησε και ο πολύ καλός ήχος να ακουστούν σωστά τα ηχητικά ντοκουμέντα και τα τραγούδια αλλά γενικά ήταν μια πολύ θετική ατμόσφαιρα, Στο αυριανό σημείωμα θα βρείτε πιο αναλυτικό σχόλιο και φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Μια δραματική ιστορική φωτογραφία των ημερών. Χιλιάδες κόδμος στηρίζει τον αγώνα των φοιτητών για «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία».

Ο πομπός του Πολυτεχνείου εκπέμπει στου 1050 χιλιόκυκλους. Αγνωστα τα μακρά στη γενιά των FM αλλά εμείς μ’ αυτά μεγαλώσαμε.

Ενα ξεχωριστό Δελτίο Τύπου
από την Ομοσπονδία των δασκάλων

Τριάντα τέσσερα χρόνια πέρασαν από τη μεγάλη βραδιά του Νοέμβρη του 73, τη βραδιά της μεγάλης εξέγερσης του δημοκρατικού λαού μας στο Πολυτεχνείο, της εξέγερσης ενάντια στη χούντα, τον ιμπεριαλισμό, το φασισμό και τη δικτατορία των συνταγματαρχών, της εξέγερσης για «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία, για το δικαίωμα στη μόρφωση και τη δουλειά.
Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τον ασυμβίβαστο αγώνα του ’73 οι εργαζόμενοι σ’ όλο τον κόσμο και τη χώρα μας βρίσκονται αντιμέτωποι με μια άγρια επίθεση στα εργασιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα. Η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική ασφάλιση ως κοινωνικά δικαιώματα και δημοκρατικές κατακτήσεις δεκαετιών  αμφισβητούνται με βίαιο τρόπο. Επιδιώκεται η πλήρης υποταγή τους στις επιταγές της αγοράς, η λειτουργία τους με επιχειρηματικά κριτήρια, η ιδιωτικοποίησή τους.
Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, η ζωντανή μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τροφοδοτείται από τους αγώνες της ζωντανής εκπαίδευσης με το σύγχρονο νόημα του συνθήματος «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία».
Το Νοέμβρη του ’73, η εξέγερση κατεστάλη βίαια. Όμως, το Πολυτεχνείο κέρδισε γιατί καταγράφηκε ως δυνατότητα αντίστασης και ανατροπής.
Το Πολυτεχνείο συμβολίζει , όχι μόνο τον ηρωικό αγώνα αλλά και την ενότητα όλων των αγωνιστών.  Οι αγώνες του Νοέμβρη αποτελούν την κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιδικτατορικής πάλης και μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές των αγώνων του λαού μας και της νεολαίας για την ελευθερία .
Το Πολυτεχνείο ζει  μέσα στις καρδιές όλων εκείνων που αντιλαμβάνονται ότι η ελευθερία είναι ένα αγαθό για το οποίο αξίζει να αγωνίζεται κανείς.
Το Πολυτεχνείο ήταν και θα είναι πάντα ένα ζωντανό κάλεσμα για την δημοκρατία, και την ελευθερία, θα είναι ζωντανό μέσα σε κάθε ελεύθερο μυαλό. «Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι», και όπως έγραψε ο Μίλαν Κούντερα, “Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.”

Ο ΑΓΩΝΑΣ

·       για ενιαία δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση για όλους, χωρίς αποκλεισμούς,
·       ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης,
·       για μόνιμη και σταθερή εργασία,
·       για 1400 ευρώ καθαρά στο νεοδιόριστο,
·       για να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας,
·       για αύξηση των δαπανών για την παιδεία,

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή
Ήταν εξέγερση και πάλη λαϊκή

«Ψωμί-παιδεία-ελευθερία. Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία».
 

Στον… πάγκο της ορθοδοντικού του ο Λάμπρος

Μια φωτογραφία διακριτική από τη μισάνοιχτη πόρτα του ιατρείου της ορθοδοντικού Άννας Παπαδογιωργάκη στο Μαρούσι. Ο Λάμπρος ακολουθεί ένα πρόγραμμα για τα δόντια του. Πηγαίνουμε τις Παρασκευές, μια φορά σχεδόν το μήνα. Η καλύτερη μέρα ήταν η σημερινή επίσκεψη. Δεν ήταν καθόλου οδυνηρή.