«Τόλμα να πάρεις τον χρόνο που γουστάρεις»
Να σκάσει λίγο γέλιο το χειλάκι μας… Τον γνώρισα στο Λύκειο, όταν ήταν μαθήτρια η κόρη μου Ειρήνη. Ήταν Λυκειάρχης τότε στο 54 Λύκειο Αθηνών ο Γιώργος Κρικώνης. Εκείνος δάσκαλος, εγώ γονιός που συμμετείχα στο Σύλλογο. Έχω καλές αναμνήσεις από αυτή τη συμβίωση. Πιο πολύ όμως δεθήκαμε αργότερα, όταν τελείωσε η Ειρήνη. Και γίναμε φίλοι. Μοιραστήκαμε πράγματα, στιγμές. Ο Γιώργος δεν είναι πια στο 54ο Λύκειο. Και η κόρη μου είναι κοντά 10 χρόνια τώρα που τελείωσε το σχολείο της. Όμως αραιά και που βρισκόμαστε για ένα κρασί και μιλάμε. Δείτε αυτό το αξιόλογο σε προβληματισμό κομμάτι από την ΑΥΓΗ που μου έστειλε στο e-mail μου:
«Οκτώ ώρες δουλειά, μιάμιση ώρα να πας και να ‘ρθεις στη δουλειά, οκτώ ώρες ύπνος, δυο ώρες για φαγητό, μια ώρα για καθαριότητα και φροντίδα του σώματος, μια ώρα για περπάτημα ή γυμναστική, μιάμιση ώρα για να δεις τηλεόραση και μια ώρα για διάφορες άλλες υποχρεώσεις, μας κάνουν σύνολο 24 ώρες.
Δηλαδή, ένας υγιής εργαζόμενος, χωρίς παιδιά, χωρίς άλλες υποχρεώσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μετά βίας θα βρει χρόνο για να διαβάσει ένα βιβλίο, ν’ακούσει προσεκτικά ένα δίσκο κλασικής μουσικής ή να ενημερωθεί απ’ την εφημερίδα του.
Ολα αυτά συνήθως τα μεταθέτει στο Σαββατοκύριακο, μαζί με όποιας μορφής διασκέδαση, εκδρομή ή απόλαυση μιας συναυλίας ή ενός θεατρικού έργου (που κι αυτά δεν συνιστούν πάντα πνευματική απόλαυση).
Νάτη λοιπόν η ζωή ενός μικρομεσαίου αστού. Ενός θετικού, γενικά προσώπου, που δεν μπεκροπίνει, δεν χάνει τις ώρες του στα καφενεία και στις συζητήσεις, που δεν αναρωτιέται γιατί ο Μπέκετ, ο Σκαλκώτας, ο Σαίνμπεργκ και ο Ρίλκε έγραψαν αυτά που έγραψαν, που ποτέ του δεν θα διαβάσει Πλάτωνα, Αριστοτέλη ή Σαρτρ!
Αυτός ο πληροφορημένος άνθρωπος θα σταθεί με απορία μπρος στις κατασκευές των σημερινών εικαστικών σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί, θα πάει πιθανώς σε μια παράσταση χοροθεάτρου, θα δει οπωσδήποτε μια ταινία το μήνα, αλλά δεν θα έχει ποτέ χρόνο και διάθεση να ζήσει ή να συζητήσει σε βάθος τις εντυπώσεις του.
Οταν με το πέρασμα του χρόνου θα αποκτήσει παιδιά, άρρωστους γονείς, βαρετή σχέση, περιττά κιλά, εξοχικό και τα σχετικά γκάτζετ, τότε είναι σίγουρο πως κάθε σκέψη για το ποιος είναι και τι κάνει πάει περίπατο κι ο φιλαράκος μας εταλλάσσεται στον αδιάφορο μέτριο ανθρωπάκο, τον συμπαθή εκείνον δημοκράτη που είναι συμβιβασμένος με τη μετριότητα και την ανημπόρια του.
Έτσι αναπαράγεται η μελαγχολία που κυριαρχεί στις δυτικές κοινωνίες, ο προστατευτικός πέπλος του καρτεσιανικού καθωσπρεπισμού και η ηθική μέση άποψη. Όποιος έχει χρόνο για φλερτ, για έρωτα, για ποτό, για καφενεία, διάβασμα ή χάζεμα, για παρέα και κουβέντα, εκλαμβάνεται ως ιδιόρρυθμος ή ψώνιο. Η παραχώρηση χρόνου σε μη παραγωγικές (οικονομικά επωφελείς) δραστηριότητες ή προσπάθεια να ξεφύγει από την ιδιώτευση (από την ηλιθιότητα, όπως πιστεύει ο Θουκυδίδης, στην οποία ξεπέφτει ο άνθρωπος που αρνείται να είναι πολίτης και που οι Γάλλοι ονομάζουν idiot), θεωρείται ύποπτη. (…) Το σύνθημα σε πολυκατοικία του Παγκρατίου έλεγε: του οκταώρου οι πεσόντες ηδονίζονται με τσόντες. Το “πεσόντες” μας το δείχνει καλά. Δεν είναι οι άνθρωποι κατ’ ανάγκην κακοί. Πεσόντες είναι οι περισσότεροι.. Θύματα της αδυναμίας τους. Ισως και να μην άξιζαν καλύτερης ζωής. Τι να το κάνει ολόκληρο ελεύθερο οκτάωρο ο άδειος;
Εγώ κλαίω αυτόν που το θέλει και δεν το έχει. (…) Κάποιοι είναι ασυμβίβαστοι, τρελοί και ονειροπόλοι. Κάποιοι θέλουν και ζουν την κάθε μέρα ως θάμβος!
Οι πεσόντες μπορεί και να θέλουν να είναι πεσόντες. Γι’ αυτό κι εγώ θα έγραφα στον τοίχο:
“Τόλμα να πάρεις το χρόνο που γουστάρεις”!».
ΧΑΡΗΣ ΒΡΟΝΤΟΣ - “ΑΥΓΗ”
“Έφυγε” ο πατέρας της Ρούλας
Η Ρούλα είναι η γυναίκα του Δημήτρη. Γνωριστήκαμε από την κοινωνική συμμετοχή και δράση στους αγώνες της γειτονιάς. Μοιραστήκαμε ουσιαστικά πράγματα. Αποδεχθήκαμε και σεβαστήκαμε τη διαφορετικότητα.
Χθες η Ρούλα έχασε τον πατέρα της. Μήνες τώρα, ταλαιπωρούνταν στα νοσοκομεία, στην εντατική, με την ελπίδα πως κάποια πράγματα θα άλλαζαν, θα γινόταν καλύτερα.
Αλλά όταν, τόσον καιρό ταλαιπωρείσαι μάλλον η επιστροφή φαντάζει από δύσκολη έως αδύνατη. Χθες έδωσε την τελευταία μάχη που είχε να δώσει για τη ζωή του. Και την έχασε.
Το μήνυμα έφτασε με sms. Η θλιβερή είδηση του θανάτου. Το δύσκολο πέρασμα από το ένα σημείο στο άλλο. Δεν κατάφερα να μάθω πότε θα γίνει η κηδεία, μόνο που: Στο Αγρίνιο.
Μέσα από αυτό το blog εκφράζω τα συλλυπητήρια μου στη Ρούλα και την οικογένεια της με την ευχή να ξεπεράσει την απώλεια και να σταθεί στα πόδια της. Η ζωή συνεχίζεται, με τα πάνω και κάτω της. Και, τελικά, έχει δείξει ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε και χωρίς τις ρίζες μας…
