Εξω από το σπίτι της Στασούλας, μια πολυ ζεστή μέρα του Ιουλίου…

Η εξώπορτα του σπιτιού που μένουμε. Ντάλα μεσημέρι επιστρέφω από τις εφημερίδες…

Το χωριό μου Θραψανό από το δρόμο που οδηγεί προς το Καστέλλι…

Και μια φωτογραφία δίπλα από το βενζινάδικο της ΒP…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 11/07/2009

Υπάρχει ένας κόσμος που περιμένει να ζήσει από τον τουρισμό. Έχουν επενδύσει στον ήλιο, τη θάλασσα, τον καλό καιρό της Κρήτης και περιμένουν κάποια στιγμή να βγάλουν τα προς το ζειν. Στην Κρήτη, που κάνω αυτόν τον καιρό τις διακοπές μου, το πρόβλημα είναι έντονο. Το βλέπεις παντού. Ο κόσμος είναι περισσότερο “μαζεμένος” από άλλες φορές και προσπαθεί να ζήσει με τα άκρως απαραίτητα, χωρίς σπατάλες και υπερβολές.

Στις τοπικές εφημερίδες το θέμα προβάλεται μέσα από έρευνες και ρεπορτάζ. Συντάκτες έχουν πάει στα πιο τουριστικά σημεία που άλλοτε έσφιζαν από ζωή και έχουν φωτογραφίσει τις άδειες ξαπλώστρες στην παραλία, τις κλειστές επιχειρήσεις, τους έρημους δρόμους που δεν κινείται τίποτα.

Γράφουν: “Οι επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο, η μια μετά την άλλη, ολοένα και πληθαίνουν, ενώ η εικόνα παρακμής και εγκατάλειψης εμφανίζεται σε πάρα πολλές επιχειρήσεις που παλαιότερα μεσουρανούσαν. Οι επιχειρηματίες της περιοχής κάνουν λόγο για μια άνευ προηγουμένου κατάσταση όπου, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι, η παντελής έλλειψη τουριστικού σχεδιασμού σε συνδυασμό με την απουσία ενεργοποίησης από πλευράς του Δήμου κάνουν έναν εκρηκτικό μείγμα. Γιατί να έρθει ο επισκέπτης σ’ ένα αφιλόξενο τόπο;”

Οι επιχειρηματίες στα τουριστικά και παραδοσιακά είδη υποστηρίζουν πως τα ποσοστά τους έχουν μειωθεί περίπου στο μισόκαι εκτιμούν ότι γι’ αυτό ευθύνεται η ποιότητα των τουριστών και η διεθνής οικονομική κρίση. Θεωρούν μάλιστα ότι η τηλεόραση έχει παίξει αρνητικό ρόλο, καθώς προβάλει συνεχώς τα αποτελέσματα της κρίσης.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι κάποιοι εποιχειρηματίες ξαναβλέπουν με καλό μάτι τον Έλληνα τουρίστα του Σαββατοκύριακου. Είναι αυτός που σνόμπαραν μέχρι χθες, αλλά που τώρα προσδοκούν πάνω του για να βγάλουν τα “σπασμένα”. Εμείς, πάντως, που καθίσαμε να φάμε δυο πίτσες σε επαρχιακό μαγαζί, είδαμε ξανά το χαμόγελο στα χείλη του σερβιτόρου, έτοιμος για το αστείο, πρόσχαρος στην εξυπηρέτηση και με τιμές ανθρώπινες. Ότι δηλαδή ζητάγαμε τόσα χρόνια, αλλά μας αντιμετώπιζαν σαν δεύτερης κατηγορίας πελάτες, ενώ ο λογαριασμός μας ήταν σαφώς ανώτερος των ξένων.

Ας ελπίσουμε ότι η κρίση που δεν είναι στη φαντασία μας αλλά υπάρχει,θα “βοηθήσει” κάποιους να δουν πιο καθαρά τα πράγματα.Να παρέχουν υπηρεσίες στις πραγματικές τιμές, που θα περιέχουν το θεμιτό τους κέρδος και δεν θα προσπαθούν να “κλέψουν τα λεφτά και να τορπιλίσουν την εμπιστοσύνη του πελάτη.

Ο Έλληνας αγαπά την πατρίδα του. Και έχει η Ελλάδα τόσες ομορφιές να δώσει, που όσα χρόνια κι αν ζήσει δεν θα προλάβει να τις γνωρίσει όλες.

Σε καιρούς δύσκολους οικονομικά, σαν αυτούς που διανύουμε είναι ανάγκη οι άνθρωποι που ζουν από τη βαριά βιομηχανία του τουρισμού να ρίξουν λίγο νερό στο κρασί τους. Να ξαναδούν κάτω από νέες προοπτικές τις υπηρεσίες που προσφέρουν σε αντιστοιχία με τις τιμές τους και να είναι αισιόδοξοι.Ο πελάτης που πήγε εκεί και έμεινε ευχαριστημένος θα ξαναπάει και θα φέρει κι άλλους με τα καλά λόγια που θα πει.

Λένε πως η διαφήμιση βοηθά πολύσ’ αυτή τη δουλειά. Αλήθεια είναι. Μόνο που δεν πρέπει να τα περιμένουμε όλα από την Πολιτεία, από το κράτος. Αυτοί οι ίδιοι που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα το πώς θα προωθήσουν το προϊό τους θα πρέπει να το κάνουν. Με άριστη προσφορά υπηρεσιών, με χαμόγελο και με προσιτές για τα βαλάντια των τουριστών τιμές.

Όσο κι αν λιγόστεψε η εποχή των κρατήσεων είμαστε αρχές Ιουλίου και υπάρχει καιρός για να δουν αισθητά τη διαφορά. Τόλμη και αποφασιστικότητα χρειάζεται. Για να μπουν σ’ αυτό το χώρο θα πει πως τα έχουν και τα δυο.Το μόνο που πρέπει είναι να τα βγάλουν στην επιφάνεια και να τα εκμεταλλευτούν θετικά. Προλαβαίνουν.

• Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην τοπική εφημερίδα του Ρεθύμνου ΡΕΘΕΜΝΟΣ στην ομώνυμη στήλη.

• Δείτε ένα τρέιλερ για τον “Ελεύθερο Τύπο” να μην ξεχνάμε τους συναδέλφους μας εκεί που αγωνίζονται για τη δουλειά τους και που αύριο Σάββατο κυκλοφορούν μια 16σέλιδη εφημερίδα με 50 λεπτά. Να την πάρουμε. Αξίζουν την υποστήριξή μας!
  

Το πράσινο με τις κρεβατίνες και τα καλλιεργήσιμα χωράφια δίπλα στα σπίτια του Θραψανού…

Το κάπνισμα είναι μια κακιά συνήθεια αλλά δεν παύει να είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση που δύσκολα αντιμετωπίζεται με … νόμους

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 04/06/2009

Εδώ και μερικές μέρες μπήκε σε εφαρμογή ο νόμος του κ. Αβραμόπουλου που απαγορεύει το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. και ξαφνικά, ως δια μαγείας, δεν υπάρχει άλλο πρόβλημα στη χώρα πέραν αυτού…

Μια μάχη σε επίπεδο Πολιτείας που θεσπίζει πρόστιμα για τους παραβάτες όταν θα έπρεπε να παρέχει Παιδεία ανάλογη, ώστε οι κάτοικοι αυτής της χώρας να αντιληφθούν ότι αφορά την υγεία τους και να το αποφύγουν οι ίδιοι οικιοθελώς.

Αντ’ αυτού «επιστρατεύεται» η απειλή ότι θα υποστούν οικονομικές κυρώσεις όσοι δεν προσαρμοστούν στις διατάξεις του νέου νόμου. Λάθος μέγα. Διότι του Έλληνα αν θες να του επιβάλεις κάτι, αρκεί να του το… απαγορεύσεις. Τα υπόλοιπα αφορούν ένα ανήσυχο πνεύμα που θα ψάξει και θα βρει τον τρόπο να παρανομήσει. Το θεωρεί κάπου και… μαγκιά.

Εκτιμούμε λοιπόν, αν και φύσει αντικαπνιστές, ότι το ζήτημα προσεγγίζεται τελείως λάθος. Δεν τρομοκρατούμε τον κόσμο, ιδιαίτερα εκείνους τους εθισμένους που νομίζουν πως είναι αδύνατον να ζήσουν χωρίς το τσιγάρο. Το αντίθετο. Επιχειρούμε να πείσουμε πως κάνουν λάθος επιλογή, πως τα προβλήματα όχι μόνο δε λύνονται με το κάπνισμα αλλά πολλαπλασιάζονται και αφορούν τη ζωή τους.

Στην Ελλάδα που αναδεικνύει το μικρό και… θάβει το μεγάλο, όλες τις προηγούμενες μέρες αναλωθήκαμε με ένα ποταμό ειδήσεων, σχολίων, δηλώσεων γύρω από το θέμα που κουράζει, εκνευρίζει και στην ουσία δεν δίνει προοπτικές λύσης στο πρόβλημα. Βαρέθηκα να ακούω τους χιλιάδες «ειδικούς» να αναπτύσσουν τα ίδια και τα ίδια επιχειρήματα. Ναι, το ξέρουν οι καπνιστές ότι κάνουν κακό στον εαυτό τους με το κάπνισμα… Ναι, ο εθισμός σε οτιδήποτε, εν προκειμένου στον καπνό, είναι πολύ άσχημο πράγμα. Ναι, χρόνια τώρα προσπαθούν και δεν τα καταφέρνουν, η απειλή από την εφαρμογή ενός νόμου θα τους… τρομοκρατήσει;

Η στήλη είναι σαφώς υπέρ της πειθούς και των επιχειρημάτων. Αλλά θέλει πολύ δουλειά κάτι τέτοιο κι εμείς, μια ζωή, μάθαμε στα εύκολα τα απλά, τα τετριμμένα. Δεν έχουμε πια τη δύναμη και το κουράγιο να πάμε ένα βήμα πιο πέρα τα πράγματα, να τα αναλύσουμε, να ασχοληθούμε σοβαρά μαζί τους και να οδηγηθούμε σε λύσεις διαχρονικές, σταθερές και υπεύθυνες.

Να πείσουμε κατ’ αρχήν τον εαυτό μας ότι αν θέλουμε μπορούμε να τα καταφέρουμε. Και αξίζει να το δοκιμάσουμε για μας πρώτα απ’ όλα και για τους ανθρώπους που ζουν, κινούνται και αναπνέουν αυτόν τον καρκίνο. Που μπορεί να μην είναι οι ίδιοι, από επιλογή καπνιστές και έχουν το δικαίωμα να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο και πιο καθαρό…

Έτσι κι αλλιώς η ζωή μας στις πόλεις έχει γίνει αβίωτη. Το καυσαέριο ξεπερνάει πολύ συχνά τα όρια συναγερμού, όταν έχει ζέστη και υγρασία δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, μην την υποβιβάζουμε κι άλλο με τις προσωπικές επιλογές μας.

Έχω την αίσθηση ότι απ’ όλη αυτή την αντικαπνιστική εκστρατεία λείπει ένα ουσιαστικό στοιχείο, αυτό που έχει να κάνει με τη διαπαιδαγώγηση. Και επίσης μου μοιάζει για ένα ακόμα σόου του κ. Αβραμόπουλου, που ως αρμόδιος υπουργός «εκμεταλλεύεται» οτιδήποτε τον κάνει να παραμένει στο στόχαστρο των ΜΜΕ λες και πρόκειται για μια προσωπική υπόθεση… Αλλά είναι φανερό ότι υπάρχουν γύρω μας οδυνηρά ζητήματα, όπως η ανεργία και οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης και μάλλον πρέπει να στρέψουν αλλού το ενδιαφέρον του κόσμου…

• Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Μετρώ ώρες πια, ώς την ώρα του ταξιδιού…

Το σαλιγκάρι είναι από το χωριό… Βλέπω τις προσπάθειες του να… το σκάσει και κάτι μου θυμίζει. Ήταν λεύτερο και το πιάσανε μια βροχερή μέρα…

Σαν τις μέρες της απόλυσης από το στρατό (οι άνδρες μπορούν να καταλάβουν τι λέω…) νιώθω αυτές τις μέρες, καθώς πλησιάζω την ώρα «μηδέν» και οι ώρες φαίνονται ατέλειωτες. Και να πω ότι… κάθομαι άπραγος και μετρώ τις ώρες… Το εντελώς αντίθετο συμβαίνει.

Να ολοκληρώσω τις εκκρεμότητές μου, να κάνω τις τελευταίες συνεννοήσεις με τους ανθρώπους που θα πρέπει να είμαι σε επαφή για να τελειώσω, να «κλείσω» τις όποιες μικρέ τρύπες…

Ευτυχώς όλα δείχνουν να είναι υπό έλεγχο. Κάθε στιγμή που περνάει ξανακοιτάω πίσω μου. Μήπως άφησα κάτι ανοιχτό; Ότι και αν είναι παίρνει διόρθωση.

Θέλω να αφήσω ελεύθερο τον εαυτό μου να χαρεί τις στιγμές. Έχει δίκιο η Ελένη ότι θα έπρεπε να αφήσω μερικά πράγματα πίσω μου. Δεν είναι όμως εύκολο. Θέλουν κι αυτά το χρόνο τους για να ωριμάσουν. Ίσως κάποτε τα καταφέρω…

Τώρα βλέπω τα μηνύματά σας ότι σας έχω ξεσηκώσει κι εσάς για διακοπές… Ε, γιατί δεν ξεκινάτε;

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τα πάντα ένα παιχνίδι. Παιχνίδι προσωπικό ή επιχειρηματικό. Η ελευθερία τού επιχειρείν έχει τα όριά της. Τα θεσμικά, αν υπάρχουν. Τα ηθικά, τα οποία υπάρχουν. Ο Τύπος, η ενημέρωση, έχει τους δικούς του κανόνες. Οι οποίοι είναι διάφοροι από τους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου ή, πολύ περισσότερο, τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς.
ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ η αξία της μετοχής μιας ναυτιλιακής εταιρείας… με τη μετοχή ενός ομίλου της ενημέρωσης. Καμιά σχέση με την αξία και την πορεία ενός χρηματιστηριακού παραγώγου ή «τοξικού» ομολόγου. Το κέρδος που προέρχεται από μια εκδοτική επιχείρηση δεν χτυπά νούμερα στο καντράν του Χρηματιστηρίου. Συχνά, μάλιστα, συχνότατα, και αργεί να έρθει, και είναι μικρό.
Ο ΤΥΠΟΣ, ωστόσο, έχει ισχύ. Μπορεί να κλονίσει κυβερνήσεις. Μπορεί να στρέψει πολιτικές επιλογές σε άλλη κατεύθυνση. Μπορεί να διαφωτίσει την κοινωνία. Μπορεί όμως και να την παραπλανήσει. Εξαρτάται σε ποια χέρια βρίσκεται η ισχύς. Αυτήν ακριβώς την ισχύ, την οποία γεύτηκαν εκδότες σε άλλες εποχές. Τη ζήλεψαν και νεώτεροι επιχειρηματίες. Προσδοκώντας να κερδίσουν από την εξουσία. Γινόμενοι αυτοί εξουσία.
ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑΝ από τη θεωρία της «τετάρτης εξουσίας». Ξέχασαν ότι αυτή είναι πρώτα απ’ όλα ελευθερία. Ξέχασαν και την αρίθμηση. Τη θεώρησαν πρώτη. Και, προς επίτευξη του σκοπού αυτού, επιχείρησαν και επιχειρούν να αδυνατίσουν κάθε άλλη εξουσία, η οποία πηγάζει από το Σύνταγμα: την εκτελεστική εν πρώτοις, τη νομοθετική εκ παραλλήλου, και τη δικαστική συνακόλουθα. Για να έχουν και εξασφαλισμένα τα νώτα τους. Κάποιοι πέτυχαν πολλά -παραδοσιακοί και νεόκοποι- κάποιοι λιγότερα.
ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ η αξία της μετοχής μιας ναυτιλιακής εταιρείας, με τη μετοχή ενός ομίλου της ενημέρωσης. Καμιά σχέση με την αξία και την πορεία ενός χρηματιστηριακού παραγώγου ή «τοξικού» ομο-
ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΑ κέρδη, ο νους τους. Εν γνώσει τους ότι το ρίσκο είναι υψηλό. Οπότε και οι παράπλευρες απώλειες συχνότερες. Ή και εκκωφαντικότερες. Σαν και αυτήν που «έσκασε» στο συγκρότημα του «Ελεύθερου Τύπου». Η έκρηξη αναμενόμενη. Οπως και η ισχύς της. Απλώς, δεν ήταν επακριβώς προσδιορισμένο το σημείο. Διότι οι ύποπτοι να «σκάσουν κανόνι», αρκετοί. Και έσκασε τελικά στον πιο πολυδάπανο, προσφάτως ανανεωμένο εκδοτικό όμιλο, φιλόδοξο να αλλάξει τα πράγματα στον χώρο του Τύπου και της ενημέρωσης. Με επικεφαλής την πλέον φιλόδοξη επιχειρηματία, που έχει εισβάλει στην οικονομία της χώρας.
ΛΟΥΣΤΡΑΤΟΥΣ Ολυμπιακούς Αγώνες υποσχέθηκε η Γιάννα Αγγελοπούλου, λουστράτους τους έκανε. Δεν πλήρωσε από την τσέπη της. Πλήρωσε και θα τους πληρώνει για πολλά ακόμη χρόνια ο φορολογούμενος πολίτης. Ασχέτως που πολλά από τα σπάταλα έργα τώρα τα τρώει ο χρόνος και η ξεδιάντροπη κυβερνητική εγκατάλειψη.
ΑΚΟΜΗ περισσότερα οφέλη από τις σχέσεις της με την κυβερνητική εξουσία ήθελε η επιχειρηματίας, όταν αναζητούσε εκδοτικό βήμα και τελικά κατέληγε στον «Ελεύθερο Τύπο». Σπατάλησε πολλά και εδώ. Μόνο που δεν ήταν δικά της. Ηταν των οικογενειακών επιχειρήσεων. Οι οποίες, βεβαίως, δεν αντέχουν επί μακρόν απώλειες. Τις οποίες στο τέλος πληρώνουν οι εργαζόμενοι. Οι οποίοι είναι αυτοί που κυρίως δοκιμάζονται από τα τέτοιου είδους παιχνίδια εξουσίας…

• Υπάρχουν και αξιοπρεπείς συνάδελφοι. Δείτε ΕΔΩ τη σύμπαράσταση του Χρίστου Βασιλόπουλου, ενός… διαφορετικού τηλεοπτικού αστέρα που πατάει τα πόδια του στη γη.

Δεν είναι και τόσο καλά τα πράγματα στο χώρο του Τύπου. Δείτε αυτά τα οικονομικά στοιχεία και θα καταλάβετε…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 27/06/2009

Το πρωί της περασμένης Δευτέρας, η ανακοίνωση του ζεύγους Θεόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου για την αναστολή εκδόσεως του «Ελεύθερου Τύπου» προκάλεσε αρχικά σοκ. Μετά λίγες ώρες, το σοκ διαδέχθηκε η μελαγχολία όσων εργάζονται στον Τύπο, για την άδοξη κατάληξη μιας παραδοσιακής εφημερίδας. Η ιστορία του «Ελεύθερου Τύπου» ξεκίνησε πριν από 27 χρόνια, όταν ένας δραστήριος επιχειρηματίας, ο Αρης Βουδούρης, μαζί με τη σύζυγό του Λίλιαν αποφάσισαν να στήσουν από την αρχή μια σύγχρονη εφημερίδα με δικά της κτίρια, πιεστήρια και λοιπές εγκαταστάσεις. Ετσι ξεκίνησε η οικοδόμηση του συγκροτήματος στους Τράχωνες.

Η εφημερίδα αρχικά ήταν «φιλοκυβερνητική», δηλαδή φιλική προς το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά σταδιακά στράφηκε προς τη Ν. Δ. και τον συντηρητικό χώρο. Αν και μια σειρά από άστοχες επιλογές του Βουδούρη μάλλον δυσχέραναν την καθιέρωση της εφημερίδας, σταδιακά, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 ο «Ελεύθερος Τύπος» έφθασε να πουλάει πανελλαδικά 120.000 φύλλα ημερησίως

Μια διπλή τραγωδία, ο θάνατος της Λίλιαν και λίγο αργότερα και του Αρη Βουδούρη, άφησαν την εφημερίδα δίχως ιδιοκτήτες. Αν και στο δημοσιογραφικό προσωπικό άλλαξαν λίγα πράγματα, το καθεστώς διοίκησης της εφημερίδας πέρασε πια σε άλλο επίπεδο και έγινε ουσιαστικά μια επιχείρηση υπαγόμενη στο κόμμα της Ν. Δ. Ταυτόχρονα άρχισε και η κυκλοφοριακή πτώση. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 το Ιδρυμα Τύπου έμεινε με έναν γενικό διευθυντή, τον Γιώργο Κύρτσο. Οι περισσότεροι από τους παλαιότερους συντελεστές είτε έφυγαν από την εφημερίδα είτε ξεκίνησαν δική τους (όπως ο Δημήτρης Ρίζος). Ο κ. Κύρτσος, μετά μια σύντομη παρασκηνιακή σύγκρουση με την ηγετική ομάδα της Ν. Δ. το 2002, έφυγε κι αυτός.

Το 2006, όταν η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου με τη στήριξη του συζύγου της Θεόδωρου αποφάσισαν να μπουν στο Ίδρυμα Τύπου, η εφημερίδα λειτουργούσε ήδη επί περισσότερο από μια δεκαετία βασισμένη σε δάνεια. Το όνομα της «μεγάλης κυρίας» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δημιούργησε στους παλαιότερους συντελεστές αισιοδοξία και στους νεότερους προκάλεσε ενθουσιασμό.

Ωστόσο, σύντομα θα φαινόταν ότι η επιτυχία ενός τόσο σύνθετου προϊόντος, όπως μια εφημερίδα, δεν μπορεί να θεωρείται ποτέ εκ των προτέρων δεδομένη. Οι πρώτες αλλαγές φάνηκαν στα περίπτερα. Τα πρωτοσέλιδα του «Ελεύθερου Τύπου» ξεκίνησαν να είναι εμφανώς διαφοροποιημένα από την παλαιότερη –φιλική προς τη Ν. Δ. – «γραμμή».

Την ίδια περίοδο, τα στελέχη της εφημερίδας κλήθηκαν να συνεργαστούν με τους Ισπανούς της εταιρείας Innovation, η οποία έκανε τον «Ελεύθερο Τύπο» αγνώριστο. Πολλά από τα στελέχη εκείνης της εποχής διαφώνησαν, κυριάρχησε όμως η άποψη πως η αλλαγή είναι ζωτικής σημασίας, ακόμη και αν κάποιοι παλαιοί αναγνώστες δυσαρεστηθούν.

Έτσι, την άνοιξη του 2007 κυκλοφόρησε η νέα μορφή της εφημερίδας, από την οποία είχαν πλέον εξοβελισθεί τα πολιτικά θέματα. Προηγήθηκαν και ακολούθησαν διαφωνίες δημοσιογράφων. Σε κάθε διαμάχη έβγαιναν πάντα κερδισμένοι οι Iσπανοί. Αλλαγές επί αλλαγών δεν τροποποίησαν την κατάσταση προς το θετικό. Η εφημερίδα εξακολούθησε να μην αυξάνει ούτε την κυκλοφορία της ούτε το μερίδιό της στη διαφήμιση.

Τα χειρότερα όμως δεν είχαν φθάσει ακόμη στον «Ελεύθερο Τύπο». Όσα δεν κατάφεραν να γίνουν από τις επιλογές των Ισπανών συμβούλων της κ. Αγγελοπούλου, πήραν μορφή από την οικονομική κρίση. Οι έτερες –συνήθως επικερδείς– επιχειρηματικές δραστηριότητες του κ. Θεόδωρου Αγγελόπουλου δέχθηκαν σημαντικό πλήγμα από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση. Οι κρουνοί του χρήματος αναγκαστικά έκλεισαν, και τα σχεδόν 60 εκατομμύρια ευρώ ζημίας σε δύο χρόνια μετέτρεψαν τον «Ελεύθερο Τύπο» στο πρώτο μεγάλο ελληνικό θύμα της κρίσης.

• Τα στοιχεία πάρθηκαν από το άρθρο του Βασίλη Νέδου στην“Καθημερινή” της 24/06/2009

• Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

• Διαβάστε ένα πολύ καλό κείμενο του Πάνο Σώκου από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ για τον Τύπο και τις τελευταίες εξελίξεις. Πατώντας ΕΔΩ.
• Και το άρθρο του Σήφη Πολυμίλη στην ίδια εφημερίδα για το ίδιο θέμα είναι πολύ καλό. Δείτε ΕΔΩ.
• Δείτε κι αυτό από το Blog των συναδέλφων μας στον “Ελ. Τύπο”
  
• Α, ρε Ματίνα, είσαι φοβερή! Καλά τους τα λες…
  

Μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο να διευθετήσουμε τα έντυπα που έχουμε σε εκκρεμότητα, να που φτιάξαμε και τη σελίδα της ΠΕΤ ΟΤΕ στο περιοδικό της ΟΜΕ ΟΤΕ “Τηλε-Μηνύματα”. Δείτε τη ΕΔΩ σε καλύτερη ανάλυση όπως θα τυπωθεί στο περιοδικό.

Η παρουσίαση από το ΕΘΝΟΣ στην πρώτη του σελίδα…

Έτσι παρουσίασε το θέμα η ΑΥΓΗ στην πρώτη της σελίδα…

Ο Δημήτρης Ρίζος υπήρξε για ένα φεγγάρι διευθυντής στον “Ελ. Τύπο”. Είχε λόγους λοιπόν να το πάρει πιο προσωπικά…

Η Γ.Σ.Ε.Ε. εκφράζει την συμπαράσταση και αλληλεγγύη της στην 24ωρη απεργία που κήρυξαν η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ για το κλείσιμο της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», του ραδιοφωνικού σταθμού «City 99.5» καθώς,  καθώς και του δημοσιογραφικού site “e-tipos.gr” του Ομίλου.

Εκφράζει παράλληλα την έντονη ανησυχία της για τις εξελίξεις στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο των επιχειρήσεων της κας Αγγελοπούλου..

Η απόφαση για κλείσιμο των πιο πάνω μέσων έρχεται να προστεθεί στο συνολικό πρόβλημα λειτουργίας των ΜΜΕ.Αποδεικνύεται πως η οικονομική επιφάνεια του εργοδότη από μόνη της δεν εγγυάται την ομαλή λειτουργία των ΜΜΕ.

Είναι ώρα να συζητηθεί ένα νέο πλαίσιο αρχών και για τη λειτουργία τους και τους κατόχους.

Η κοινωνική αντιπροσώπευση, ο έλεγχος των οικονομικών πηγών, η σύζευξη και επαγγελματική σχέση των εμπλεκόμενων με τον χώρο είναι κάποιες από τις προϋποθέσεις που χρειάζεται να επαναπροσδιοριστούν. Το κλείσιμο επιχειρήσεων, η εκ περιτροπής εργασία κ.ά., είναι τα «νέα φρούτα» που και στους τομείς αυτούς εμφανίστηκαν.

Η ΓΣΕΕ είναι αλληλέγγυα με τους εργαζόμενους των ΜΜΕ.

Ζητάμε να μην θιγούν τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα.

ΟΤΑΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑ ΜΕΣΟ στενεύουν τα όρια της δημοκρατικής ενημέρωσης

ΟΤΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ η κοινωνία χάνει τη συνοχή της.

Φταίμε κι εμείς, οι δημοσιογράφοι…

Την περασμένη Κυριακή με αφορμή τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών τρεις από τις λεγόμενες μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες, Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΤΟ ΒΗΜΑ και το ΕΘΝΟΣ διέπραξαν τη γκάφα της ζωής τους καθώς δημοσίευσαν με… λεπτομέρειες  ρεπορτάζ από τη συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν που θα ήταν ένας από τους επίσημους καλεσμένους της τελετής.

Μόνο που ο Τούρκος πρωθυπουργός την τελευταία στιγμή… ακύρωσε το ταξίδι του στην Ελλάδα.

Ακολουθεί μια δημόσια συγνώμη από τον εκδότη του «Βήματος» Στ. Ψυχάρη και δύο δημοσιεύματα από τις εφημερίδες της Τετάρτης 24/6. Ο μόνος τελικά που είχε το θάρρος να αναλάβει την ευθύνη του

«Το Βήμα», ο Ερντογάν και η γκάφα

Πολλές εφημερίδες της περασμένης Κυριακής, με πρώτο «Το Βήμα», διέπραξαν μια μνημειώδη γκάφα. Στις πρώτες τουλάχιστον εκδόσεις τους, στα φύλλα δηλαδή που προορίζονται για περιοχές μακράν της πρωτευούσης, αναφέρονται στη δήθεν συνάντηση Καραμανλή Ερντογάν, που βεβαίως δεν έγινε καθώς ο πρωθυπουργός της Τουρκίας ματαίωσε την τελευταία στιγμή την επίσκεψή του στην Αθήνα.
Δεν χρειάζεται να αναφερθούν εδώ οι τίτλοι και το περιεχόμενο των άλλων εφημερίδων που διέπραξαν το ίδιο μεγάλο λάθος. Οι αναγνώστες γνωρίζουν- και όσοι ενδιαφέρονται για αναλυτικές πληροφορίες μπορούν να ζητήσουν στοιχεία με e-mail το οποίο θα στείλουν προς «Το Βήμα». Το γεγονός είναι ότι το αναγνωστικό κοινό εντυπωσιάστηκε από τη δημοσιογραφική γκάφα, που διεπράχθη από μια εφημερίδα κύρους την οποία οι αναγνώστες του «Βήματος» θεωρούν- και δικαίως- όχι μόνον έγκυρη αλλά και δική τους.
Πώς έγινε το λάθος: Η μεγάλη αυτή γκάφα οφείλεται στο ότι οι εφημερίδες της Κυριακής, λόγω του μεγάλου αριθμού φύλλων κυκλοφορίας, αρχίζουν να εκτυπώνονται από το πρωί του Σαββάτου. Ετσι, πολλές φορές αναφέρονται σε συναντήσεις και άλλες δραστηριότητες ως εάν επρόκειτο για γεγονότα. Τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί πολλές φορές και δυστυχώς τα παθήματα δεν έχουν γίνει μαθήματα.
Η γκάφα του «Βήματος» ήταν μεγαλύτερη καθώς δημοσιεύθηκε και «ρεπορτάζ» για το τι (θα) έλεγαν μεταξύ τους οι δύο πρωθυπουργοί. Δεν είναι παράδοξο να γράφεται προκαταβολικώς ένα κείμενο για τη συνάντηση ηγετών κρατών, καθώς οι ανεπίσημες αλλά έγκυρες πηγές (δηλ. κυβερνητικοί παράγοντες ή άτομα του επιτελείου των ηγετών, που δεν είναι βέβαια οι επίσημοι κυβερνητικοί κλπ. εκπρόσωποι) αφήνουν να διαρρέουν προς τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους πληροφορίες για τη συνάντηση και τις εκατέρωθεν θέσεις. Συνήθως αρκετοί δημοσιογράφοι συντάσσουν βάσει αυτών των πληροφοριών τα κείμενά τους και τα παραδίδουν προς δημοσίευση προτού λήξει η συνάντηση…
Αυτή η πρακτική οδηγεί σε γκάφες, όπως η τελευταία του «Βήματος»- δεν χρειάζεται να αναφερθούν συγκεκριμένες περιπτώσεις, διότι αυτά τα γεγονότα ασφαλώς δεν αποτελούν δικαιολογίες.
Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι στο «Βήμα online», που παρουσιάζει την ειδησεογραφία λεπτό προς λεπτό, ΔΕΝ αναρτήθηκε το κείμενο της γκάφας. Φυσικά, δεν υπήρχε πρόθεση παραπλανήσεως των αναγνωστών, καθώς είναι φανερόν ότι η αποκάλυψη της γκάφας δεν θα αργούσε.
Οπωσδήποτε «Το Βήμα» έλαβε τα μέτρα που απαιτούνται για να μην ξανασυμβεί παρόμοιο περιστατικό, για το οποίο ζητεί συγγνώμη από τους αναγνώστες του.

Η Ματίνα Παπαχριστούδη, γειτόνισσα στην Ακαδημία Πλάτωνα και εκπρόσωπος των εργαζομένων στον “Ελ. Τύπο” στη συγκέντρωση των εργαζομένων στον Τύπο μιλάει στα μικρόφωνα των τηλεοράσεων.

Η πορεία έχει ξεκινήσει για τη Βουλή, 300 μέτρα πιο πέρα, όπου μας περίμεναν ΜΑΤτζήδες που με 4 κλούβες είχαν κλείσει την είσοδο στη Βουλή. Να την προστατεύσουν από τους… τρομοκράτες. Ντροπή!

Ντάλα μεσημέρι στο οδόστρωμα της Ακαδημίας 20, έξω από την ΕΣΗΕΑ. Ένα όχι και τόσο συνηθισμένο στιγμιότυπο. Δημοσιογράφοι έχουν απλώσει τα πανό και ετοιμάζονται να ξεκινήσουν για την απεργιακή τους συγκέντρωση μέχρι τη Βουλή, 300 μ. πιο πάνω.

Κόσμος πολύς. Πάνω από 1.200 του υπολογίζω. Έχουν αράξει πολλοί κάτω από τον ίσκιο των κτιρίων μέχρι να πάει μία και να ξεκινήσουμε.

Ανάμεσά τους πολλοί γνωστοί και φίλοι που βρεθήκαμε κατά καιρούς σε κάποια εφημερίδα μαζί εργαζόμενοι. Σήμερα ο καθένας είναι αλλού, μα πάντα εργαζόμενοι στον Τύπο.

Βλέπω τη Ματίνα Παπαχριστούδη, εκπρόσωπο των εργαζομένων στον «Ελ. Τύπο». Αγκαλιαζόμαστε. Προσπαθώ να της δώσω κουράγιο. Ξέρω τι σημαίνει να χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου με το κλείσιμο μιας εφημερίδας. Το έζησα κι εγώ το 1999 με το λουκέτο της «Ακρόπολης».

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ανακοίνωση της ιδιοκτησίας Κοντομηνά εκείνο το πρωινό του Σαββάτου λίγο το Πάσχα. Πήγα στο Καβούρι και για ώρες, μόνο με τον ήχο των κυμάτων προσπαθούσα να σταθώ στα πόδια μου.

Η πορεία ξεκίνησε… Στη Βουλή που είναι κλειστή μας περιμένουν τέσσερις κλούβες των ΜΑΤ με εμπροσθοφυλακή ΜΑΤατζήδες.

Μια αντιπροσωπεία από το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ και της ΓΣΕΕ προσπαθούν να μπουν μέσα.

Φεύγω. Δεν αντέχω άλλο αυτή τη φοβερή ιστορία… Οι δημοσιογράφοι στο στόχαστρο…

Με αίσθημα ευθύνης η Ματίνα μιλάει στους συναδέλφους της…

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΕΠΙΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Η λέξη Ντροπή, όχι τυχαία, κυριαρχεί παντού…

Δραματικές είναι, κατά τα τελευταία χρόνια, αλλαγές στον χώρο της ενημέρωσης, σε συνδυασμό με την επιμονή της εργοδοτικής πλευράς να αρνείται πεισματικά την ικανοποίηση θεσμικών αιτημάτων των δημοσιογράφων και όλων των εργαζομένων στον Τύπο και στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.
Η γιγάντωση των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον χώρο των ΜΜΕ, η ταυτόχρονη εξάπλωσή τους σε άλλους επιχειρηματικούς τομείς, η μετατροπή των εφημερίδων σε SUPER MARKET, η υπερσυγκέντρωση των ΜΜΕ στα χέρια ολίγων, η είσοδος των επιχειρήσεων Τύπου στο Χρηματιστήριο, η απόφαση των εργοδοτών να μην επενδύουν τα έσοδα από το Χρηματιστήριο με σκοπό την ποιοτική βελτίωση των επιχειρήσεών τους, η μετατροπή των μέσων ενημέρωσης σε επιχειρηματικά «εργαλεία», αποτελούν ορισμένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ. Στοιχεία, τα οποία ήταν μοιραίο να οδηγήσουν σε κρίση. Κρίση ποιοτική, κρίση ανταγωνιστική, κρίση οικονομική που δημιουργήθηκε όμως από επιχειρησιακές επιλογές και όχι από αντικειμενικούς λόγους.
Μέσα σε αυτό το ασταθές και ασφυκτικό περιβάλλον, η δημοσιογραφική εργασία, ενώ αποτελεί την πρώτη ύλη χωρίς την οποία είναι αδύνατη η λειτουργία των επιχειρήσεων Τύπου, υποτιμάται συνεχώς και καθίσταται ολοένα δυσκολότερη και πιο επισφαλής.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχουμε γίνει μάρτυρες ενός pogrom απολύσεων, άρνησης πλήρους συμμόρφωσης στις ΣΣΕ και τις Ιδιωτικές Συμφωνίες, ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, επέκτασης του τρόπου αμοιβής με Δελτία Παροχής Υπηρεσιών, αδιαφανείς μεταβιβάσεις επιχειρήσεων ΜΜΕ, εφαρμογής σε ευρεία κλίμακα προγραμμάτων αναγκαστικών «οικειοθελών» παραιτήσεων, και αναστολής εκδόσεων ημερησίων εφημερίδων, με αποτέλεσμα ολόκληροι κλάδοι εργαζομένων στα ΜΜΕ (δημοσιογράφοι, διοικητικοί, τεχνικοί) να βρίσκονται σε ένα μόνιμο καθεστώς ανασφάλειας, εργασιακής ομηρίας με άμεσες συνέπειες στην ποιότητα της ενημέρωσης.
Η αιφνιδιαστική απόφαση της οικογένειας Θόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου, ιδιοκτητών των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Τύπος της Κυριακής, του ραδιοσταθμού «CITY 99,5» και του ειδησεογραφικού site του Ομίλου, να πετάξουν στο δρόμο 450 συναδέλφους μας, κλείνοντας τα συγκεκριμένα ΜΜΕ, αποδεικνύει ότι το ντόμινο της κρίσης στα ΜΜΕ ξεσπά στις πλάτες των εργαζομένων και αποτελεί πρόκληση και «αιτία πολέμου» για όλους τους εργαζόμενους στην ενημέρωση, ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας.
Οι εργαζόμενοι στον χώρο των ΜΜΕ δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί υπάλληλοι, τυπογράφοι, εφημεριδοπώλες είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα στο βωμό των κερδοσκοπικών παιχνιδιών και άσκησης εξουσίας της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ .
Γι’ αυτό ζητούν:
• Να σταματήσουν τώρα οι απολύσεις και να ανακληθούν όσες έγιναν
• Να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας όλων των εργαζομένων
• Να κατοχυρωθούν οι συνθήκες εργασίας και αποδοχές που θα διασφαλίζουν την προσωπική μας αξιοπρέπεια
• Να υπάρχει απόλυτη διαφάνεια του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των ΜΜΕ
• Να μην κλείσουν ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, ο ΤΥΠΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ο ραδιοφωνικός σταθμός CITY 99,5 και το portal e-tipos.gr
• Να αναλάβουν οι εργοδοτικές οργανώσεις και η Κυβέρνηση τις ευθύνες τους

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αφίσα το πρωτοσέλιδο των εργαζομένων στον “Ελ. Τύπο”, την κρατούσαν στην απεργιακή συγκέντρωση…

Το ψήφισμα των εργαζομένων στον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοφωνικό σταθμό του City
 
Θεωρούμε ότι η απόφαση να μπει αιφνιδιαστικά λουκέτο στην εφημερίδα και τον ραδιοφωνικό σταθμό με τη μέθοδο της λύσης και εκκαθάρισης των δυο εταιρειών, είναι παράνομη και καταχρηστική.
Απαιτούμε την επανέκδοση της εφημερίδας του Ε.Τ και την επαναλειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού City 99,5 Στόχος-απαίτηση στην οποιαδήποτε εξέλιξη για την επόμενη μέρα των δυο Μέσων, όπως η πώληση ή μεταβίβαση της εφημερίδας-ραδιοφωνικού σταθμού δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτά.
Ζητάμε άμεσα συνάντηση με τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομίας, Εργασίας και Τύπου και ΜΜΕ για εξεύρεση λύσης.

---

…και επιστολή των εργασιακών εκπροσώπων προς τα μέλη του Δ. Σ. της ΕΣΗΕΑ 

Συνάδελφοι,
Οι εργαζόμενοι του Ελεύθερου Τύπου, του City και του portal πραγματοποίησαν γενική συνέλευση σήμερα το απόγευμα στις 5.30 μ.μ. Ενόψει των δραματικών εξελίξεων με την απόφαση λουκέτου της εργοδοσίας, απαιτούμε από την Ενωση Συντακτών τη λήψη απόφασης για την άμεση συνέχιση και κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων σε όλα τα ΜΜΕ.
Το λουκέτο στην επιχείρηση του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου δημιουργεί ντόμινο εξελίξεων σε όλο τον χώρο των media. Θεωρούμε ότι με επίκεντρο τις εξελίξεις στον «Ελεύθερο Τύπο», η ΕΣΗΕΑ μαζί με όλα τα άλλα σωματεία θα πρέπει να προχωρήσει σε προκήρυξη 48ωρης απεργίας την Πέμπτη και την Παρασκευή με στόχο τη μη έκδοση των φύλλων του Σαββάτου και της Κυριακής.
Είναι ο μόνος τρόπος να αναγκαστούν οι Ενώσεις Ιδιοκτητών στον Τύπο και τα ραδιοτηλεοπτικά Μέσα αλλά και η κυβέρνηση που περνάει από την πίσω πόρτα ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους ιδιοκτήτες και τους διαφημιστές, να κάτσουν τώρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη δική μας ατζέντα. Την απόφαση αυτή απαιτούμε να τη λάβετε ανεξαρτήτως του σκεπτικού και των αιτιάσεων στη διάρκεια της συνεδρίασης.
Ειδικότερα: Για τον Ελεύθερο Τύπο και το City να μετατραπεί η σημερινή απεργία σε απεργία διαρκείας ώστε να δοθεί δυνατότητα να ανοίξει το απεργιακό ταμείο και να εκδοθεί ένα τουλάχιστον απεργιακό φύλλο του Ελεύθερου Τύπου των συντακτών αυτή την Κυριακή 28 Ιουνίου.
Τα μικρόφωνα του City σύμφωνα με απόφαση της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων χθες, θα παραμείνουν ανοιχτά με μοναδικό στόχο να περιφρουρήσουν οι εργαζόμενοι τον ενημερωτικό χαρακτήρα του σταθμού.
Ο σταθμός μπορεί να λειτουργήσει ως πλατφόρμα μετάδοσης του αγώνα και των αιτημάτων των εργαζομένων. Εγκρίθηκε ομόφωνα από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων σε Ελεύθερο Τύπο και City.
Οι εκπρόσωποι
Ματίνα Παπαχριστούδη, Διονύσης Σαραντόπουλος

Κουράγιο παιδιά! Τίποτα δεν τελειώνει έτσι…

Ήδη στα περίπτερα δεν κυκλοφορεί η “Χώρα” και από σήμερα και ο “Ελεύθερος Τύπος” είναι παρελθόν επειδή έτσι ήθελε το ζεύγος Αγγελοπούλου…

Αυτό είναι το τελευταίο πρωτοσέλιδο του “Ελ. Τύπου” όπως το έφτιαξαν οι απολυμένοι δημοσιογράφοι. Η Γιάννα των Ολυμπιακών Αγώνων! Συγχαρητήρια!

Όταν κλείνει μια εφημερίδα θρηνεί όλη η δημοσιογραφική οικογένεια. Το είδαμε πρόσφατα με το «Derby» όπου εκεί οι συνάδελφοι κάνουν μια τιτάνια προσπάθεια να την κρατήσουν μόνοι του ζωντανή, μόλις την περασμένη Παρασκευή ο πολύς κ. Τράγκας ανακοίνωσε ότι «κλείνει» μέχρι τον Σεπτέμβρη το καθημερινό φύλλο της «Χώρας» και τώρα η εφημερίδα «Ελ. Τύπος».

Πριν δύο χρόνια που την πήρε η Γιάννα Αγγελοπούλου και άρχισε εκείνα τα πειράματα με τους Ισπανούς σχεδιαστές που κατάφεραν να βγάλουν την ειδησεογραφία εκτός επικαιρότητας και άλλαζαν τα διευθυντικά στελέχη σαν τα πουκάμισα κάτι μας «βρώμαγε» στο χώρο.

Αλλά δεν θέλαμε να πιστέψουμε τα χειρότερα. Και να που τα ζήσαμε κι αυτά. Στο ξεκίνημα της εργάσιμης εβδομάδας.

Ποιος το περίμενε… Την ημέρα που όλα τα μέσα επικοινωνίας θα είχαν για τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών, διάλεξε το ζεύγος Αγγελόπουλου να βάλει λουκέτο στην εφημερίδα «Ελ. Τύπος» και στο ραδιοφωνικό σταθμό «City 99,5 Fm».

Πιάστηκε η καρδιά μας καθώς ακούγαμε την θλιβερή είδηση στα μεσημεριανά δελτία. Η ΕΣΗΕΑ μαζί με όλα τα Σωματεία εργαζομένων στον κλάδο αντέδρασαν άμεσα με 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση που άρχισε από το απόγευμα της Δευτέρα χθες, έως σήμερα στις 5 το απόγευμα.

Τα φύλλα θα κυκλοφορήσουν όπως – όπως. Σαν «φαντάσματα» θα μοιάζουν χωρίς την ψυχή τους, τους δημοσιογράφους. Αλλά εμείς, το μεσημέρι στις 12 θα είμαστε παρόντες στο κάλεσμα της ΕΣΗΕΑ για να συμπαρασταθούμε στους συναδέλφους μας, για να διασφαλίσουμε τη δουλειά μας…

• Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Σεραφείμ Φυντανίδη πρώην διευθυντή της “Ελευθεροτυπίας”
• Το ψήφισμα της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων στον “Ελ. Τύπο”.
• Κατάληψη έκαναν στον ραδιοφωνικό σταθμό City 99,5. Ακούστε τους
  
• Η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για την απεργία.
• Διαβάστε ΕΔΩ το Blog των εργαζομένων. Η δική τους αντίσταση στην ενημέρωση
  
• Ένα άρθρο του δημοσιογράφου Σεραφείμ Κοτρώτσου που ήταν μέχρι χθες ο διευθυντή του “Ελ. Τύπου” που λέει πολλά…
• Τι λέει η ΠΟΕΣΥ για την κατάσταση στον “Ελ. Τύπο” και την απεργιακή κινητοποίηση.
• Όταν η τσίπα δεν έχει όρια… Ο μέχρι χθες διευθυντής του “Ελ. Τύπου” ευχαριστεί τον Θόδωρο και τη Γιάννα Αγγελοπούλου. Δείτε κατάντια δημοσιογράφου…

Αυτό είναι το λογότυπο της εφημερίδας που έβγαλε ο Άρης Βουδούρης με τον Χρήστο Πασαλάρη ένα χρόνο πριν τις Ευρωεκλογές του 1984.
Τότε ήταν που μου είχαν πει για μια νέα εφημερίδα που θα κυκλοφορούσε και μάλιστα, επειδή μόλις είχα απολυθεί από το στρατό και έψαχνα για δουλειά, πήγα στο μπουφέ που έκαναν για το ξεκίνημα στο ξενοδοχείο “Μεγάλη Βρετάνια”. Η Γιάννα και οι Ισπανοί σχεδιαστές τα άλλαξαν όλα… Ακόμα και το λογότυπο, αλλά δεν τους έφερε γούρι. Δεν είναι τελικά αυτό που θέλουν οι αναγνώστες από μια εφημερίδα…

Να αλλάξουμε όμως λίγο κλίμα γιατί πολύ βάρυνε. Ένα από το καλά πολιτικά e-mail που πήρα από τον καλό φίλο Δημήτρη Νέζη:
Στα Σεπόλια έχουμε συγκροτήσει επιτροπή για την επιστροφή Αλαβάνου.

Το εξώφυλλο της εφημερίδας στη νέα της προσπάθεια. Παρά τα εννέα έτη που κυκλοφορεί στα περίπτερα, αρχίζει να μετρά πάλι από την αρχή. Αριθμός τεύχους ένα.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 20/06/2009

Είναι πολύ όμορφο να διαπιστώνεις πως ακόμα υπάρχουν ανοιχτά μυαλά που τολμούνε να πάρουνε το ρίσκο της έκδοσης μιας εφημερίδας. Διότι πάντα θα υπάρχουν οι περίεργοι που θα λένε «βρε τι αποκοτιά πάτε να κάνετε, εδώ πεθαίνουν οι εφημερίδες, τον καιρό του internet δεν έχουν πολύ ζωή».

Πάντα διαφωνούσα μ’ αυτή τη λογική. Ο Τύπος, αν είναι σοβαρός και έχει άποψη, δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ. Αρκεί να «πιάσει» τα μηνύματα των καιρών, να ανταποκριθεί στην αμφίδρομη πληροφόρηση και να είναι ειλικρινής στη διακίνηση των ειδήσεων χωρίς να επιδιώκει να ποδηγετεί και να ελέγχει καταστάσεις.

Οι τακτικοί αναγνώστες μου γνωρίζουν ότι δεν είμαι φαν των αθλητικών εφημερίδων κι ας εργάζομαι, συγκυριακά, στο αθλητικό τμήμα μια ημερήσιας αθηναϊκής εφημερίδας. Έχουν μια τάση να απευθύνονται σε χαχόλους φιλάθλους, οπαδούς, να τους ντοπάρουν με μεγάλα ψεύτικα λόγια και να είναι μόνιμα πολύ μακριά από την αλήθεια και τον αθλητισμό.

Αλλά αυτό που γίνεται με την εφημερίδα «Derby» είναι κάτι το εκπληκτικό. Δημιουργήθηκε αεριτζίδικα, όπως και τα περισσότερα έντυπά του ομίλου Γ. Τράγκα πριν εννιά χρόνια και πριν από δυο – τρία χρόνια πωλήθηκε στον Αντ. Δελλατόλα που αγόρασε και το «Ποντίκι» από τον Κ. Παπαϊωάννου.

Κάτι στράβωσε στην πορεία και ο Δελλατόλας αποφάσισε να την κλείσει. Φυσικά, ανήσυχος όπως είναι, έκανε μια τελευταία προσπάθεια πριν συμβεί το μοιραίο, μέσα σε ένα μήνα να βρει αγοραστές. Δεν βρέθηκαν, έτσι όπως τους ήθελε εκείνος. Και εκεί που όλα έδειχναν ότι τελείωνουν η παρέα της «Derby News» βγήκε ξανά στα περίπτερα την περασμένη Τετάρτη.

Μια εφημερίδα που δημιούργησαν με τα χρήματα τους οι συντάκτες του «Derby», με στόχο να καταθέτουν και πάλι δημόσια τις απόψεις τους για τα αθλητικά δρώμενα. Μόλις δέκα μέρες μετά το κλείσιμο της «Derby» από τον εκδότη Αντώνη Δελλατόλα οι συντάκτες της εφημερίδας αποφάσισαν να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους και να προχωρήσουν στην επανέκδοσή της. Στην εφημερίδα μετέχουν ο Κώστας Γκόντζος, ο Δημήτρης Τσαγκαράκης, ο Μάκης Διόγος, ο Χρήστος Κοντός, ο Μένιος Σακελλαρόπουλος και ο Κώστας Πιτιακούδης όπως και τα περισσότερα παιδιά που ήταν στη «Derby».

Πρόκειται για μία εκδοτική προσπάθεια που γίνεται σε μια δύσκολη περίοδο για τον Τύπο, καθώς η διαφημιστική δαπάνη παρουσιάζει σημαντική πτώση, ενώ και οι κυκλοφορίες των αθλητικών φύλλων για μια σειρά από διαφορετικούς λόγους υπέστησαν μεγάλη πτώση. Παρόλα αυτά στη νέα εφημερίδα ελπίζουν πως θα κερδίσουν το στοίχημα της ενημέρωσης των αναγνωστών αλλά και της οικονομικής επιβίωσης. Το κεντρικό ζήτημα για την εφημερίδα είναι να προσπαθήσει να προσεγγίσει ένα διαφορετικό κοινό από αυτό της «Derby», διορθώνοντας τα λάθη του παρελθόντος.

Το πρώτο φύλλο είναι μια… ατομική βόμβα αισιοδοξίας! Μπράβο στους συναδέλφους που πήραν το ρίσκο να συνεχίσουν την προσπάθεια. Δεν είναι η πρώτη φορά που δημοσιογράφοι προσπάθησαν να κρατήσουν μόνοι τους την εφημερίδα. Η έκδοση της δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Στα 1984 είχαμε επιχειρήσει μια παρέα δημοσιογράφων, ανάμεσα τους κι εγώ, να βγάλουμε την πρώτη αυτοδιαχειριζόμενη ημερήσια πολιτική εφημερίδα, τη «Ρωμιοσύνη». Δεν κράτησε περισσότερο από ένα μήνα η προσπάθεια. Είναι πολλά και μεγάλα τα συμφέροντα στο χώρο του Τύπου.

Μακάρι αυτή τη φορά να τα καταφέρουν τα παιδιά. Θα τονώσει την πίστη και την ελπίδα μας πως μπορούμε ακόμα να κάνουμε εκπληκτικά πράγματα. Όσοι Παναθηναϊκοί έχετε ακόμα ένα λόγο παραπάνω μιας και η εφημερίδα απευθύνεται σ’ αυτό τον χώρο. Μια καθαρή φωνή, χωρίς ύποπτα συμφέροντα, χρειάζεται στο χώρο του Τύπου. Και αν μαζί μ’ αυτό καταφέρει να… μαζέψει λίγο τον οπαδισμό, η επιτυχία θα είναι τεράστιοι. Καλοτάξιδο στο περίπτερο, παιδιά…

• Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Της υπερβολής, όπως πάντα…

Από την ιστοσελίδα του Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών. Πατήστε ΕΔΩ για να τη δείτε.

Μα τι λαός είμαστε εμείς επιτέλους; Χρόνια τώρα βλέπαμε ότι χρειαζόμαστε ένα Μουσείο για να στεγάσουμε όλους τους αρχαίους θησαυρούς τη Ακρόπολης των Αθηνών. Αυτό ήταν και ένας από τους λόγους που έδωσαν το δικαίωμα στον αρχαιοκάπηλο Έλγιν και τους Βρετανούς να μη θέλουν να δώσουν πίσω τα μάρμαρα που έκλεψαν από τη χώρα μας.

Και ξαφνικά δεν υπάρχει άλλη είδηση στη χώρα μας αυτή τη στιγμή εκτός Μουσείου. Και οι φωτιές στον Υμηττό και η τρομοκρατική ενέργεια ενάντια στον αστυνομικό της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας πέρασαν, γενικά, στα ψιλά της ειδησεογραφίας.

Όλα πια είναι Μουσείο… Καινούριο μου καλάθι και που να σε κρεμάσω… Να δούμε πόσο χρόνο θα μας πάρει μέχρι να το βάλουμε κι αυτό στο συρτάρι της λήθης…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 13/06/2009

Αυτή τη φορά η αποχή ήταν ο αδιαμφισβήτητος νικητής. Μέχρι και η πρωτιά του ΠΑΣΟΚ πήγε σε δεύτερη μοίρα. Τέτοια μεγάλα ποσοστά σε αποχή δεν είχαμε δει σε εκλογές, δεδομένου ότι στο Ελλαδιστάν η συμμετοχή του ψηφοφόρου στη διαδικασία της κάλπης είναι υποχρεωτική. Φανταστείτε: Ο ένας στους δύο δεν πήγε την περασμένη Κυριακή να ψηφίσει!

Και όπως είναι φυσικό οργίασε η σεναριολογία περί του τι «μήνυμα»  έστειλε αυτή η αποχή. Ήταν πολιτικά συνειδητή πράξη απαξίωσης ενός θεσμού, όπως είναι το ευρωκοινοβούλιο; Ήταν μια έκφραση διαμαρτυρίας απέναντι στο κυβερνών κόμμα με αφορμή την εμπλοκή στην άκρατη σκανδαλολογία περί της SIEMENS και της ΜΑΥΟ; Ήταν η αδιαφορία περί των πολιτικών πραγμάτων; Ήταν οι… ανενημέρωτοι εκλογικοί κατάλογοι που περιέχουν χιλιάδες συνανθρώπους μας οι οποίοι χρόνια τώρα έχουν… μετακομίσει εις τόπο χλοερό;

Ότι και αν ήταν η αποχή πολλοί… εραστές βρέθηκαν να τη διεκδικήσουν την επόμενη μέρα. Μέχρι και ο πολύς κ. Τράγκας βγήκε τσάρκα στα κανάλια να πει ότι τάχα μου δεν πήγε να ψηφίσει δυσαρεστημένος που ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής είπε καλά λόγια για τον κ. Σημίτη. Έλεος αδέλφια, πόσο να αντέξουμε…

Υπάρχουν βεβαίως και πιο σοβαρές αναλύσεις περί του φαινομένου της αποχής. Τις διαβάσαμε, τις καταλάβαμε, τις εμπεδώσαμε…

Ιδού μια άλλη πλευρά, όπως την καταγράφει ένας άκρως πολιτικοποιημένος φίλος που ανήκει σε ένα κόμμα το οποίο έγκαιρα και με αφίσες προπαγάνδιζε την αποχή ως πολιτική πράξη:

Ενόχλησε η αποχή. Ενόχλησε και ανησύχησε πολλούς. Και καλά να ενόχλησε το σύστημα, η Αριστερά όμως γιατί χάνει την ψυχραιμία της; Για την επίσημη τη ρεφορμιστική Αριστερά το καταλαβαίνω. Η εξωκοινοβουλευτική όμως; Θα αναλύσει το αποτέλεσμα με όρους και λογικές ίδιες με τους προηγούμενους; Θα αρχίσει να λέει και αυτή για την… αδιαφορία του κόσμου, να τον χρεώνει ενώ τις διαθέσεις του τις έδειξε με το ασφαλιστικό, με το άρθρο 16, τον περασμένο Δεκέμβρη, στο Παλαιστινιακό, το κίνημα με αφορμή τη δολοφονική απόπειρα στην Κούνεβα στη συντήρηση;

Η αποχή από τις εκλογές θα ταυτιστεί ντε και καλά με την αδιαφορία και στην άγνοια; Θα ταυτιστεί η αποχή από τις εκλογές με την αποχή από το κίνημα; Στην προκειμένη περίπτωση των ευρωεκλογών, θα γίνει συζήτηση για το τι είναι η Ε.Ε., τι το κοινοβούλιο της και γιατί πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτό; Είναι η Ε.Ε. μια λυκοσυμμαχία των ιμπεριαλιστών και η θέση της Ελλάδας σε αυτή σχέση εξάρτησης ή είναι μια διαδικασία αντικειμενικής ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού όπου η Ελλάδα έχει ισότιμη (ή περίπου) θέση;

Η συμμετοχή ή όχι σε οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία εξαρτάται από το κατά πόσο θα βοηθήσει την ταξική πάλη, το κίνημα; H συμμετοχή στις ευρωεκλογές σε τι βοηθάει; Γιατί από κάθε εκλογική διαδικασία εξαρτάται από το αν θα αλλάξουν τα πράγματα στο κίνημα και στην Αριστερά; H πολιτική και η τακτική των οργανώσεων δεν παίζει κανένα ρόλο στη δυσκολία να προσεγγίσουν oι άνθρωποι την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά;

Ευχή της στήλης είναι να κάτσουν, έστω και σε εσωτερικές διαδικασίες τα κόμματα και να δουν σοβαρά και υπεύθυνα πώς θα αντιμετωπίσουν αυτό το φαινόμενο. Πώς θα εμπνεύσουν τον πολίτη να συμμετάσχει στα κοινά, χωρίς να τους αγνοεί επιδεικτικά για τη μηδενική προσφορά τους.

Και ας μην επαναπαύονται οι… μεγάλοι πολιτικού σχηματισμοί μηρυκάζοντας αυτά τα περί χαλαρής ψήφου των ευρωεκλογών. Τα ίδια και χειρότερα θα υποστούν και στις εθνικές εκλογές, όποτε και αυτές γίνουν.

Ο Κόσμος δεν είναι πια αυτός που γνώριζαν. και το βιοτικό και το μορφωτικό επίπεδο έχουν ανέβει και είναι σε θέση οι Έλληνες πολίτες να έχουν γνώμη και άποψη. Αυτό ας το αντιληφθούν πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη γι’ αυτούς.

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

• Δείτε κι άλλη μια σοβαρή άποψη για την αποχή από τον Δημήτρη Νέζη στο Blog του. Πατήστε ΕΔΩ.

Αλλη μια φωτογραφία από την αίθουσα εκδηλώσεων του 146 δημοτικού σχολείου Αθηνών και τη χθεσινή αποχαιρετιστήρια γιορτή τους.