Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Ατμόσφαιρα από τις εκδηλώσεις του Κώστα. Ο δάσκαλος έχει ιστορία…

Σαν μαέστρος στο πόντιουμ δίνει ρυθμούς με τα χέρια του και το σώμα του στα παιδιά…

Είναι απίθανα τα μικρά πάνω στη σκηνή. Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέμε…

Τα φαναράκια που κρατάνε στα χέρια τους είναι αναμμένα. Δυστυχώς δεν φαίνεται η φλόγα.

Μα είναι πραγματικά απίθανα…

Εδώ είναι το τραγούδι με την χαρτορίχτρα. Απίθανο!

Οι γονείς χειροκροτούν τα παιδιά τους. Μοναδικές στιγμές που αξίζει να τις χαρούν…

Μια ευχάριστη ατμόσφαιρα παντού…

Τα παιδιά μας κερδίζουν με τα χορευτικά τους…

Οι γονείς δίνουν συγχαρητήρια στο δάσκαλό τους Κώστα. Τα αξίζει και με το παραπάνω για τη βραδιά που ζήσαμε…

Η Κωνσταντίνα δίνει τα αναμνηστικά διπλώματα στα παιδιά που πήραν μέρος στη γιορτή.

Η πρόσκληση για τη γιορτή του 52 δημοτικού στο ανοιχτό θεατράκι του λόφου Κολωνού, ήρθε στο κινητό μου με SMS από την πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και φίλη, Κωνσταντίνα Αντεριώτη. Και ευτυχώς που δεν είχα, λόγω μεταφοράς της αργίας του Αγίου Πνεύματος, δουλειά στην εφημερίδα κι έτσι μπόρεσα να πάω.

Έφτασα αμέσως μετά, την παρουσίαση στο πατάρι του βιβλιοπωλείου των εκδόσεων «Αρμός» του βιβλίου του Δημήτρη Καραβασίλη. Με την ψυχή στο στόμα, γιατί δεν έλεγαν να τελειώσουν εκεί και τα παιδιά δεν θα κάθονταν για πολύ στο θεατράκι.

Τα πρόλαβα κάπου τρία τέταρτα πριν τελειώσουν και τα χάρηκα. Εκπληκτικός ο δάσκαλος τους, Κώστας Γαβριανόπουλος, ενορχηστρωτής, λες και ήταν στο πόντιουμ και διεύθυνε ορχήστρα, ίδρωσε κυριολεκτικά το πουκάμισό του, αλλά πέτυχε να κάνει τα παιδιά να παρουσιάσουν ένα εκπληκτικό πρόγραμμα με σύγχρονους ελληνικούς χορούς και λάτιν.

Στις κερκίδες οι γονείς χειροκροτούσαν τα παιδιά τους σ’ αυτή τη σπουδαία σκηνή. Η Κωνσταντίνα κρατούσε το μικρόφωνο και παρουσίαζε τους χορούς.

Στο τέλος έδωσε και τα αναμνηστικά διπλώματα στα παιδιά που πήραν μέρος. Μια γλύκα και ομορφιά όλα…

Πήρα μερικές φωτογραφίες, έτσι για να δώσω το χρώμα της στιγμής. Το 52 δημοτικό έχει μια παράδοση. Ο δάσκαλός τους , ο Κώστας, πολλά χρόνια τώρα κάνει εκεί μια πολύ καλή δουλειά.

Βάζει τα παιδιά μέσα στο κλίμα και συμμετέχει και ο ίδιος. Τα παιδιά τον παρακολουθούν και τον προσέχουν σε κάθε κίνησή του. Και οι γονείς με τις βιντεοκάμερες και τις φωτογραφικές τους μηχανές κρατούν τις στιγμές.

Έτσι κι αλλιώς μεγαλώνουν πολύ γρήγορα. Είδα τη Βάσια και τον Ευτύχη, τα παιδιά της Κωνσταντίνας και δεν τα γνώρισα. Τόσο πολύ μου φάνηκε ότι έχουν μεγαλώσει. Σκέψου μεθαύριο που μέσα από τις εικόνες θα βλέπουν τον εαυτό τους…

Το σκηνικό του ΟΝΑ κλασικά το ίδιο. Θάλασσα και χωριό. Το είχαμε δει και στις δικές του εκδηλώσεις, το βλέπουμε και τώρα να στήνεται και να… ξεστήνεται στο λεπτό από τους τεχνικούς του.

Καλός ο ήχος, μοντέρνα τα τραγούδια, μερικά απ’ αυτά εγώ ο αρχάριος τα άκουγα πρώτη φορά και μου άρεσαν. Τελικά το μοντέρνο δεν είναι και τραγικό, οπωσδήποτε.

Γνωστές «φάτσες» στις κερκίδες, ο διευθυντής του 52 δημοτικού σταθερός εκεί, κάθε χρόνο, και όλα τα μέλη του Συλλόγου Γονέων σε ρόλους τέτοιους ώστε όλες οι δουλειές να γίνονται καλά και στην ώρα τους.

Μου άρεσε μαζί τους. Θα ήθελα να ανταποκριθώ και στην πρόσκλησή τους για μια μπυρίτσα μετά, μα ήμουν ήδη κουρασμένος και είχα να γράψω για όλα αυτά τα ωραία που έζησα.

Να, γιατί ακόμα συνεχίζω να ασχολούμαι και να δραστηριοποιούμαι μέσα από τους Συλλόγους Γονέων. Όλη αυτή η χαρά στα παιδικά προσωπάκια είναι μεγαλύτερη αμοιβή για όποιες θυσίες και να κάνεις στο περιθώριο του λιγοστού ελεύθερου χρόνου. Μια άδολη προσφορά που… επιστρέφει πολλαπλά πίσω, μια χαρά, που δεν έχει όμοιά της.

Αργά το βράδυ της Δευτέρας χαράσσω αυτές τις γραμμές. Κλασικά στο χειρόγραφο, με πένα, όπως μου αρέσει να γράφω. Αργότερα θα τα δακτυλογραφήσω στο κομπιούτερ για να τα «ανεβάσω» στο Blog μου. Και αυτή η διαδικασία η ίδια είναι που με συναρπάζει. Μοναδική, γιατί θα’ χω την ευκαιρία να μοιραστώ αυτές τις γραμμές με ανθρώπους που εκτιμούν τη ματιά μου στα γεγονότα.

Κι αυτή η ζωή δεν έχει Ήττα, Δημητρό. Μόνο νίκες, μικρές και μεγάλες νίκες…

Η Κωνσταντίνα με την κόρη της Βάσια. Μια μοναδική οικογενειακή στιγμή…

Ο Δημήτρης Νέζης στο βιβλιοπωλείο που τα πήγε καλά από πωλήσεις…

Υπήρχε κινητικότητα στο χώρο σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης.

Την ίδια  ώρα άλλοι φροντίζουν για τα σουβλάκια. Όλοι οι ρόλοι είναι σοβαροί εδώ πέρα…

Κι οι ψήστες έκαναν πολύ σοβαρή δουλειά. Γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα είχαν ξεπουλήσει…

Ο κόσμος έχει στρωθεί στο φαγητό και απολαμβάνει το πρόγραμμα…

Να και μια άλλη πλευρά του κόσμου που γέμισε το προαύλιο του σχολείου…

Ένα από τα νεανικά συγκροτήματα που ξεσήκωσαν τη πιστσιρικαρία…

Κι άλλο ένα νεανικό, μαθητικό συγκρότημα που έδωσε τα… ρέστα του στη σκηνή.

Οι καλύτερες ευχές για καλό καλοκαίρι…

Μας πήρε και μας σήκωσε το περασμένο Σαββατόβραδο στον προαύλιο χώρο των 144-163 δημοτικών σχολείων. Είναι κι αυτός ο Ιούνης των εκδηλώσεων στα σχολεία… Αλλά ξέρουν καλά πια το μυστικό εδώ, τα παιδιά των δύο Συλλόγων Γονέων και καταφέρνουν να γεμίσουν την αυλή από κόσμο όλων των ηλικιών.

Θαρρώ πως είναι και η τελευταία για φέτος αποχαιρετιστήρια γιορτή στα δημοτικά σχολεία. Δε λέω για τα γυμνάσια γιατί αυτά ότι είχαν να κάνουν το έκαναν νωρίς δεδομένου ότι ακολούθησαν οι εξετάσεις τους. Εδώ λοιπόν πιο πολύ με φεστιβάλ μουσικής μοιάζει παρά με μια… σχολική γιορτή. Η τσίκνα από τα σουβλάκια έχει γεμίσει όλη την περιοχή και λειτουργεί σαν κράχτης μαζί με τον δυνατό ρόκ ήχο των μαθητικών συγκροτημάτων όπου το ένα μετά το άλλο παίρνουν σειρά στην κεντρική σκηνή.

Όπου βέβαια εδώ θα τα δεις όλα. Και σουβλάκι με μπύρες ή αναψυκτικά και ζωντανή μουσική και… βιβλία. Μια ωραιότατη έκθεση περιμένει εκείνους που αποζητούν πνευματική τροφή.

Σχεδόν σε όλο τον περίβολο έχουν τοποθετηθεί τραπέζια (τα θρανία εύκολα με ένα τραπεζομάντηλο γίνονται τραπέζια) με καρέκλες από τις τάξει για να καθίσουν από νωρίς, να… φάνε και να θαυμάσουν τα χορευτικά των παιδιών τους.

Πιο κει οι δάσκαλοι και οι φίλοι, συμμετέχουν σε όλη τη διαδικασία. Δεν πρόκειται για… καλεσμένους. Εδώ η έννοια «φίλος» έχει το πραγματικό της νόημα.

Ευκαιρία να δεις φίλους από τα παλιά, από τη διαδρομή μας στα σχολεία. Ευτυχώς οι άνθρωποι που έχουν αποφασίσει να ασχοληθούν με τους Συλλόγους Γονέων δεν τα παρατούν εύκολα. Υπάρχει μια συνέχεια από το δημοτικό στο γυμνάσιο και στο λύκειο.

Τα ροκ μαθητικά συγκροτήματα μονοπωλούν τη σκηνή. Οι πιτσιρικάδες την καταβρίσκουν αλλά οι… μεγάλοι δυσανασχετούν, χωρίς να το εκδηλώνουν ανοιχτά.

Μια γιαγιά χειροκροτεί με ενθουσιασμό ένα νεανικό συγκρότημα. Τη ρωτώ αν της αρέσει η μουσική. «Μα, παίζει ο εγγονός μου στην ορχήστρα» μου λέει χαμογελαστή…

Ύστερα έρχεται η ορχήστρα για τα λαϊκά τραγούδια. Πολύ καλή. Την προτιμούν κάθε χρόνο. Παίζουν και νησιώτικα και δημοτικά. Η πίστα παραχωρείται στους λίγο μεγαλύτερους. Τα πιτσιρίκια «χάνονται» λες και άνοιξε η γης και τα κατάπιε.

Κατά τη μία έρχεται ένα περιπολικό της αστυνομίας. Να κάνει σύσταση για να χαμηλώσει λίγο η ένταση της μουσικής. Κάποιος «περίεργος» γείτονας θα παραπονέθηκε πάλι. Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Δεν μετακομίζει να γλυτώσουμε όλοι;

Έφυγα κατά τις δύο τα ξημερώματα. Ο κόσμος είχε πολύ κέφι και διάθεση. Τουλάχιστον μια με δυο ώρες είχαν ακόμα μπροστά τους. Ας είναι καλά τα παιδιά από τους Συλλόγους Γονέων των 144-163. Κάθε χρόνο μας έχουν και μια έκπληξη…

Φυσικά το πρόγραμμα έκλεισε με λαϊκά τραγούδια, νησιώτικα και παραδοσιακά…

Από την παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Καραβασίλη «Η Ζωή δεν τελειώνει με Ήττα».

Ήταν μια μοναδική εμπειρία να παρακολουθήσω από κοντά την παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου του Δημήτρη Καραβασίλη «Η Ζωή δεν τελειώνει με Ήττα» στο πατάρι του βιβλιοπωλείου «Αρμός» στο κέντρο της Αθήνας. Ένα ολόκληρο σημείωμα, στο αυριανό, θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω με λέξεις και εικόνες όλα όσα έζησα χθες βράδυ εκεί. Λιτά, με συναίσθημα, γιατί η βραδιά είχε μπόλικο και με χαμόγελα… Ες αύριον τα σπουδαία…

Ελπίδα για ζωή, για τη συνέχειά της, ευκαιρία να ξαναδούμε και τις προσωπικές ευθύνες μας, μέρα που είναι αύριο…

Να πάρουμε μια ανάσα από το προεκλογικό τοπίο που, όπως είναι φυσικό ενόψει της Κυριακής των εκλογών, ανάβουν τα αίματα και να δούμε μια ημέρα που θα έπρεπε κατά κάποιο τρόπο να μας αφορά όλους. Αύριο είναι η παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος. Ψάξαμε και βρήκαμε σε δύο εγκυκλοπαίδειες στοιχεία για το περιβάλλον με σκοπό την ευαισθητοποίηση και ιδού:

περιβάλλον. Το σύνολο των βιοτικών και αβιοτικών παραγόντων μέσα στους οποίους ζει ένας οργανισμός, ένας πληθυσμός, μια βιοκοινότητα (βλ. λλ. οικολογία, οικοσύστημα). Βιοτικοί παράγοντες του περιβάλλοντος ενός οργανισμού θεωρούνται οι άλλοι οργανισμοί, ζώα, φυτά, μικροοργανισμοί που βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση με τον οργανισμό ή τη βιολογική μονάδα που εξετάζεται, ενώ το αβιοτικό περιβάλλον συνιστούν οι κλιματικοί παράγοντες, το έδαφος, το νερό, το φως κ.ά. Οι οργανισμοί τείνουν να προσαρμόζονται στα στοιχεία του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν, με τέτοιο τρόπο, ώστε να υπάρχει στις σχέσεις οργανισμών και περιβάλλοντος μια δυναμική ισορροπία. Σε μεγάλης κλίμακας ή απότομες μεταβολές του περιβάλλοντος, η ισορροπία αυτή διαταράσσεται σε βάρος της επιβίωσης των οργανισμών (βλ. λ. μόλυνση περιβάλλοντος).

Το περιβάλλον διακρίνεται σε φυσικό, όταν δεν έχει υποστεί την ανθρώπινη επέμβαση, ανθρωπογενές, δηλαδή αυτό που δημιουργεί ο άνθρωπος (πόλεις, τεχνητές λίμνες κ.ά.), ή διαταραγμένο, δηλαδή το φυσικό που έχει υποστεί αλλοιώσεις από την ανθρώπινη επέμβαση.

Εκτός από το εξωτερικό περιβάλλον για κάθε οργανισμό υπάρχει και το εσωτερικό περιβάλλον, δηλαδή τα εξωκυτταρικά υγρά στους πολυκύτταρους οργανισμούς για τη διατήρηση της σταθερότητας της κατάστασης, της σύστασής τους κ.ά. (βλ. λ. ομοιόσταση), ανεξάρτητα από τις μεταβολές του εξωτερικού περιβάλλοντος.

• Από τη εγκυκλοπαίδεια Μαλλιάρης – Παιδεία

Το φυσικό περιβάλλον περιλαμβάνει όλους τους ζωντανούς και μη ζωντανούς οργανισμούς που βρίσκονται με φυσικό τρόπο στη Γη. Υπό αυτή την άποψη, το περιβάλλον δεν είναι το αποτέλεσμα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Το φυσικό περιβάλλον μπορεί να διαφοροποιηθεί από το “δομημένο περιβάλλον”.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει παρατηρηθεί μια μεγάλη ανθρώπινη παρέμβαση στο Φυσικό περιβάλλον και κυρίως στα αστικά κέντρα λόγω της ανάπτυξης της τεχνολογίας. Οικολογική καταστροφή είναι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, που ξεκίνησε από την βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία. Στις μεγάλες πόλεις συγκεντρώνεται ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων, σε μια πολύ μικρή όμως έκταση. Έτσι, οι δραστηριότητες των ανθρώπων αυτών αθροίζονται συνεχώς και φτάνουν σε τέτοιο σημείο που το φυσικό περιβάλλον δε μπορεί να τις αντιμετωπίσει. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μολύνεται η ατμόσφαιρα, ο αέρας που αναπνέουμε και τα νερά,από τις καύσεις κυρίως των μέσων μεταφοράς, (αυτοκινήτων,μηχανών,λεωφορείων), των καυστήρων των πολυκατοικιών και των βιομηχανιών. Με ανάλογο τρόπο μολύνονται και τα ύδατα των θαλασσών και των ποταμών. Επίσης καταστρέφεται και το έδαφος διότι οι ανάγκες των ανθρώπων είναι όλο και περισσότερες και έτσι κτίζονται σπίτια, πολυκατοικίες, καταστήματα. Τα σκουπίδια αυξάνονται συνεχώς. Οι μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως το πετρέλαιο και ο άνθρακας σύντομα θα εξαντληθούν. Αντίθετα, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως το νερό, ο αέρας και το ξύλο ανανεώνονται. Επιπλέον,σε μεγάλο βαθμό μολύνουν τα φουγάρα και τα λύματα των εργοστασίων, τα φυτοφάρμακα, τα πετρελαιοφόρα, η ξύλευση δασών, οι πυρηνικές δοκιμές και τα απόβλητα. Το κράτος,αλλά κι εμείς οι ίδιοι θα έπρεπε να κάνουμε κάποιες μικρές αλλαγές με μεγάλο όφελος. Πρώτα απ’ όλα να περιορίσουμε τη σπατάλη, καταναλώνοντας μόνο προϊόντα που έχουμε πραγματικά ανάγκη και ανακυκλώνοντας τα, να σταματήσουν οι πυρηνικές δοκιμές και η ξύλευση δασών.

• Από την Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αποχαιρετιστήρια γιορτή του 62 δημοτικού

Τα παιδιά της Στ’ τάξης εύχονται Καλό Καλοκαίρι μέσα από το παιχνίδι τους…

Η Δώρα Καββαδά, γραμματέας του Συλλόγου Γονέων στο 62 δημοτικό μιλάει στο μικρόφωνο αλλά, δυστυχώς, δεν ακούγεται…

Τα παιδιά της Στ’ παίζουν το σκοινί, εμείς στην εποχή μου δίναμε ομηρικές μάχες σ’ αυτό το παιχνίδι.

Ενθαρρυντικό ότι πολύ κόσμος ήρθε να δει και να χειροκροτήσει τα παιδιά στην αποχαιρετιστήρια γιορτή του σχολείου.

Τα παιδιά χορεύουν. Σε δυο κύκλους, γέμισε η αυλή όμορφες παιδικές φατσούλες και χαμόγελα.

Πραγματικά ήταν πολύ ο κόσμος. Δεν χόρταινα να τον κοιτώ. Φαντάζομαι τη χαρά των παιδιών…

Τετάρτη απόγευμα μ’ ένα συννεφιασμένο καιρό, νωρίτερα έριξε μια καλή μπόρα  στην αυλή του 62 δημοτικού σχολείου Αθηνών, καλεσμένος από τα «παιδιά μου» να τα δω στην αποχαιρετιστήρια γιορτή του σχολείου τους. Αυτά είναι τα καλά του να έχεις άδεια από την εφημερίδα και να μπορείς να παρακολουθείς τέτοιες όμορφες εκδηλώσεις…

Έχει πάρα πολύ κόσμο. Γεμάτη η αυλή από γονείς, συγγενείς των παιδιών που ήρθαν να τα δουν και να τα χειροκροτήσουν στην τελευταία γιορτή τους, λίγο πριν κλείσουν για τις καλοκαιρινές διακοπές τους τα σχολεία.

Είναι βλέπεις η γιορτή που οργανώνει ο Σύλλογος των δασκάλων, δεν είναι των Συλλόγων Γονέων που έγινε μόλις πριν δύο ημέρες και ούτε που να τον φανταστούν τόσο κόσμο.

Έχουν βγάλει τα τέσσερα ηχεία και τη μικροφωνική έξω στην αυλή, έχουν χωριστεί ανά τάξεις χορεύουν, παίζουν παιχνίδια μια πραγματικά πολύ όμορφη γιορτούλα. Αλλά, ο ήχος είναι πολύ κακός. Αργότερα έμαθα ότι δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν τη μικροφωνική και έπαιζαν με τη… ντουντούκα της πρωινής προσευχής, μια άθλια προπολεμική εγκατάσταση.

Αλλά τα παιδιά δεν κωλώνουν. Χορεύουν, παίζουν, διασκεδάζουν κι αυτό έχει τελικά σημασία. Να το χαρούν. Και δείχνουν να το χαίρονται και με το παραπάνω…

Άλλη μια φωτογραφία από τα παιχνίδια των παιδιών …

Τα δώρα των Συλλόγων Γονέων. Το δικό μου “ευχαριστώ” μεγαλύτερο που μοιράστηκα τόσες όμορφες ώρες μαζί τους τα Σάββατα…

Ο Νίκος Λεκκός μου δίδει το δώρο μου με τα πιο κολακευτικά λόγια που έχει ακούσει κανείς σε δημόσια εκδήλωση. Δίπλα του η Γιόλα Αθανασοπούλου ετοιμάζεται να δώσει την ανθοδέσμη στην Ευτυχία.

Μια φωτογραφία μαζί με τα παιδιά μου λίγο μετά τη λήξη της γιορτής…

Συγκινημένη η Γιόλα λέει από μικροφώνου τα καλύτερα λόγια για την Ευτυχία…

Η Δήμητρα Μαχά με χαμόγελο και τη δική της ανθοδέσμη που έλαβε από τους Συλλόγους Γονέων ως δασκάλα χορού.

Τα παιδιά χορεύουν υπέροχα. Ντυμένα απλά με λευκό μακό μπλουζάκι και τζιν…

Αλλο ένα χορευτικό στιγμιότυπο της ομάδας των μεγάλων παιδιών των 146 και 62 δημοτικών σχολείων.

Ολη η ομάδα των παιδιών με τους φίλους τους, μετά την παράσταση…

Απίθανα τα ζουζούνια στους ρόλους τους στην παντομίμα..

Ο Δημήτρης ξεχώρισε στο ρόλο του. Ηταν ο όγδοος της Δημοσιογραφικής Ομάδας…

Οι γονείς δε “χόρταιναν” να φωτογραφίζουν τα παιδιά τους…

Τα παιδιά υποκλίνονται στο χειροκρότημα. Η παράσταση παντομίμας έλαβε τέλος.

Τη χάρηκα με την καρδιά μου τη φετινή γιορτή αποχαιρετισμού στα 146 – 62 δημοτικά σχολεία της Αθήνας. Ίσως γιατί την έβλεπα και από μια… απόσταση μιας και ήταν η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που πιο πολύ σαν θεατής πήγα, χωρίς να έχω τα άγχος να πάνε όλα καλά από πλευράς διοργάνωσης. Πάντα από τη μεριά των Συλλόγων ήμουνα, πάντα μέσα στο Δ. Σ., δυο διετίες πρόεδρος και μια αντιπρόεδρος.

Δεν ήταν πολύς ο κόσμος\ που ήρθε στη γιορτή. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έτσι είναι. Μαζί με τους γονείς που λιγοστεύουν στα σχολεία για να ασχολούνται με τα παιδιά τους, λιγοστεύουν κι αυτά στις δραστηριότητες του Σαββάτου.

Ήταν όμως υπέροχα τα παιδιά στα χορευτικά τους. Είχε κάνει πολύ καλή δουλειά η Δήμητρα Μαχά.

Εκείνη όμως που μας παρέσυρε σε μια επαγγελματικού επιπέδου παράσταση ήταν η Ευτυχία Τσαγκαράκη. Κατάφερε για μια ώρα περίπου με τα τρία παιδιά της Δ’ και Ε’ τάξης που συμμετείχαν στη Θεατρική Ομάδα και τα οκτώ δικά μου από την Ομάδα Δημοσιογραφίας να κάνει μια φοβερή παράσταση παντομίμας.

Χρησιμοποιώντας σύγχρονα «όπλα», έναν αξιοπρεπή ήχο και ένα βιντεοπροτζέκτορα που δούλεψαν αφιλοκερδώς φίλοι της και με τη βοήθεια της Σίας Παπαγεωργίου και του Γεράσιμου Σπαθή, μας ξάφνιασε όλους θετικά, η Ευτυχία.

Όλα τα παιδιά που χόρεψαν και έπαιξαν ήταν πραγματικά υπέροχα, φανταστικά. Αλλά δυστυχώς, δακτυλοδεικτούμενοι οι εκπαιδευτικού από τα δύο σχολεία που ήρθαν να δουν τα παιδιά τους. Ευτυχώς που πάντα υπάρχουν και φωτεινά μυαλά στην εκπαίδευση…

Οι δύο Σύλλογοι Γονέων στάθηκαν αξιοπρεπέστατα και φέτος, προσφέροντας ένα θέαμα με τη δουλειά των παιδιών τους πραγματικά υπέροχο. Και ήταν όλα ζεστά λόγια για τους δασκάλους τους. Στα κορίτσια έδωσαν από μια ανθοδέσμη με υπέροχη σύνθεση λουλουδιών και σε μένα ένα βιβλίο γύρω από τη δουλειά μου και μια μοναδική αφιέρωση.

Μακάρι να τα καταφέρουν και του χρόνου να ξανακάνουν τις δραστηριότητες τους τα Σάββατα και μακάρι να «αγκαλιάσουν» τα δύο σχολεία αυτή την προσπάθεια και να έρθουν περισσότερα παιδιά. Κερδισμένα είναι κι αυτά από όλη αυτή την προσέγγιση στον πολιτισμό. Μπράβο τους για άλλη μια φορά!

Το βράδυ στο e-mail μου έφτασε αυτό το μήνυμα:

«Νίκο, θεώρησα πλεονασμό (και ίσως κακώς) να σου πλέξω κι εγώ ένα εγκώμιο αφού ήδη αναφέρθηκε από τους προηγούμενους συνεργάτες και φίλους του 146. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να σ’ ευχαριστήσω προσωπικά για την ξεχωριστή κι ανιδιοτελή προσφορά σου σε όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα στο δικό μου. Η κοινωνία έχει ανάγκη από ανθρώπους σαν κι εσένα γι’ αυτό μην σταματήσεις ποτέ να επιδεικνύεις την συνείδηση και τη δυναμική μονάδα. Να είσαι καλά.

Υπάρχει αλήθεια μεγαλύτερη καταξίωση από αυτά τα λόγια μιας μάνας μαθήτριάς μου στη Δημοσιογραφία; Δε νομίζω. Ευχαριστώ από καρδιάς!

Τα παιδιά της Δημοσιογραφικής Ομάδας σε πρώτο πλάνο αποδείχτηκαν ΚΑΙ εκπληκτικοί ηθοποιοί!

Μια αναμνηστική φωτογραφία τραβηγμένη από την Ελένη, τη μαμά της Λίλης.

Γεμάτη η αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας στην χθεσινή αποχαιρετιστήρια συναυλία…

Τα παιδιά της χορωδίας και η ορχήστρα επί σκηνής μαζί με τον καθηγητή τους κ. Λιαπάτη.

Άλλη μια άποψη της αίθουσας εκδηλώσεων γεμάτη από κόσμο, παιδιά και γονείς…

Χαμογελαστά πρόσωπα και χειροκροτήματα…

Στο 54 Γυμνάσιο Αθηνών, το σχολείο του γιου μου, έχουν μια τάση στη μουσική. Έχουν τα μπουζούκια τους, τη χορωδία τους και τον καθηγητή κ. Λιαπάτη που από τα χρόνια της Ειρήνης στο ίδιο σχολείο «δημιουργεί» εκπληκτικά πράγματα.

Έτσι και χθες ήταν ένα σόου στο σχολείο. Παρ’ όλο που απουσίαζε η διευθύντρια κ. Λιάσκου (μάλλον για λόγους υγείας), τα παιδιά σχόλασαν στις 11, βάζοντας, ουσιαστικά, τέλος και στα μαθήματα της φετινής σχολικής χρονιάς.

Και λίγο αργότερα το κοινό αμφιθέατρο με το 54 Λύκειο γέμισε παιδιά, καθηγητές, γονείς, μουσικές και τραγούδια που άρεσαν σε όλους.

Ο Σύλλογος Γονέων ήταν εκεί και δια στόματος της γραμματέως κ. Σπανοπούλου ευχαρίστησε τη γυμνασιάρχισσα, τους καθηγητές, την παρούσα πρώην πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής και τον αντιδήμαρχο Αθηναίων, αρμόδιο για τα σχολεία, κ. Τεντόμα, που ήρθε μισή ώρα αφού είχε ξεκινήσει η γιορτή για να εισπράξει το χειροκρότημα των παρισταμένων.

Η υποδιευθύντρια κ. Γκόγκα «τράβηξε» το λούκι της γιορτής, ενώ λουλούδια μοιράστηκαν σε όλα τα παιδιά που με τα μουσικά όργανά τους ή τα τραγούδια τους έδωσαν «χρώμα» στη γιορτή.

Όμως μου φάνηκε φτωχή για γιορτή αποχαιρετισμού. Έλειπε η φαντασία και η συνολική δράση των παιδιών. Ήταν εκεί για μια ώρα και κάτι, απλά χειροκροτητές σε όσα συνέβαιναν.

Λίγοι οι γονείς που τα κατάφεραν να αφήσουν για λίγο τις δουλειές τους και να είναι παρόντες στη γιορτή του σχολείου των παιδιών τους για την ολοκλήρωση της σχολικής χρονιάς.

Αυτό ήταν. Ο χρόνος φεύγει σαν τρελός. Σαν χθες μου φαίνεται που πήγαμε στον αγιασμό, στην ίδια αυλή, νέος στο χώρο με την εμπειρία του δημοτικού στην πλάτη μας.

Και να, που η σχολική χρονιά τελείωσε. Τώρα έχουν μπροστά τους διαγωνισμούς τους. Βιαστικοί να τελειώσουν νωρίς και να παραδώσουν το σχολείο, όπως και σε ολόκληρη την Ελλάδα για να γίνει εκλογικό κέντρο εν όψει Ευρωεκλογών.

Στην αυλή τα παιδιά παίζουν μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Κι εμείς οι γονείς, έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε λίγο στο πόδι. Και να ανανεώσουμε το ραντεβού λίγο πριν τον Σεπτέμβρη όταν εγώ και ο Άγγελος Χονδρορίζος, ως πρώτα αναπληρωματικά μέλη στο Σύλλογο Γονέων θα μπούμε στη διοίκηση για να προσφέρουμε εθελοντικά τις υπηρεσίες μας. Όπως και κάναμε χρόνια και χρόνια τώρα!

Η καθηγήτρια, θεολόγος, που παρουσίασε το πρόγραμμα…

Κακόγουστη διαφήμιση για την EUROVISION

Εμάς ποτέ δεν μας συνεπήρε ο διαγωνισμός τραγουδιού της EUROVISION είναι αλήθεια. Τραγουδάκια του συρμού, χωρίς στοίχο ελληνικό, με ρυθμούς και χορευτικά που παραπέμπουν σε λάιτ αφρικανικό.

Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι του να διαφημίζει το CONΝ-X του ΟΤΕ το διαγωνισμό με μια παρλάτα όπου με βαριά ρώσικη προφορά που παραπέμπει σε εποχές ΕΣΣΔ αναφαίρετε στη EUROVISION επειδή φέτος αυτό γίνεται, το Σάββατο, στη Μόσχα. Έχει και η αισθητική τα όριά της!

Μα δε βρέθηκε κανένας να τους σταματήσει;

Ούτε και έχουμε καμιά αγωνία για το τι θέση θα πάρει εκεί ο Σάκης. Ειλικρινά…

Σήμερα η Γενική συνέλευση της ΕΣΗΕΑ

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΜΑΙΟΥ 2009  ΣΤΙΣ 11 π.μ. ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ TAEKWONDO-ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΡΟΘΕΡΜΑΝΤΗΡΙΟΥ

ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ:

•Έκθεση πεπραγμένων και ενημέρωση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος.
•Έγκριση οικονομικού απολογισμού χρήσης 2008, έκθεση της Εξελεγκτικής Επιτροπής και απαλλαγή Διοικητικού Συμβουλίου και Εξελεγκτικής Επιτροπής από κάθε ευθύνη.
•Έγκριση οικονομικού προϋπολογισμού χρήσης 2009.
•Καταγγελία των συλλογικών συμβάσεων εργασίας με την ΕΙΗΕΑ, την ΕΙΙΡΑ, την ΕΙΤΗΣΕΕ και την Ε.Ρ.Τ. - Α.Ε., σύναψη νέων συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ιδιωτικών συμφωνιών με οποιοδήποτε εργοδότη.
•Κήρυξη απεργίας και στάσεων εργασίας στην ΕΙΗΕΑ, την ΕΙΙΡΑ, την ΕΙΤΗΣΕΕ, την Ε.Ρ.Τ. - Α.Ε. το Α.Π.Ε.-ΜΠΕ και το Ελληνικό Δημόσιο
•Ορισμός ημερομηνίας για τη διεξαγωγή των αρχαιρεσιών προς εκλογή νέου Διοικητικού Συμβουλίου, Εξελεγκτικής Επιτροπής, Πειθαρχικών Συμβουλίων, εκπροσώπων των εργαζομένων και συνταξιούχων στο Μικτό Συμβούλιο.
•Εκλογή πέντε (5) τακτικών και πέντε (5) αναπληρωματικών μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και δύο (2) τακτικών και δύο (2) αναπληρωματικών μελών της Εξελεγκτικής Επιτροπής του Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π..

Θα είμαστε εκεί. Όλα τα μέλη της Ένωσης πρέπει να είναι εκεί…

Πλατεία Βικτωρίας 11.10 το πρωί της Πρωτομαγιάς. Μόλις που ξεχωρίζουν οι παρέες…

Στο Μουσείο ο κόσμος είναι σαφώς περισσότερος. Εντελώς τυχαία δεν συνάντησα το φίλο μου Δημήτρη…

11.20 και τα πανό έχουν σηκωθεί στο Μουσείο, επί της Πατησίων…

Λίγο αργότερα στην Κλαυθμώνος, την κεντρική συγκέντρωση της ΓΣΕΕ.

Η Σταδίου είναι γεμάτη από κόσμο…

Η κεντρική εξέδρα στην Κλαυθμώνος. Εδώ ακόμα έχουν χαιρετισμούς…

Στο Σύνταγμα έχουν ξεκινήσει κι όλας τις ομιλίες…

Η εξέδρα των ομιλητών στην συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος.

Είπα φέτος να πάω μια βόλτα στις συγκεντρώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά στην Αθήνα. Όπως έγραφα και στις “ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ“ μου προχθές, είχαν προγραμματίσει μόλις… τέσσερις συγκεντρώσεις για τον γιορτασμό της ενωτικής πρωτομαγιάς.

Ξεκίνησα γύρω στις 11 το πρωί από την πλατεία Βικτωρίας. Εδώ οι… αόρατοι ντελιβεράδες. Όντος αόρατοι. Δυο τρεις παρέες στην πλατεία ξεδιπλώνουν πανό κόκκινα και πράσινα με κίτρινα γράμματα στα συνθήματα τους.

Στο Μουσείο  είναι περισσότεροι. Η αστυνομία έχει κλείσει ήδη τους δρόμους με κορδέλες για τα Ι.Χ. Αλλά με τη μηχανή τις παρακάμπτω και μέσα από τους άδειους πεζόδρομους, φτάνω μέσα, σχεδόν στη συγκένρωση. Εδώ οι συγκεντρωμένοι είναι πιο πολλοί και πιο πολλά τα πανό.

Συνεχίζω για την Κλαυθμώνος. Την κεντρική συγκέντρωση της ΓΣΣΕ. Ανεβαίνω την Πανεπιστημίου ανάποδα, αφού όπως είπα η αστυνομία είχε κλείσει τους κανονικούς δρόμους (Ακαδημίας).

Στην Κάνιγγος συναντώ ξένους εργάτες με δικές τους σημαίες και πανό. Δεν ξέρω τι λένε, αλλά είναι εκεί. Μια ομάδα. Το ίδιο και στην Πατησίων.

Στην Κλαυθμώνος έχει σαφώς περισσότερο κόσμο συγκεντρωμένο. Είχαν πει για συναυλία αλλά εγώ ακούω μόνο χαιρετισμούς παρευρισκομένων.

Όλη η Σταδίου είναι γεμάτη απεργούς. Φορούν καπελάκια για τον ήλιο φτιαγμένα με τα χρώματα του συνδικάτου τους. Η μέρα καλή, με ηλιοφάνεια, στο μεγαλύτερο μέρος της.

Δυο- τρία τετράγωνα πιο πάνω, στο Σύνταγμα, το ΠΑΜΕ έχει τη δική του συγκέντρωση. Έχει πειρσσότερο κόσμο και από της ΓΣΣΕ. Στην εξέδρα, που έχει στηθεί απέναντι από την Βουλή, ο κεντρικός ομιλητής τοποθετείται πάνω στα ζητήματα επικαιρότητας…Συναντώ γνωστούς, χαιρετισμός, δυο- τρεις φωτογραφίες και ρότα κατά Λυκαβητό μεριά να μαζέψουμε το Μάη, μέρα που ‘ναι…

Θα το πω όμως το ένιωσα. Καμιά συγκέντρωση δεν είχε το πάθος και τον παλμό άλλων Εργατικών Πρωτομαγιών που έχω ζήσει στο παρελθόν. Αλλάξανε τα πράγματα, αλλάξανε οι καιροί.

Πανό των απεργών που συμμετέχουν στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Η πιο μαζική συγκέντρωση στην Αθήνα.

Στο βάθος η Δημητσάνα. Ευτυχώς που ήθελε η Ειρήνη να τη δούμε. Περνούσαμε από τον κεντρικό δρόμο και ποτέ δεν είχαμε μπει να περπατήσουμε στα δρομάκια της…

Ο Λάμπρος με τον Γιώργο και τον Αρη στην Αρχαία Γόρτυνα, στο ποτάμι… Διότι χωρίς Αρη γίνεται Πάσχα;

Πάνω στο πιο ψηλό σημείο του κάστρου της Καρύταινας η Ειρήνη στον ιστό της σημαίας…

Η Καρύταινα από ψηλά. Πάνω από το κάστρο…

Αλλη μια όψη της Καρύταινας πάνω από το κάστρο, πασχαλιάτικα…

Και η είσοδος στο μοναστήρι του Αι Γιαννιού του Προδρόμου. Εικόνες από το φετινό Πάσχα.

Ένα τελευταίο κοντινό από τη Δημητσάνα…

Βόλτα είναι το Πάσχα. Περπατησιές. Ανάμεσα στο σουβλιστό αρνί, το κοκορέτσι και τα παϊδάκια. Παρέα με το κρασί, τις μουσικές και από κάποια δυναμητάκια που πετάνε ντόπιοι που έχουν κάνει τις προμήθειες τους.

Ζαλισμένοι από το οινόπνευμα. Αχ το κρασί που έφερε ο Νίκος Καραγιαννάκης είναι κάτι το εκπληκτικό.Πέντε κιλά το ήπιαμε ανήμερα του Πάσχα στο Ελληνικό. Όσοι το ήπιαν έχουν να λένε πόσο ωραίο και δυνατό ήταν.

Μεσημέρι πια. Η φύση ησυχάζει. Αμ, δε… Στο Ελληνικό συνεχίζουν τις μουσικές, το τραγούδι και το χορό. Είναι κι αυτά τα δυναμιτάκια που κάνουν τον Άρη να τα… παίζει. Τρέμει και η ουρά του εκει που είναι κρυμμένος.

Αλλά οι χριστιανοί γλεντούν.Με μουσικές και τσίκνες, γλεντάνε. Έτσι είναι το Πάσχα στην Ελλάδα.

Είπαμε να κάνουμε το χατήρι της Ειρήνης και να ανέβουμε πάνω στο κάστρο της Καρύταινας. Παράπονο το είχε που δεν ανέβηκε ποτέ. Αφήσαμε τον Γιώργο να ψήνει και ροβολήσαμε κατά Καρύταινα μεριά…

Ανεβήκαμε στο κάστρο. Μόνοι; Όχι. Ήταν κι ένας μπαμπάς με τα δυο παιδιά του εκεί πάνω.

Μεσημέρι. Ηρεμία. Μόνο οι μουσικές από τους ψήστες που υπάρχουν παντού και τα κινητά που χτυπάνε από φίλους κι αγαπημένα πρόσωπα για τις ευχές.

Έχει πρασινίσει η φύση. Οι βροχές μαζί με τον ήλιο έδωσαν ώθηση γερή στο χορτάρι που αναπτύχθηκε. Έχουμε ανέβει αρκετές φορές στο κάστρο της Καρύταινας, αλλά αυτό που ζήσαμε δεν το είχαμε ξαναδεί. Οι πρασινάδες έχουν φουντώσει κι στένεψαν το μονοπάτι.

Ένα πούλμαν έχει φέρει εκδρομείς. Μια ηλικιωμένη κυρία ξεκόβει από το γκρουπ και θέλει ν’ ανέβει στο κάστρο. Δεν έχει ειδοποιήσει για το εγχείρημά της και θέλει να υπολογίσει το χρόνο που θα κάνει, αν προλαβαίνει…

Επιστρέφουμε στο Ελληνικό. Ο Γιώργος δεν έβαλε φέτος σούβλα. Προτίμησε να το κάνει στη γάστρα το αρνί και στη σούβλα έβαλε μόνο κοκορέτσι. Και μαζί κοψίδια και λουκάνικο.

Το κρασί του Νίκου έχει κάνει θραύση. Αρέσει. Έτσι παλιό που είναι, σαν ουίσκι μοιάζει…

Σε λίγο θα την κάνω κι εγώ για ύπνο. Νομίζω ότι έχω εξαντλήσει ολα τα όρια. Την ίδια ώρα η Ειρήνη φεύγει για την Αθήνα. Να πάει πίσω στον καλό της που δούλευε αυτές τις μέρες. Κι ο Λάμπρος κατεβαίνει στην πλατεία με τέσσερα δυναμητάκια (γουρούνες) να δει φίλους του και να παίξει.

Εμείς θα μείνουμε μέχρι τη Δευτέρα του Πάσχα. “Να καούν τα κάρβουνα” που λέει ο φίλος μου ο Κώστας Κίτσιος στο μήνυμα που έστειλε στο κινητό μου.

Οι ειδήσεις παίζουν στην τηλεόραση. Δεν έχω καμιά διάθεση να τις δω. 3.30 απόγευμα, ώριμοι για ύπνο. Με το νέκταρ κρασί που πίνουμε όλα είναι υπό έλεγχο. Νομίζουμε…

Αλλη μια φωτογραφία με τον Αρη που δυνοπάθησε από τα δυναμητάκια…

Οδοιπορικό…

Όμορφη μέρα η Πασχαλιά. Τι κι αν είναι λίγο πρόωρη φέτος, τι κι αν κάνει ψυχρούλα ακόμα, η τσίκνα από το σούβλισμα των αρνιών «τρυπάει» τα ρουθούνια…
Ύστερα χτυπούν τα τηλέφωνα και παίρνουν «φωτιά» τα SMS. Παράξενο και τούτο. Όλοι το ξέρουμε, όλοι είμαστε σίγουροι ότι θα συμβεί - για την Ανάσταση λέω - και όλοι θέλουμε να πάρουμε τηλέφωνο ή να στείλουμε με μήνυμα ευχές για την ημέρα. Η ανάγκη μας για επικοινωνία είναι, δεν ξέρω. Κι ούτε με νοιάζει. Όμορφο είναι να έχεις ένα καλό λόγο, μια ευχή για τους ανθρώπους που σκέφτεσαι και αγαπάς…
Και τα e-mail έχουν εδώ και μερικές μέρες «ζωντανέψει» περισσότερο του συνήθους…
Αλλά η μέρα σήμερα είναι μέρα γλεντιού. Ραδιόφωνα και CD έχουν εξειδικευμένο ρεπερτόριο. Δημοτικά και λαϊκά τραγούδια. Και αφιερώσεις κι εδώ. Τουλάχιστον το Δεύτερο Πρόγραμμα που εκπέμπει σε όλη την Ελλάδα το κρατάει.

Τσουγκρίσματα πασχαλινά κι ευχές ακούς παντού…

Δημοτικά τραγούδια…

Χριστός Ανέστη από το φαράγγι του Λούσιου

Στο αγνάντι του Σωτήρος, από τη χθεσινή βόλτα μας στο μοναστήρι του Αι Γιάννη του Προδρόμου που ήθελε να πάμε η Ειρήνη, οι δικές μου ευχές για το φετινό πάσχα. Η δροσιά και ο αχός από τα νερά του Λούσιου ποταμού που περνά πίσω και κάτω από τα πόδια μου, ας φέρει κάθε καλό στο σπιτικό σας, μέρα που είναι σήμερα…

Δυνατή η ποίηση του Κώστα. Βγαλμένη από τη ψυχή. Γι’ αυτό και “μιλάει” στην ψυχή. Να είστε καλά παιδιά. Και του χρόνου!

Και δική μας ευχή. Όταν αυτό συμβεί αυτός ο κόσμος έχει ελπίδες να γίνει καλύτερος!

Γίνε μαζί μου παιδί…

Στην Ελλάδα της αυθαιρεσίας…

Μ. Παρασκευή μεσημέρι στο σταθμό των ΚΤΕΛ στην Αθήνα. Οι τελευταίοι εκδρομείς πάνε να πάρουν τα εισιτήρια τους. Βιάζονται. Και παρκάρουν τις μηχανες κάτω ακριβώς από το απαγορευτικό σήμα της τροχαίας. Αχ, Ελλάδα…