Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Ήρεμη η θάλασσα στον μικρό κόλπο πίσω από την παραλία του Καλάμου Αττικής…

Ειδυλλιακό τοπίο για μια καλοκαιρινή απόδραση τη δεύτερη εβδομάδα του Μάη, κυριακάτικα…

Ελάχιστοι τολμηροί, η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα κι εγώ να μπω. Η ζέστη έκανε τα νερά ακόμα πιο παγωμένα…

Τα παιδιά έχουν μαζευτεί στο μικρό μόλο και παίζουν…

Μια κυρία στο βάθος, που μόλις διακρίνεται σαν κουκκίδα μέσα στο νερό, έκανε μπάνιο περισσότερο από μια ώρα. Χαρά στο κουράγιο της…

Απίστευτο αλλά το είδα. Ένα ζευγάρι μετά το γάμο του ήρθε να φωτογραφηθεί εδώ με φόντο την αγριάδα του τοπίου και τη θάλασσα. Εδώ έχουν καθίσει με το φωτογράφο να ξεκουραστούν λίγο…

Μας έχουν «τρελάνει» οι τύποι που λένε τον καιρό στην τηλεόραση. Θα ανέβουν πολύ οι θερμοκρασίες το Σαββατοκύριακο. Και δε λέω για τη γνωστή Πετρούλα του STAR που αρχίζει και… χάνει τη λάμψη της, αλλά για τους φυσιολογικούς εκείνους ανθρώπους  που έχουν πραγματική σχέση με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ).

Κι έτσι είπαμε να πάμε κυριακάτικα στη θάλασσα. Όντως ο καιρός ήταν ζεστός. Τόσο ζεστός που μου φάνηκε ότι το λιμανάκι, πίσω από την παραλία του Καλάμου τα νερά ήταν πιο… παγωμένα από το προηγούμενο Σάββατο στο Δρέπανο της Αργολίδας.

Δεύτερο μπάνιο, πιο δύσκολο είναι αλήθεια από το πρώτο, αλλά το χαρήκαμε.

Περισσότερος κόσμος στην παραλία. Είχε φροντίσει να βρει ένα δέντρο να καθίσει στη σκιά του μιας και ο ήλιος, μεσημεριάτικα, ήταν ιδιαίτερα καυτός και ο τρόμος από εγκαύματα απειλητικός.

Ευτυχώς δεν προέκυψε τίποτα από αυτά, αν και δεν ήμασταν οργανωμένοι. Μας έλλειπαν τα αντηλιακά, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το δούμε στις επόμενες θερινές αποδράσεις.

Και ξαφνικά, απέναντι στα βράχια μια… νύφη φωτογραφίζεται με τον γαμπρό!.. Στα χρόνια τα δικά μας οι αναμνηστικές φωτογραφίες των νεόνυμφων γινόταν στο στούντιο του φωτογράφου με πλάτη κάποιο τοπίο εξοχής. Σήμερα ο φωτογράφος φέρνει το ζευγάρι στο φυσικό τοπίο και το φωτογραφίζει… Έχει πλάκα πάντως η νύφη με το ολόσωμο νυφικό της πάνω στα άγρια βράχια με φόντο την ανοιχτή θάλασσα του Ευβοϊκού.

Καθίσαμε μέχρι το απόγευμα.Είχαμε μαζί μας τα κρέατα που έστειλε με το δέμα η Στασούλα από την Κρήτη. Και κρασί με αναψυκτικά. Αν ήταν πιο ζεστά θα έπαιρνα έναν υπνάκο με ευχαρίστηση. Αλλά προτίμησα να γυρίσουμε το απόγευμα σπίτι, να βγάλω την αρμύρα από πάνω μου και να … ξαπλώσω στο κρεβάτι μου…

Μια τελευταία ματιά πριν φύγουμε στην υπέροχη πριβέ παραλία στον Κάλαμο…

Ζωντανά απόψε στην τηλεόραση για τον Πλάτωνα


Η ώρα του Πλάτωνα έφτασε . Απόψε το βράδυ, Δευτέρα 18 Μαΐου, στην πλατεία του Πλάτωνα (Τηλεφάνους & Πλάτωνος ) ακριβώς επάνω από τον αρχαιολογικό χώρο, η τηλεόραση του Σκάι θα μεταδώσει ζωντανά την εικόνα της γειτονιάς μας, στον τελικό του τηλεπαιχνιδιού ιστορίας “Μεγάλοι Έλληνες”.  Ένα μεγάλο video wall θα στηθεί στην πλατεία μέσα από το οποίο οι παρευρισκόμενοι θα έχουν τη δυνατότητα να δουν τον τελικό και να συμμετάσχουν σε αυτό δια της παρουσίας τους.
Η παρουσία του Σκάι στην περιοχή μας εντάσσεται στη λογική της ποιοτικής ανάπτυξης της Ακαδημίας Πλάτωνα με την προβολή της φιλοσοφίας του Πλάτωνα και την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου.
Σας περιμένουμε .
Ώρα προσέλευσης: 21.30, Ώρα έναρξης τηλεοπτικού προγράμματος: 22.00, Ώρα λήξης: Μάλλον στις 00.30 Κι αν υπάρχει διάθεση… συνεχίζουμε.

Ο παράδεισος των παλιών στο παζάρι της Κυριακής  στο Μοναστηράκι…

Κόσμος πηγαινοέρχεται, παρατηρεί, ψωνίζει αν βρει αυτό που ψάχνει…

Το βέβαιο είναι ότι οι πελάτες θέλουν να τα δουν και ο πωλητής δεν χαλά χατήρι…

Η μικρή περιεργάζεται, όπως είναι φυσικό, τα αθλητικά παπούτσια…

Βιβλία, ανάκατα ριγμένα στα πεζοδρόμια πάνω σε νάιλον…

Παλαιοπώλης εν όψη. Η κυρία κάτι φαίνεται να βρήκε που της χρειάζεται…

Πόσα μικρά πράγματα και ομορφαίνουν τη ζωή μας…

Α, είναι μια απόλαυση  να πηγαίνεις την Κυριακή το πρωί μια βόλτα στο Μοναστηράκι όπου οι πάγκοι των μικροπωλητών έχουν στηθεί στο πεζοδρόμιο και περιμένουν τους πελάτες.

Κάποιοι το κάνουν ως παράδοση να κατεβαίνουν βόλτα εδώ τα κυριακάτικα πρωινά. Με κατάληξη κάποιο ουζερί στου Αέρηδες.

Εγώ με τον Λάμπρο ήρθαμε αναζητώντας να βρούμε και να πάρουμε ένα… μαγιό για το θαλασσινό μπάνιο μας.

Στο Μοναστηράκι και τα μαγαζιά βγάζουν έξω, σε πάγκους, την πραμάτεια τους. Μόνο έτσι μπορούν να ανταγωνιστούν τους… κυριακάτικους ανταγωνιστές τους.

Όλοι προσπαθούν να σε πείσουν ότι διαθέτουν τα καλύτερα. Είτε είναι παλαιοπώληδες με εξαιρετικά σπάνια αντικείμενα «ξεχασμένα» στο χρόνο, είτε διαθέτουν εκείνα τα φτηνά CD, DVD που διακινούνται μέσα από τις εφημερίδες.

Να μην έχεις  το άγχος του χρόνου και να «χαζεύεις» είναι φοβερό. Βήμα - βήμα, μιας και κόσμος είναι πολύς και είναι αντικειμενικά δύσκολο να περπατάς ανάμεσα στους… πάγκους που έχουν στηθεί εντελώς πρόχειρα για αυτή τη μέρα μόνο.

Εδώ οι πελάτες έχουν διαπολιτισμική καταγωγή. Στη σκιά της Ακρόπολης, όπου ο τουρισμός επιβάλει να είναι ανοιχτά κυριακάτικα, όσοι έχουν «ξεχάσει» να ψωνίσουν μέσα στην εργ΄λασιμη εβδομάδα, θα το βρουν εδώ.

Το παζάρι συνεχίζεται στον πεζόδρομο που ξεκινά από το σταθμό του ΗΣΑΠ στο Θησείο και φτάνει ως την Πειραιώς. Κι εδώ θα βρεις τα πιο απίστευτα πράγματα. Απο… μεταχειρισμένα  ρούχα και παπούτσια μέχρι ότι μπορείς να φανταστείς…

Βρήκαμε τα μαγιό, τα πήραμε και φύγαμε. Προλάβαμε όμως να πάρουμε και μερικές φωτογραφίες για να σας μεταφέρουμε το κλίμα που επικρατεί.

Τελευταία ματιά στους πάγκους των μικροπωλητών στο Μοναστηράκι…

Όλα τα χει ο μπαξές…

Η Αθήνα από ψηλά, πάνω από τον Λυκαβηττό… Φαίνεται όμορφη η τσιμεντούπουλη…

Το μονοπάτι που οδηγεί στη κορυφή του λόφου. Κάνει ψυχρούλα ακόμα και είναι λίγος ο κόσμος…

Στο βάθος φαίνεται η θάλασσα του Πειραιά. Μια ανάσα δρόμος μοιάζει από δω πάνω…

Μια άλλη πλευρά της Αθήνας όπως φαίνεται από τον Λυκαβηττό…

Σάββατο απόγευμα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος. Είχε ζέστη και άρεσε η ιδέα για μια βόλτα στο λόφο του Λυκαβηττού. Αργότερα βέβαια, καθώς έπεσε ο ήλιος ήρθε μια ψυχρούλα δυνατή, τέτοια που δεν μπορούσες να καθίσεις άλλο έξω.

Ο Λυκαβηττός είναι κωνικός λόφος ύψους 275 μ. στη ΒΑ πλευρά της πόλης των Αθηνών. Κατά την αρχαιότητα ήταν πετρώδης, άδεντρος και άνυδρος, και βρισκόταν έξω από τα τείχη. Γι’ αυτό κανένα μνημείο δε χτίστηκε πάνω σ’ αυτόν. Αργότερα αναφέρεται ως λόφος κατάφυτος από ελαιόδεντρα.

Σήμερα είναι άλσος κατάφυτο από πεύκα, που καλύπτουν μία έκταση γύρω στα 220 στρέμματα. Κατά το Μεσαίωνα στην κορυφή του υπήρχε μικρός ναός, ίσως του προφήτη Ηλία.

Στη θέση του, όταν η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του κράτους, χτίστηκε το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που υπάρχει και σήμερα και που με διάφορες προσθήκες και τροποποιήσεις μεταβλήθηκε σε μικρή μονή. Από το ξωκλήσι αυτό ο Λυκαβηττός είναι επίσης γνωστός και ως «Βουνό του Αϊ-Γιώργη». Το θέαμα από τον περίβολο της εκκλησίας είναι μοναδικό. Φαίνεται ολόκληρη η πόλη σε κάτοψη ώς το Σαρωνικό και πέρα από αυτόν.

Έχουν αλλάξει πολύ την κορυφή του Λυκαβηττού. Είχα χρόνια να πάω και μου φάνηκε πολύ αλλιώτικος. Κατ’ αρχήν δεν έχουν αφήσει κανένα επίπεδο ανεκμετάλλευτο εμπορικά. Το καφέ και το ρεστοράν τα έχει μισθώσει η αλυσίδα «Καστελόριζο» και υπάρχει μια σαφής πολυτέλεια στο σέρβις που αποτυπώνεται και στην πληρωμή καθώς ο καφές τιμολογείται 6 ευρώ. Αλλά χαλάλι του.

Είναι δίπλα μας και πολλοί δεν έχουν ανέβει ποτέ… Κι αξίζει τον κόπο. Πιστέψτε με…

Μια τελευταία ματιά καθώς παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής…

“Θεϊκό” ανέκδοτο

Ολίγον… ρατσιστικό το ανέκδοτο που ακολουθεί. Μου το έστειλε φίλος μου που… έχει πάθει από γυναίκες και είπα να τον «τιμήσω» κι ας μην το ασπάζομαι:

Ήταν μια γυναίκα που απατούσε συνέχεια τον άντρα της.

Κάποια στιγμή λοιπόν, εκεί που “γαργαλιόντουσαν” με τον εραστή της στο κρεβάτι, ακούει τον ήχο από το κλειδί στην πόρτα!

-Θεέ μου! σκέφτηκε. Κάνε το θαύμα σου να εξαφανιστεί ο γκόμενος από το κρεβάτι πριν προλάβει να μπει ο άντρας μου στο δωμάτιο!

Κι από μένα, ό,τι ζητήσεις, θεέ μου, θα το κάνω.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη σκέψη της κι ακούει μέσα της τη φωνή του Θεού να της λέει:

-Τέκνο μου, θα κάνω αυτό που ζητάς. Να ξέρεις μόνο ότι το αντίτιμο είναι βαρύ…

Αν εξαφανίσω αυτόν τον άνθρωπο, σε τρία χρόνια από τώρα θα πρέπει να πεθάνεις !

Σκέφτεται στα γρήγορα η γυναίκα “κι αν δεν μου τον εξαφανίσεις, θα πεθάνω σε τρία λεπτά” και “σε τρία χρόνια ποιος ζει ποιος πεθαίνει” και του λέει ΕΝΤΑΞΕΙ!

Τσουπ! Εξαφανίζεται μεμιάς ο άντρας από το κρεβάτι, πριν μπει ο σύζυγος μέσα!

Πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια κι ο καλός σύζυγος της έκανε δώρο-έκπληξη, μια κρουαζιέρα, να πάει μαζί με τις φίλες της στις Μπαχάμες!

- Πάρε το εισιτήριό σου και πήγαινε να διασκεδάσεις! Μόνο γυναίκες θα είναι στο καράβι και όλες σου οι φίλες. Θα διασκεδάσετε μια χαρά!

Την ημέρα που επιβιβαζόταν η κυρία στο κρουαζιερόπλοιο, έκλειναν τα τρία χρόνια της συμφωνίας της με τον Θεό.

Ξεκίνησαν λοιπόν, και μεσοπέλαγα, ενώ ο καιρός ήταν γαλήνιος, πιάνει μια θάλασσα τρομερή!

Τα κύματα χτυπούσαν λυσσασμένα ως τη γέφυρα του καραβιού και τότε εκείνη κατάλαβε ότι έφτασε το τέλος της…

-Θεέ μου, είπε. Καλά εγώ να πεθάνω, το είπαμε αυτό… Οι άλλες όμως οι κακομοίρες, τι φταίνε;

Και τότε ακούστηκε βροντερή η ουράνια φωνή:

….

- ΠΟΥΤΑΝΕΣ!!! ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΝΑ ΣΑΣ ΜΑΖΕΨΩ ΟΛΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ!!!

Υπέροχο θέαμα, η Ακρόπολη, από τη θέση που κάθομαι στην καφετέρια του “Διόνυσου”.

Επιστροφή περπατώντας στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου. Ο καιρός άλλαξε. Οι πρώτες σταγόνες βροχής πέφτουν. Οι ομπρέλες άνοιξαν…

Κυριακάτικο πρωινό που μεσημεριάζει με μια βόλτα στο Θησείο, περπατώντας την Αγ. Παύλου, στην Πνύκα, όπου διαπιστώνεις ότι το καφέ δίπλα στον Αϊ Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη έκλεισε, ερήμωσε και το μόνο μέρος με φάτσα την Ακρόπολη είναι ο «Διόνυσος» του Ζόναρς. Ο ήλιος παίζει κρυφτούλι ανάμεσα στα σύννεφα. Μια ψυχρούλα την έχει εδώ, όπως και να το κάνεις…

Αλλά είναι ωραία. Ε, δεν πίνεις και κάθε μέρα τον καφέ σου με φάτσα την Ακρόπολη… Κι ο κόσμος βγαίνει… Πρώτη φορά είδα τόσο κόσμο να έχει βγει για βόλτα τέτοια ώρα. Λίγο πριν το μεσημερινό φαγητό… Απίστευτο, αλλά εδώ που έχει λίγο πράσινο, ακούγονται ακόμα πουλιά που κελαϊδούν. Και είμαι στο κέντρο της Αθήνας.

Που και που κανένα λεωφορείο με τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο ξεπεζεύει ανθρώπους, Ύστερα χαλαρώνεις με τον καφέ σου και το παγωτό εκμέκ. Δίπλα κουβεντιάζουν ήρεμα… Άφησαν στο σπίτι τους τα προβλήματά τους και ροβόλησαν εδώ, στην ιστορική γειτονιά της Αθήνας να ποιούν το κεφεδάκι τους, να κάνουν τη βόλτα τους. Αλλαγή εικόνων και παραστάσεων. Το χρειαζόμαστε αυτό σε τούτη την πόλη που κάποτε η ομορφιά περίσσευε.

Απέναντί μου το θέατρο του Διονύσου:

Πλάι στο «τέμενος του Διονύσου», μέσα στο οποίο σώζονται σήμερα τα θεμέλια δύο ναών, του περίβολου και του βωμού, ιδρύθηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα και θέατρο που έχει το όνομα του Διονύσου. Και αυτό αποτελούσε μέρος του ιερού του θεού. Οι ιεροτελεστίες που άρχιζαν στο ιερό κατέληγαν στο θέατρο, όπου έπαιρναν τη μορφή οργιαστικού λαϊκού ξεφαντώματος. Οι γιορτές αυτές, που είναι γνωστές ως «Μεγάλα Διονύσια», καθιερώθηκαν από τον Πεισίστρατο. Συνοδεύονταν από χορούς και διαλόγους, στους οποίους χρωστά τη γένεσή του το αρχαίο δράμα. Τον 5ο αιώνα π.Χ. το θέατρο του Διονύσου το αποτελούσαν δύο σταθερά μέρη: η κυκλική «ορχήστρα», όπου στεκόταν ο χορός, και το κυρίως θέατρο ή «κοίλον», όπου κάθονταν οι θεατές σε ημικυκλικές σειρές ξύλινων καθισμάτων. Μόνιμη σκηνή, για να αλλάζουν οι «υποκριταί» (ηθοποιοί) τις ενδυμασίες τους, φαίνεται ότι δεν υπήρχε. Κάθε φορά στηνόταν μια προσωρινή σκηνή, την οποία διέλυαν με το τέλος των γιορτών. Σε «κοίλο» είχαν διαμορφώσει με κατάλληλες εργασίες την πλαγιά της Ακρόπολης. Σ’ αυτή την κατάσταση ήταν το θέατρο, όταν δίδαξαν σ’ αυτό τα έργα τους οι μεγάλοι δραματικοί ποιητές Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης και ο Αριστοφάνης. Προς το τέλος του αιώνα πιθανόν, άρχισε η αντικατάσταση των ξύλινων καθισμάτων με πέτρινα.

Τον 4ο π.Χ. αιώνα όλα τα καθίσματα του θεάτρου ήταν πέτρινα· επίσης χτίστηκε και μόνιμη πέτρινη σκηνή. Το έργο αυτό το είχαν αρχίσει άλλοι, το αποπεράτωσε όμως ο ρήτορας Λυκούργος κατά την περίοδο 336-326 π.Χ., εποχή κατά την οποία διαχειριζόταν τα δημόσια οικονομικά.

Κατά την εποχή του Νέρωνα το θέατρο απέκτησε και «λογείο», μια εξέδρα δηλαδή μπροστά στη σκηνή, πάνω στην οποία «έπαιζαν» οι υποκριτές. Την πρόσοψη του λογείου αυτού στόλιζαν τέσσερις ανάγλυφες πλάκες, που αναφέρονταν στη ζωή του θεού Διονύσου.

• Τα στοιχεία για το θέατρο του Διονύσου είναι παρμένα από την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ