Η Ζωή δεν τελειώνει με Ήττα…
Ο Δημητρός υπογράφει βιβλία του λίγο μετά την παρουσίαση του στο πατάρι του βιβλιοπωλείου των εκδόσεων “Αρμός”.
Υπέγραψε και σε μένα ο συγγραφέας. Δείτε την αφιέρωση…
Εδώ με κέφι και διάθεση απευθύνεται από μικροφώνου στους καλεσμένους του.
Ο κόσμος παρακολουθεί με ενδιαφέρον την παρουσίαση του βιβλίου…
Η προσοχή στραμμένη στους ομιλητές…
Πολλοί καλοί στο πάνελ οι παρουσιαστές. Με χιούμορ και άποψη για το βιβλίο και τον συγγραφέα.
Καταπληκτική η πρώην μαθήτρια του Δημητρό στην προσέγγισή της στο βιβλίο από φιλοσοφική άποψη.
Και η μικρή αυτή μαθήτρια διάβασε πολύ όμορφα αποσπάσματα από το βιβλίο του Δημητρού.
Το ραντεβού στο πατάρι του βιβλιοπωλείου των εκδόσεων «Αρμός» ήταν μέσα στη συνέπεια για όλους, εκτός από έναν. Εμένα. Που πήγα με καθυστέρηση περίπου μισής ώρας στην παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου του Δημήτρη Καραβασίλη ή άλλως πως, του δικού μας Δημητρό.
Έπαιζε ένα βίντεο εκείνη την ώρα από προτζέκτορα, αλλά ο Δημητρός με καλωσόρισε στη σκάλα καθώς με είδε. Ζεστός παρ’ όλο το άγχος του που βρισκόταν ήδη μέσα στη διαδικασία παρουσίασης.
Το πατάρι ασφυκτικά γεμάτο από νέους και νέες, μαθητές και μαθήτριες, πρώην και νυν. Και πολλοί συνάδελφοι του που πήγαν να πουν ένα καλό λόγο και να μοιραστούν από τη χαρά του.
Ο ίδιος άνετος, έκανε χιούμορ, έχοντας πάρει, όπως είπε συνάδελφός του καθηγητής πολλές δόσεις «ντοπαμίνης». Δεν περίμενε να του κάνουν κομπλιμέντα. Τα έκανε μόνος του και πιο νωρίς. Διότι προφανώς είδε ότι ήταν «καταδικασμένος» για την επιτυχία.
Έχει κανείς την αίσθηση, όταν αναφέρεται σε συγγραφείς ότι πρόκειται για κάτι στριφνούς, σνομπ, εγωιστές τύπους που αδιαφορούν για το αναγνωστικό κοινό τους. Ο Δημήτρης δεν έχει καμία απολύτως σχέση μ’ αυτούς.
Απλός, καταδεκτικός, γελαστός, είχε πάντα μια καλή κουβέντα για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά να γράψει ως αφιέρωση στο βιβλίο του που αγόρασαν.
Αλλά και οι άνθρωποι που παρουσίασαν στο πάνελ το βιβλίο του ήταν πολύ ωραίοι. Ένας συνάδελφός του, καθηγητής – συγγραφέας, αν δεν ήταν επίσημη η πρόσκληση είπε, θα δήλωνε «αναγνώστης», με χιούμορ που τον αναφέρει κάπου στο βιβλίο του ο Δημητρός, σίγουρος ότι πέρασε στην αιωνιότητα και την αθανασία «αφού θα ζήσει μέσα από το βιβλίο σε κάποιο ράφι, ακόμα κι όταν ο συγγραφέας θα έχει πεθάνει…»
Και τα δυο κορίτσια, πρώην μαθήτριες του Δημητρό, η μία ήδη σπουδάζει στο πανεπιστήμιο προσέγγισαν το θέμα από τη φιλοσοφική του σκοπιά, ενώ διάβασαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα από το βιβλίο.
Ο κόσμος έδειχνε να το απολαμβάνει. Παρατήρησα τις γκριμάτσες τους στα πρόσωπά τους. Πολύ εκφραστικές σε σχέση με όσα λέγονταν για το βιβλίο του. Κι εκείνος εκεί, φορώντας το καλύτερο χαμόγελό του, να χαίρεται την κάθε στιγμή.
Κοντά δύο ώρες κράτησε η παρουσίαση. Αλλά ο κόσμος δεν έφευγε. Περίμενε να του υπογράψει το βιβλίο ο συγγραφέας και να ανταλλάξουν δυο λέξεις μαζί του. Η χαρά της προσωπικής αφιέρωσης, η μαναδικότητα της στιγμής.
Ας μην είμαστε υπερβολικοί. Το ίδιο έκανα κι εγώ. Δεν ήταν μόνο το… κοριτσάκι που κρέμονταν από τα χείλη του. Για όλους είχε μια καλή κουβέντα.
Ζούσε τη δικιά του στιγμή και τη χαίρονταν. Ε, δε συμβαίνει και κάθε μέρα αυτό. Ένα βιβλίο είναι μια πολύ όμορφη προσπάθεια. Έχει το δικό του δρόμο από το κοιλοπόνημα της ιδέας, το στήσιμο, την ολοκλήρωση της και την κατάθεση της, μέχρι να βγει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.
Ο Δημητρός πήρε φόρα… Το έβλεπα στα γεμάτα λάμψη μάτια του, στο χειροκρότημα των μαθητών του, πρώην και νυν, στην επιδοκιμασία των συναδέλφων του.
Κι αυτή η βραδιά της περασμένης Δευτέρας ήταν σαφώς, δική του. Την προετοίμαζε καιρό. Την χάρηκε με την καρδιά του, όπως και οι φίλοι του που ήταν κοντά του, δίπλα του, να μοιραστούν τη χαρά του και να την κάνουν διπλή μ’ αυτόν το απλό τρόπο.
Σ’ ευχαριστούμε φίλε. Έχεις το χάρισμα να κάνεις πιο φωτεινά τα βράδια μας!…
Ο κόσμος χειροκροτεί. Ένα κλίμα που κυριάρχησε στην παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Καραβασίλη.
To βίντεο που παίχτηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Καραβασίλη. Τότε ήταν που μπήκα εγώ…
