Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Να λες, να’ χω τα μάτια μου καλά να απολαμβάνω τις ομορφιές του κόσμου…

Το κείμενο που ακολουθεί μου το έστειλε η Ζωή Αρσένου. Το είχα ξαναδιαβάσει κάπου, δεν θυμάμαι που αλλά θυμάμαι πως το “κράτησα” γιατί μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που εμείς οι άνθρωποι προσεγγίζουμε τα πράγματα. Κυκλοφορεί λοιπόν. Και λοιπόν, ξαναδιαβάστε το να δείτε μερικές αξίες της ζωής πόσο σπουδαίες είναι:

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου..

Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του.

Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.

Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος.

Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές.

Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.

Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.

Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα.
Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος.

Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.

Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.

Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.

Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν.

Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα.

Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ’ όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.

Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.
Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.

Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.

Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.

Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.

Πρόσθεσε, ‘Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος.’

Επίλογος:

Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τις δική σου κατάσταση.

Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.

Αν θες να νιώθεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις τα οποία δεν αγοράζονται με χρήματα.

‘Το σήμερα είναι ένα δώρο, γι’ αυτό αποκαλείται “Το παρόν”.

Ταξίδια που ονειρευτήκαμε και δεν κάναμε ακόμα…

Μέγας Αλέξανδρος: Ο μεγαλύτερος Έλληνας

Η οθόνη έχει στηθεί στην πλατεία Πλάτωνα. Η ανάδειξη της περιοχής μας ενεργοποίησε πολύ κόσμο. Κι αυτό από μόνο του μας χαροποίησε.

Αργά το βράδυ. Έχει επέλθει η κούραση. Αλλα οι τελευταία ηρωικοί κάτοικοι περιμένουν να δουν μήπως αλλάξει κάτι στη σειρά για τον μεγάλο φιλόσοφο Πλάτωνα…

Ο Μέγας Αλέξανδρος αναδείχτηκε ως ο μεγαλύτερος Έλληνας όλων των εποχών, μέσα από την φιλόδοξη παραγωγή του ΣΚΑΪ “Μεγάλοι Έλληνες”, συγκεντρώνοντας περισσότερες 127.000 ψήφους.

Ο μεγάλος στρατηλάτης αγκαλιάστηκε από το κοινό για το ιστορικό μεγαλείο του. Είναι ένας ήρωας που έζησε πριν από 23 αιώνες και πολλοί λαοί τον διεκδικούν μέχρι σήμερα σαν δικό τους.
Ο Αριστοτέλης τον δίδαξε επί τρία χρόνια κι από τότε ο νεαρός κοιμόταν με την Ιλιάδα προσκέφαλο. Στα είκοσί του χρόνια ανέβηκε στο θρόνο της Μακεδονίας και ξεκίνησε την εκστρατεία του κατά των Περσών που θα τον έφερνε στα βάθη της Ασίας.

Πέθανε στις 13 Ιουνίου του 323 π.Χ., ετών 33, από πυρετό που δεν έλεγε να υποχωρήσει, πιθανόν από ελονοσία.

“Πρόκειται για ένα σύμβολο τεραστίων διαστάσεων με τον διέπει η ευγενική, τρυφερή φυσιογνωμία του ελληνικού πνεύματος που τη ζηλεύουν μέχρι σήμερα. Προσωπικά θεωρώ ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είναι ο μεγάλος πυλώνας του ελληνικού αισθήματος και της βάσης του Ελληνικού πολιτισμού”, δήλωσε ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής όταν παρουσίασε την εκπομπή για το Μέγα Αλέξανδρο.

Η ψηφοφορία κορυφώθηκε με μια συζήτηση που είχε τη μορφή debate, και μέχρι και την τελευταία στιγμή, δεν έλειψαν οι ανατροπές.

Οι 10 παρουσιαστές των τηλεοπτικών αφιερωμάτων, Γιάννης Σμαραγδής, Στέφανος Μάνος, Βασίλης Καρασμάνης, Πέμη Ζούνη, Τάσος Τέλλογλου, Πέτρος Τατσόπουλος, Θάνος Βερέμης, Σία Κοσιώνη, Γρηγόρης Πατρικαρέας και Μαρία Χούκλη, επιχειρηματολόγησαν με γνώσεις και σοβαρότητα και υπερασπίστηκαν με πάθος τους Μεγάλους Έλληνες που εκπροσώπησαν.

Μαζί τους, 250 υποστηρικτές από τον χώρο της τέχνης, των επιστημών, της πολιτικής και της τηλεόρασης, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, επηρέασαν με τις σκέψεις τους την ψήφο του κοινού και βοήθησαν στην ανάδειξη του μεγαλύτερου Έλληνα όλων των εποχών.

Από την ημέρα που ξεκίνησε η ψηφοφορία καταμετρήθηκαν  περίπου 700.000 ψήφοι. Μόνο κατά τη διάρκεια του τελικού της Δευτέρας οι ψήφοι ανήλθαν σε 81.742.

Ο Μέγας Αλέξανδρος έλαβε 127.011 ψήφους, ο Γεώργιος Παπανικολάου 103.661 ψήφους και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης 84.007 ψήφους.

Τέταρτος με 63.934 ψήφους ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πέμπτος ο Σωκράτης με 63.423 ψήφου, έκτος ο Αριστοτέλης με 59.500, έβδομος ο Ελευθέριος Βενιζέλος με 55.730 ψήφους, όγδοος ο Ιωάννης Καποδίστριας με 51.493, ένατος ο Πλάτωνας με 45.569 και δέκατος ο Περικλής με 36.030 ψήφους.

Η τηλεόραση μπορεί να προσθέσει γνώση και ψυχαγωγία, δήλωσε, ο πρόεδρος και διευθύνων Σύμβουλος του ΣΚΑΪ, κ. Γιάννης Αλαφούζος.

Συνεχάρη όσους αγκάλισαν και υλοποίησαν την ιδέα «Μεγάλοι Έλληνες». Προανήγγειλε ότι ο ΣΚΑΪ ετοιμάζει πολλές μεγάλες παραγωγές για την επόμενη τηλεοπτική χρονιά.

Τόνισε ότι στην Ελλάδα υπάρχει στρεβλή εικόνα χαζής και διεφθαρμένης τηλεόρασης. Επισήμανε δε ότι η τηλεόραση δεν αντιπροσωπεύει την ελληνική κοινωνία.

Αναφέρθηκε τέλος και στις μετρήσεις τηλεθέασης. Είπε χαρακτηριστικά πως «δημιουργείται τεράστιο πρόβλημα με τον τρόπο των μετρήσεων, καθώς κυριαρχούν στις μετρήσεις εκείνοι που βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση και δεν έχουν ποιοτική σχέση με αυτή.

• Δείτε ΕΔΩ το πρώτο μέρος του μεγάλου διαγωνισμού του ΣΚΑΙ

Ακόμη και στις πιο υποανάπτυκτες κοινωνίες υπάρχει εμπιστοσύνη… Κι αλλοίμονο αν χαθεί…

Υπέροχες φωτογραφίες σταλμένες από τη Σοφία Μοσκοφίδου. Η σκοτεινιά τους πάει γάντι με το σημερινό δημοσίευμα.

Στο βάθος πάντα υπάρχει ένα φως και η ελπίδα ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες…

Ίσως κάπου εδώ, οι άνθρωποι να είναι πιο καθαροί, πιο αυθεντικοί…

Αλλάζουν οι καιροί. Κάποτε ο άνθρωπος είχε έναν λόγο και δεν το άλλαζε για τίποτα στον κόσμο. Σήμερα… Αχ, σήμερα πρέπει συνεχώς να είσαι καχύποπτος, να μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους, να κλίνεσαι στον εαυτό σου, επειδή κάποιοι δίπλα μας, γύρω μας, χάνουν τον εαυτό τους και δεν πιστεύουν πια πουθενά.

Συνέβη χθες το μεσημέρι την ώρα που πήγαινα στη δουλειά. Είμαι σταματημένος με τη μηχανή στο φανάρι της Δυρραχίου, αριστερά για να μπεις στον Κηφισό προς Πειραιά με κατεύθυνση προς την εφημερίδα.

Ανοίγει το φανάρι και ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο μπροστά μας κάποιος πατάει απότομα φρένο. Εγώ και μια μεγάλου κυβισμού μηχανή προλαβαίνουμε να φρενάρουμε. Όχι όμως και ένα αυτοκίνητο πιο πίσω. Ξεκινάει με γκάζι και πέφτει πάνω στη μηχανή. Και η μηχανή πέφτει πάνω στη δική μου μηχανή. Στο πίσω φανάρι και σπάει το τζαμάκι του φλας που είναι ενιαίο με το στοπ.

Ο κ. που οδηγεί το Ι. Χ. δίνει την εντύπωση ενός ευγενικού κυρίου, ανταλλάσσει τα στοιχεία με αυτόν που έχει τη μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού και έχει πάθει και τη μεγαλύτερη ζημιά. Σε μένα δίνει τον αριθμό του κινητού του. Να το φτιάξω λέει και θα μου δώσει τα χρήματα. Δεν είναι και μεγάλη η ζημιά…

Φεύγω για την εφημερίδα. Έχω ήδη αργήσει…

Την άλλη μέρα το πρωί επισκέπτομαι το συνεργείο. Αλλάζω το τζάμι. Πράγματι, δεν είναι μεγάλη η ζημιά. 35 ευρώ έχει το ανταλλακτικό και 15 ευρώ η εργασία. Τηλεφωνώ από τη δουλειά στον ευγενικό κύριο να του πω το κόστος. Γελάει με τα 15 ευρώ στα εργατικά. Θα μπορούσε λέει να το φτιάξει αυτός (δουλεύει στο συνεργείο της σιτροέν του Κηφισού) Συμφωνεί ωστόσο να περάσω το μεσημέρι να πάρω τα χρήματα που έδωσα.

Δέκα λεπτά αργότερα χτυπά το τηλέφωνό μου. Είναι ο ίδιος. Το ξανασκέφτηκε, λέει, μίλησε και την ασφαλιστική του εταιρία και τον συμβούλεψε να κάνουμε δήλωση. Γιατί, λέει, να πληρώσει 50 ευρώ; Τα «παίρνω»… Αν είναι δυνατόν, άλλα τη μια, άλλα την άλλη. Του υπενθυμίζω ότι εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να μπω σε μια διαδικασία δηλώσεων για 50 ευρώ και το κλείνω.

Επιμένει. Ξαναπαίρνει για να του δώσω τον αριθμό κυκλοφορίας προκειμένου να κάνει αυτός δήλωση στην ασφαλιστική εταιρία του. Έτσι θα νιώσει ότι έκανε το χρέος του. «Κι αν εγώ θεωρώ μικρό το ποσό» λέει ας μην πάω να κάνω δήλωση.

Τον διαολοστέλνω, τον… προκλητικό κύριο και του κλείνω για δεύτερη φορά το τηλέφωνο. Κι αναρωτιέμαι: Πόσο αγαθός και ηλίθιος πρέπει να είμαι για να εμπιστεύομαι τον λόγο ενός ατόμου που βλέπω για πρώτη φορά στη ζωή μου, απλά και μόνο επειδή έχει ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά…

Ναι, σ’ αυτό το εκπληκτικό τοπίο και στην ερημιά του κόσμου ίσως είναι καλύτερα. Αλλά ποιος αντέχει να ζήσει;

---

Η διαφορετικότητα πρέπει να ενώνει

Τίποτα στον κόσμο δεν με ενοχλεί πιο πολύ, από τους βολεμένους που κάθονται στις αναπαυτικές πολυθρόνες τους και «ενοχλούνται» από τη διαφορετική άποψη κάποιου που δουλεύει.

Συνέβη στο Blog του «Μηνύματος για όλους» και το καταθέτω σαν πίκρα προσωπική:

Έγραψα ένα σχόλιο για τις εκλογές της Ένωσης Γονέων του 4^ου Διαμερίσματος Δήμου Αθηναίων και διατύπωσα την άποψη μου. Ακραία, ειρωνική, πέστε τη όπως θέλετε, ήταν η άποψή μου. Και αντί κάποιοι συναγωνιστές που διαφωνούσαν ευθαρσώς να διατυπώσουν τη δική τους άποψή, άρχισαν τα τηλέφωνα και τις επιλεκτικές διαρροές περί ενόχλησης.

Ξυπνήστε παιδιά κι αλλάξετε πλευρό. Δεν γίνονται έτσι οι αγώνες. Χρειάζεται η γνώμη και η άποψη. Και η διαφορετικότητα πρέπει να ενώνει, όχι να χωρίζει…

Δεν θα το γλυτώσουμε… Μας βλέπω σε λίγο σε σκηνές μακριά και έξω από τον κόσμο, έτσι όπως πάμε…

Τουλάχιστον εδώ είναι πιο αυθεντικά, πιο καθαρά από πολλές απόψεις…

---

Η δύναμη της ζωής…

Ποιος είπε ότι η τεχνολογία του internet μας φέρνει πιο κοντά; Καμιά φορά μπορεί να συμβεί και το αντίθετο. Το κακό είναι ότι πάντα παίρνει λίγο χρόνο μέχρι κάποιος κακοήθης να βάλει το χέρι του ή μέχρι ο… ρουφιάνος του Google να ανοίξει μπροστά μας μια σελίδα που γράφτηκε τόσο παλιά ώστε να έχει ξεχαστεί πια.
Αυτό εδώ το Blog ποτέ δεν αντιμετώπισε τα θέματά του με σνόμπ τρόπο. Αντίθετα, τις περισσότερες φορές προσπάθησε να βρει τη χρυσή τομή για να αναδείξει την καλή πλευρά του πράγματος.
Τη διαβάζετε πρώτη φορά εδώ μια τέτοια άποψη; Όσοι είναι σταθεροί αναγνώστες -και υπάρχουν τέτοιοι- ξέρουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Τους φίλους μάλιστα πάντα τους αντιμετώπιζα με ξεχωριστό τρόπο. Ιδιαίτερα όταν μου στέλνουν e-mail τα οποία και χρησιμοποιώ.
Για τον Μάνο Κωνσταντινίδη έχω ξαναγράψει σ’ αυτό το Blog. Και τον θεωρώ φίλο, αφού σ’ αυτόν χρωστώ πολλά πράγματα που έμαθα στη Σχολή Γονέων που είχαμε κάποτε στο 146 δημοτικό, όταν πήγαινε εκεί ο γιος μου, με εκείνον δάσκαλο. Ήπιαμε κι ένα κρασί και κουβεντιάσαμε και δυο πράγματα παραπάνω.
Κάποια στιγμή ο Μάνος έφυγε από την Ελλάδα και πήγε (αν θυμάμαι καλά) σε μια χώρα τη Λατινικής Αμερικής για να πάρει ένα διδακτορικό δίπλωμα. Και τότε μου έστειλε αρκετά e-mail από κει, αλλά και από ένα ταξίδι στην Κούβα. Κρατούσε μια επαφή με την Ελλάδα. Με είχε σε μια κοινή λίστα με άλλους φίλου του. Και, ειλικρινά με τιμούσε αυτό. Συχνά “σχολίαζε” με εύστοχο τρόπο ειδήσεις από την επικαιρότητα που διάβαζε μέσα από το in.gr. Είχε το πλεονέκτημα ότι ήταν μακριά από την πατρίδα σε μια χώρα με ξεχωριστή κουλτούρα.
Πολλά από αυτά κατά καιρούς τα δημοσίευα στο blog αυτό. Κι όταν επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να διδάσκει στο πανεπιστήμιο και άνοιξε ένα δικό του γραφείο στο κέντρο της Αθήνας, τηλεφωνηθήκαμε και βρεθήκαμε στην ταβέρνα της Ντίνας για ένα κρασί.
Ύστερα ήρθαν οι δουλειές, τα τρεξίματα… Χαθήκαμε. Αλλά δεν μου έκανε εντύπωση. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς μου με μεγάλη πίεση στην εφημερίδα και τα περιοδικά… Αλλά ο Μάνος είχε πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ώσπου την προηγούμενη εβδομάδα πήρα από εκείνον το παρακάτω e-mail:

ΓΡΑΨΑΤΕ ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΣΑΣ…ΗΡΘΕ ΕΝΑ ΕΜΑΙΛ ΣΤΑ ΞΕΚΟΥΔΟΥΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ΚΤΛ ΚΤΛ... ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ  (ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΛΛΗ) ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΤΣΕΚΑΡΩ, ΚΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟΣ. ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙ ΕΣΤΕΙΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ. ΣΒΗΝΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΕΜΑΙΛ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΕΠΑΦΩΝ ΜΟΥ ΕΛΠΙΖΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΗΔΗ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ
Manos Konstantinidis

Κουφάθηκα. Δεν το περίμενα. Ειλικρινά. Άν τον έθιξε ένας τέτοιος χαρακτηρισμός που γράφτηκε, ούτε κι εγώ θυμάμαι πότε, ζητάω δημόσια συγνώμη. Δεν είχα κανένα λόγο να τον θίξω ή να τον υποτιμήσω. Του απάντησα λιγόλογα:

Ειλικρινά ξαφνιάστηκα. Δεν περίμενα ένα τέτοιο e-mail από σένα. Δικαίωμά σου βέβαια είναι να καθορίζεις τους φίλους σου. Αλλά τέτοια αντίδραση μετά από ένα χρόνο ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν μπορούσα να τη φανταστώ. Να είσαι καλά Μάνο και μη μου ξαναστείλεις e-mail αφού θεωρείς ότι ένα δημοσίευμα στο Blog μου  http://nikosth.blog.com ήταν τόσο προσβλητικό
Καλή χρονιά να έχεις
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης
Με αγάπη για όσα μας πρόσφερες κάποτε στο σχολείο μας

Ετσι τελειώνει μια ιστορία που δεν θα ήθελα να είχε τελειώσει. Δεν θα του ζητήσω να μιλήσουμε δια ζώσης. Προφανώς έχει βγάλει τα συμπεράσματά του και έχει πάρει τις αποφάσεις του. Δικαίωμά του. Αλλά είναι κρίμα να χάνονται όμορφες σχέσεις επειδή το ψαχτήρι του Google φέρνει μπροστά, άσχετα πράγματα σε άσχετο χρόνο που θεωρείς ότι σε προσβάλουν.
Να είσαι καλά Μάνο, όπου κι αν είσαι, ότι κι αν κάνεις στη ζωή σου. Δεν θα χάσεις και τίποτα σπουδαίο που με διέγραψες από τα e-mail σου. Εγώ έχασα ήδη έναν σπουδαίο άνθρωπο…

… Και η άλλη όψη του νομίσματος
Την ίδια ώρα άλλοι άνθρωποι εκτιμούν τελείως διαφορετικά τα πράγματα και στέκονται με αγάπη εκεί που νομίζουν ή θεωρούν ότι χρειάζεται. Με αφορμή το δημοσίευμά μου εδώ, ότι δεν τα κατάφερα να εκλεγώ στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων του 54 Γυμνασίου Αθηνών πήρα αρκετά τηλεφωνήματα και e-mail που μου εκφράζουν τη συμπαράστασή τους.
Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς. και για να… αλλάξω το κλίμα, να ξεφύγουμε από τη μελαγχολία θα δημοσιεύσω μόνο ένα. Φυσικά πήρα την άδεια από τον αποστολέα πριν το κάνω:

Κ. Νίκο, συγχαρητήρια για την προσπάθειά σας να μπείτε στο νέο Δ.Σ.του συλλόγου γονέων στο 54, αλλά και για τους ψήφους που πήρατε. Πιστεύω ότι αν σας γνώριζαν περισσότερα άτομα θα εκλεγόσασταν σίγουρα. Τώρα δε μπορώ να καταλάβω γιατί εκλέχτηκαν κάποια άτομα εφόσον οι πιο πολλοί έχουν μεγάλα παιδιά! Οντως έπρεπε να δώσουν χώρο στους νέους, αλλά δεν κάναν και τίποτα. Δηλαδή αν γίνονταν κάποιες συννελεύσεις γονέων και οι υποψήφιοι μιλούσαν μαζί τους, αν οι παλιοί πρότειναν κάποιους καινούριους, ίσως τ΄αποτελέσματα να ήταν διαφορετικά. Μα καμία συννέλευση δεν έγινε, κανένας κατάλογος και καμία ενημέρωση δεν έγινε, τουλάχιστον στους γονείς των παιδιών της Α γυμνασίου. Λες και βιάζονταν να κάνουν στα κρυφά τις εκλογές!! Εντύπωση μου έκαναν και οι ψήφοι του Χονρορίζου. Παρόλο που έχει κι άλλο παιδί στο Γυμνάσιο και θα έπρεπε να τον ψηφίσουν περισσότερα άτομα αυτό δεν έγινε. Ισως δεν ψήφισαν και πολλοί γονείς που είχαν πρωτάκια, ενώ της Β και Γ γυμνασιου μάλλον ήταν ενημερωμένοι - με κάθε επιφύλαξη το λέω αυτό- γι αυτό και ξαναβγήκαν οι ίδιοι.
Τέλος πάντων να μη σας κουράζω άλλο. Αυτό που θέλω απο εσας είναι να μην το βάλετε κάτω με τ’  αποτελέσματα. Είστε άνθρωπος που μπορεί να προσφέρει πολλά στο σχολείο. Συνεχίστε την προσπάθειά σας έστω και σα μέλος. Σίγουρα το σχολείο σας χρειάζεται και κρίμα που δε το καταλάβανε. Οι καλοί ποτέ δε χάνονται, σίγουρα κάποια μέρα θα δικαιωθείτε. Μόνο μη το βάλετε κάτω. Προτείνετε στα παιδιά να γράφουν στον διάλογο, πείτε τους να κάνουν κάποια μορφή εφημεριδούλας, σίγουρα έχετε κι άλλες ιδέες.
Σας έγραψα εδώ, γιατί με τα σχόλια δε τα πάω καλά και ο μικρός είναι στο σχολείο για να μου εξηγήσει πώς στέλνονται, κι εξάλου όταν βλέπουν κι άλλοι δε μπορώ να εκφραστώ, παθαίνω blackaout, -δε ξέρω και πώς γράφετε- σαν την ΔΕΗ,  τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ απο εδώ εκφράζομαι πιο εύκολα.

---

Όμορφα πετάγματα…   
                 

Aυτό το Τanpa ήρθε με meil από πολύ μακρυά. Δεν πειράζει αν είσαστε προληπτικοί ή όχι. Αξίζει να το διαβάσετε. Είναι ένα Τanpa με οδηγίες Ζωής.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ:

* Τρώγε λίγο για να έχεις καλή υγεία! Να κοιμάσαι πάντοτε με ελαφρύ στομάχι!
* Δώσε στους ανθρώπους πολύ περισσότερα από αυτά που εκείνοι ζητούν, και κάντο με την καρδιά σου.
* Μάθε απ’ έξω ένα ποίημα που αγαπάς.
* Μην πιστεύεις σε όλα όσα ακούς, μην ξοδεύεις όλα απ’ όσα έχεις και μην κοιμάσαι για όλον τον καιρό που θα επιθυμούσες να το κάνεις.
* Κάθε φορά που λες «σ΄ αγαπώ» να το αισθάνεσαι.
* Κάθε φορά που λες «λυπάμαι» κοίτα τον άλλον ίσα στα μάτια.
* Πίστευε στην αγάπη της πρώτης στιγμής.
* Μην περιφρονείς τα όνειρα κανενός.
* Αγάπα βαθιά και με πάθος, μπορεί να σου κάνει κακό, αλλά αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να ζήσεις την ζωή ολοκληρωτικά.
* Αντιμετώπιζε κάθε διαφωνία με ξεκάθαρο τρόπο, μην προσβάλλεις.
* Μην κρίνεις ποτέ ένα άτομο από τους συγγενείς του.
* Μίλα αργά, αλλά να σκέφτεσαι στα γρήγορα.

* Κάθε φορά που κάποιος σε ρωτάει κάτι που δεν θέλεις να απαντήσεις, χαμογέλα και ρώτα τον «γιατί θέλεις να μάθεις;»
* Να θυμάσαι ότι η πιο μεγάλη αγάπη και οι πιο μεγάλες επιχειρήσεις, είναι αυτές που έχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
* Να μιλάς συχνά με την μητέρα σου. Αν δεν μπορείς, σκέψου την!
* Αν σου τύχει κάτι κακό από δικές σου πράξεις και παραλείψεις, να μην ξεχάσεις το μάθημα!
* Να θυμάσαι τα τρία Σίγμα. Να Σέβεσαι τον εαυτό σου, να Σέβεσαι τους άλλους, να Σέβεσαι την ευθύνη για τις πράξεις σου.
* Μην αφήνεις έναν μικρό καυγά να καταστρέψει μια μεγάλη φιλία.
* Κάθε φορά που καταλαβαίνεις ότι έκανες ένα λάθος, κάνε όλα τα απαραίτητα για να το διορθώσεις αμέσως.
* Χαμογέλα κάθε φορά που μιλάς στο τηλέφωνο. Γιατί αυτός που του τηλεφωνείς είναι σε θέση να το αντιληφθεί.
* Παντρέψου ένα άτομο με το οποίο σου αρέσει να μιλάς, γιατί όταν γεράσεις, η επικοινωνία θα παραμείνει μια από τις μεγαλυτέρες χαρές.
* Πέρνα μόνος σου κάμποσο καιρό.

* Δέξου τις αλλαγές, αλλά μην εγκαταλείπεις τις δικές σου αρετές.
* Θυμήσου ότι μερικές φορές η σιωπή είναι η καλύτερη απάντηση.
* Διάβαζε περισσότερα βιβλία, και βλέπε λιγότερη τηλεόραση.
* Βίωνε μια σωστή και τίμια ζωή. Με αυτόν τον τρόπο, όταν θα γεράσεις και θα θυμάσαι το παρελθόν, θα δεις πόσο πολύ ευτυχισμένος θα σαι.
* Πίστευε στον θεό, αλλά κλείδωνε καλά το αμάξι σου.
* Μια καλή ατμόσφαιρα στο σπίτι σου είναι σημαντική.
* Κάνε ότι είναι δυνατόν για να διατηρείς το σπίτι σου γαλήνιο και αρμονικό.
* Έαν έχεις διαφορές με τον γείτονα, προσπάθησε να τις λύσεις σήμερα!
* Μην σκέπτεσαι το παρελθόν.
* Όταν διαβάζεις να βρίσκεις το νόημα πίσω από τις λέξεις!
* Να είσαι προσεκτικός με το περιβάλλον. Μην εμποδίζεις τη Μητέρα Φύση.
* Κοίταζε τις δικές σου δουλειές και υποθέσεις.

* Μην πιστεύεις στον συντρόφο σου που δεν κλείνει τα μάτια όταν σε φιλά.
* Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, επισκέψου ένα μέρος που δεν έχεις πάει.
* Έαν έχεις κάνει πολλά χρήματα, βοήθησε όποιον έχει ανάγκη, όσο μπορείς τώρα που ζεις. Αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά που η ζωή σου μπορεί να σου δώσει!
* Θυμήσου πάντοτε, ότι το να μην φτάνεις το στόχο σου, μπορεί να είναι για το καλό σου.
* Μάθε καλά τους κανόνες, ώστε να ξέρεις πως να τους ξεπερνάς με τον κατάλληλο τρόπο.
* Αντιμετώπισε την Αγάπη και την κουζίνα με απόλυτη αφοσίωση.

---

---

Μουσική εκδήλωση για τα 90χρονα της ΓΣΕΕ

Δεν είναι μόνο το ΚΚΕ που γιορτάζει αυτή την περίοδο τα 90χρονά του. Είναι και η ΓΣΕΕ. Στα πλαίσια εκδηλώσεων για τα 90 χρόνια ίδρυσης και δράσης της Συνομοσπονδίας (1918 – 2008), πραγματοποιεί μια σειρά από εκδηλώσεις συνδικαλιστικού, κοινωνικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Γι’ αυτό το λόγω πραγματοποιείται την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 Σεπτεμβρίου 2008 και ώρα 20:30 στο ΒΕΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ καλλιτεχνική συναυλία με τη συμμετοχή των: Κατσιμίχα, Κούτρα, Ξυδούς, ΟΝΑΡ.
Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους τους πολίτες που επιθυμούν να συνεορτάσουν μαζί με τη ΓΣΕΕ τα 90 χρόνια ίδρυσης της.

---

Δωρεάν σεμινάρια Ίντερνετ σε 40.000 γονείς

Δωρεάν εκπαίδευση κατ΄ οίκον στη χρήση του Ίντερνετ και δίμηνη σύνδεση στο Διαδίκτυο θα προσφέρουν σε 40.000 γονείς μαθητών Γυμνασίου τα υπουργεία Οικονομικών και Παιδείας. Όπως ανακοίνωσαν χθες οι δύο υπουργοί, ξεκινά τις επόμενες μέρες η δράση «Γονείς.gr», που υλοποιείται στο πλαίσιο της Ψηφιακής Στρατηγικής.

Η δράση απευθύνεται σε όλους τους γονείς μαθητών που θα εγγραφούν σε οποιαδήποτε από τις τρεις τάξεις του Γυμνασίου κατά το σχολικό έτος 2008-2009 (δημόσια και ιδιωτικά σχολεία). Προκειμένου να δηλωθούν οι συμμετοχές, οι σχολικές μονάδες θα συλλέξουν συμπληρωμένες φόρμες εκδήλωσης ενδιαφέροντος από τους γονείς των μαθητών.

Στην συνέχεια, κάθε δικαιούχος γονέας θα ενημερωθεί μέσω κατάλληλου μέσου επικοινωνίας (όπως SΜS ή/ και τηλεφωνήματος) για τη διαδικασία συμμετοχής του και θα παραλάβει έναν προσωπικό κωδικό έναρξης της εκπαίδευσης.

Μετά την παραλαβή του κωδικού θα μπορεί να ενημερωθεί για τα διαθέσιμα προγράμματα εκπαίδευσης που καλύπτουν την περιοχή του μέσω της ειδικής ιστοσελίδας του έργου (http: //www. goneis.gr), μέσω επικοινωνίας με το γραφείο υποστήριξης της δράσης, στο τηλέφωνο 801-11-80 200, ή μέσω του Γυμνασίου της περιοχής του.

Δημοσίευμα από ΤΑ ΝΕΑ της 17/9/2008

Μετά από την πρώτη περίοδο της σχέσης μας, όπου ο σύντροφος μας είναι
ο ιδανικός στα πλαίσια του ερωτικού ενθουσιασμού, έρχεται συνήθως
η απογοήτευση. Σιγά - σιγά συνειδητοποιούμε ότι ο σύντροφός μας δεν είναι αυτός που θα θέλαμε να είναι.
Έτσι δοκιμάζουμε την απογοήτευση. οι πράξεις είναι πολύ διαφορετικές από τα όμορφα λόγια και τότε περνάμε μια πολύ σκληρή για τον εαυτό μας δύσκολη φάση.
Σε αυτό το σημείο η σχέση δοκιμάζεται και αν έχουμε περάσει από τον έρωτα στην αγάπη οφείλουμε να περάσουμε σε μια δεύτερη φάση της σχέσης και να αγαπήσουμε τον σύντροφό μας γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα θέλαμε να είναι.
Αυτή η φάση της ώριμης αγάπης βασίζεται στην προσπάθεια, στην γνώση,
στην υπομονή, στη φροντίδα και στον αμοιβαίο σεβασμό.
Πρόκειται περισσότερο για ένα ατέλειωτο, περιπετειώδες ταξίδι παρά για ένα στόχο που μπορούμε να πετύχουμε μια για πάντα.
H καλή σχέση προϋποθέτει ωριμότητα, ισορροπία, αντοχή και υπομονή.
Για να επικοινωνήσουμε σωστά χρειάζεται να κάνουμε αυτογνωσία και αυτοέλεγχο και να αναζητήσουμε νέους τρόπους επικοινωνίας.
Ο σύντροφός μας δεν ευθύνεται για τα δικά μας αρνητικά αισθήματα.
Δεν είναι αυτός που μας πληγώνει αλλά ο τρόπος που εμείς αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε τη συμπεριφορά του.
Σε όλες τις περιπτώσεις που πιστεύουμε ότι αυτός ευθύνεται για τη σύγκρουση, η αλήθεια είναι ότι έχουμε και εμείς πάντοτε ένα μερίδιο ευθύνης.
Κάθε φορά που, ενώ ο σύντροφός μας εκφράζει ανάγκες ή παράπονα ή ανησυχίες, εμείς απειλούμε, καθοδηγούμε, ικετεύουμε, κολακεύουμε, ανακρίνουμε, αμφισβητούμε, διακόπτουμε, κρίνουμε, κατηγορούμε, ενοχοποιούμε, γελοιοποιούμε, ερμηνεύουμε ή αλλάζουμε θέμα το μόνο που καταφέρνουμε είναι να εμποδίζουμε την επικοινωνία και να τραυματίζουμε
την αγάπη.
Είναι λογικό να εκφράζουμε το θυμό μας με αποφασιστικότητα και τόλμη γιατί
αν τον καταπιέζουμε μπορεί να μας δημιουργήσει συμπτώματα όπως κατάθλιψη, υπέρταση ή έντονο πόνο στο στομάχι και το έντερο ακόμα και σοβαρές καρδιακές βλάβες.
Ας προσπαθήσουμε όμως να ερμηνεύσουμε διαφορετικά την προκλητική συμπεριφορά που κινητοποίησε το θυμό μέσα μας.
Συνήθως τα πράγματα δεν είναι τόσο καταστροφικά όσο μας φαίνονται με μια πρώτη ματιά.
Αν όμως συνεχίζει να είναι προκλητική η συμπεριφορά του συντρόφου μας και αν συνεχίζει να μας μειώνει με τις επιλογές του, τότε είναι προτιμότερο να «φωτογραφίσουμε με ουδετερότητα» την πραγματικότητα και να λέμε στον εαυτό μας οτι “είναι φυσικό να μη νιώθουμε και τόσο καλά
αντιμετωπίζοντας αυτή την κατάσταση αλλά όσο περισσότερο διατηρούμε την ψυχραιμία μας, τόσο καλύτερα θα τα καταφέρουμε να μείνουμε στο ύψος μας”.
Ας διατηρήσουμε λοιπόν τη συναισθηματική μας ισορροπία παραμένοντας αληθινοί ως προς τις αρχές και αξίες μας παρ ότι η πίεση για να καταφέρουμε να έχουμε συναισθηματική ισορροπία μας κάνει να κλαίμε πολύ ή να κλεινόμαστε στον εαυτό μας προσωρινά ή ακόμη και να θέλουμε λίγο διάστημα να μείνουμε μόνοι.
Οι αντιδράσεις μας και ο θετικός τρόπος σκέψης μας κάνουν να βλέπουμε σε κάθε σύγκρουση μια πολύτιμη ευκαιρία για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να γίνουμε καλύτεροι.
Ο θυμός του συντρόφου μας τις περισσότερες φορές κινεί τα νήματα δικών μας ψυχικών τραυμάτων.
Η ενόχληση που νιώθουμε είναι ένα καμπανάκι που μας ειδοποιεί ότι κάτι πρέπει να αλλάξουμε στον εαυτό μας.
«Αν ο άλλος θυμώνει μαζί μου αυτό δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι φταίω εγώ. Kατανοώ αυτό που λέει χωρίς να το αποδέχομαι».
Αυτό που λέει ο άλλος πάνω στο θυμό του δεν είναι αυτό που πραγματικά πιστεύει ή αισθάνεται. Το λέει για να μας πονέσει θεωρώντας ότι έτσι θα μας καταστήσει μέτοχο στον πόνο του. Δεν παίρνουμε τοις μετρητοίς τα λόγια του.
Πιστεύω πως η βίαιη έκφραση της οργής είναι μια απεγνωσμένη πράξη επικοινωνίας.
Αν είμαστε σίγουροι ότι αγαπάμε αληθινά τον σύντροφο μας, ας συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στον πόνο που κρύβεται πίσω από το θυμό του.
Μπορούμε, αν θέλουμε, να μπούμε στη διαδικασία να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το βαθύτερο μήνυμα που κρύβεται πίσω από τα λόγια του συντρόφου μας και να αναζητήσουμε τρόπο για να τον βοηθήσουμε.
Αυτός που θυμώνει ίσως αισθάνεται αδικημένος και παραμελημένος και χρειάζεται υποστήριξη και φροντίδα.
Είναι δύσκολο αλλά ας προσπαθήσουμε να επαναλαμβάνουμε μέσα μας θετικές φράσεις όπως: “Γνωρίζω πως κατά βάθος με αγαπά, αργότερα που θα μιλήσουμε θα μου ζητήσει συγνώμη”.
Βέβαια, όσο μπορούμε, να αποφεύγουμε να κάνουμε υποχωρήσεις σε βασικά ζητήματα που αφορούν στην ισορροπία της προσωπικής μας ζωής.
Αν αφήσουμε τον άλλο να μας πατήσει είναι αναπόφευκτο μετά να νιώθουμε οργισμένοι.
Προσπαθώντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση καλύπτουμε τα προβλήματα χωρίς να τα λύνουμε, πρέπει όταν δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς να αποδεχόμαστε τη σύγκρουση ως ένα ισχυρό κίνητρο για την βελτίωση της σχέσης με την προϋπόθεση ότι θα μεταμορφώσουμε τις ενοχλητικές διαφορές σε δημιουργική ανταλλαγή απόψεων, μέσα από την καθαρή και ειλικρινή συζήτηση, αναζητάμε δημιουργικές λύσεις που να ξεπερνούν τον καταπιεστικό συμβιβασμό δύο διαφορετικών απόψεων.
Η σύγκρουση δεν λύνεται όταν δικαιωθεί ο ένας από τους δύο συντρόφους αλλά όταν κυριαρχήσει η αγάπη.
Αυτό που δείχνει το πόσο ισορροπημένοι είμαστε μέσα μας, είναι όταν αποδεχόμαστε πως απλά περάσαμε μια δύσκολη φάση. 

Μια καλημέρα με κορμιά
που λικνίζονται στον αέρα

Alfabe.pps
Γυμνά σώματα διαγράφουν κύκλους, σχήματα… Μια απίθανη ομορφιά από χορευτικές φιγούρες που θα σας θυμίσουν… γράμματα της Αλφαβήτου. Δείτε αυτό το pps.

Επίμετρο

Γαλήνης χρόνος τραγουδάει τα’ αηδονάκι,

σαν σε κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου,

τα «ωσανά» ψάλλουν τα χείλη του κόσμου

για την ειρήνη επί γης με το χαμόγελό σου.

Κρυστάλλινες οι μέρες, κόμπος και θηλειά,

μαζί σου σαν μιλώ, ζω την οδοιπορία μου,

κελαριστές πηγές π’αχολογούν, ψυχή και πνεύμα,

δώρο του Θεού που αναρριπίζει την αυγή.

Λευτέρης Β. Τζόκας


«Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.
ΑΣΕ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ..»
Ανώνυμος
Μου το έστειλε με e-mail η καλή φίλη, γενική Γραμματέας του Συλλόγου γονέων στο 146 Δημοτικό και με δύο χρόνια εμπειρία δασκάλα στο γιό μου, Σοφία Μοσκοφίδου. Αξίζει να το δούμε με λίγη προσοχή:
ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΔΟΣ.
ΑΡΧΙΚΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΗΝ ΓΗ 90 ΧΡΟΝΩΝ.
ΜΕΤΑ ΖΕΙΣ ΣΕ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ, ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ, ΒΓΑΖΕΙΣ ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ ΩΣΠΟΥ ΓΙΝΕΣΑΙ 65 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΩΧΝΟΥΝ.
ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟ ΕΤΟΙΜΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, ΔΥΟ ΣΠΙΤΙΑ KAI 3 ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ
ΕΡΓΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΟΛΟΕΝΑ ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ, ΤΑ ΠΕΡΙΤΑ ΚΙΛΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ 25 ΣΟΥ ΑΦΟΤΟΥ ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ ΜΕ ΤΑΞΙΔΙΑ, ΨΩΝΙΑ, ΓΝΩΡΙΜIΕΣ, ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ.
ΤΟΤΕ ΞΕΚΙΝΑΣ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΤΟ ΡΙΧΝΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΡΤΥ, ΣΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ, ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΠΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ.
ΕΚΕΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΣΧΕΣΗ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.
ΜΕΤΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΑΙΔΙ, ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ, ΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΠΙΑ, ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΝΥΧΤΩΣΕΙ, ΚΑΝΕΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΙΑ ΕΥΘΥΝΕΣ.
ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΜΩΡΟ, ΟΛΟΙ ΣΕ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ, ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΑ. ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ…
ΕΧΕΙΣ ΠΕΙ ΠΙΑ ΑΡΚΕΤΑ…
ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ ΣΟΥ ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.
ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ ΜΕ ΕΝΑΝ ΟΡΓΑΣΜΟ…
ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ;

Μόνο δύο εφημερίδες επιμένουν για τη Siemens

Είναι να απορεί κανείς πόσο έντεχνα κατάφεραν και καταχώνιασαν στις Εσωτερικές τους σελίδες οι εφημερίδες το καυτό θέμα με τις μίζες της Siemens. Προέχει το εθνικιστικό θέμα της ονομασίας των Σκοπίων και η στάση που πρόκειται να κρατήσει η χώρα μας στους διεθνείς οργανισμούς. Τόσα χρόνια η ίδια ιστορία… Μα δε βαρέθηκαν πια; Ο κόσμος έχει σοβαρά προβλήματα για να ασχοληθούν, αντί να παίζουν με τέτοιες γελοιότητες. Έτσι κι αλλιώς, ούτε τσίπα, ούτε ντροπή υπάρχει στα ανώτατα επίπεδα. Ότι αντιστάσεις κρατάμε εμείς στην καθημερινή μας ζωή.

«Η αγάπη είναι μία προσωρινή τρέλα. Εκρήγνυται όπως το ηφαίστειο και μετά καταλαγιάζει. Και όταν καταλαγιάσει πρέπει να πάρεις μία απόφαση. Πρέπει να σκεφτείς αν οι ρίζες μας έχουν γίνει τόσο δεμένες που είναι ασύλληπτο πως κάποτε ζούσαμε χώρια. Γιατί αυτό είναι αγάπη. Η αγάπη δεν είναι παγερή, δεν είναι ο ενθουσιασμός, δεν είναι οι υποσχέσεις για αιώνιο πάθος. Είναι απλά η «αγάπη» που κάθε ένας από εμάς μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι την έχουμε.
Η αγάπη από μόνης της είναι αυτό που μένει όταν ο έρωτας έχει περάσει, και αυτό είναι μία τέχνη και ένα τυχαίο γεγονός. Πίστευα πως εσύ  κι εγώ, είχαμε ρίζες που μεγάλωναν από κάτω μας, και που όταν όλα τα φύλλα θα έπεφταν από τα κλαδιά μας, θα ανακαλύπταμε ότι ήμασταν ένα δέντρο και όχι δύο.»

Ένα pps με ηφαίστεια…
Etna.PPS
Αξίζει να το δείτε αυτό pps με εκπληκτικές εικόνες από ενεργά ηφαίστεια

Ο μητροπολίτης Θηβών
εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος

Ο κ. Ιερώνυμος είναι ο νέος Αρχιεπισκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Η εκλογή έγινε στη δεύτερη ψηφοφορία. Ο μέχρι σήμερα μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας έλαβε στο β’ γύρο 45 ψήφους. Ο μητροπολίτης Σπάρτης κ. Ευστάθιος έλαβε 27 ψήφους, ενώ στην κάλπη βρέθηκαν και δύο λευκά.

Λίγο μετά τις 11.30 το πρωί έγινε γνωστό ότι η πρώτη ψηφοφορία απέβη άκαρπη με τον μητροπολίτη Θηβών κ. Ιερώνυμο να προηγείται με 33 ψήφους έναντι 26 για τον μητροπολίτη Σπάρτης.

Τέσσερις μητροπολίτες διεκδίκησαν τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Πρόκειται για τους μητροπολίτες Θηβών κ. Ιερώνυμο, Σπάρτης κ. Ευστάθιο, Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο και Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμο.

Ποιος είναι ο Θηβών;

Ο μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Ιερώνυμος (κατά κόσμον Ιωάννης Λιάπης), γεννήθηκε το 1938 στα Οινόφυτα Βοιωτίας.

Eίναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Αρχαιολογίας) και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών . Μετέβη για μεταπτυχιακές σπουδές στο Γκρατζ Αυστρίας και στο Ρέγκενσμπουργκ και το Μόναχο της Γερμανίας .

Χειροτονήθηκε το 1967 διάκονος και πρεσβύτερος. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ.Θηβών και Λεβαδείας (1967-1978) και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου (1978-1981).

Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης το 1981. Διεκδίκησε το 1998 τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, όταν εξελέγη ο μακαριστός Χριστόδουλος.

Τάχθηκε κατά των κινητοποιήσεων για τις ταυτότητες το 2001, ενώ διαφορετική στάση σε σύγκριση με την πλειονότητα των μητροπολιτών κράτησε στα τέλη του 2006 και στις αρχές του 2007 όταν παρ’ ολίγον να επαναληφθεί σύγκρουση Φαναρίου- Ελλαδικής Εκκλησίας για την Εκκλησιαστική Δικαιοσύνη.

Εδώ και μερικά χρόνια ασχολείται με τη συγγραφή. Το 2005 εξέδωσε τον πρώτο τόμο της σειράς «Χριστιανική Βοιωτία» που αναφέρεται στην εμφάνιση του χριστιανισμού στη Βοιωτία. Ετοιμάζει άλλους δύο τόμους.

Τα στοιχεία είναι από το  Newsroom ΔΟΛ

Αύριο Παρασκευή συζητούμε για το Ασφαλιστικό
 
Η Δύναμη στα χέρια σου με ένα απλό κλικ

Σας εξαπάτησαν μαυρίστε τους. Στηλιτεύστε όλους αυτούς που σας εξαπάτησαν ή τουλάχιστον προσπάθησαν να το κάνουν. Δημοσιεύστε την εμπειρία σας με ονόματα αυτών που προσπάθησαν να σας εξαπατήσουν, έτσι ώστε να τους αποφύγουν οι υπόλοιποι και να δημιουργήσουμε ένα εμπάργκο αγοράς και όχι μόνο.

 

Πέμπτη πρωί, ώρα 10.15, ο γυάλινος δρομέας έξω από το Χίλτον. Μόλις έχει σκάσει μύτη λίγος ήλιος. Το βράδυ ο καιρός θα έχει ραγδαία επιδείνωση…

Για να προσέχουμε περισσότερο…

Το e-mail που ακολουθεί μου το έστειλε ο φίλος Θανάσης Καρδάρας και καλό είναι, εμάς τους γονείς να μας προβληματίσει λίγο σε σχέση με τα παιδιά μας:

Την Κυριακή που μας πέρασε, στο Kidom του Allou Fun Park …

Κάποια κοπέλα εκεί , έχασε το γιο της γιο προς στιγμήν… Αμέσως και προς τιμήν της διοίκησης του πάρκου οι πόρτες κλείδωσαν και ξεκίνησε η αναζήτηση του πιτσιρικά.. Μετά από λίγη ώρα βρέθηκε στις τουαλέτες, αναισθητοποιημένος , ξυρισμένος και φορώντας σκουφί , έτοιμος για “δρόμο” δηλαδή…

Μέσω ανθρώπου, που εργάζεται στο διοικητικό κομμάτι του πάρκου, μαθεύτηκε ότι η εταιρεία πλήρωσε πολλά για να μη μαθευτεί το περιστατικό, το οποίο με κάνει αν μη τι άλλο σκεπτικό για το πόσα ακόμη έχουν καλυφθεί (όχι απαραίτητα στο Allou) …

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ …

Ατάκες που θα μείνουν στην ιστορία…
* «Η σκανδιναβία είναι μια πράξη που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει» (Από γυμνάσιο της Λάρνακας Κύπρου)
* «Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα» ( Απο γυμνάσιο της Αθήνας, 1992 )
* «Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά»
* «Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικόν, μισός γυναίκα και μισός άλλο πράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του. ” (Από γυμνάσιο της Θεσπρωτίας, 1991)
* «Το φοβερότερο όπλο των αρχαίων Αράβων ήταν ο Ευνούχος»
* «Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη της Αλεξάνδρειας»
* «Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες γι’ αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια»
* «Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ» (Από διαγώνισμα στην Ιστορία, γυμνάσιο της Κορινθίας, 1989)
* «Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό»
* «Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης» (Από διαγώνισμα Β’ τάξης γυμνασίου της Λαμίας, 1969)
* «Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος του Νορέγιεφ»
* «Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα Χερουφίμια και τα Σεραφίμια». (Από διαγώνισμα στα θρησκευτικά, γυμνάσιο της Κορίνθου, 1990)
* «Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι».
* «Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε» (Από γυμνάσιο της Καλαμάτας, 1991)
* «Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι»
* «Η βαρύτητα είναι πιο δυνατή το Φθινόπωρο. Τότε βλέπουμε τα μήλα να πέφτουν ομαδικά»
* «Το παιδί που οι γονείς του είναι από την Ύδρα, λέγεται Υδρογόνο»
* «Το νερό ανακατεύεται με όλα τα υγρά, εκτός από το αίμα. Υπάρχει και παροιμία γι’ αυτό»

Αθανασία
Πάμφωτα πρωινά θρόοι φυλλωσιών
τριγμοί του ξύλου με αφήσατε
να επιστρέψω. Γεμάτος ηλικία και τραύματα
κοντά στην αποσάθρωση αλλά τόσο βρέφος.
Με αφήσατε να επιστρέψω χαλαρά
λιβάδια του απογεύματος
πέτρες μετά τον κοχλασμό άνθη ύπεροι
λοφογραμμές πολλόμενες σαν ψέμα.
Α δε χωράει εδώ βιαιότητα
Περισσότερο αφαιρείς παράπροσθέτεις
Όλα οδηγούν γλυκά στο αποκάρωμα
Απλόχερα που ανταποδίδει η φύση.
Παραλογίζομαι δίπλα στους κατιφέδες
ένα άγνωστο μυρμήγκιασμα φωτός
μυρίζω ξαφνικά αθανασία!
Γιάννης Τζανετάκης

Όχι κι έτσι
ρε γαμώτο…

Μπορεί στη διάρκεια της θητείας της στο υπουργείο Παιδείας να ήρθαμε πολλές φορές σε σύγκρουση με τις πολιτικές που άσκησε, αλλά ούτε στο χειρότερο εχθρό μας δεν θα θέλαμε να συμβεί αυτό. Είναι δυνατόν στα 2008, να μην υπάρχει άλλος τρόπος να σώσουν το πόδι της Μαριέττας Γιαννάκου και να χρειαστεί να της το κόψουν; Πόσο σκληρή μπορεί να είναι καμιά φορά η ζωή;

Καμιά φορά απαιτείται πολύ μεγαλύτερη δύναμη για να πει κανείς αντίο, από όση χρειάζεται για να καλωσορίσει.
Θέλει μεγαλύτερο σθένος για να φύγει κανείς, από όσο για να μείνει, να πάρει μαζί τις όμορφες στιγμές, κλεισμένες στο πιο απόκρυφο συρτάρι του μυαλού και της καρδιάς του και να φύγει με το κεφάλι ψηλά, με μια γλυκιά, αξιοπρεπή μελαγχολία, αλλά χωρίς πίκρα.
Δεν έχει υμνηθεί λίγο ο Έρωτας από τους καλλιτέχνες και τους φιλοσόφους, δεν αμφιβάλει κανείς για την αξία του όταν, από την εποχή των Ορφικών κιόλας θεωρήθηκε ως η ύψιστη θεότητα, όμως δίπλα σε αυτόν και ίσως και ανώτερή του να είναι η Αξιοπρέπεια που όλοι μας δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως έχουμε, έστω και πολύ βαθιά μέσα μας.
Η Αξιοπρέπεια είναι που μας κάνει πολλές φορές να παίρνουμε τον δυσκολότερο δρόμο, το δρόμο της αποχώρησης.
Όταν αυτό συμβεί, όταν νιώθουμε ότι ο Έρωτας μας προκαλεί μια εσωτερική σύγκρουση χωρίς αντίκρισμα, όταν μας εμποδίζει να εξελιχθούμε, τότε πρέπει να έχουμε το θάρρος και τη δύναμη να φύγουμε.
Γιατί, μιας και ο Έρωτας είναι κατά βάση μια μυσταγωγία, ο μύστης πάντοτε πρέπει να φεύγει μακριά από τον κόσμο.
Και μύστης δεν είναι εκείνος που μαθαίνει, αλλά εκείνος που παθαίνει.
Η φυγή κάποιες φορές αποτελεί πράξη σεβασμού απέναντι στον Έρωτα και όχι πράξη δειλίας.
Αποτελεί την ύστατη προσπάθεια να μην εκφυλιστεί ο Έρωτας, να μην υποβιβαστεί σε μια στείρα εμπορική συναλλαγή, σε ένα «τι σου δίνω τι μου δίνεις».
Ο πραγματικός Έρωτας δεν έχει φύλο, γιατί συμβαίνει σε όλα τα φύλα με οποιονδήποτε συνδυασμό, είναι τυφλός αλλά και κουφός συνάμα.
Ο Έρωτας δεν χρειάζεται ούτε να βλέπει ούτε να ακούει, περισσότερο χρειάζεται να μυρίζει και να αγγίζει αλλά ακόμα και τις δύο αυτές αισθήσεις δεν τις έχει απόλυτη ανάγκη, καθώς λειτουργεί κατ’ εξοχήν με τη φαντασία, τόσο με τη δημιουργική όσο και με τη στείρα της μορφή.
Μπορεί ο ερωτικός σύντροφός να απουσιάζει υλικά, ωστόσο υπάρχει στη φαντασία και τη σκέψη στο διηνεκές.
Δυστυχώς βέβαια, ελάχιστοι είναι οι μυημένοι.
Κανείς δεν μπορεί να λειτουργήσει με αυτό τον τρόπο.
Πάντοτε ο εραστής θα έχει την ανάγκη της υλικής παρουσίας του ερωτικού συντρόφου, όπως πολύ όμορφα παρουσιάζει ο Πλάτωνας στο “Φαίδρο” και πάντοτε η απουσία του θα συνοδεύεται από απερίγραπτο πόνο, φυσικό και ψυχικό.
Ωστόσο, το ίδιο ισχυρός είναι και ο πόνος του αποχωρισμού του ανθρώπου από τον ίδιο του τον εαυτό, όπως συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί σε όλους εκείνους που, παρεξηγώντας την έννοια του Έρωτα, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να πλησιάσουν ψυχικά κάποιον άνθρωπο, απομακρύνονται από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Γίνονται ξένοι με το Είναι τους, εχθροί προς τον ίδιο τους τον εαυτό, που μπορεί να είναι ο καλύτερος φίλος αλλά και ο πιο αδυσώπητος εχθρός.
Αλλοτρίωση θα το ονόμαζαν κάποιοι αυτό το φαινόμενο, για μένα όμως αυτή είναι η πραγματική, η ουσιαστική έννοια του όρου “Μοναξιά”.
Εάν αυτό συμβεί, τότε ο μοναδικός δρόμος είναι το αντίο, η απομόνωση, σε μια προσπάθεια να βρει κανείς τον εαυτό του, όπως λέει ο κόσμος.
Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος όχι μόνο για να βρει το δικό του εαυτό αλλά και για να επιτρέψει στον άλλο να βρει το ίδιο πράγμα και αυτό το τελευταίο απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη δύναμη εκ μέρους εκείνου που φεύγει.
Με αυτό τον τρόπο τον πραγματικό Έρωτα η απόσταση δεν τον σβήνει ποτέ.

Να περάσει!
Να περάσει, να περάσει
η κοπέλα με τα κίτρινα,
η κοπέλα με την υπόθεση της αγάπης.

Να περάσει το πνεύμα της!

Είναι ο ψίθυρος αυτός στα φυλλώματα,
είναι αυτός ο αγέρας που μου χαϊδεύει το μέτωπο,
είναι αυτός ο καπνός που με τυφλώνει;

Κάποιος με πειράζει,
κάποιος μου αντιστέκεται
και θα με τρελάνει.

Εδώ δεν έχει δε γίνεται
δεν έχει σήμερα και αύριο
η πέρα οπτασία εδώ να έρθει.

Να περάσει το σώμα της!
Α. Βουγιούκας

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ…
Ήταν τρία ποντίκια και λέγανε πόσο τολμηρά ήταν:
- Εγώ, λέει το πρώτο, πίνω ένα σφηνάκι ποντικοφάρμακο κάθε πρωί για να έρθω στα ίσα μου.
- Εγώ, λέει το δεύτερο, όταν θέλω να γυμναστώ χρησιμοποιώ την ποντικοπαγίδα για να κάνω κάμψεις.
- Εγώ, λέει το τρίτο, βαρέθηκα και εσάς και τις τερατολογίες σας. Πάω να γαμήσω την γάτα!


Η εμπειρία ενός συνδρομητή της Forthnet
Η παρακάτω επιστολή είναι αυθεντική και στάλθηκε για δημοσίευση στην εφημερίδα «Καθημερινή»:
Παίρνω την πρωτοβουλία να σας στείλω αυτή την επιστολή λόγω της επικαιρότητας του θέματος. Πολλοί από τους συμπατριώτες μας με τις προσφορές των εταιρειών τηλεφωνίας αλλάζουν πάροχο. Έτσι λοιπόν και εμείς αποφασίσαμε να αλλάξουμε πάροχο διαλέγοντας την εταιρεία Forthnet. Στείλαμε την αίτησή μας και μετά από ένα περίπου μήνα μας ειδοποίησαν ότι στις 21 Ιανουαρίου θα μας συνδέσουν το τηλέφωνο. Αντ’ αυτού διακόπηκε η τηλεφωνική μας γραμμή και έκτοτε (εδώ και 9 ημέρες) παραμένουμε χωρίς τηλέφωνο. Δεν θα ήθελα να γίνω κουραστικός εξιστορώντας σας τις αλλεπάλληλες επικοινωνίες που είχαμε έκτοτε με την Forthnet παρόλο που θα ήταν διασκεδαστικό (για κάποιον που δεν εμπλέκεται στα γεγονότα). Αυτήν λοιπόν την ανικανότητα των ιδιωτικών παρόχων εκμεταλλεύεται ο ΟΤΕ για να χρεώνει τόσο τις υπηρεσίες του. Ο κακομοίρης (με όλη την αρνητική έννοια της λέξης) Έλληνας δεν έχει επιλογές. Ο ρόλος του κράτους και των οργανώσεων καταναλωτών είναι να διασφαλίσει αυτές τις επιλογές. Πώς ; Ένας απλός τρόπος είναι διαδίδοντας την πληροφορία για την αξιοπιστία των εταιρειών τηλεφωνίας (π.χ. πόσα παράπονα έχουν αναφερθεί, πού μπορεί να απευθυνθεί κάποιος πολίτης για να αναφέρει τα παράπονά του κλπ) ώστε ένας πολίτης που βρίσκεται στο δίλημμα επιλογής παρόχου να διαθέτει αυτές τις πληροφορίες. Εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι στην ιστοσελίδα του ΙΝΚΑ υπάρχει αυτή η πληροφορία. Πόσοι άραγε από τους συμπολίτες μας το ξέρουν; Πόσοι άραγε από τους συμπολίτες μας είναι γνώστες της χρήσης υπολογιστή και πόσοι έχουν πρόσβαση στο διαδύκτιο; Εδώ λοιπόν είναι η ευθύνη των ΜΜΕ.
Δρ. Μιλτιάδης Χισκάκης
Τσουδερού 6 Άλιμος
Τηλ. εργασίας: 210-5294022

Για χάρη του κατεβήκαμε στο χωριό. Αυτός ο Άρης είναι που ξετρέλανε τον Λαμπρούκο…

Όαση η συνέντευξη του Ν. Δήμου στα «ΝΕΑ»

Διάβασα στα «ΝΕΑ» μια εξαιρετική συνέντευξη του Νίκου Δήμου στον Στ. Θεοδωράκη. Στα 73 του ένας ιδιαίτερα παραγωγικός άνθρωπος που ασχολήθηκε με την τεχνολογία και τη λογοτεχνία μιλάει για όλα. Και είναι αληθινή απόλαυση να τον παρακολουθείς στο ταξίδι μέσα από το γραφτό λόγο του. Φωτογραφίζεται μπροστά σε ένα αρχαιολογικό κομπιούτερ του 1983, όπως λέει στη λεζάντα, τότε που οι υπολογιστές ήταν πανάκριβοι και για λίγους, πολύ άσχημοι στο ντιζάιν τους και ήθελαν ανθρώπους που είχαν σπουδάσει τη γλώσσα DOS για να τα δουλε΄δουν σε μια νηπιακή μορφή. Υπόδειγμα γραψίματος ο Ν. Δήμου. Να ρουφάς την κάθε του λέξη, σαν γάργαρο κελαριστό νερό…

Σε σένα είναι αφιερωμένο το κείμενο αυτό. Σε σένα που δεν θα πω το όνομά σου ούτε και ποιός είσαι και δεν θα σε φέρω σε δύσκολη θέση.
Δεν είναι ερωτική εξομολόγηση, όσο και αν κάπως έτσι μοιάζει. Δεν θέλω να το ονομάσω κατάθεση ψυχής, γιατί μια τόσο χιλιοειπωμένη φράση χάνει την αξία της.
Θέλω απλά, μέσα από τον αδύναμο και ταπεινό λόγο μου να σου εκφράσω όλα αυτά που θα έπρεπε κανονικά να σου εξέφραζα μπροστά σου αλλά είναι οι προτεραιότητες σου και η απόσταση που έχεις βάλει μεταξύ μας και όχι η δειλία που με εμποδίζει.
Θα καταλάβεις ότι για σένα γράφτηκε αυτό και δεν θέλω ούτε να συμφωνήσεις ούτε και σε πιέζω να νιώσεις το ίδιο με όλα αυτά που εδώ και χρόνια νιώθω εγώ.
Γιατί ξαφνικά σε γνώρισα, δεσμευμένο από το λόγο που είχες δώσει κάπου αλλού και είχες πλήρη επίγνωση του ότι, για το δικό μου σύστημα αξιών, κάτι τέτοιο ήταν απαράδεκτο. Πόσο εύκολα διαλύθηκε όμως μέσα μου αυτό, όταν από κοντά βρεθήκαμε… πόσο ελεύθερη ένιωσα από λόγους και υποσχέσεις, όταν άκουσα εκείνη τη μουσική να βγαίνει από το κασετόφωνο σου «Ο τελευταίος των Μοϊκανών» ήταν, αλλά κοντά στη μουσική ήταν και η δική σου τρυφερή φωνή και παραδίπλα η μοναξιά μου που διαλύθηκε σε έναν αέρα από νότες.
Περιττές ήταν όλες οι αισθήσεις, μόνο η ακοή χρειαζόταν, καθώς εκμηδενιζόμουν σε ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο, μέσα στο ημίφως του δωματίου με τις ζωντανές σκιές που κοιτούσα επάνω από τον ώμο σου και σε γέμιζα απορία.
Δεν θέλω τίποτα από εσένα. Σου τα γράφω αυτά γιατί αξίζεις να σου τα γράψω. Θέλω απλά να μου επιτρέψεις να χαίρομαι με τη χαρά σου και να λυπάμαι με τη λύπη σου.
Να μου επιτρέψεις να αγωνιώ για σένα, να σε καμαρώνω, να σε νοιάζομαι χωρίς να θέλω τίποτε παραπάνω από αυτά που εσύ αποφάσισες να μου δώσεις, πολύ περισσότερο, χωρίς να θέλω να σε δεσμεύσω στο οτιδήποτε, όμως μην μου ζητάς πίσω αυτά που μου έδωσες, είναι βαθιά στην καρδιά μου φυλαγμένα και κάθε φορά που μου ζητάς να στα δώσω πίσω νιώθω εξευτελισμό και ταπείνωση.
Εγώ θα είμαι εδώ, στη ζωή που διαλέξαμε μαζί να ζήσω, μακριά από όσα μου προσφέρθηκαν. Είμαι εδώ και περιμένω… Λοιπόν;

Χιόνισε στα γύρω βουνά της Αθήνας

Το γνωστό βενζινάδικο στην πλ. Βάθης. Το θερμόμετρο δείχνει 5C.

Ο Υμηττός χιονισμένος στο βάθος. Το κρύο τσουχτερό στην Αθήνα.

Βγήκα να πάω στον ΕΔΟΕΑΠ σε κλεισμένο ραντεβού με την ενδοκρινολόγο. Χιονισμένα τα αυτοκίνητα που έρχονται από τα βόρεια προάστια της Αθήνας. Να που η ΕΜΥ, όσο κι αν χθες φαινόταν απίθανο πέτυχε στις προβλέψεις της. Στο μεταξύ ένας οργασμός ανακοινώσεων έδωσε χρώμα στην ΠΕΤ ΟΤΕ και συνεχίζει την χθεσινή Εκτελεστικής Επιτροπή. Μέχρι και δελτίο Τύπο για το φευγιό του Χριστόδουλο βγάλαμε… Και σήμερα συνεδριάζει το Δ.Σ. της ΠΕΤ ΟΤΕ. Ποιος έχει αντοχές να τους ακούει….

Εύφημος
Εύανδρο μου αρχιπέλαγος
με τις εύκολπές σου θάλασσες
μες του κόσμου
το υγρό πεντάγραμμο
είσαι το κλειδί,
με το λαγούτο,
το τουμπερλέκι σου,
με το θιαμπόνι,
με το τουμπί σου
-δοξάρι με γερακοκούδουνα-
με αχλαδόσχημη λύρα
φλογέρα, βιολόλυρα
κι ασκομαντούρα.
Εξάμετρο ελληνικό και καλαματιανό
Δεμένο μ’ αρμονία,
μαζί μ’ ένα διπλό αυλό
και εφτάχορδη μια λύρα.
Φρίντα Μιραμπίτα

Διεθνές συνέδριο της ΓΣΕΕ

Με την ευκαιρία συμπλήρωσης 90 χρόνων ζωής και δράσης της ΓΣΕΕ  ξεκίνησε το Διεθνές Συνέδριο  της Συνομοσπονδίας με θέμα: «Φτώχεια, εκπαίδευση και Κοινωνικές Ανισότητες στην εποχή της παγκοσμιοποίησης».

Στην έναρξη του συνεδρίου που έγινε στην παλιά Βουλή, παρέστησαν και απηύθυναν χαιρετισμό :

• 1. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Γιώργος Παπανδρέου
• 2. Ο Γενικός Γραμματέας Ενηλίκων και Δια Βίου Μάθησης του ΥΠΕΘΟ, κ. Κων/νος Τσαμαδιάς
• 3. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, Βουλευτής της ΝΔ κ. Παναγιώτης Μελάς
• 4. Ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Γιάννης Δραγασάκης
• 5. Ο Εκπρόσωπος της Κ. Επιτροπής του ΚΚΕ, κ. Γιώργος Σκαδιώτης

Στην εισαγωγική του ομιλία ο πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής του ΚΑΝΕΠ, καθηγητής κ. Νίκος Μουζέλης μίλησε για τις τρεις θεματικές ενότητες του Συνεδρίου:
α) φτώχεια, μετανάστευση και εκπαιδευτικές ανισότητες,

β) εκπαίδευση και δια βίου μάθηση και

γ) κεφάλαιο, εργασία και κράτος στην παγκοσμιοποίηση.

Επέμεινε στην πρωτοφανή διεθνή κινητικότητα του κεφαλαίου και την ανισορροπία μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας που αυτή επιφέρει.

Η ανισορροπία αυτή δημιουργεί τεράστιες ανισότητες. Η ΓΣΕΕ παρεμβαίνει στο χώρο της παιδείας, ως πολιτική δύναμη που αντιπροσωπεύει τους εργαζόμενους δηλαδή την πλειοψηφία των νοικοκυριών της χώρας. Για τον λόγω αυτό η ΓΣΕΕ έχει δικαίωμα και καθήκον να παρεμβαίνει στα εκπαιδευτικά πράγματα.

Κεντρική ομιλία στο Συνέδριο έκανε ο  Καθηγητής κ. Richard Hyman. Αναφέρθηκε στα διαφορετικά είδη οργάνωσης των συνδικάτων και εξήγησε ότι τα συνδικάτα αντιμετωπίζουν απειλητικές συνθήκες λόγω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Παρουσίασε τον προβληματισμό σχετικά με τον αν το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο αποτελεί εναλλακτική λύση προς την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και ειδικά προς τον «ευρω-φιλελευθερισμό».

Αυτή είναι η κυρίαρχη ιδεολογική τάση στα ευρωπαϊκά κοινοτικά όργανα, μπορεί ωστόσο να εξισορροπηθεί από την δραστηριοποίηση των συνδικάτων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Τα συνδικάτα είναι καιρός να οργανώσουν την επίθεση τους, αντιμετωπίζοντας την ενωμένη Ευρώπη, όχι μόνο ως απειλή αλλά και ως ευκαιρία για να  αξιοποιήσουν τα κοινά αιτήματα και να διαμορφώσουν  κοινό πρόγραμμα δράσης.

Σημ. Οι εργασίες του Συνεδρίου συνεχίζονται στο ξενοδοχείο IMBERIAL.

Συνεχίζει να συνωστίζεται ο κόσμος που θέλει να δώσει τον τελευταίο ασπασμό στον Χριστόδουλο, σε ατέλειωτες ουρές, παρά το κρύο και τη βροχή. Αυρίο το πρωί στις 10 η εξόδιος ακολουθία…

 Αλλο ένα
έργο ζωγραφικής
της δικής μας Πόπης…

Είχαμε υποσχεθεί κι άλλα έργα της Πόπης μας. Που αποφάσισε να ασχοληθεί, στον ελεύθερο χρόνο της με τη ζωγραφική. Σεμνά και ταπεινά, όπως αρμόζει στους πραγματικούς καλλιτέχνες.
Της βγήκε έτσι ξαφνικά αλλά πολύ όμορφα. Χωρίς να έχει σπουδάσει, είπε ότι άξιζε τον κόπο, το χρωστούσε στον εαυτό της να περνάει λίγο από τον ελεύθερο χρόνο της, ζωγραφίζοντας.
Πειραματικά την αρχή… Με αντιγραφές… Αλλά με μια ιδιαίτερη γραμμή από την αρχή στα έργα της.

Της είπαμε πως έπρεπε να δοκιμάσει να κάνει και πρωτότυπα έργα. Αρνήθηκε. Δεν νοιώθει, λέει, ακόμη έτοιμη. Οι φίλοι της, την πείσαμε ότι έπρεπε να βάζει και την υπογραφή στα έργα της. Συμβαίνει και στους καθώς πρέπει ζωγράφους αυτό. Σ’ αυτό μας άκουσε… 

«Μα, εγώ, ζωγραφίζω για το κέφι μου» λέει. Και λοιπόν; Ποιος είπε πως αυτό αξίζει να το κάνει κανείς, μόνο επαγγελματικά;

Υπάρχουν μέσα στην ψυχή μας πράγματα που ψάχνουν να βρουν μια διέξοδο, να εκφραστούν…
Τα όνειρά μας θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν μακριά… Να γαληνέψουν κι άλλες ανθρώπινες ψυχές, να μαλακώσουν σκληρά συναισθήματα…

Συνέχισε Ποπίτσα. Όμορφο δρόμο διάλεξες…

Να, εδώ, μια γυναίκα με ακουαρέλα και λαδοπαστέλ.

Τι συμβαίνει ακριβώς όταν είσαι μόνος; Και πόσο χειρότερο είναι, στ’αλήθεια, να είσαι, από το να αισθάνεσαι μόνος;

Τα ρολά ούτως ή άλλως κατεβασμένα είναι. Είμαι μόνη, στο σπίτι. Έχω τα απαραίτητα φώτα αναμμένα. Πέντε κεριά όλα κι όλα, δηλαδή. Ένα ποτήρι του κρασιού γεμάτο και μουσική να απασχολεί το υποσυνείδητό μου.

Ρουφάω σε ρυθμό τεσσάρων τετάρτων, τις αναμνήσεις μας. Φορώντας ένα καλοκαιρινό ριχτό άνετο αλλά κοντό φόρεμα και κόβω βόλτες με το ρυθμό.

Είμαι μόνη!. Απλώς αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν ήσουν εδώ κι αν ήμασταν μαζί. Τώρα.

Χτες ήμασταν μαζί κι από ένα σημείο κι έπειτα, νόμιζα ότι περπατούσαμε απλώς δίπλα - δίπλα, ο ένας στον άλλο. Χωρίς να σε ακουμπήσω ή να με κοιτάξεις καν, πορευόμασταν παραλλήλως. Όπως θα μπορούσε να είχε συμβεί, αν δεν είχαμε γνωριστεί.. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να μένουμε πολύ κοντά ή να συχνάζουμε στους ίδιους χώρους, να έχουμε κοινούς φίλους ή να έχουμε μπει στο ίδιο κατάστημα την ίδια ώρα. Κι όμως να μην κοιταχτούμε ποτέ…

Δε σε τρομάζει αυτό;

Το ότι μας ένωσε η μοίρα;

Αν για κάποιο λόγο δε σε πρόσεχα και δε με πρόσεχες, τότε που έγινε αυτό, ουδέποτε άλλοτε θα είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε, να δοκιμαστούμε, να γευτούμε ο ένας τον άλλο!

Οπότε;

Είμαστε τυχεροί ή… όχι; Η σχέση μας θα συνέβαινε ούτως ή άλλως ή συνέβη απλώς;

Πρέπει και είναι γραφτό μας να είμαστε μαζί;

Εσύ κι εγώ, είμαστε ο ένας για τον άλλον; ή ένα βήμα πριν την επόμενη, σημαδιακή σχέση;

Σήμερα νιώθω έντονα ότι κάτι έχασα. Κάτι άφησα να φύγει. Με κάτι κουράστηκα και παραιτήθηκα.

Σήμερα ζωγράφισα όλα όσα θέλω να κάνω από αγάπη για σένα Τα έφερα στη μέρα μου, στο φως. τα έντυσα με λευκά χρώματα και τα άφησα να μπουν στο χρόνο μου.

Σήμερα η καρδιά μου νιώθει την απόσταση που της βάζει η ανασφάλεια σου και τα θιγμένα μου συναισθήματα προσπαθούν να καθοδηγήσουν τις σκέψεις μου. Να! Κοίτα! Τόσες προσπάθειες και τόσα όνειρα, έγιναν ξαφνικά χάρτινα καραβάκια και βουλιάζουν στην λίμνη του φόβου..

Σου ‘χει τύχει να παίξεις με το χρόνο της καρδιάς;

Τι είναι τούτο;

Νομίζω πως η καρδιά μου, η καρδιά σου, έχει μέγεθος, βάθος, μια ραμμένη τσέπη που χωρά χρόνο.

Όταν με στολίζεις με ευτυχία, ο χρόνος της καρδιάς διογκώνεται.

Κι όταν μου κλέβεις το δικαίωμα να είμαι καλά, τρυπάς με λεξούλες την υφασμάτινη τσέπη.

Κι η άμμος από κλεψύδρα κυλά και λιγοστεύει.

Ε, σήμερα έφερες τελεσίγραφο στο χρόνο μου.

Έφερες θεατές και εξέδρα.

Μοίρασες πασατέμπο και μαλλί της γριάς.

Και κάθισες στη σκηνή πρωταγωνιστής και όλο το έργο δικό σου, δική σου η αρχή δικό σου και το τέλος, έτσι όπως βλέπω την πλοκή του έργου, με ψάχνω μαριονέτα κομμένη από κάθε νήμα να παίζω στην δική σου παράσταση τον ακροβάτη.

Μου φόρεσες όλα τα υφάσματα του χρόνου

Μ’ άφησες και δε με κράτησες.

Ο χρόνος λιγοστεύει και η μόνη λέξη που προλαβαίνω να ζωγραφίσω είναι Σ’ ΑΓΑΠΩ!

Αλλη μια φωτογραφία με τον Λάμπρο στη κυριακάτικη έξοδό μας στο παρκάκι της Πετρούπολης…

Mεγάλες αλήθειες για τη ζωή
Happinessisatrip.pps
Μου το έστειλε η κόρη μου η Ειρήνη αυτό το αρχείο pps που αποτυπώνει μεγάλες αλήθειες της ζωής. Μην το προσπεράσετε γρήγορα. Αφιερώστε λίγο χρόνο και… ρουφίξτε την κάθε λέξη του. Αξίζει. Πιστέψτε με…

Της γερακίνας γιος
Μα εγώ δεν ζω γονατιστός

είμαι της γερακίνας γιος.
Τι κι αν μ’ανοίγουνε πληγές,
εγώ αντέχω τις φωτιές.
Μάνα, μη λυπάσαι, μάνα μη με κλαις!

Ούτε στρώμα να πλαγιάσω,
ούτε φως για να διαβάσω
το γλυκό σου γράμμα, ωχ! μανούλα μου!
Καλοκαίρι κι είναι κρύο,
ένα μέτρο επί δύο
είναι το κελί μου, ωχ! μανούλα μου!

Ένα ρούχο ματωμένο
στρώνω για να ξαποσταίνω
στο υγρό τσιμέντο, ωχ! μανούλα μου!
Στο κελί το διπλανό μου
φέραν κάποιον αδερφό μου.
Πόσο θα τραβήξει, ωχ! μανούλα μου!
Βασίλης Τσιτσάνης

 

Μαθήματα δημοσιογραφίας από
τον Λέοντα Καραπαναγιώτη των “ΝΕΩΝ”

ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟ

ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ δεν μπορεί να είναι οι πρωταγωνιστές των γεγονότων, δεν μπορεί να είναι τα πρόσωπα-κλειδιά στις εξελίξεις και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι μέρος του προβλήματος. Δεν είναι η δουλειά τους να δημιουργούν τα γεγονότα, αλλά να καταγράφουν τα γεγονότα. Όταν τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά, με τους δημοσιογράφους να στρέφουν πάνω τους τους προβολείς, να επιτίθενται, να καταγγέλλουν, να εξηγούν και να απολογούνται, τότε έχει χάσει η δημοσιογραφία, που αυτό σημαίνει ότι έχει χάσει η κοινωνία. Ποιος έχει κερδίσει; Η πολιτική εξουσία που βρίσκει δρόμο διαφυγής καθώς με ευκολία μπορεί να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των ΜΜΕ και να υποδείξει ως φαύλους, παραμυθάδες και αργυρώνητους αυτούς που η δουλειά τους είναι μόνο να πληροφορούν.

ΜΑΘΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η σχέση του δημοσιογράφου με τον πολιτικό, τον μεγάλο επιχειρηματία και τον τραπεζίτη, αυτούς δηλαδή που αποκαλούμε πηγές της ενημέρωσης, είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δεν βρίσκονται στην ίδια πλευρά του λόφου και εάν βρεθούν, τότε οι δημοσιογράφοι έχουν προδώσει τους αναγνώστες, τους τηλεθεατές τους και τους ακροατές τους. Ο δημοσιογράφος με τον πολιτικό και τον οικονομικό παράγοντα δεν μπορεί να είναι «κολλητοί». Οι σχέσεις τους πρέπει να είναι, κοινωνικά, ευπρεπείας και οι αποστάσεις ασφαλείας να τηρούνται συστηματικά και συνειδητά. Όσες φορές ο κανόνας παραβιάζεται, χάνουν οι πολίτες καθώς γίνονται θεατές ενός στημένου παιχνιδιού.

ΜΑΘΗΜΑ ΤΡΙΤΟΝ

Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί είναι μεσολαβητής ούτε διαχειριστής στην επίλυση διαφορών των προσώπων της εξουσίας. Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να είναι διακινητής, «βαποράκι» δηλαδή, των πληροφοριών που συγκεντρώνει στο ρεπορτάζ. Διότι τότε υποκρύπτει από τους πολίτες όσα γνωρίζει και δίνει την ευκαιρία για κουκουλώματα στους παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής.

Τρία απλά και επίκαιρα μαθήματα δημοσιογραφίας- για πρωτοετείςαπό έναν μοναδικό δάσκαλο και μεγάλο απόντα, τον Λέοντα Καραπαναγιώτη, που βοηθούν όποιον θέλει να ξετυλίξει το κουβάρι από την αρχή. Ακριβώς δύο χρόνια μετά τον θάνατο του κορυφαίου δημοσιογράφου, με τόσα ανήκουστα που συμβαίνουν γύρω μας, όλα αυτά ίσως ακούγονται ρομαντικές παλαιομοδίτικες προσεγγίσεις ή ιστορίες για ανυποψίαστους φοιτητές. Άλλωστε, αυτό τον καιρό οι πολίτες είναι θυμωμένοι και έχουν δίκιο ό,τι και να λένε και ό,τι και να σκέπτονται για τους εκπροσώπους της ενημέρωσης. Υπάρχει όμως η απάντηση και αυτή βρίσκεται στα απλά μαθήματα της δημοσιογραφίας. Η «σχολή Καραπαναγιώτη» δεν είναι μύθος αλλά πραγματικότητα. Έχει πολλούς μαθητές και ακόμη περισσότερους οπαδούς.

Ανθρώπους που δεν παζαρεύουν τη δουλειά τους, έχουν αρχές και επιμένουν να δημοσιογραφούν με αξιοπρέπεια.

“TA NEA” Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2008

Η ΕΣΗΕΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ
ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΣΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Οι έντονες παρενέργειες και ο ισχυρός κλονισμός που έχουν προκληθεί, συνολικά, στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου με την πολύκροτη υπόθεση Ζαχόπουλου, παίρνει όλο και πιο ανησυχητικές διαστάσεις.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταγγέλλει, για μια ακόμη φορά, την τακτική συσκότισης με τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις, καθώς και τα μεγάλα πολιτικά, επιχειρηματικά και εκδοτικά παιχνίδια με την αποδόμηση βασικών αξιών και την επικράτηση κλίματος ανασφάλειας σε όλη την κοινωνία για την υποταγή της ενημέρωσης στα συμφέροντα της διαπλοκής.

Επισημαίνει ότι στη σκληρή οικονομική και πολιτική σύγκρουση επιχειρηματικών ομίλων, κέντρων εξουσίας, δικτύων ενημέρωσης για το μοίρασμα του πλούτου και τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων, δεν πρέπει να εμπλέκεται ο δημοσιογραφικός κλάδος.

Κυρίαρχη ευθύνη για τη διαπλοκή του Τύπου και των ΜΜΕ με τα οικονομικά συμφέροντα φέρουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι που ελέγχουν τη συντριπτική πλειοψηφία των Μέσων.

Ευθύνη επωμίζονται για όλα αυτά και δημοσιογραφούντες εργολάβοι της ενημέρωσης, αλλά και ιδιοκτήτες ΜΜΕ - εκδότες, που εμφανίζονται ως δημοσιογράφοι…

Αποκορύφωμα, μαζί με την κλιμάκωση των εξελίξεων στην υπόθεση Ζαχόπουλου, αποτελούν και οι ανεπίτρεπτοι χαρακτηρισμοί, ως εξέλιξη της εκδοτικής διαμάχης, που εκτοξεύονται σε βάρος των εργαζομένων συναδέλφων στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα».

Η ΕΣΗΕΑ διαβεβαιώνει ότι και στην περίπτωση αυτή είναι δίπλα στους εργαζόμενους συναδέλφους της εφημερίδας, τους οποίους καλεί συσπειρωμένους στο Σωματείο τους να περιφρουρήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα και το δικό τους κεφάλαιο που είναι η εργασία τους και η αλληλεγγύη.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

 

Aρκούδοι γίναμε όλοι μ΄αυτά και μ΄αυτά στο χώρο του Τύπου και της Πολιτικής…

Το παράπονο ενός παιδιού

Το παιδί μ’ αυτό το ύφος θα μπορούσε και να… διαβάζει «Πρώτο Θέμα» μου είπε ο φίλος μου Θοδωρής Μουτζουρίδης που μου έστειλε τη φωτογραφία. Ευχαριστώ Θοδωρή…