Ο Χάρης επανέκαμψε στην ιστοσελίδα του
Αυτή είναι σελίδα του Χάρη Ευγενειάδη. Πατήστε ΕΔΩ να πάτε να τη δείτε…
Θεωρούμε μερικές φορές απλά πράγματα στην καθημερινότητά μας ως μεγάλα και προσπερνούμε τα ουσιαστικά. Ένα τέτοιο θεωρώ την… επιστροφή του φίλου Χάρη Ευγενειάδη στο διαδικτυακό του τόπο.
Έχω κάνει και λίγκ τη σελίδα του στην μπάρα, το «Όμορφες φωτογραφίες» και το παρακολουθώ. Λιγόλογος στα σχόλια του, αλλά πολύ εύστοχος στις φωτογραφίες του έχει το χάρισμα να σε παρασύρει στο δικό του, πλούσιο από ψυχικά χαρίσματα κόσμο.
Ο Χάρης είναι συνταξιούχος πια. Και όλοι όσοι τον γνωρίσαμε, έχουμε πιεί ένα κρασί μαζί του και έχουμε μοιραστεί πράγματα, περιμέναμε να πάρει «φωτιά» το Blog του. Αντί γι’ αυτό, είδαμε ένα φαινόμενο που θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις και εγκατάλειψη.
Όταν επιχειρήσαμε να μάθουμε τι συνέβη πέσαμε πάνω σε μεγάλα τρεξίματα. Το τέρας της γραφειοκρατίας θέλει υπομονή, επιμονή και πολύ, σχεδόν καθημερινή, προσπάθεια για να τα βγάλεις πέρα μαζί του. Και η σύνταξη δεν είναι απλό πράγμα…
Έτσι «χάθηκε» για καιρό. Δεν ενημέρωνε, δεν έβαζε νέα θέματα. Ωστόσο δεν απογοητευτήκαμε. Τον περιμέναμε. Κάποια στιγμή θα χτυπούσε.
Και… νάτον. Με ένα θεσπέσιο έργο στην κουζίνα του και ένα λουλούδι που χαίρεται η ψυχή σου να το βλέπεις. Τα χρώματα του είναι μοναδικά όταν ανοίγεις τη φωτογραφία σε όλη την ανάλυσή της.
Κι εμείς οι… πολυάσχολοι της καθημερινότητας το’ χουμε μεγάλη ανάγκη αυτό. Να βυθιστούμε στη γαλήνη και την ηρεμία μιας μοναδικής φωτογραφίας, μακριά και έξω από συμβατικότητες.
Φίλε Χάρη σε καλωσορίζουμε πίσω και περιμένουμε με αγωνία και λαχτάρα να δούμε κι άλλες δουλειές σου. Περιμένουν κι εκεί, στη μακρινή Χιλή κάποιοι άνθρωποι να «ανασάνουν» άρωμα Ελλάδας. θα τους στερήσεις αυτή τη χαρά;
Στην υγειά μας βρε παιδιά!
Στην υγειά σου Χάρη! Μακάρι να μπορούσαμε να το πίναμε μαζί αυτό το ουζάκι κάτω από τον βαθύ ίσκιο των πλατανιών…
Και μεζέ ντόπιο παρακαλώ… Με παστό κρέας και πιπεριές γεμιστές…
Τραπεζάκια αραγμένα κάτω από τα πλατάνια περιμένουν κόσμο να έρθει…
Υπέροχο περιβάλλον, ιδανικό για λίγη δροσιά μέσα στο καλοκαίρι…
Έκανα κέφι για ένα ουζάκι. Πολλές φορές όταν χαλαρώνω νομίζω ότι το χρειάζομαι. Κάπου ανάμεσα στη γεύση του και τη μωρωδιά του γλυκάνισου “ταξιδεύω” όμορφα σε μέρη μοναδικά.
Το έκανα χθες Σαββατιάτικα. Είχαμε πάει Μεγαλόπολη για να ψωνίσουμε δυο - τρία πράγματα απαραίτητα για τιςδύο βδομάδες που θα καθίσει στο χωριό ο Λάμπρος.
Κι ύστερα, στην επιστροφή, είπαμε να κάνουμε μια στάση στην Καρβουναρεϊκη Παναγιά. Κάνουν υπέροχο μεζέ εδώ και το ούζο κάτω από τον παχύ ίσκιο των πλατανιών έχει μια γεύση ακόμα πιο όμορφη. Είναι και το χαμόγελο τους και οι τιμές. Πολύ ανθρώπινο βρε αδερφέ!..
Εδώ μ’ αρέσει ένα ουζάκι… Κι ο μεζές που το συνοδεύει είναι τόσος που δεν τρελαίνεσαι για μεσημεριανό φαγητό. Πιο πολύ έναν ύπνο χρειάζεσαι. Σαββατοκύριακο με μεσημεριανό ύπνο. Αυτό κι αν είναι λαχείο!…
Γιατί το μεσημέρι κι εδώ κάνει ζέστη. Κι ας έπεσαν κάτι μπουμπουνητά απίστευτα κατά τις δύο. Το βράδυ θα βγάλει δροσιά. Και μπορεί τη νύχτα να μη χρειάζετι κουβέρτα, αλλά έχει τη δροσούλα του…
Μια ματιά, από κάτω. Έτσι όπως καθόμαστε στο τραπέζι για το ούζο μας…
