Το κάπνισμα είναι μια κακιά συνήθεια αλλά δεν παύει να είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση που δύσκολα αντιμετωπίζεται με … νόμους

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 04/06/2009

Εδώ και μερικές μέρες μπήκε σε εφαρμογή ο νόμος του κ. Αβραμόπουλου που απαγορεύει το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. και ξαφνικά, ως δια μαγείας, δεν υπάρχει άλλο πρόβλημα στη χώρα πέραν αυτού…

Μια μάχη σε επίπεδο Πολιτείας που θεσπίζει πρόστιμα για τους παραβάτες όταν θα έπρεπε να παρέχει Παιδεία ανάλογη, ώστε οι κάτοικοι αυτής της χώρας να αντιληφθούν ότι αφορά την υγεία τους και να το αποφύγουν οι ίδιοι οικιοθελώς.

Αντ’ αυτού «επιστρατεύεται» η απειλή ότι θα υποστούν οικονομικές κυρώσεις όσοι δεν προσαρμοστούν στις διατάξεις του νέου νόμου. Λάθος μέγα. Διότι του Έλληνα αν θες να του επιβάλεις κάτι, αρκεί να του το… απαγορεύσεις. Τα υπόλοιπα αφορούν ένα ανήσυχο πνεύμα που θα ψάξει και θα βρει τον τρόπο να παρανομήσει. Το θεωρεί κάπου και… μαγκιά.

Εκτιμούμε λοιπόν, αν και φύσει αντικαπνιστές, ότι το ζήτημα προσεγγίζεται τελείως λάθος. Δεν τρομοκρατούμε τον κόσμο, ιδιαίτερα εκείνους τους εθισμένους που νομίζουν πως είναι αδύνατον να ζήσουν χωρίς το τσιγάρο. Το αντίθετο. Επιχειρούμε να πείσουμε πως κάνουν λάθος επιλογή, πως τα προβλήματα όχι μόνο δε λύνονται με το κάπνισμα αλλά πολλαπλασιάζονται και αφορούν τη ζωή τους.

Στην Ελλάδα που αναδεικνύει το μικρό και… θάβει το μεγάλο, όλες τις προηγούμενες μέρες αναλωθήκαμε με ένα ποταμό ειδήσεων, σχολίων, δηλώσεων γύρω από το θέμα που κουράζει, εκνευρίζει και στην ουσία δεν δίνει προοπτικές λύσης στο πρόβλημα. Βαρέθηκα να ακούω τους χιλιάδες «ειδικούς» να αναπτύσσουν τα ίδια και τα ίδια επιχειρήματα. Ναι, το ξέρουν οι καπνιστές ότι κάνουν κακό στον εαυτό τους με το κάπνισμα… Ναι, ο εθισμός σε οτιδήποτε, εν προκειμένου στον καπνό, είναι πολύ άσχημο πράγμα. Ναι, χρόνια τώρα προσπαθούν και δεν τα καταφέρνουν, η απειλή από την εφαρμογή ενός νόμου θα τους… τρομοκρατήσει;

Η στήλη είναι σαφώς υπέρ της πειθούς και των επιχειρημάτων. Αλλά θέλει πολύ δουλειά κάτι τέτοιο κι εμείς, μια ζωή, μάθαμε στα εύκολα τα απλά, τα τετριμμένα. Δεν έχουμε πια τη δύναμη και το κουράγιο να πάμε ένα βήμα πιο πέρα τα πράγματα, να τα αναλύσουμε, να ασχοληθούμε σοβαρά μαζί τους και να οδηγηθούμε σε λύσεις διαχρονικές, σταθερές και υπεύθυνες.

Να πείσουμε κατ’ αρχήν τον εαυτό μας ότι αν θέλουμε μπορούμε να τα καταφέρουμε. Και αξίζει να το δοκιμάσουμε για μας πρώτα απ’ όλα και για τους ανθρώπους που ζουν, κινούνται και αναπνέουν αυτόν τον καρκίνο. Που μπορεί να μην είναι οι ίδιοι, από επιλογή καπνιστές και έχουν το δικαίωμα να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο και πιο καθαρό…

Έτσι κι αλλιώς η ζωή μας στις πόλεις έχει γίνει αβίωτη. Το καυσαέριο ξεπερνάει πολύ συχνά τα όρια συναγερμού, όταν έχει ζέστη και υγρασία δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, μην την υποβιβάζουμε κι άλλο με τις προσωπικές επιλογές μας.

Έχω την αίσθηση ότι απ’ όλη αυτή την αντικαπνιστική εκστρατεία λείπει ένα ουσιαστικό στοιχείο, αυτό που έχει να κάνει με τη διαπαιδαγώγηση. Και επίσης μου μοιάζει για ένα ακόμα σόου του κ. Αβραμόπουλου, που ως αρμόδιος υπουργός «εκμεταλλεύεται» οτιδήποτε τον κάνει να παραμένει στο στόχαστρο των ΜΜΕ λες και πρόκειται για μια προσωπική υπόθεση… Αλλά είναι φανερό ότι υπάρχουν γύρω μας οδυνηρά ζητήματα, όπως η ανεργία και οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης και μάλλον πρέπει να στρέψουν αλλού το ενδιαφέρον του κόσμου…

• Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

---

Μετρώ ώρες πια, ώς την ώρα του ταξιδιού…

Το σαλιγκάρι είναι από το χωριό… Βλέπω τις προσπάθειες του να… το σκάσει και κάτι μου θυμίζει. Ήταν λεύτερο και το πιάσανε μια βροχερή μέρα…

Σαν τις μέρες της απόλυσης από το στρατό (οι άνδρες μπορούν να καταλάβουν τι λέω…) νιώθω αυτές τις μέρες, καθώς πλησιάζω την ώρα «μηδέν» και οι ώρες φαίνονται ατέλειωτες. Και να πω ότι… κάθομαι άπραγος και μετρώ τις ώρες… Το εντελώς αντίθετο συμβαίνει.

Να ολοκληρώσω τις εκκρεμότητές μου, να κάνω τις τελευταίες συνεννοήσεις με τους ανθρώπους που θα πρέπει να είμαι σε επαφή για να τελειώσω, να «κλείσω» τις όποιες μικρέ τρύπες…

Ευτυχώς όλα δείχνουν να είναι υπό έλεγχο. Κάθε στιγμή που περνάει ξανακοιτάω πίσω μου. Μήπως άφησα κάτι ανοιχτό; Ότι και αν είναι παίρνει διόρθωση.

Θέλω να αφήσω ελεύθερο τον εαυτό μου να χαρεί τις στιγμές. Έχει δίκιο η Ελένη ότι θα έπρεπε να αφήσω μερικά πράγματα πίσω μου. Δεν είναι όμως εύκολο. Θέλουν κι αυτά το χρόνο τους για να ωριμάσουν. Ίσως κάποτε τα καταφέρω…

Τώρα βλέπω τα μηνύματά σας ότι σας έχω ξεσηκώσει κι εσάς για διακοπές… Ε, γιατί δεν ξεκινάτε;

---

Μην ξεχάσετε τους “Μπαμπάδες με Ρούμι”

Ξέρω είναι δύσκολοι οι καιροί… Ιούλιος είναι και πολλοί που μπορούν , είτε έχουν φύγει για τις καλοκαιρινές διακοπές τους, είτε για το Σαββατοκύριακο στο εξοχικό (αν υπάρχει). Όσοι πάντως είστε στην Αθήνα μην ξεχάστε να βάλετε στην ατζέντα σας τη θεατρική παράσταση του “Πολύτροπου Τέχνης” στο ανοιχτό θεατράκι του λόφου Κολωνού. Με δροσιά και γέλιο αντέχεται το καλοκαίρι…

Από το περσινό φευγιό για την καλοκαιρινή άδεια. Η φωτογραφία είναι μέσα από την καμπίνα μας… Έτσι θα είμαι την Κυριακή το μεσημέρι.

Καθισμένος στην καφετερία του χωριού… Χαλαρά το μεσημέρι της προηγούμενης Κυριακής.

Ένα παιδί παίζει με το ποδήλατό του…

Τρόπος του λέγειν τώρα “βαλίτσες”, τα απαραίτητα θα πάρω μαζί μου στις καλοκαιρινές διακοπές. Θέλω να νοιώθω ελεύθερος, χωρίς προγράμματα, χωρίς όλα αυτά που για μήνες είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε μέσα σε συγκεκριμένα ωράρια…

Και να, που ο Ιούλης που μπήκε γεμάτος υποσχέσεις. Κλείνει το μάτι με νόημα και προετοιμάζει για τη βδομάδα που θα μπει και θα μας βρει στο Θραψανό πιο χαλαρούς.

Έχω την αίσθηση ότι ξεκίνησαν κι όλας οι διακοπές. Την τελευταία εβδομάδα, καθώς διευθετώ τις δουλειές και στην εφημερίδα έχω “ξεσηκωθεί” και δε “μαζεύομαι”. Και μόνο η αίσθηση ότι σε λίγες μέρες θα είμαι κοντά σε πολύ δικούς μου ανθρώπους, στον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, με γαληνεύει και με ηρεμεί…

Κι αν το χρειάζομαι για να φορτώσω τις “μπαταρίες” μου στον Αύγουστο που θα’ μαι μόνος στην εφημερίδα…

Αλλά ας μην τα σκεφτόμαστε από τώρα. Έχω καιρό μπροστά μου. Για την ώρα ας κατεβάσω τους “διακόπτες” στο off. Ιούλης είναι… Μήνας διακοπών!

Ένα… χρωματιστό αγκάθι. Μου έκανε εντύπωση και το φωτογράφισα…

---

Στον καιρό της… καπνοαπαγόρευσης…

Μια βόλτα στο χωριό το καλοκαίρι…

Νομίζετε ότι πάει μπροστά αυτός ο κόσμος; Λάθος. Κύκλους κάνει και έτσι γεγονότα που ζήσαμε στο παρελθόν ξανάρχονται μπροστά μας και μας κάνουν να νοιώθουμε περίεργα.

Βέβαια τον καιρό της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ εμείς δεν υπήρχαμε ή ήμασταν πολύ μικροί, αλλά πολλές φορές έχουμε δει ανάλογα στιγμιότυπα στον αμερικανικό κινηματογράφου.

Και να που από εδώ και τρεις μέρες, υποτίθεται πως είναι σε εφαρμογή ηαπαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους. Λέω, υποτίθεται, γιατί στην Ελλάδα, πέραν του Αβραμόπουλου που ζει στον κόσμο του και δεν έχει άλλο σκοπό της ζωής του από το να πετύχει το μέτρο κάνοντας περάσματα στα ΜΜΕ με μόνο θέμα αυτό.

Ως να μην υπήρχε κανένα άλλο. Σα να λύσαμε το πρόβλημα της επιβίωσης, σα να μη μας αγγίζει το νέο τοπίο ανεργίας που φέρνει η οικονομική κρίση που μας ακουμπά πια κανονικά.

Προσωπικά αυτή η ιστορία με την απαγόρευση του καπνίσματος μου είναι αδιάφορη. Απέχω συνειδητά από το κάπνισμα κοντά σαράντα χρόνια και δικαιούμαι να… γελάω με όλες αυτές τις παιδιάστικες σαχλαμάρες. Για φαντάσου… Ζούμε εποχή καπνοαπαγόρευσης…

Και μια μυρμηγκοφωλιά στην εξοχή την ημέρα που πήγαμε για ρίγανη στο Ελληνικό Γορτυνίας…

---

Έμπρακτη συμπαράσταση στους συναδέλφους
Συμμετάσχουμε όλοι δυναμικά σήμερα Πέμπτη 2 Ιουλίου στην 3ωρη στάση εργασίας και δίνουμε βροντερό “παρών” έξω από τη Βουλή την ώρα που θα συζητείται το θέμα του Ελεύθερου Τύπου και της κρίσης στα ΜΜΕ.
ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ! ΣΤΙΣ 12.00 ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
Υπενθυμίζουμε ότι σήμερα από τις 12.00 έως τις 3.00 το μεσημέρι η ΕΣΗΕΑ έχει κηρύξει στάση εργασίας.

• Δείτε ΕΔΩ το πολύ καλό απεργιακό φύλλο των εργαζομένων στον “Ελεύθερο Τύπο”

---

Το δελφινοκόριτσο…

H αφίσα για τη θεατρική παράσταση του “Πολύτροπου Τέχνης”, μεθαύριο Παρασκευή…

Αν έχει κάτι να δείξει το “Πολύτροπο Τέχνης” , εδώ και 11 χρόνια που λειτουργεί είναι η αγάπη του για το θέατρο. Έχει μια σταθερή θεατρική ομάδα που κάθε χρόνο κάτι έχει να παρουσιάσει στο ανοιχτό θεατράκι του λόφου Κολωνού. Γι αυτό καλώ τους φίλους να έρθουν να δουν αυτή την παράσταση.

Μπορώ να σας εγγυηθώ για την άρτια εμφάνιση της ομάδας και από τις… πληροφορίες που έχω, θα έχει πολύ γέλιο. Και το χρειαζόμαστε τόσο τις μέρες μας…

Εκτός από τον Γεράσιμο Σπάθη, την Φρόσω Παπά και την Ευτυχία Τσαγκαράκη που μπορώ να πω ότι γνωρίζω καλά τις δυνατότητές τους πάνω στο σανίδι παίζουν ακόμη η Κέρη Καρβέλη, ενώ επανακάμπτει ο Δαμιανός Σκιαθάς που τον έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν να παίζει με την ομάδα.

Πρεμιέρα στο σανίδι κάνει η Χριστίνα Πασκόνη, ενώ την εμψύχωση - οργάνωση έχει κάνει η Αναστασία Παπαγεωργίου.

Η παράσταση του «Μπαμπάδες με ρούμι» των Ρέππα - Παπαθανασίου σε σκηνοθεσία Γεράσιμου Σπαθή, είναι μία και μοναδική με είσοδο ελεύθερη.

Αξίζει να περάσετε, μεθαύριο Παρασκευή, τη βραδιά σας στο ανοιχτό θεατράκι του λόφου Κολωνού. Οι καλλιτέχνες έχουν ανάγκη από το χειροκρότημα μας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αμοιβή τους.

Ένα όμορφο δέντρο από τις περιπλανήσεις μου στην ορεινή Γορτυνία… 

Αυτά τα δυνατά τρεχούμενα νερά είναι που σε κάνουν νιώθεις πολύ όμορφα δίπλα στο ποτάμι.

Γαλάζια νερά σε ποτάμι δεν το βρίσκει πολύ συχνά στην Ελλάδα αυτό…

Το γεφύρι και τα πλατάνια είναι που κάνουν τη διαφορά…

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο παγωμένα είναι τα νερά του Λούσιου…

Άλλη μια όψη του ποταμού με τα γάργαρα νερά…

Είναι αδιανόητο να κατέβουμε στο χωριό, έστω και για λίγο και να μην πάμε στο ποτάμι, κάτω στο Λούσιο. Έχει δροσιά μοναδική και ο «θόρυβος» από τα πολλά τρεχούμενα νερά δημιουργεί την αίσθηση ότι ξεκόβεσαι από την καθημερινότητα και ζεις σε ένα άλλο κόσμο, μιαν άλλη εποχή.

Οι πιο τακτικοί κάτοικοι είναι, συνήθως, Γερμανοί με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα που μένουν εκεί για αρκετές μέρες. Έχουν πίσω και μια μηχανή για να ανεβαίνουν  στο χωριό για τις προμήθειές τους στα βασικά αναλώσιμα. Και πολύ συχνά, έρχονται σαν κι εμάς επισκέπτες από το χωριό. Αρκεί να ξέρεις το μονοπάτι για να κατέβεις κοντά στα τρεχούμενα νερά του ποταμού.

Αυτή τη φορά τράβηξα βίντεο, πέρα από τις φωτογραφίες να πάρετε μια… γεύση από την ομορφιά του τοπίου. Θα δείτε πιο κάτω το δίλεπτο βίντεο που τράβηξα και θα καταλάβετε για τι λέω…

Στο μεταξύ κάποιοι μαζεύουν ρίγανη και τσάι του βουνού. Είναι λίγο νωρίς, δεν έχει δέσει καλά ακόμα, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Τα πρώτα ματσάκια πήγαν το δρόμο για το χωριό. Θα ακολουθήσει βέβαια ένα ολόκληρο καλοκαίρι για πιο πολύ ρίγανη από τους πρωινούς ή τους απογευματινούς περιπάτους που έχουν σταμπάρει τα μονοπάτια και πάνε μόνιμα.

Έχει και σήμερα, κυριακάτικα, πολύ ζέστη. Κι ας έριξε κατά τις 11 το πρωί μια δυνατή μπόρα. Μετά από δέκα λεπτά η γης φρυγάνιασε πάλι, ούτε που μυρίζει βροχή, τη ρούφηξε  η διψασμένη και καμένη γης.

Στο χαγιάτι ο Λάμπρος παίζει με τον Άρη. Κι αυτός την έχει αράξει στον ίσκιο και δε λέει να το κουνήσει. Πανέξυπνος είναι, γιατί να το κάνει…

Μια κότα κακαρίζει, δυο σπίτια πιο πέρα και σπάει την ησυχία και την ηρεμία του μεσημεριού…

Ο Λούσιος ποταμός όπως τον κατέγραψα εγώ με το κινητό μου τηλέφωνο.

---

Στην «Αρκαδιανή» για τυρί

Το γεφύρι πάνω από το ποτάμι του Λούσιου

Για το συνεταιρισμό της «Αρκαδιανής», στο Ψάρι, έχω ξαναγράψει σ’ αυτό το Blog. Πρόκειται για μια καλή αναπτυξιακή προσπάθεια μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που θέλουν να κρατήσουν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου τους.

Έχουν φτιάξει ένα πολύ ωραίο μαγαζί – ταβέρνα και στο πλάι του λειτουργεί ένα πρατήριο τροφίμων μαζί με το μουσείο στο οποίο μπορεί να βρεις αυθεντικά προϊόντα.

Πήγαμε να πάρουμε λίγη φέτα. Δεκάδες βοσκοί γύρω – γύρω και μπορείς να βρεις πραγματικά καλό τυρί Μαντινείας για να πάρουμε μαζί μας στην Αθήνα το απόγευμα.

Και το Ασκληπιείο πάντα εκεί, δίπλα στο Λούσιο ποταμό…

---

LIFE GOOD NEWSLETTER No 54

O κ. Άκης Αγγελάκης LLM, SAC Dip., ασχολείται με σεμινάρια.

Δεν ξέρω πώς βρήκε το e-mail μου παρόλο που προσωπικά δεν έχω παρακολουθήσει κανένα, αν και θα ήθελα, είναι όμως τέτοιες οι ώρες και οι μέρες που γίνονται τέτοιες που είναι απαγορευτικές για μένα.

Συχνά βγάζει ένα έντυπο, το “Life good newsletter” και μου το στέλνει, όπως και σε πολλούς άλλους φαντάζομαι, σε αρχείο PDF στο οποίο έχει χρήσιμες συμβουλές για να ζούμε καλύτερα. Και ποιος δεν τις θέλει τέτοιες συμβουλές…

Δείτε ΕΔΩ το τελευταίο του τεύχος που μου έστειλε.

Ο Γιώργος μας οδηγεί εκεί που θα βρούμε τη ρίγανη. Εξοπλισμένοι όλοι με μπαστούνια διότι εξοχή είναι, όλο και κάποιο φίδι μπορεί να βρεθεί μπροστά μας…

Νάτη τη ρίγανη! Ο Γιώργος ξέρει να τη βρει και να τη μαζέψει…

Κι ακόμα πιο κοντά ο φακός. Τα βλαστάρια της ρίγανης ξεχωρίζουν…

Ο Γιώργος μαζεύει ρίγανη, ο Λάμπρος επιστατεί και κρατάει σε πλαστική σακούλα ότι βρίσκει κι εγώ πίσω από την κάμερα, καταγράφω τις στιγμές…

Στο χωριό το να μαζέψεις ρίγανη είναι κάτι σαν επιστήμη. Κάποιοι πενεύονται ότι ξέρουν τα μέρη που φυτρώνει κάθε χρόνο και πάνε, από τέτοια εποχή και πέρα και γυρίζουν με μάτσα και αγκαλιές από τη ρίγανη. Όπου η ρίγανη εδώ είναι άγρια και φυτρώνει σε κάτι ξερολιθιές και η μυρωδιά της σπάει μύτες, ενώ αποτελεί στο πιάτο μια μικρή γευστική απόλαυση, ας πούμε στη ντοματοσαλάτα που κυριαρχεί το καλοκαίρι στο ελληνικό τραπέζι.

Απόγευμα Σαββάτου κι ο Γιώργος θέλει να πάει για ρίγανη. Συμπληρώνουμε με τον Λάμπρο την αποστολή. Θέλω να δω από κοντά και να καταγράψω φωτογραφικά αυτή την ιστορία. Έχει γούστο. Πάμε με το αυτοκίνητο αρκετά έξω από το χωριό. Φυσικά και ο Άρης μαζί, που είναι μεν στο πίσω κάθισμα αλλά με πρώτη μούρη και… κορδωμένος μπροστά.

Παρακολουθώ από κοντά και έχει πολύ ενδιαφέρον. Καταγράφω εικόνες από την ύπαιθρο. Υπάρχει ακόμα πολύ πράσινο. Αυτό που κυριαρχεί όμως είναι το ξερό, το κίτρινο. Δεν χορταίνω να αλλάζω εικόνες στο λίγο χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας.

Ο Γιώργος έχει ένα μεγάλο μαχαίρι για να κόβει τα κλαράκια τη ρίγανη. Δεν έχει μεγάλες ποσότητες, αλλά μαζεύει. Εξάλλου λέει ότι δεν έχει ακόμα ωριμάσει καλά.

Φεύγουμε. Στο χωριό μας περιμένουν οι “ριγανάδες”. Ο πατέρας του και ο Αργύρης. Κοιτάζουν τη… σοδειά που φέραμε και σχολιάζουν μάλλον υποτιμητικά. Αυτοί ξέρουν και βρίσκουν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες, λένε.

Υπάρχει ένας περίεργος, ματαιόδοξος, ανταγωνισμός. Τι νόημα έχει ποιος μαζεύει περισσότερα κλαριά ρίγανη; Δεν την πουλάνε πουθενά, σε φίλους τη δίνουν. Είναι όμως μέσα μας…

Ο μικρός Λάμπρος πάει μαζί τους, αυτές τις μέρες που είναι στο χωριό στις απογευματινές βόλτες. Κι αυτή η ρίγανη, άγρια όπως είναι, μυρίζει από μακριά. Αν καταφέρει στα επόμενα χρόνια και θυμάται πού πήγε με το παππού και τον Γιώργο και βρίσκανε ρίγανη θα’ ναι καλό καλό για τον ίδιο και για μας. Εξάλλου η ρίγανη δεν αλλάζει τόπο. Είναι απόλυτα σταθερή στις συνήθειές της.

Μια μικρή “γεύση” από τον κήπο που βρίσκεται ήδη στην ανάπτυξή του. Προχθές φάγανε, λέει, το δεύτερο αγγουράκι…

Μια ματιά στον κήπο…

Κι ένα λίγο πιο μακρινό πλάνο του κήπου στην αυλή του σπιτιού…

Ένα κομμάτι του κήπου στο χωριό το’ χει μαντρώσει ο Γιώργος για το φόβο του Άρη που, παιχνιδιάρης καθώς είναι, τις κάνει τις ζημιές του.

Έχει φυτέψει διάφορα στον κήπο, ο Γιώργος. Από αγγουριές, τοματιές και πατάτες… Και φαίνεται να’ ναι καλός. Τον φροντίζει όμως κι όλας. Κι αυτός και ο πατέρας του. Θέλει να κάνει δική του παραγωγή σε απλά, καθημερινά πράγματα που χρειάζεται το τραπέζι.

Σε εποχές, προ Άρη, οι κήποι εδώ ήταν πολύ μεγάλοι. Αλλά είναι φυσικό να θέλει κι αυτό το ζώο το δικό του ζωτικό χώρο. Να παίζει, να τρέξει, να νιώσει καλά στο χώρο του. Έτσι περιορίστηκε ο κήπος στα άκρως απαραίτητα…

Να κι ένα σταφύλι στη φάση της αγγουρίδας, που έχει ακόμα πολύ δρόμο μέχρι να ωριμάσει…

Η φωτογραφία είναι από το Μαίναλο, παρμένη την προηγούμενη Κυριακή στην επιστροφή…

Το ίδιο κι αυτή εδώ η φωτογραφία…

Αφορμή ήταν ο Λάμπρος που άφησα την περασμένη εβδομάδα πίσω στο χωριό… Στην πραγματικότητα ήταν μια δύσκολη εβδομάδα αυτή που πέρασε.

Δουλειά μπόλικη, τρεξίματα κι ήρθε κι αυτή η… κατραπακιά με το λουκέτο στον “Ελ. Τύπο” που μας έκανε όλους στο συνάφι και όχι μόνο τους εργαζόμενους εκεί να… λουφάξουμε.

Είδα προχθές το βράδυ στην Αθήνα τη Ματίνα. Είχαμε μια συνάντηση, ένα “τσιμπούσι” στη γνωστή ταβέρνα της Ντίνας με τα παιδιά που βγάζουμε το “Μήνυμα για όλους” και κατλα τις 11 πέρασε μια βόλτα ο Βασίλης, ο άντρας της, συνάδελφος στο ΣΚΑΪ. Πήγαινε να περπατήσει στο πάρκο της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Νύχτα, μόνος. Να ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό του, να ξαναπιάσει επαφή και να ξαναδεί τα πράγματα και τις εξελίξεις στη αληθινή τους διάσταση. Του αρέσει όμως η παρέα και μια ώρα μετά ξαναγύρισε με τη Ματίνα. Κουβεντιάζουμε μέχρι τις 2 το βράδυ… Έχει πολύ δύναμη αυτό το κορίτσι και τη χαίρομαι. Μακάρι να μείνει όρθια και να αντέξει αυτή τη δοκιμασία που περνάει…

Σάββατο πρωί πήγα στο λιμάνι και έκοψα εισιτήρια για το ταξίδι μας στην Κρήτη με τον Λάμπρο. Να αλλάξω λίγο εικόνες θέλω, να νιώσω ανάλαφρα το καλοκαίρι…

Ύστερα φύγαμε για το χωριό. Ο Λάμπρος είναι μόνος του, λέει. Δεν ήρθαν ακόμα τα παιδιά στο χωριό. Έτσι συνδύασα το δικό μου “φευγιό” με την παρέα του μικρού.

Έχει ήλιο το μεσημέρι που φεύγουμε. Και ζέστη στο δρόμο που μπορεί να μην έχει ιδιαίτερη κίνηση αλλά τα έργα που κάνουν σε πολλά σημεία του οδικού δικτύου στενεύουν στη μια λωρίδα και δυσκολεύουν τα πράγματα.

Φτάσαμε γύρω στις 3.30 στο χωριό. Ο μικρός βλέπει μια ταινία στον ΑΝΤΕΝΑ. Δεν τρελαίνεται να έρθει να μας χαιρετίσει.

Έχει δροσιά εδώ… Έπεσα για ύπνο και ξύπνησα στις 6.30. Αρχίζω να ψιλονιώθω το καλοκαίρι…

Και με το όχημα στο Μαίναλο…

Άρθρο - παρέμβαση της “Ελευθεροτυπίας” στις 24/6

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τα πάντα ένα παιχνίδι. Παιχνίδι προσωπικό ή επιχειρηματικό. Η ελευθερία τού επιχειρείν έχει τα όριά της. Τα θεσμικά, αν υπάρχουν. Τα ηθικά, τα οποία υπάρχουν. Ο Τύπος, η ενημέρωση, έχει τους δικούς του κανόνες. Οι οποίοι είναι διάφοροι από τους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου ή, πολύ περισσότερο, τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς.
ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ η αξία της μετοχής μιας ναυτιλιακής εταιρείας… με τη μετοχή ενός ομίλου της ενημέρωσης. Καμιά σχέση με την αξία και την πορεία ενός χρηματιστηριακού παραγώγου ή «τοξικού» ομολόγου. Το κέρδος που προέρχεται από μια εκδοτική επιχείρηση δεν χτυπά νούμερα στο καντράν του Χρηματιστηρίου. Συχνά, μάλιστα, συχνότατα, και αργεί να έρθει, και είναι μικρό.
Ο ΤΥΠΟΣ, ωστόσο, έχει ισχύ. Μπορεί να κλονίσει κυβερνήσεις. Μπορεί να στρέψει πολιτικές επιλογές σε άλλη κατεύθυνση. Μπορεί να διαφωτίσει την κοινωνία. Μπορεί όμως και να την παραπλανήσει. Εξαρτάται σε ποια χέρια βρίσκεται η ισχύς. Αυτήν ακριβώς την ισχύ, την οποία γεύτηκαν εκδότες σε άλλες εποχές. Τη ζήλεψαν και νεώτεροι επιχειρηματίες. Προσδοκώντας να κερδίσουν από την εξουσία. Γινόμενοι αυτοί εξουσία.
ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑΝ από τη θεωρία της «τετάρτης εξουσίας». Ξέχασαν ότι αυτή είναι πρώτα απ’ όλα ελευθερία. Ξέχασαν και την αρίθμηση. Τη θεώρησαν πρώτη. Και, προς επίτευξη του σκοπού αυτού, επιχείρησαν και επιχειρούν να αδυνατίσουν κάθε άλλη εξουσία, η οποία πηγάζει από το Σύνταγμα: την εκτελεστική εν πρώτοις, τη νομοθετική εκ παραλλήλου, και τη δικαστική συνακόλουθα. Για να έχουν και εξασφαλισμένα τα νώτα τους. Κάποιοι πέτυχαν πολλά -παραδοσιακοί και νεόκοποι- κάποιοι λιγότερα.
ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ η αξία της μετοχής μιας ναυτιλιακής εταιρείας, με τη μετοχή ενός ομίλου της ενημέρωσης. Καμιά σχέση με την αξία και την πορεία ενός χρηματιστηριακού παραγώγου ή «τοξικού» ομο-
ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΑ κέρδη, ο νους τους. Εν γνώσει τους ότι το ρίσκο είναι υψηλό. Οπότε και οι παράπλευρες απώλειες συχνότερες. Ή και εκκωφαντικότερες. Σαν και αυτήν που «έσκασε» στο συγκρότημα του «Ελεύθερου Τύπου». Η έκρηξη αναμενόμενη. Οπως και η ισχύς της. Απλώς, δεν ήταν επακριβώς προσδιορισμένο το σημείο. Διότι οι ύποπτοι να «σκάσουν κανόνι», αρκετοί. Και έσκασε τελικά στον πιο πολυδάπανο, προσφάτως ανανεωμένο εκδοτικό όμιλο, φιλόδοξο να αλλάξει τα πράγματα στον χώρο του Τύπου και της ενημέρωσης. Με επικεφαλής την πλέον φιλόδοξη επιχειρηματία, που έχει εισβάλει στην οικονομία της χώρας.
ΛΟΥΣΤΡΑΤΟΥΣ Ολυμπιακούς Αγώνες υποσχέθηκε η Γιάννα Αγγελοπούλου, λουστράτους τους έκανε. Δεν πλήρωσε από την τσέπη της. Πλήρωσε και θα τους πληρώνει για πολλά ακόμη χρόνια ο φορολογούμενος πολίτης. Ασχέτως που πολλά από τα σπάταλα έργα τώρα τα τρώει ο χρόνος και η ξεδιάντροπη κυβερνητική εγκατάλειψη.
ΑΚΟΜΗ περισσότερα οφέλη από τις σχέσεις της με την κυβερνητική εξουσία ήθελε η επιχειρηματίας, όταν αναζητούσε εκδοτικό βήμα και τελικά κατέληγε στον «Ελεύθερο Τύπο». Σπατάλησε πολλά και εδώ. Μόνο που δεν ήταν δικά της. Ηταν των οικογενειακών επιχειρήσεων. Οι οποίες, βεβαίως, δεν αντέχουν επί μακρόν απώλειες. Τις οποίες στο τέλος πληρώνουν οι εργαζόμενοι. Οι οποίοι είναι αυτοί που κυρίως δοκιμάζονται από τα τέτοιου είδους παιχνίδια εξουσίας…

---

Δείτε πού πάνε τα λεφτά της κρατικής διαφήμισης

Μια ματιά μόνο χρειάζεται να να καταλάβατε πού πάνε τα εκκετομμύρια από τον κρατικό κορβανά…

• Υπάρχουν και αξιοπρεπείς συνάδελφοι. Δείτε ΕΔΩ τη σύμπαράσταση του Χρίστου Βασιλόπουλου, ενός… διαφορετικού τηλεοπτικού αστέρα που πατάει τα πόδια του στη γη.

Δεν είναι και τόσο καλά τα πράγματα στο χώρο του Τύπου. Δείτε αυτά τα οικονομικά στοιχεία και θα καταλάβετε…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 27/06/2009

Το πρωί της περασμένης Δευτέρας, η ανακοίνωση του ζεύγους Θεόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου για την αναστολή εκδόσεως του «Ελεύθερου Τύπου» προκάλεσε αρχικά σοκ. Μετά λίγες ώρες, το σοκ διαδέχθηκε η μελαγχολία όσων εργάζονται στον Τύπο, για την άδοξη κατάληξη μιας παραδοσιακής εφημερίδας. Η ιστορία του «Ελεύθερου Τύπου» ξεκίνησε πριν από 27 χρόνια, όταν ένας δραστήριος επιχειρηματίας, ο Αρης Βουδούρης, μαζί με τη σύζυγό του Λίλιαν αποφάσισαν να στήσουν από την αρχή μια σύγχρονη εφημερίδα με δικά της κτίρια, πιεστήρια και λοιπές εγκαταστάσεις. Ετσι ξεκίνησε η οικοδόμηση του συγκροτήματος στους Τράχωνες.

Η εφημερίδα αρχικά ήταν «φιλοκυβερνητική», δηλαδή φιλική προς το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά σταδιακά στράφηκε προς τη Ν. Δ. και τον συντηρητικό χώρο. Αν και μια σειρά από άστοχες επιλογές του Βουδούρη μάλλον δυσχέραναν την καθιέρωση της εφημερίδας, σταδιακά, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 ο «Ελεύθερος Τύπος» έφθασε να πουλάει πανελλαδικά 120.000 φύλλα ημερησίως

Μια διπλή τραγωδία, ο θάνατος της Λίλιαν και λίγο αργότερα και του Αρη Βουδούρη, άφησαν την εφημερίδα δίχως ιδιοκτήτες. Αν και στο δημοσιογραφικό προσωπικό άλλαξαν λίγα πράγματα, το καθεστώς διοίκησης της εφημερίδας πέρασε πια σε άλλο επίπεδο και έγινε ουσιαστικά μια επιχείρηση υπαγόμενη στο κόμμα της Ν. Δ. Ταυτόχρονα άρχισε και η κυκλοφοριακή πτώση. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 το Ιδρυμα Τύπου έμεινε με έναν γενικό διευθυντή, τον Γιώργο Κύρτσο. Οι περισσότεροι από τους παλαιότερους συντελεστές είτε έφυγαν από την εφημερίδα είτε ξεκίνησαν δική τους (όπως ο Δημήτρης Ρίζος). Ο κ. Κύρτσος, μετά μια σύντομη παρασκηνιακή σύγκρουση με την ηγετική ομάδα της Ν. Δ. το 2002, έφυγε κι αυτός.

Το 2006, όταν η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου με τη στήριξη του συζύγου της Θεόδωρου αποφάσισαν να μπουν στο Ίδρυμα Τύπου, η εφημερίδα λειτουργούσε ήδη επί περισσότερο από μια δεκαετία βασισμένη σε δάνεια. Το όνομα της «μεγάλης κυρίας» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δημιούργησε στους παλαιότερους συντελεστές αισιοδοξία και στους νεότερους προκάλεσε ενθουσιασμό.

Ωστόσο, σύντομα θα φαινόταν ότι η επιτυχία ενός τόσο σύνθετου προϊόντος, όπως μια εφημερίδα, δεν μπορεί να θεωρείται ποτέ εκ των προτέρων δεδομένη. Οι πρώτες αλλαγές φάνηκαν στα περίπτερα. Τα πρωτοσέλιδα του «Ελεύθερου Τύπου» ξεκίνησαν να είναι εμφανώς διαφοροποιημένα από την παλαιότερη –φιλική προς τη Ν. Δ. – «γραμμή».

Την ίδια περίοδο, τα στελέχη της εφημερίδας κλήθηκαν να συνεργαστούν με τους Ισπανούς της εταιρείας Innovation, η οποία έκανε τον «Ελεύθερο Τύπο» αγνώριστο. Πολλά από τα στελέχη εκείνης της εποχής διαφώνησαν, κυριάρχησε όμως η άποψη πως η αλλαγή είναι ζωτικής σημασίας, ακόμη και αν κάποιοι παλαιοί αναγνώστες δυσαρεστηθούν.

Έτσι, την άνοιξη του 2007 κυκλοφόρησε η νέα μορφή της εφημερίδας, από την οποία είχαν πλέον εξοβελισθεί τα πολιτικά θέματα. Προηγήθηκαν και ακολούθησαν διαφωνίες δημοσιογράφων. Σε κάθε διαμάχη έβγαιναν πάντα κερδισμένοι οι Iσπανοί. Αλλαγές επί αλλαγών δεν τροποποίησαν την κατάσταση προς το θετικό. Η εφημερίδα εξακολούθησε να μην αυξάνει ούτε την κυκλοφορία της ούτε το μερίδιό της στη διαφήμιση.

Τα χειρότερα όμως δεν είχαν φθάσει ακόμη στον «Ελεύθερο Τύπο». Όσα δεν κατάφεραν να γίνουν από τις επιλογές των Ισπανών συμβούλων της κ. Αγγελοπούλου, πήραν μορφή από την οικονομική κρίση. Οι έτερες –συνήθως επικερδείς– επιχειρηματικές δραστηριότητες του κ. Θεόδωρου Αγγελόπουλου δέχθηκαν σημαντικό πλήγμα από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση. Οι κρουνοί του χρήματος αναγκαστικά έκλεισαν, και τα σχεδόν 60 εκατομμύρια ευρώ ζημίας σε δύο χρόνια μετέτρεψαν τον «Ελεύθερο Τύπο» στο πρώτο μεγάλο ελληνικό θύμα της κρίσης.

• Τα στοιχεία πάρθηκαν από το άρθρο του Βασίλη Νέδου στην“Καθημερινή” της 24/06/2009

• Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

• Διαβάστε ένα πολύ καλό κείμενο του Πάνο Σώκου από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ για τον Τύπο και τις τελευταίες εξελίξεις. Πατώντας ΕΔΩ.
• Και το άρθρο του Σήφη Πολυμίλη στην ίδια εφημερίδα για το ίδιο θέμα είναι πολύ καλό. Δείτε ΕΔΩ.
• Δείτε κι αυτό από το Blog των συναδέλφων μας στον “Ελ. Τύπο”
  
• Α, ρε Ματίνα, είσαι φοβερή! Καλά τους τα λες…
  

---

Η σελίδα της ΠΕΤ ΟΤΕ στα “Τηλε-Μηνύματα”

Μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο να διευθετήσουμε τα έντυπα που έχουμε σε εκκρεμότητα, να που φτιάξαμε και τη σελίδα της ΠΕΤ ΟΤΕ στο περιοδικό της ΟΜΕ ΟΤΕ “Τηλε-Μηνύματα”. Δείτε τη ΕΔΩ σε καλύτερη ανάλυση όπως θα τυπωθεί στο περιοδικό.

Η παρουσίαση από το ΕΘΝΟΣ στην πρώτη του σελίδα…

Έτσι παρουσίασε το θέμα η ΑΥΓΗ στην πρώτη της σελίδα…

Ο Δημήτρης Ρίζος υπήρξε για ένα φεγγάρι διευθυντής στον “Ελ. Τύπο”. Είχε λόγους λοιπόν να το πάρει πιο προσωπικά…

Η Γ.Σ.Ε.Ε. εκφράζει την συμπαράσταση και αλληλεγγύη της στην 24ωρη απεργία που κήρυξαν η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ για το κλείσιμο της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», του ραδιοφωνικού σταθμού «City 99.5» καθώς,  καθώς και του δημοσιογραφικού site “e-tipos.gr” του Ομίλου.

Εκφράζει παράλληλα την έντονη ανησυχία της για τις εξελίξεις στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο των επιχειρήσεων της κας Αγγελοπούλου..

Η απόφαση για κλείσιμο των πιο πάνω μέσων έρχεται να προστεθεί στο συνολικό πρόβλημα λειτουργίας των ΜΜΕ.Αποδεικνύεται πως η οικονομική επιφάνεια του εργοδότη από μόνη της δεν εγγυάται την ομαλή λειτουργία των ΜΜΕ.

Είναι ώρα να συζητηθεί ένα νέο πλαίσιο αρχών και για τη λειτουργία τους και τους κατόχους.

Η κοινωνική αντιπροσώπευση, ο έλεγχος των οικονομικών πηγών, η σύζευξη και επαγγελματική σχέση των εμπλεκόμενων με τον χώρο είναι κάποιες από τις προϋποθέσεις που χρειάζεται να επαναπροσδιοριστούν. Το κλείσιμο επιχειρήσεων, η εκ περιτροπής εργασία κ.ά., είναι τα «νέα φρούτα» που και στους τομείς αυτούς εμφανίστηκαν.

Η ΓΣΕΕ είναι αλληλέγγυα με τους εργαζόμενους των ΜΜΕ.

Ζητάμε να μην θιγούν τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα.

ΟΤΑΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑ ΜΕΣΟ στενεύουν τα όρια της δημοκρατικής ενημέρωσης

ΟΤΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ η κοινωνία χάνει τη συνοχή της.

---

Φταίμε κι εμείς, οι δημοσιογράφοι…

Την περασμένη Κυριακή με αφορμή τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών τρεις από τις λεγόμενες μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες, Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΤΟ ΒΗΜΑ και το ΕΘΝΟΣ διέπραξαν τη γκάφα της ζωής τους καθώς δημοσίευσαν με… λεπτομέρειες  ρεπορτάζ από τη συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν που θα ήταν ένας από τους επίσημους καλεσμένους της τελετής.

Μόνο που ο Τούρκος πρωθυπουργός την τελευταία στιγμή… ακύρωσε το ταξίδι του στην Ελλάδα.

Ακολουθεί μια δημόσια συγνώμη από τον εκδότη του «Βήματος» Στ. Ψυχάρη και δύο δημοσιεύματα από τις εφημερίδες της Τετάρτης 24/6. Ο μόνος τελικά που είχε το θάρρος να αναλάβει την ευθύνη του

---

«Το Βήμα», ο Ερντογάν και η γκάφα

Πολλές εφημερίδες της περασμένης Κυριακής, με πρώτο «Το Βήμα», διέπραξαν μια μνημειώδη γκάφα. Στις πρώτες τουλάχιστον εκδόσεις τους, στα φύλλα δηλαδή που προορίζονται για περιοχές μακράν της πρωτευούσης, αναφέρονται στη δήθεν συνάντηση Καραμανλή Ερντογάν, που βεβαίως δεν έγινε καθώς ο πρωθυπουργός της Τουρκίας ματαίωσε την τελευταία στιγμή την επίσκεψή του στην Αθήνα.
Δεν χρειάζεται να αναφερθούν εδώ οι τίτλοι και το περιεχόμενο των άλλων εφημερίδων που διέπραξαν το ίδιο μεγάλο λάθος. Οι αναγνώστες γνωρίζουν- και όσοι ενδιαφέρονται για αναλυτικές πληροφορίες μπορούν να ζητήσουν στοιχεία με e-mail το οποίο θα στείλουν προς «Το Βήμα». Το γεγονός είναι ότι το αναγνωστικό κοινό εντυπωσιάστηκε από τη δημοσιογραφική γκάφα, που διεπράχθη από μια εφημερίδα κύρους την οποία οι αναγνώστες του «Βήματος» θεωρούν- και δικαίως- όχι μόνον έγκυρη αλλά και δική τους.
Πώς έγινε το λάθος: Η μεγάλη αυτή γκάφα οφείλεται στο ότι οι εφημερίδες της Κυριακής, λόγω του μεγάλου αριθμού φύλλων κυκλοφορίας, αρχίζουν να εκτυπώνονται από το πρωί του Σαββάτου. Ετσι, πολλές φορές αναφέρονται σε συναντήσεις και άλλες δραστηριότητες ως εάν επρόκειτο για γεγονότα. Τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί πολλές φορές και δυστυχώς τα παθήματα δεν έχουν γίνει μαθήματα.
Η γκάφα του «Βήματος» ήταν μεγαλύτερη καθώς δημοσιεύθηκε και «ρεπορτάζ» για το τι (θα) έλεγαν μεταξύ τους οι δύο πρωθυπουργοί. Δεν είναι παράδοξο να γράφεται προκαταβολικώς ένα κείμενο για τη συνάντηση ηγετών κρατών, καθώς οι ανεπίσημες αλλά έγκυρες πηγές (δηλ. κυβερνητικοί παράγοντες ή άτομα του επιτελείου των ηγετών, που δεν είναι βέβαια οι επίσημοι κυβερνητικοί κλπ. εκπρόσωποι) αφήνουν να διαρρέουν προς τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους πληροφορίες για τη συνάντηση και τις εκατέρωθεν θέσεις. Συνήθως αρκετοί δημοσιογράφοι συντάσσουν βάσει αυτών των πληροφοριών τα κείμενά τους και τα παραδίδουν προς δημοσίευση προτού λήξει η συνάντηση…
Αυτή η πρακτική οδηγεί σε γκάφες, όπως η τελευταία του «Βήματος»- δεν χρειάζεται να αναφερθούν συγκεκριμένες περιπτώσεις, διότι αυτά τα γεγονότα ασφαλώς δεν αποτελούν δικαιολογίες.
Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι στο «Βήμα online», που παρουσιάζει την ειδησεογραφία λεπτό προς λεπτό, ΔΕΝ αναρτήθηκε το κείμενο της γκάφας. Φυσικά, δεν υπήρχε πρόθεση παραπλανήσεως των αναγνωστών, καθώς είναι φανερόν ότι η αποκάλυψη της γκάφας δεν θα αργούσε.
Οπωσδήποτε «Το Βήμα» έλαβε τα μέτρα που απαιτούνται για να μην ξανασυμβεί παρόμοιο περιστατικό, για το οποίο ζητεί συγγνώμη από τους αναγνώστες του.

Η Ματίνα Παπαχριστούδη, γειτόνισσα στην Ακαδημία Πλάτωνα και εκπρόσωπος των εργαζομένων στον “Ελ. Τύπο” στη συγκέντρωση των εργαζομένων στον Τύπο μιλάει στα μικρόφωνα των τηλεοράσεων.

Με τα πανό τους οι δημοσιογράφοι, κάτω από τον καυτό ήλιο της Ακαδημίας διαδηλώνουν την απόφασή τους να μην αφήσουν να περάσει έτσι μια τέτοια πρόκληση.

Δεν είναι και λίγο αυτό που αντιμετωπίζουν 450 οικογένειες εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης της Γιάννας που νόμιζε ότι ο Τύπος είναι ένα παιχνιδάκι…

Η πορεία έχει ξεκινήσει για τη Βουλή, 300 μέτρα πιο πέρα, όπου μας περίμεναν ΜΑΤτζήδες που με 4 κλούβες είχαν κλείσει την είσοδο στη Βουλή. Να την προστατεύσουν από τους… τρομοκράτες. Ντροπή!

Ντάλα μεσημέρι στο οδόστρωμα της Ακαδημίας 20, έξω από την ΕΣΗΕΑ. Ένα όχι και τόσο συνηθισμένο στιγμιότυπο. Δημοσιογράφοι έχουν απλώσει τα πανό και ετοιμάζονται να ξεκινήσουν για την απεργιακή τους συγκέντρωση μέχρι τη Βουλή, 300 μ. πιο πάνω.

Κόσμος πολύς. Πάνω από 1.200 του υπολογίζω. Έχουν αράξει πολλοί κάτω από τον ίσκιο των κτιρίων μέχρι να πάει μία και να ξεκινήσουμε.

Ανάμεσά τους πολλοί γνωστοί και φίλοι που βρεθήκαμε κατά καιρούς σε κάποια εφημερίδα μαζί εργαζόμενοι. Σήμερα ο καθένας είναι αλλού, μα πάντα εργαζόμενοι στον Τύπο.

Βλέπω τη Ματίνα Παπαχριστούδη, εκπρόσωπο των εργαζομένων στον «Ελ. Τύπο». Αγκαλιαζόμαστε. Προσπαθώ να της δώσω κουράγιο. Ξέρω τι σημαίνει να χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου με το κλείσιμο μιας εφημερίδας. Το έζησα κι εγώ το 1999 με το λουκέτο της «Ακρόπολης».

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ανακοίνωση της ιδιοκτησίας Κοντομηνά εκείνο το πρωινό του Σαββάτου λίγο το Πάσχα. Πήγα στο Καβούρι και για ώρες, μόνο με τον ήχο των κυμάτων προσπαθούσα να σταθώ στα πόδια μου.

Η πορεία ξεκίνησε… Στη Βουλή που είναι κλειστή μας περιμένουν τέσσερις κλούβες των ΜΑΤ με εμπροσθοφυλακή ΜΑΤατζήδες.

Μια αντιπροσωπεία από το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ και της ΓΣΕΕ προσπαθούν να μπουν μέσα.

Φεύγω. Δεν αντέχω άλλο αυτή τη φοβερή ιστορία… Οι δημοσιογράφοι στο στόχαστρο…

Με αίσθημα ευθύνης η Ματίνα μιλάει στους συναδέλφους της…

---

Η λέξη Ντροπή, όχι τυχαία, κυριαρχεί παντού…

Δραματικές είναι, κατά τα τελευταία χρόνια, αλλαγές στον χώρο της ενημέρωσης, σε συνδυασμό με την επιμονή της εργοδοτικής πλευράς να αρνείται πεισματικά την ικανοποίηση θεσμικών αιτημάτων των δημοσιογράφων και όλων των εργαζομένων στον Τύπο και στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.
Η γιγάντωση των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον χώρο των ΜΜΕ, η ταυτόχρονη εξάπλωσή τους σε άλλους επιχειρηματικούς τομείς, η μετατροπή των εφημερίδων σε SUPER MARKET, η υπερσυγκέντρωση των ΜΜΕ στα χέρια ολίγων, η είσοδος των επιχειρήσεων Τύπου στο Χρηματιστήριο, η απόφαση των εργοδοτών να μην επενδύουν τα έσοδα από το Χρηματιστήριο με σκοπό την ποιοτική βελτίωση των επιχειρήσεών τους, η μετατροπή των μέσων ενημέρωσης σε επιχειρηματικά «εργαλεία», αποτελούν ορισμένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ. Στοιχεία, τα οποία ήταν μοιραίο να οδηγήσουν σε κρίση. Κρίση ποιοτική, κρίση ανταγωνιστική, κρίση οικονομική που δημιουργήθηκε όμως από επιχειρησιακές επιλογές και όχι από αντικειμενικούς λόγους.
Μέσα σε αυτό το ασταθές και ασφυκτικό περιβάλλον, η δημοσιογραφική εργασία, ενώ αποτελεί την πρώτη ύλη χωρίς την οποία είναι αδύνατη η λειτουργία των επιχειρήσεων Τύπου, υποτιμάται συνεχώς και καθίσταται ολοένα δυσκολότερη και πιο επισφαλής.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχουμε γίνει μάρτυρες ενός pogrom απολύσεων, άρνησης πλήρους συμμόρφωσης στις ΣΣΕ και τις Ιδιωτικές Συμφωνίες, ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, επέκτασης του τρόπου αμοιβής με Δελτία Παροχής Υπηρεσιών, αδιαφανείς μεταβιβάσεις επιχειρήσεων ΜΜΕ, εφαρμογής σε ευρεία κλίμακα προγραμμάτων αναγκαστικών «οικειοθελών» παραιτήσεων, και αναστολής εκδόσεων ημερησίων εφημερίδων, με αποτέλεσμα ολόκληροι κλάδοι εργαζομένων στα ΜΜΕ (δημοσιογράφοι, διοικητικοί, τεχνικοί) να βρίσκονται σε ένα μόνιμο καθεστώς ανασφάλειας, εργασιακής ομηρίας με άμεσες συνέπειες στην ποιότητα της ενημέρωσης.
Η αιφνιδιαστική απόφαση της οικογένειας Θόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου, ιδιοκτητών των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Τύπος της Κυριακής, του ραδιοσταθμού «CITY 99,5» και του ειδησεογραφικού site του Ομίλου, να πετάξουν στο δρόμο 450 συναδέλφους μας, κλείνοντας τα συγκεκριμένα ΜΜΕ, αποδεικνύει ότι το ντόμινο της κρίσης στα ΜΜΕ ξεσπά στις πλάτες των εργαζομένων και αποτελεί πρόκληση και «αιτία πολέμου» για όλους τους εργαζόμενους στην ενημέρωση, ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας.
Οι εργαζόμενοι στον χώρο των ΜΜΕ δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί υπάλληλοι, τυπογράφοι, εφημεριδοπώλες είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα στο βωμό των κερδοσκοπικών παιχνιδιών και άσκησης εξουσίας της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ .
Γι’ αυτό ζητούν:
• Να σταματήσουν τώρα οι απολύσεις και να ανακληθούν όσες έγιναν
• Να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας όλων των εργαζομένων
• Να κατοχυρωθούν οι συνθήκες εργασίας και αποδοχές που θα διασφαλίζουν την προσωπική μας αξιοπρέπεια
• Να υπάρχει απόλυτη διαφάνεια του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των ΜΜΕ
• Να μην κλείσουν ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, ο ΤΥΠΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ο ραδιοφωνικός σταθμός CITY 99,5 και το portal e-tipos.gr
• Να αναλάβουν οι εργοδοτικές οργανώσεις και η Κυβέρνηση τις ευθύνες τους

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αφίσα το πρωτοσέλιδο των εργαζομένων στον “Ελ. Τύπο”, την κρατούσαν στην απεργιακή συγκέντρωση…

---

Το ψήφισμα των εργαζομένων στον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοφωνικό σταθμό του City
 
Θεωρούμε ότι η απόφαση να μπει αιφνιδιαστικά λουκέτο στην εφημερίδα και τον ραδιοφωνικό σταθμό με τη μέθοδο της λύσης και εκκαθάρισης των δυο εταιρειών, είναι παράνομη και καταχρηστική.
Απαιτούμε την επανέκδοση της εφημερίδας του Ε.Τ και την επαναλειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού City 99,5 Στόχος-απαίτηση στην οποιαδήποτε εξέλιξη για την επόμενη μέρα των δυο Μέσων, όπως η πώληση ή μεταβίβαση της εφημερίδας-ραδιοφωνικού σταθμού δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτά.
Ζητάμε άμεσα συνάντηση με τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομίας, Εργασίας και Τύπου και ΜΜΕ για εξεύρεση λύσης.

---

…και επιστολή των εργασιακών εκπροσώπων προς τα μέλη του Δ. Σ. της ΕΣΗΕΑ 

Συνάδελφοι,
Οι εργαζόμενοι του Ελεύθερου Τύπου, του City και του portal πραγματοποίησαν γενική συνέλευση σήμερα το απόγευμα στις 5.30 μ.μ. Ενόψει των δραματικών εξελίξεων με την απόφαση λουκέτου της εργοδοσίας, απαιτούμε από την Ενωση Συντακτών τη λήψη απόφασης για την άμεση συνέχιση και κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων σε όλα τα ΜΜΕ.
Το λουκέτο στην επιχείρηση του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου δημιουργεί ντόμινο εξελίξεων σε όλο τον χώρο των media. Θεωρούμε ότι με επίκεντρο τις εξελίξεις στον «Ελεύθερο Τύπο», η ΕΣΗΕΑ μαζί με όλα τα άλλα σωματεία θα πρέπει να προχωρήσει σε προκήρυξη 48ωρης απεργίας την Πέμπτη και την Παρασκευή με στόχο τη μη έκδοση των φύλλων του Σαββάτου και της Κυριακής.
Είναι ο μόνος τρόπος να αναγκαστούν οι Ενώσεις Ιδιοκτητών στον Τύπο και τα ραδιοτηλεοπτικά Μέσα αλλά και η κυβέρνηση που περνάει από την πίσω πόρτα ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους ιδιοκτήτες και τους διαφημιστές, να κάτσουν τώρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη δική μας ατζέντα. Την απόφαση αυτή απαιτούμε να τη λάβετε ανεξαρτήτως του σκεπτικού και των αιτιάσεων στη διάρκεια της συνεδρίασης.
Ειδικότερα: Για τον Ελεύθερο Τύπο και το City να μετατραπεί η σημερινή απεργία σε απεργία διαρκείας ώστε να δοθεί δυνατότητα να ανοίξει το απεργιακό ταμείο και να εκδοθεί ένα τουλάχιστον απεργιακό φύλλο του Ελεύθερου Τύπου των συντακτών αυτή την Κυριακή 28 Ιουνίου.
Τα μικρόφωνα του City σύμφωνα με απόφαση της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων χθες, θα παραμείνουν ανοιχτά με μοναδικό στόχο να περιφρουρήσουν οι εργαζόμενοι τον ενημερωτικό χαρακτήρα του σταθμού.
Ο σταθμός μπορεί να λειτουργήσει ως πλατφόρμα μετάδοσης του αγώνα και των αιτημάτων των εργαζομένων. Εγκρίθηκε ομόφωνα από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων σε Ελεύθερο Τύπο και City.
Οι εκπρόσωποι
Ματίνα Παπαχριστούδη, Διονύσης Σαραντόπουλος

Κουράγιο παιδιά! Τίποτα δεν τελειώνει έτσι…