Ο όμορφος Σεπτέμβρης είναι εδώ και τον ζούμε
Το καλοκαίρι τελείωσε ή κοντεύει; Όπως και να' χει κάποιες σκέψεις λίγο πριν το άνοιγμα των σχολείων έχουν την αξία τους...
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 06/09/2008
Το πόσο γρήγορα περνά ο καιρός θαρρώ πως έχει δοθεί η αφορμή να το πούμε πολλές φορές στο παρελθόν. Το ζητούμενο είναι να μη φύγει έτσι άπραγος μέσα από τα χέρια μας χωρίς να μπορούμε να ζήσουμε την κάθε στιγμή με την ένταση που της πρέπει σαν να είναι η τελευταία.
Ο Σεπτέμβρης μπήκε πια για τα καλά στη ζωή μας. Οι τελευταίοι εκδρομείς, οι εραστές του καλοκαιριού, επέστρεψαν στη βάση τους. Τα παιδιά πρέπει να εγκλιματιστούν στην πόλη λίγο πριν πάνε στο σχολείο τους, στο ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Με μεσοβδόμαδα τον αγιασμό. Περίεργο… Δεν το έχουμε ξαναζήσει ώς τα τώρα να κάνουν αγιασμό Πέμπτη. Να μοιράζουν βιβλία Παρασκευή και να μεσολαβεί Σαββατοκύριακο πριν έρθει η Δευτέρα για το ουσιαστικό ξεκίνημα.
Αλλά είμαστε εδώ για να το ζήσουμε κι αυτό. Έτσι κι αλλιώς στη χώρα που ζούμε πιο πολύ νοιάζονται για τους τύπους παρά για την ουσία. Και τι θα γινόταν δηλαδή αν η νέα σχολική χρονιά άρχιζε αντί για τις 11 στις… 15; Οι τυπολάτρες θα βιάζονταν να πουν ότι θα χάνονταν διδακτικές ώρες, λες και ζούμε στην απόλυτα συγχρονισμένη Πολιτεία, όπου όλοι οι καθηγητές θα είναι στη θέση τους, από την έναρξη του σχολικού έτους…
Αυτό είναι που μας τρώει σαν Έλληνες. Ότι χάνουμε την ουσία κυνηγώντας το ιδεατό. Το βλέπουμε παντού και το ξεπατικώνουν με καρμπόν. Μη χάσει η Βενετιά βελόνι…
Ναι, αυτή τη νέα σχολική χρονιά, στο Γυμνάσιο πια, θα έχουμε ως γονείς την ψυχραιμία να δούμε από κοντά κάποια πράγματα. Να μιλήσουμε μεταξύ μας, να γνωριστούμε, να βρούμε σημεία επαφής και επικοινωνίας. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι αυτό; Δεν είναι. Έχω παρατηρήσει πως όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τόσο και λιγοστεύει το ενδιαφέρον των γονιών για το σχολείο. Ποτέ δεν κατάφερα να βρω τι ακριβώς φταίει και συμβαίνει αυτό. Κι ωστόσο συμβαίνει. Με δυσκολία βρίσκεις ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να χαλαλίσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους και να ασχοληθούν μέσα από το Σύλλογο Γονέων για τα προβλήματα του σχολείου του παιδιού τους. Και το χειρότερο είναι αυτοί που προσέρχονται στις κάλπες την καθορισμένη ημέρα και ώρα για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα και να δώσει το «πράσινο φως» σ’ αυτούς που πραγματικά ενδιαφέρονται και είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν.
Θα τα ξαναζήσουμε όλα αυτά φέτος καθώς είναι χρονιά εκλογών στα όργανα διοίκησης των Συλλόγων και θα κληθούν νέοι άνθρωποι να στελεχώσουν θέσεις ευθύνης στα Δ. Σ. Εμείς που έχουμε μια στοιχειώδη εμπειρία από προηγούμενους Συλλόγους Γονέων θα είμαστε εκεί. Πρέπει να είμαστε εκεί. Και φυσικά δεν θα σπρώξουμε μακριά το ποτήρι αυτό των ευθυνών.
Μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια, χρόνια τώρα, θα αποδεχθούμε την πρόκληση, όπως φαντάζομαι και χιλιάδες άλλοι υπεύθυνοι πολίτες που έχουν παιδιά και ενδιαφέρονται ουσιαστικά για το μέλλον τους.
Ο Σεπτέμβρης έχει ένα όμορφο χρώμα. Θες το φθινόπωρο που κουβαλάει, θες οι μαζεμένες αναμνήσεις από το πρόσφατο καλοκαίρι, θες οι υποχρεώσεις να είμαστε πανέτοιμοι μπροστά στις προκλήσεις του χειμώνα, έχει ενδιαφέρον, όπως και να το κάνουμε.
Θα φροντίσουμε με την καθημερινή παρουσία και δράση μας στα κοινά να τον δικαιώσουμε. Είναι μια πρόκληση που την αποδεχόμαστε και μπαίνουμε δυνατά στο παιχνίδι. Ο φετινός Σεπτέμβρης θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, σίγουρα…Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.
Σεπτέμβρης γεμάτος όμορφα χρώματα...
Νίκο δεν συμφωνώ ότι όταν είναι μικρά τα παιδιά οι γονείς ασχολούμαστε περισσότερο.Μην κοιτάς τις ευτυχείς συγκυρίες στα δικά μας δημοτικά που διαμόρφωσαν ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.Συνήθως δεν γίνεται έτσι.Σκέψου λιγάκι,ακόμα και σε μας,εκτός απο 5-10 γονείς,πού ήταν οι υπόλοιποι;Πού ήταν στα τρεξίματα,στις γιορτές,στις άσχημες στιγμές;
Σου υπογράφω ότι όποιοι γονείς έτρεχαν στο Δημοτικό,αυτοί πάνω -κάτω θα τρέχουν και στο Γυμνάσιο.
Και κάτι τελευταίο...όσο περνούν τα χρόνια,οι υποχρεώσεις των γονιών μεγαλώνουν:2 ή περισσότερα παιδιά για τρέξιμο,περισσότερα έξοδα,μεγαλύτερη κούραση.Κι εμείς μεγαλώνουμε και χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο για εμάς και δεν τον βρίσκουμε...και πότε θα τον βρούμε;Οταν γεράσουμε;Τότε τι να τον κάνουμε;
Νίκο μην απελπίζεσαι!Ολα θα συνεχίσουν τους ρυθμούς τους όπως και πριν,λίγο καλύτερα,λίγο χειρότερα.Τα πάντα θα βρούν το δρόμο τους με λίγη βοήθεια απο εμας,αν χρειαστεί...χαλαρά όμως και χωρίς άγχος...είμαστε και σε επικίνδυνες ηλικίες!
Καλή σχολική χρονιά πρώτα στα παιδιά μας και μετά σε εμας,με υγεία πάνω απο όλα!
Κι εμείς οι γονείς μην ξεχνάμε ότι έχουμε ακόμα παιδιά...τα δύσκολα της ζωής είναι μπροστά τους...ας τα αφήσουμε να περνούν καλά.οσο καιρό μπορούν ακόμα!
Συγγνώμη για την πολυλογία,αλλά μου βγήκε πολύ αυθόρμητα!
Ελένη απο το 62ο (Comment this)
Ν. Θεοδωράκης (Comment this)