Ενα διαφορετικό ηλεκτρονικό ημερολόγιο του δημοσιογράφου Νίκου Ελ. Θεοδωράκη
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 02, 2008
Πανηγύρι στο χωριό
Στο χωριό, στο τραπέζι του πανηγυριού...
Κάποιοι χορεύουν. Υπήρχαν και τέτοιες στιγμές κεφιού...
Για να πάρετε μια... μυρωδιά από το πανηγύρι...
Το έζησα κι αυτό. Στα 2008 πανηγύρι στο χωριό. Την περασμένη Παρασκευή κατεβήκαμε να πάρουμε το μικρό από το Ελληνικό Γορτυνίας. Και πέσαμε πάνω στο πανηγύρι του Αι Γιαννιού. Τα πανηγύρια βέβαια στις μέρες μας δεν είναι παρά μια καρικατούρα που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό που λέγανε πανηγύρι πριν από μερικά χρόνια.Κατ’ αρχήν τότε ήταν το μεγάλο γεγονός.Που το περίμεναν πώς και πώς.Σήμερα είναι απλά το πανηγύρι.Όπου τον μόνο πάγκο με τα παιχνίδια τον κρατάει ένα Κινέζος!Ο Δήμος Τρικολώνων βάζει την ορχήστρα που κάνει φιλότιμες προσπάθειες να… ξεσηκώσει τον κόσμο από τα τραπέζια.Σερβίρουν σε λαδόκολλα γουρουνοπούλα, τη «ντίβα» της βραδιάς και μπύρα σε αλουμινένια κουτάκια ή κρασί χύμα. Όλα τα προπληρώνεις. Το σέρβις είναι απαράδεκτο. Αλλά ωστόσο πρέπει να διασκεδάσουμε. Γι’ αυτό δεν είναι το πανηγύρι;Μια και μισή, μετά τα μεσάνυχτα, έχει πάει.Ο κόσμος αρχίζει να φεύγει. Τραπέζια αδειάζουν. Λίγοι χορεύουν στη μέση της πλατείας. Ο δρόμος – πέρασμα δεν έχει κλείσει, αλλά ελάχιστα αυτοκίνητα περνούν. Όλοι ακούν τη μουσική στη διαπασών, φαντάζονται ότι ο δρόμος έχει κλείσει και ψάχνουνεναλλακτικές διαδρομές.Ο πάγκος του Κινέζου είναι ακόμα ανοιχτός λίγο πιο πέρα από τα μαγαζιά και έχει κίνηση. Οι πιτσιρικάδες ψωνίζουν. Οι καλύτεροι πελάτες των πανηγυριών…Στα μαγαζιά αρχίζουν να μαζεύουν καρέκλες. Και ο κόσμος φεύγει σιγά σιγά καθώς καβατζάρει τις δύο η ώρα.Όχι δεν έχει τίποτα από την παλιά του αίγλη το πανηγύρι. Λείπει το κέφι, η συμμετοχή. Λείπει η οργάνωση, η διαφορετική ματιά…Το πανηγύρι γίνεται τελικά για το… πανηγύρι. Επειδή είναι η μέρα και πρέπει να γίνει. Τίποτε άλλο. Αυτό μόνο. Και δυστυχώς αυτή η «φτώχεια» χτυπάει από μακριά!... Είδαμε μόνο ανθρώπους που είχαμε χρόνια να δούμε, φίλους.Κι αν άξιζε σε κάτι το πανηγύρι ήταν μόνο αυτό νομίζω. Τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα θόρυβος και… ηχορύπανση μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ευτυχώς που ήμουν κουρασμένος και τίποτα δεν μπορούσε να με κρατήσει ξύπνιο. Bαλς χαμένων ονείρων και εποχών...
1 - Θυμάμαι τα πανηγύρια που έζησα όταν ήμουν Γυμνάσιο στη Σάμο.Συνήθως καλοκαίρια.Ξενύχτι αλλά και κούραση.Γλυκειά κουράση... ήταν όμορφα όμως.Ο κόσμος μέχρι το πρωί διασκέδαζε,αλλά για μας τα παιδιά ήταν κάτι σαν όνειρο.Καμμιά φορά αναρώτιεμαι,μήπως δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα αλλά η δική μας οπτική γωνία...; Kι εγώ έτσι άχρωμα τα βλέπω πια... (Comment this)
