Θραψανιώτης μέχρι... κόκαλο

Σεπτέμβρης σήμερα, καλώς μας ήρθε... Με μια ξεκούραστη εικόνα από το χωριό...


Ο Γιώργος κόβει ξύλα. Ετοιμάζεται για το χειμώνα που έρχεται σε λίγο...


Τα ξύλα στοιβάζονται στο χαγιάτι. Να είναι κοντά στη σόμπα όταν θα τα χρειαστεί ο Γιώργος...

Η κατάσταση στην ΠΕΤ ΟΤΕ είναι περίπλοκη. Με την πλάτη, ως συνήθως στον τοίχο για την έκδοση του περιοδικού η «Φωνή των Τεχνικών» και με ένα κλίμα καθόλου καλό, καθώς ο πολύς κ. Μπρόφας «ψάχνει» τον τρόπο να κάνει την ηρωική του έξοδο από την Εκτελεστική, διότι εκλογές έρχονται αρχές του νέου χρόνου και κάπως πρέπει να δηλώσει τη… διαφορά του από τους «συμβιβασμένους» συνδικαλιστές που τρία χρόνια τώρα κάνει παρέα.

Και φυσικά ο πιο εύκολος στόχος του… ταξικού συνδικαλιστή  της πλάκας και του γλυκού νερού είναι ο… δημοσιογράφος του Σωματείου. Μια ιδιόμορφη περίπτωση που, όπως αρέσκεται συχνά να λέει ο κύριος αυτός, «κληρονόμησε» από τους προηγούμενους «κακούς» συνδικαλιστές.

Έτσι πολύ φυσικά «χρέωσε» σε μένα, ότι «υπέγραψα» με εντολή του προέδρου και του γραμματέα για να εκδοθεί το προηγούμενο περιοδικό. Και τώρα πια δηλώνει παντού πως δεν… με χρειάζεται και μπορεί να βγάλει μόνος του το περιοδικό.

Αν ήμουν πολύ ψύχραιμος, κανονικά θα έπρεπε να βάλω τα γέλια με όλη αυτή την κατάσταση. Αλλά το πράγμα είναι πιο περίπλοκο... Όλοι αυτοί από τις άλλες συνδικαλιστικές παρατάξεις που τον ανέχονται στα παιχνιδάκια του είναι γιατί κάπου, λίγο ή πολύ, τους βολεύει να υπάρχει κάποιος να κάνει, με… υπερηφάνεια, τη βρώμικη δουλειά. Έτσι δύσκολα θα επιχειρήσουν απ’ ευθείας σύγκρουση μαζί του. Από την άλλη ο ίδιος γράφει γράμματα στην Ε.Ε. και καταγγέλλει χωρίς να παραιτηθεί από τη θέση του στην Ε. Ε. Ένα κουβάρι η ιστορία. Τελευταίες μέρες δεν πατάει στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Γράφει από το σπίτι του. Έχει το ψώνιο να το παίζει δημοσιογράφος και στέλνει με φαξ στη Γωγώ να του δακτυλογραφεί τα κείμενα. Χρειάζονται βέβαια πέντε διορθώσεις μέχρι να κατανοήσεις τι θέλει να πει ο ποιητής, αλλά αυτή είναι μια άλλη, πικρή, ιστορία…

Η δυσκολία της δικής μου θέσης έγκειται στο γεγονός ότι μ’ αυτούς τους ανθρώπους, εδώ και 25 χρόνια, έχω μια επαγγελματική σχέση. Όχι μ’ αυτούς ακριβώς…

Όταν πήγα εγώ στην ΠΕΤ ΟΤΕ κανείς τους δεν υπήρχε εκεί. Οι περισσότεροι συνταξιοδοτήθηκαν. Άλλοι σταμάτησαν να ασχολούνται με τα συνδικαλιστικά και επέλεξαν κερδοφόρες επιχειρήσεις (με τι λεφτά κι από πού άραγε;) κι άλλοι, απλά δεν εξελέγησαν ποτέ ξανά από τους συναδέλφους τους.

Το 1983 που πήγα στην ΠΕΤ ΟΤΕ, μόλις είχα τελειώσει το στρατιωτικό, είχα παντρευτεί, είχα κάνει την Ειρήνη και δούλευα στη «Γνώμη» μια βραχύβια πρωινή αθηναϊκή εφημερίδα του Πόπωτα. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται το τόλμημα των έξι μηνών ζωής. Η πρώτη μου σχέση μαζί τους ήταν σχέση συνεργασίας. Με πολύ καλά λεφτά τότε. Κάπου 30.000 δρχ. Με δικό μου γραφείο, συνεργάτες, η εφημερίδα που βγάζαμε τότε  δεν είχε καμία σχέση με τα σημερινά απόνερα…

Εκείνα τα χρόνια με φώναξε στο γραφείο του ένας συνδικαλιστής του ΚΚΕ και μου είπε κάτι, που με το παιδικό μου τότε μυαλό το βρήκα σωστό. «Εμείς, μου είπε, φεύγουμε μετά από δύο χρόνια θητείας. Είναι κρίμα να έχεις κάνει τόση δουλειά και να πάει στράφι από κάποιους άλλους που θα’ ρθουν και δεν θα τη θέλουν. Έλα να σου κάνουμε μια σύμβαση αορίστου χρόνου».

Είπα ναι, χωρίς να γνωρίζω ότι με την υπογραφή μου σε μια σύμβαση «υπαλλήλου γραφείου» θα υποθήκευα το επαγγελματικό μου μέλλον… Μ’ αυτούς που ήρθαν στη συνέχεια στο Σωματείο, αυτή η σύμβαση έγινε το ευαγγέλιο τους και βρόγχος για μένα.

Τι ζητούσαν; Απλά πράγματα. Ώρα προσέλευσης και αποχώρησης, τήρηση ωραρίων με ευλάβεια, ε κι αν ανάμεσα σ’ αυτό το ωράριο έκανα και... δημοσιογραφική δουλειά αυτό ήταν, μάλλον, δικό μου πρόβλημα.

Αποτέλεσμα: Ο μισθός τόσα χρόνια μετά είναι καθηλωμένος σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα. «Νόμιμα» λόγω της σύμβασης. Από την άλλη, από μένα που ποτέ δεν έκανα άλλη δουλειά, πέραν της δημοσιογραφικής, «απαιτούν» όχι τη δουλειά ενός, αλλά… πέντε ανθρώπων του Τύπου. Τραγελαφικές καταστάσεις…

Σ’ αυτό το κουβάρι έχουμε μπλέξει τόσα χρόνια. Και κανείς ως τώρα συνδικαλιστής όλων των αποχρώσεων δεν τόλμησε να δώσει λύσει. Όλοι περιμένουν το χρόνο να κάνει το καθήκον του. Κι εγώ λέω πως ακόμα κι όταν θα βγω στη σύνταξη, θα διεκδικήσω όσα μου ανήκουν…

Σ’ αυτό το άσχημο κλίμα ετοιμάζομαι να στήσω το έντυπο. Θα γίνει μέσα στους χρόνους που βάζει η Γραμματεία Τύπου για να μη χάσουμε την περιοδικότητα; Ασφαλώς και θα γίνει. Μόνο που θα περάσει κι αυτό, όπως και τόσα άλλα, ισοπεδωτικά από πάνω μου. Δυστυχώς…


Με τσαπέλες σύκα αποχαιρετούμε σιγά σιγά το καλοκαίρι...

Από τις διακοπές του Ηλία Σωτηρόπουλου

Η φωτογραφία είναι από τον Πάνορμο Ρεθύμνου. Σταλμένη στο e-mail μου από τον φίλο φωτογράφο της Βουλής των Ελλήνων Ηλία Σωτηρόπουλο. Εκεί έκανε τις φετινές του διακοπές. Καλό χειμώνα Ηλία...