Αποχαιρετώντας το καλοκαίρι
Κοιτάζοντας τον κήπο τούτη την εποχή τα μάτια μου έπεσαν πάνω στη συκιά. Τα φαρδιά σαν γάντια φύλλα τους, μου θύμισαν αδρά τις νωχελικές μέρες του Αυγούστου, έτσι όπως ταλαντεύονται σαν να λένε αντίο με το τέλος του καλοκαιριού. Τα σύκα είναι η τελευταία γλυκιά γεύση του καλοκαιριού.
Ξανακοίταξα τα φύλλα της... Από την αρχαιότητα, αποτελούσαν προϊόντα γαστρονομικής αναγκαιότητας και χρησιμοποιούνταν από τους μάγειρες για να τυλίξουν κάθε είδους φαγητά. Είναι μια μαγειρική... μέθοδος επιβίωσης! Στην πανέμορφη οικονομία του δάσους- ή του κήπου της αυλής- τα φύλλα συνιστούν ένα έξοχο σκεύος της φύσης για μαγείρεμα. Λειτουργούν και ως αρωματικοί παράγοντες και ως μαγειρικά δοχεία, διαμορφώνοντας μικρά αρωματικά «πακετάκια» που δεν μπορεί να αντιγράψει κανένα μαγειρικό σκεύος. Πιο παλιά, οι μάγειροι μάζευαν τις προμήθειες για την κουζίνα τους από τα κλαδιά και έβρισκαν ό,τι χρειάζονταν στα δέντρα. Ήταν χορτοφάγοι πολύ προτού η χορτοφαγία γίνει της μόδας.
Στη διάρκεια του ελληνικού καλοκαιριού, το φύλλο συκιάς είναι η πιο άμεσα διαθέσιμη «συσκευασία» της φύσης. Τα αμπελόφυλλα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν τώρα για το περιτύλιγμα φαγητών που πρόκειται να ψηθούν στη σχάρα γιατί, όπως ξέρουν οι περισσότεροι Έλληνες μάγειροι, είναι σκληρά αυτή την εποχή για να τα φάμε. Οι συκιές βγάζουν φύλλα στο κατάλληλο μέγεθος για το περιτύλιγμα και κατόπιν το ψήσιμο ενός κύβου φέτας, μιας σαρδέλας ή ενός αρνίσιου κεφτέ αρωματισμένου με δυόσμο. Αν και τα ίδια τα φύλλα είναι σκληρά στο φάγωμα, ποτίζουν με ένα μοναδικό άρωμα με μια ελαφριά πινελιά καρύδας οτιδήποτε τυλίγουν. Η γεύση τους είναι πιο ελαφριά από τη δυνατή πικάντικη γεύση του δεντρολίβανου ή της ρίγανης, αλλά είναι πρωτοφανώς διαπεραστική. Όχι ακριβώς φρουτώδης ούτε και ξυλώδης. Η δύσκολα να περιγραφεί μυρωδιά των ψημένων φύλλων συκιάς είναι η καρδιά της γοητείας τους.
Το μελωμένο άρωμα των καψαλισμένων φύλλων έδινε στο γεύμα παλιά την πιο καλοκαιρινή γεύση. Ήταν ένας γλυκός αποχαιρετισμός στις τεμπέλικες ημέρες του Αυγούστου.
Εμείς ας απολαύσουμε τους καρπούς, που γεμίζουν το στόμα μας με χιλιάδες γλυκές εκρήξεις, όπως το καλοκαίρι που μας αποχαιρετά έχει γεμίσει το μυαλό μας με γλυκές εικόνες.
Ας μπούμε στο φθινόπωρο με όμορφες σκέψεις...
...και ας αφήσουμε το καλοκαίρι να μείνει στις καρδιές μας.
Ξανακοίταξα τα φύλλα της... Από την αρχαιότητα, αποτελούσαν προϊόντα γαστρονομικής αναγκαιότητας και χρησιμοποιούνταν από τους μάγειρες για να τυλίξουν κάθε είδους φαγητά. Είναι μια μαγειρική... μέθοδος επιβίωσης! Στην πανέμορφη οικονομία του δάσους- ή του κήπου της αυλής- τα φύλλα συνιστούν ένα έξοχο σκεύος της φύσης για μαγείρεμα. Λειτουργούν και ως αρωματικοί παράγοντες και ως μαγειρικά δοχεία, διαμορφώνοντας μικρά αρωματικά «πακετάκια» που δεν μπορεί να αντιγράψει κανένα μαγειρικό σκεύος. Πιο παλιά, οι μάγειροι μάζευαν τις προμήθειες για την κουζίνα τους από τα κλαδιά και έβρισκαν ό,τι χρειάζονταν στα δέντρα. Ήταν χορτοφάγοι πολύ προτού η χορτοφαγία γίνει της μόδας.
Το μελωμένο άρωμα των καψαλισμένων φύλλων έδινε στο γεύμα παλιά την πιο καλοκαιρινή γεύση. Ήταν ένας γλυκός αποχαιρετισμός στις τεμπέλικες ημέρες του Αυγούστου.
Εμείς ας απολαύσουμε τους καρπούς, που γεμίζουν το στόμα μας με χιλιάδες γλυκές εκρήξεις, όπως το καλοκαίρι που μας αποχαιρετά έχει γεμίσει το μυαλό μας με γλυκές εικόνες.
Ας μπούμε στο φθινόπωρο με όμορφες σκέψεις...
...και ας αφήσουμε το καλοκαίρι να μείνει στις καρδιές μας.
Ένα μεγάλο χαμόγελο για σας κ. Νίκο,για το φθινόπωρο που έρχεται,για το καλοκαίρι που φεύγει... (Comment this)