Το πρώτο βιβλίο της δικής μας Αννίτας
Το ερώτημα του θανάτου είναι η απάντηση της ζωής, στον πίνακα της «Γυναίκας στο πάρκο»...
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 30/08/2008
Πολλοί έγραψαν για τον έρωτα. Δίνοντας τη δική τους ερμηνεία μέσα από λέξεις και συναισθήματα. Η Αννίτα Πιτσιδιανάκη, ένα δικός μας άνθρωπος, προτίμησε να τον «ζωγραφίσει» με λέξεις. Σε έναν πίνακα με ζωηρά και κραυγαλέα χρώματα. Τα χρώματα του τραγικού έρωτα, του έρωτα που γυρεύει μόνο την αιωνιότητα. Μια αιωνιότητα δίχως τέλος.
Στον καμβά της, του έρωτα τα αγγίγματα γίνονται στοιχειά και η ορχήστρα της ζωής μεταμορφώνεται σε αρένα. Τιτάνια μεγέθη μάχονται, πόλεμος αρχέγονος.
Μαζί στη θάλασσα, μαζί στον ουρανό κι αν είναι να χαθούμε καλόδεκτος χαμός. Όταν πιάνεις τον έρωτα πεθαίνει γιατί δεν κινείται. Σπαρταράει λίγο σαν το ψάρι στην στεριά και ξεψυχάει. Αν σταματήσεις τον έρωτα προσπαθώντας να παγώσεις το όνειρο εν ονόματι της διάρκειας, τότε η μαγική έκσταση καταλήγει πλήξη. Γι' αυτό καταλαβαίνουμε τον έρωτα όταν τον περιμένουμε και όταν τον χάνουμε. Την στιγμή που τον βιώνουμε έρχεται σαν άνεμος από το πουθενά και ξεριζώνει δέντρα, φωτιά που αποτεφρώνει, κύμα που χτυπά ανελέητα την στεριά, γη που ποτίζεται και νιώθει το πάθος των στοιχείων. Φυγή από το λογικό και προβλέψιμο, κορύφωση στο απόλυτο και πτώση στο πεζό
Άλλοτε γίνεται μαχαιριά και πόνος, άλλοτε ζήλια και στο τέλος λήθη και νοσταλγική ανάμνηση σαν εκείνα τα χρόνια της παιδικής ξεγνοιασιάς. Έτσι τα όρισε η ζωή.
Μαγεύεσαι σαν τον νάρκισσο από την ομορφιά σου και δεν παρατηρείς την ομορφιά που κρύβει ο άλλος μέσα του. Ο εγωισμός παίζει τον πρώτο ρόλο στις σχέσεις. Θέλω, ευχαρίστηση, περηφάνια ή παράδοση άνευ όρων, ανάγκη ή συμβιβασμός, αποδοχή ή απόρριψη. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά σε εκείνο το οποίο δεν μπορεί να δεχτεί και δέχεται εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να αντιδράσει
Ο άντρας μοιάζει με τον ποιητή και τον πολεμιστή. Η γυναίκα με την λύρα και το ελάφι. Και το αποτέλεσμα της ένωσης, της ηρακλείτιας αρμονίας των αντιθέτων, είναι το ομορφότερο κονσέρτο. Πότε ιωνικό, πότε δωρικό, πότε αιολικό. Με τις ελάσσονες και τις μείζονες μελωδίες.Τέλος έρχονται τα γιατί. Τα πρώτα τι, τα έσχατα γιατί, όχι πια, το ποτέ πια! και το για πάντα! Ο ίδιος ο έρωτας είναι διαλεκτική ζωής και θανάτου, τα δύο μισά του συμβόλου, οι δύο όψεις του νομίσματος που ενώνει και χωρίζει σώματα και ψυχές,
Το δάκρυ και το γέλιο στο ίδιο θέατρο του κόσμου, εξόριστος δαίμον σε γη και ουρανό. Σφαγή στην κόψη, μάρμαρο στην όψη. Ξεκινάει από το βέλος που τρυπάει το στεφάνι της μήτρας όπως τα άστρα τρυπάνε το στεφάνι της αβύσσου. Γίνεται στεφάνι γάμου και μύθου σαν εκείνο που φόρεσε ο Διόνυσος στην Αριάδνη και σαν αυτό που φόρεσε ο χρόνος στον έναστρο ουρανό, ο βόρειος στέφανος που λάμπει σαν μαργαριτάρι στις θερινές τροπές.
Η οδύνη και η ηδονή του έρωτα, η εκπύρωση και ο κορεσμός του ίμερου, το απτόμενο και το αποσβυνήμενο του πόρου και της πενίας, γίνονται τραγούδι, μεράκι, ύμνος, ποίημα, φιλοσοφία, επιστήμη, αγάλματα, παρθενώνες και τελικά Έρως για την ίδια την Ιδέα της Αλήθειας και της Σοφίας.
Και πίσω μένει ο σπόρος για την συνέχεια της ζωής καθιστώντας τον άνθρωπο θνητό αθάνατο μετάρσιο να πλήξει τα άστρα μέσα στην ενδοκοσμική του αθανασία. Έκπτωτος ο άνθρωπος,νεκρός ο θεός μέσα του. Ο άνθρωπος τελικά σκότωσε τον έρωτα και τον ξερίζωσε σαν το στάχυ.
Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.
Πού θα βρείτετο βιβλίο
της Αννίτας Πιτσιαδιανάκης
Μακεδονίας 30
74 1οο ΡΕΘΥΜΝΟ
τηλ: 28310 2796
κινητό: 6972 987 071
Αξίζει να το διαβάσετε!
Τα συναισθήματα που σου αφήνει έχουν το άρωμα του άγριου τριαντάφυλλου.Και ψιθύρους που λένε... «Μην αρνηθείς τη ζωή.Να τη ζήσεις». (Comment this)