Συμμετέχουμε στη γιορτή αποχαιρετισμού
Τα μικρούλια της Δήμητρας Μαχά, που πέρσι έκανε και σε μας τους μεγάλους, είναι εκπληκτικά.
Να και τα μεγάλα! Τα περισσότερα συμμετέχουν και στη Δημοσιογραφική Ομάδα…
Μια πρώτη γεύση από τη σκηνή της τελικής πρόβας…
Τα παιδιά της Δημοσιογραφικής Ομάδας κάνουν πρόβες για την παντομίμα…
Με προσήλωση στα… χαρτιά τους, προκειμένου να μάθουν το ρόλο τους…
Ο Δημήτρης είναι πιο σίγουρος καθώς συμμετέχει και στη Θεατρική Ομάδα…
Ενα μικρό “ζέσταμα” βοηθάει τους μικρούς… ηθοποιούς…
Τα παιδιά μου, της Δημοσιογραφικής Ομάδας σε ώρα δράσης ως ηθοποιοί…
Μη βλέπετε έτσι “θαμπές” τις φωτογραφίες, είναι από την κίνηση…
Χαμογελαστά προσωπάκια…
Αποτελεί παράδοση τα τελευταία χρόνια στο τέλος της σχολικής χρονιάς οι δυο Σύλλογοι Γονέων από τα146 και 62 Δημοτικά Σχολεία να οργανώνουν τη δική τους γιορτή αποχαιρετισμού.
Φέτος σχεδιάζουν να την κάνουν αυτή τη Δευτέρα 1η Ιουνίου στις εφτά το απόγευμα. Η πρώτη σκέψη είναι στην αίθουσα εκδηλώσεων και αν συνεχιστούν αυτές οι υψηλές θερμοκρασίες δεν ξέρω πως θα το αντέξουμε.
Λέω «αντέξουμε» γιατί σχεδιάζω να πάω κι εγώ να δω τα παιδιά, ανάμεσά τους καί τα δικά μου της Δημοσιογραφικής Ομάδας που θα πάρουν μέρος στην παντομίμα που ετοιμάζει η Ευτυχία Τσαγκαράκη με τη Θεατρική της Ομάδα.
Έχω από τα πέρσι μια εβδομάδα άδειας υπόλοιπο και λέω να το εκμεταλλευτώ και να πάω. Δεν πρόκειται να πάω πουθενά, αλλά δεν θα έχω και την πίεση της καθημερινής έκδοσης της εφημερίδας. Θα’ ναι και τα παιδιά του Χορευτικού Τμήματος της Δήμητρα Μαχά με τους ελληνικούς χορούς και θα είναι σίγουρα ωραία.
Να τα χειροκροτήσουμε τα παιδιά και τους δασκάλους τους. Να πούμε ένα μεγάλο μπράβο στους δύο Συλλόγους Γονέων που μέσα σε αντίξοες συνθήκες επιμένουν να δίνουν μια δημιουργική διέξοδο στα παιδιά τα πρωινά του Σαββάτου.
Μακάρι να τα καταφέρουν και του χρόνου. Εγώ είμαι διατεθειμένος, αν το θέλουν, να τους προσφέρω πάλι εθελοντικά τη δουλειά μου και τις γνώσεις μου πάνω στη δουλειά μου, τη δημοσιογραφία. Αλλά πολύ φοβάμαι πως, χωρίς καμιά στήριξη από τους δασκάλους και τα σχολεία του χρόνου θα είναι ακόμα πιο λίγα τα παιδιά…
Και κάπου αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο. Αν και για μένα και ένα παιδί που διαθέτει το λιγοστό ελεύθερο χρόνο του για να έρθει εκεί και να παρακολουθήσει τα μαθήματα αξίζει κανείς να το παλεύει.
Τη Δευτέρα όμως θα είμαστε όλοι εκεί. Όλοι όσοι ζήσαμε σ’ αυτά τα σχολεία με τα παιδιά μας για έξι χρόνια και δώσαμε ένα καλό κομμάτι του εαυτού μας. Μακάρι να έρθουν όσοι περισσότεροι γίνεται. Το χειροκρότημα, είναι γι’ αυτά τα παιδιά που δούλεψαν μια ολόκληρη χρονιά, η καλύτερη αμοιβή.
Αύριο Δευτέρα το απόγευμα στις επτά όλοι στα 146 -62 Δημοτικά Σχολεία να απολαύσουμε τη γιορτή των δυο Συλλόγων Γονέων και να χειροκροτήσουμε τα παιδιά μας…
Αλλες δυο μικρές ηθοποιήνες πάνω στη σκηνή…
Ο χορός των μπιζελιών…
Αφιερωμένο στον μαχητικό γείτονα που χάσαμε…
