Για καφέ στο Διόνυσο απέναντι από την Ακρόπολη Κυριακάτικα…
Υπέροχο θέαμα, η Ακρόπολη, από τη θέση που κάθομαι στην καφετέρια του “Διόνυσου”.
Επιστροφή περπατώντας στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου. Ο καιρός άλλαξε. Οι πρώτες σταγόνες βροχής πέφτουν. Οι ομπρέλες άνοιξαν…
Κυριακάτικο πρωινό που μεσημεριάζει με μια βόλτα στο Θησείο, περπατώντας την Αγ. Παύλου, στην Πνύκα, όπου διαπιστώνεις ότι το καφέ δίπλα στον Αϊ Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη έκλεισε, ερήμωσε και το μόνο μέρος με φάτσα την Ακρόπολη είναι ο «Διόνυσος» του Ζόναρς. Ο ήλιος παίζει κρυφτούλι ανάμεσα στα σύννεφα. Μια ψυχρούλα την έχει εδώ, όπως και να το κάνεις…
Αλλά είναι ωραία. Ε, δεν πίνεις και κάθε μέρα τον καφέ σου με φάτσα την Ακρόπολη… Κι ο κόσμος βγαίνει… Πρώτη φορά είδα τόσο κόσμο να έχει βγει για βόλτα τέτοια ώρα. Λίγο πριν το μεσημερινό φαγητό… Απίστευτο, αλλά εδώ που έχει λίγο πράσινο, ακούγονται ακόμα πουλιά που κελαϊδούν. Και είμαι στο κέντρο της Αθήνας.
Που και που κανένα λεωφορείο με τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο ξεπεζεύει ανθρώπους, Ύστερα χαλαρώνεις με τον καφέ σου και το παγωτό εκμέκ. Δίπλα κουβεντιάζουν ήρεμα… Άφησαν στο σπίτι τους τα προβλήματά τους και ροβόλησαν εδώ, στην ιστορική γειτονιά της Αθήνας να ποιούν το κεφεδάκι τους, να κάνουν τη βόλτα τους. Αλλαγή εικόνων και παραστάσεων. Το χρειαζόμαστε αυτό σε τούτη την πόλη που κάποτε η ομορφιά περίσσευε.
Απέναντί μου το θέατρο του Διονύσου:
Πλάι στο «τέμενος του Διονύσου», μέσα στο οποίο σώζονται σήμερα τα θεμέλια δύο ναών, του περίβολου και του βωμού, ιδρύθηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα και θέατρο που έχει το όνομα του Διονύσου. Και αυτό αποτελούσε μέρος του ιερού του θεού. Οι ιεροτελεστίες που άρχιζαν στο ιερό κατέληγαν στο θέατρο, όπου έπαιρναν τη μορφή οργιαστικού λαϊκού ξεφαντώματος. Οι γιορτές αυτές, που είναι γνωστές ως «Μεγάλα Διονύσια», καθιερώθηκαν από τον Πεισίστρατο. Συνοδεύονταν από χορούς και διαλόγους, στους οποίους χρωστά τη γένεσή του το αρχαίο δράμα. Τον 5ο αιώνα π.Χ. το θέατρο του Διονύσου το αποτελούσαν δύο σταθερά μέρη: η κυκλική «ορχήστρα», όπου στεκόταν ο χορός, και το κυρίως θέατρο ή «κοίλον», όπου κάθονταν οι θεατές σε ημικυκλικές σειρές ξύλινων καθισμάτων. Μόνιμη σκηνή, για να αλλάζουν οι «υποκριταί» (ηθοποιοί) τις ενδυμασίες τους, φαίνεται ότι δεν υπήρχε. Κάθε φορά στηνόταν μια προσωρινή σκηνή, την οποία διέλυαν με το τέλος των γιορτών. Σε «κοίλο» είχαν διαμορφώσει με κατάλληλες εργασίες την πλαγιά της Ακρόπολης. Σ’ αυτή την κατάσταση ήταν το θέατρο, όταν δίδαξαν σ’ αυτό τα έργα τους οι μεγάλοι δραματικοί ποιητές Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης και ο Αριστοφάνης. Προς το τέλος του αιώνα πιθανόν, άρχισε η αντικατάσταση των ξύλινων καθισμάτων με πέτρινα.
Τον 4ο π.Χ. αιώνα όλα τα καθίσματα του θεάτρου ήταν πέτρινα· επίσης χτίστηκε και μόνιμη πέτρινη σκηνή. Το έργο αυτό το είχαν αρχίσει άλλοι, το αποπεράτωσε όμως ο ρήτορας Λυκούργος κατά την περίοδο 336-326 π.Χ., εποχή κατά την οποία διαχειριζόταν τα δημόσια οικονομικά.
Κατά την εποχή του Νέρωνα το θέατρο απέκτησε και «λογείο», μια εξέδρα δηλαδή μπροστά στη σκηνή, πάνω στην οποία «έπαιζαν» οι υποκριτές. Την πρόσοψη του λογείου αυτού στόλιζαν τέσσερις ανάγλυφες πλάκες, που αναφέρονταν στη ζωή του θεού Διονύσου.
- Τα στοιχεία για το θέατρο του Διονύσου είναι παρμένα από την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ
Μας έχει συγκλονίσει ο σεισμός στην Ιταλία
Από την Κυριακή το βράδυ ζούμε κι εμείς την αγωνία των ανθρώπων στην Ιταλία που μετράνε νεκρούς (τους 250 έχουν φτάσει επίσημα) από το μεγάλο σεισμό εκεί. Μόνο όποιος έχει την εμπειρία του σεισμού μπορεί να καταλάβει. Κι εμείς εδώ στην Αθήνα το ζήσαμε έντονα το 1999 με το ρήγμα της Πάρνηθας (ευχαριστώ Ελένη για τη διόρθωση). Και δεν πρόκειται μόνο για τους Έλληνες φοιτητές. Κάθε ανθρώπινη ζωή έχει την αξία της…
Φάε λάδι κι έλα βράδυ….
