Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Από την τρίωρη στάση εργασίας της ΕΣΗΕΑ περάσαμε στην 24ωρη απεργία. Κι όμως εκείνοι που την πήραν το δικαιολόγησαν ότι είχαν πάρει απόφαση για ανοιχτή ημερομηνία 24ωρη απεργία στον κλάδο στις 2 Απρίλη.

Πόσο πολύ μπορεί να ήταν το… κράξιμο για να υπάρξει τόσο γρήγορα αλλαγή στάσης; Και πόσο μπορεί να επηρέασε η απόφαση της ΠΟΕΣΥ για συμμετοχή στην απεργία; Τα λέει καλύτερα η ανακοίνωση της ίδιας της ΕΣΗΕΑ. Είναι τέτοια η συγκυρία, πάντως, για μας που δουλεύουμε εκτός από ημερήσιο και Σαββατιάτικο ώστε να είναι «θάνατος» για αύριο Τετάρτη.

Ωστόσο είναι ξελάσπωμα για τον κλάδο και είναι καλό να συμμετέχουμε κι εμείς όπως όλοι οι εργαζόμενοι στην μεθαυριανή απεργία.

Ιδού η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ:

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, ανταποκρινόμενος στο διάβημα της ΕΣΗΕΑ για την κρίση στην ενημέρωση, όρισε η συνάντηση αυτή με το Δ.Σ. της Ένωσης να πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 2 Απριλίου, προκειμένου να του εκθέσει τους προβληματισμούς και τις έντονες ανησυχίες της, για όσα συμβαίνουν στα ΜΜΕ, καθώς και τις επιπτώσεις τους, όπως άλλωστε περιγράφονται και στη σχετική επιστολή, που του έχει επιδοθεί.

Επίσης, θα έχει την ευκαιρία να ενημερωθεί και για τις πρωτοβουλίες της Ένωσης, αναφορικά με την εξυγίανση και διασφάλιση της Ενημέρωσης, της ελευθερίας της έκφρασης και των θέσεων εργασίας σε όλα τα ΜΜΕ. Ήδη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως έχει ανακοινωθεί, θα έχει επίσης αύριο, Τρίτη 31 Μαρτίου, συνάντηση με τις διοικήσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Όπως είναι γνωστό, το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ έχει από τις 11 Μαρτίου αποφασίσει και έχει προτείνει σε όλους τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ αυτοτελή 24ωρη ή 48ωρη απεργία, για τα θέματα αυτά.

Έχει, επίσης, ανακοινώσει έγκαιρα και την απόφασή του για συμμετοχή, με στάση εργασίας, στην απεργιακή κινητοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στις 2 Απριλίου, προκειμένου να διατηρηθεί ζωντανή η ενημέρωση, για τις απεργίες και τα συλλαλητήρια που πραγματοποιούνται τη μέρα αυτή σε όλη την Ελλάδα, ώστε οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού να μη λείψουν από τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και τα δελτία ειδήσεων των Ρ/Τ μέσων, με την υπεύθυνη δημοσιογραφική λειτουργία.

Εντούτοις, την Παρασκευή 27 Μαρτίου, το Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ, (μέλη της οποίας είναι η ΕΣΗΕΑ, η ΕΣΗΕΜΘ, η ΕΣΗΕΠΗΝ, η ΕΣΗΕΣΘΕ και η ΕΣΠΗΤ) ενέκρινε την κήρυξη 24ωρης απεργίας από το Δ.Σ. της ΠΟΕΣΥ για την Πέμπτη 2 Απριλίου, στην οποία όπως είναι φυσικό καλούνται και συμμετέχουν όλοι οι δημοσιογράφοι.

Εξάλλου, μετά τις καταγγελίες και την πρόσφατη παρέμβαση της Ένωσης για την αυθαίρετες αποφάσεις της εργοδοσίας σε περικοπές δελτίων ειδήσεων και θέσεων απασχόλησης στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, με αφορμή και τις εξελίξεις στον Τ/Σ ALPHA , το θέμα απασχόλησε και την ολομέλεια του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Στη σημερινή συνεδρίασή του παρέστη, μετά από πρόσκληση, ο Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Πάνος Σόμπολος, ο οποίος για μια ακόμη φορά κατέστησε σαφές και υπογράμμισε: «την πλήρη αντίθεση του δημοσιογραφικού κόσμου που τάσσεται κατά των μαγνητοσκοπημένων δελτίων ειδήσεων, κατά των περικοπών των δελτίων ειδήσεων, κατά των μονοθεματικών δελτίων ειδήσεων και κατά της συρρίκνωσης των θέσεων εργασίας».

Ήδη έχει σταλεί προς το ΕΣΡ επιστολή της διοίκησης της ΕΡΤ με την οποίαν δηλώνεται ότι εκπληρώνει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της που προβλέπονται, από τη νομοθεσία για την παραχώρηση δημοσίων συχνοτήτων για ενημέρωση, από τις συλλογικές συμβάσεις και τη δεοντολογία. Αναμένονται και οι θέσεις των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών.

H εισήγηση του προέδρου της ΠΟΕΣΥ Βασίλη Μουλόπουλου

Εισήγηση του προέδρου της ΠΟΕΣΥ Βασίλη Μουλόπουλου στο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, 27/03/09, όπου και αποφασίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία η 24ωρη πανελλαδική απεργία των δημοσιογράφων σε όλα τα ΜΜΕ μεθαύριο Πέμπτη, 2/4/2009

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: Η ΚΑΘΑΡΗ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ

Συνάδελφοι, η περίφημη κρίση, αυτή που πολλοί δεν έβλεπαν και πολλοί αμφισβητούσαν, είναι εδώ. Δε θέλω να κάνω ανάλυση του πώς και γιατί προήλθε. Ούτε ποιος ευθύνεται γι’αυτό.

Γεγονός όμως είναι ότι η κρίση είναι εδώ, ότι θα επιδεινωθεί και θα σαρώσει βεβαιότητες και κεκτημένα.

Είναι γεγονός ότι οι προτάσεις κυβέρνησης και εργοδοσίας για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης σταματούν στο κατώφλι της επιδείνωσης των εργασιακών σχέσεων, των μισθών, των συνθηκών εργασίας. Δεν ακούνε τον κόσμο της εργασίας, δεν περιλαμβάνουν τις ανάγκες και τις απόψεις των εργαζομένων. Ή μάλλον τους περιλαμβάνουν αλλά ως πρόβατα επί σφαγή. Τους ζητούν για μια ακόμη φορά θυσίες για το καλό όχι των εργαζομένων αλλά των εργοδοτών.

Ο φόβος και οι εκβιασμοί στους χώρους εργασίας εξαπλώνονται. Τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και το δικαίωμα στην απεργία περιορίζονται . Οι κινητοποιήσεις όταν δεν μπορούν να υπονομευτούν εκ των έσω, ποινικοποιούνται. Στόχος οι μισθοί, οι συντάξεις, οι συλλογικές συμβάσεις. Το μοντέλο Μίχαλου, Μυλωνά και “Χελένικ Στιλ”, η επισφαλής δηλαδή εργασία, και οι μειώσεις των μισθών είναι αυτό που έχει υιοθετηθεί και έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και στις επιχειρήσεις ΜΜΕ.

Η ολική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί το βασικό άξονα εξόδου από την κρίση.

Η κρίση των επιχειρήσεων ΜΜΕ είναι υπαρκτή, δεν είναι ωστόσο σημερινή. Εχει παρελθόν γνωστό, και υπαίτιους, όμως γίνεται τώρα το πρόσχημα, το τέλειο άλλοθι, για να αλλάξει ριζικά το τοπίο σε αυτές. Η επιχειρήση αναδιάρθρωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και το διακύβευμα δεν είναι πόσοι δημοσιογράφοι θα έχουν αύριο δουλειά, με τι μισθούς, τι συντάξεις και κάτω από ποιες συνθήκες θα εργαζόμαστε, αλλά η ίδια η δημοσιογραφία. Κρίνεται το επάγγελμα του δημοσιογράφου, το είδος, και συνεπώς ο ρόλος της της ίδιας της Ενημέρωσης.

Συνάδελφοι, ο συνδικαλισμός εμπεριέχει συνθέσεις απόψεων, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις. Αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν στιγμές των μεγάλων καθαρών αποφάσεων. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες χαράσσονται οι διαχωριστικές γραμμές, που καλούμαστε να αποφασίσουμε σε ποια πλευρά θα σταθούμε, ποιού τα συμφέροντα θα υπερασπιστούμε. Αυτό είναι που καλούμαστε να κάνουμε τούτη την εποχή. Αυτές τις στιγμές ζούμε. Δεν υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμού. Δεν υπάρχουν περιθώρια υποχωρήσεων. Δεν υπάρχουν περιθώρια ουδετερότητας. Είναι η στιγμή όχι μόνο της συλλογικής στάσης απέναντι στην κρεατομηχανή που έχουν στήσει εργοδότες και κυβέρνηση, αλλά και της ατομικής. Είναι η στιγμή που πρέπει ν’ αποφασίσουμε αν θέλουμε αύριο να μας λένε καλημέρα οι άλλοι εργαζόμενοι, να κοιτάμε στα μάτια τα παιδιά μας, να μπορούμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Είναι η στιγμή που πρέπει να αποδείξουμε στον εαυτό μας, στους συναδέλφους μας, στους άλλους εργαζόμενους ότι δεν είμαστε διαπλεκόμενοι, παπαγαλάκια, γλείφτες. Ότι δεν είμαστε ρουφιάνοι και πουλημένοι.

Συνάδελφοι, ο πόλεμος από την άλλη μεριά της διαχωριστικής γραμμής έχει κηρυχθεί και είναι τραγικό λάθος να πιστεύουμε ότι θα μείνουμε απέξω. Ότι θα τα βρούμε με την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Είναι τραγικό λάθος να πιστεύουμε ότι αν λειτουργήσουμε σαν “πέμπτη φάλαγγα” θα γλιτώσουμε από την κρεατομηχανή που έχει στηθεί. Δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι σ’ αυτόν τον πόλεμο, ούτε να τον δώσουμε μόνοι μας, χωριστά από το λαϊκό κίνημα, το κίνημα όλων των εργαζομένων.

Ούτε μπορούμε να υψώσουμε τείχη, συρματοπλέγματα, τάφρους γύρω μας, όσοι ακόμα έχουμε δουλειά, συντάξεις, προνόμια, αφήνοντας τους άλλους έξω να σφάζονται. Να είμαστε οι τελευταίοι ζωντανοί-νεκροί της δημοσιογραφίας. Αυτός ο συνδικαλισμός δεν μ’ ενδιαφέρει. Δε θέλω να είμαι ζόμπι, δε θέλω να είμαι μόνος μου παρέα με άλλα ζόμπι, προστατευόμενα είδη έως ότου εξαφανισθούμε με το βιολογικό μας θάνατο. Ο θάνατος, ο επαγγελματικός και της αξιοπρέπειας θα έχει συμβεί πολύ νωρίτερα.

Συνάδελφοι, αυτόν τον πόλεμο πρέπει να τον δώσουμε. Και να τον δώσουμε ενωμένοι. Παλαιότεροι και νέοι συνάδελφοι. Θα είναι δύσκολος, θα έχουμε ήττες, θα έχουμε απώλειες, θα έχουμε προδοσίες, θα έχουμε λιποταξίες. Μπορεί να τον χάσουμε, αλλά θα ήταν αυτοκτονικό και εξευτελιστικό να τον χάσουμε γιατί δεν τον δώσαμε, γιατί παραδοθήκαμε άνευ όρων, χωρίς να δώσουμε ούτε μια μάχη. Ακόμα και να τον χάσουμε, θα έχουμε κερδίσει τον αυτοσεβασμό μας και το σεβασμό των πολιτών. Θα παραμείνουμε ζωντανοί.

Σκοτεινιά, μουντός καιρός, σκόνη…

Αυτή την εικόνα ζούμε από χθες στην Αθήνα. Η σκόνη από την Αφρική, λες;

Είναι το χώμα που έρχεται από την Αφρική; ΄Η είναι απλά ένα πρωινό συνηθισμένο στην Αθήνα; Πρόκειται για καυσαέριο ή είναι αποτυπωμένη ρεαλιστικά η εικόνα του τόπου που ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας; Ερωτηματικά που ταλανίζουν όλους όσους είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε και να αναπνέουμε σ’ αυτή την πόλη που μας σκοτώνει. Αν είναι το χώμα από την Αφρική, όπως λένε στα ΜΜΕ οι ειδικοί θα το δούμε τις επόμενες μέρες. Πόσο μπορεί να κρατήσει ένα τέτοιο φαινόμενο;

Άλλο ένα δημοσίευμα που πρέπει να μας ανησυχήσει

Από πού και πώς το Μπομπολέικο εξασφάλισε άδεια για το πενταώροφο κτίριο με υπόγειο γκαράζ 380 θέσεων μέσα (κυριολεκτικά) στο αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος;

Την καταγγελία κάνουν με ερώτησή τους τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως βλέπετε και στο κυριακάτικο δημοσίευμα από ΤΟ ΠΑΡΟΝ, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να είναι μια… σκαστή παρανομία.

Η Επιτροπή Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα παλεύει προς όλες τις μεριές για να μην περάσει αυτή η παρανομία… Είμαστε εδώ για να αποκαλύπτουμε κάθε λαθροχειρία τους. Γιατί θέλουμε να δούμε την περιοχή που ζούμε να ξεφεύγει από τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση και τσιμεντοποίηση…