Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Η πρώτη ματιά. Ο Άρης μπροστά στην πρωινή βόλτα…

Με πάγο πάνω του το βρήκα το πρωί και το αυτοκίνητο…

Σε μερικά σημεία το χιόνι κρατιέται ακόμα “ζωντανό”. Είναι εκεί που δεν το βλέπει ο μεσημεριανός, ζεστός, ήλιος…

Κάποιοι κήποι “κρατάνε” το χιόνι τους. Ο φράχτης δεν είναι εμπόδιο στη φωτογραφία…

Υπέροχα τοπία, “χορταίνει” το μάτι να βλέπει ένα γύρο…

Στο βάθος ο κάμπος της Μεγαλόπολης…

Είχα χρόνια να τη ζήσω αυτή την εμπειρία με τα χιόνια στο χωριό. Δεν θυμάμαι για την ακρίβεια πάσα χρόνια πριν και πιο χωριό είδα χιονισμένο τελευταία φορά, βλέπεις τα χρόνια δεν περνάνε χωρίς να αφήνουν ίχνη πάνω μας…

Και το Σάββατο το πρωί, σηκώθηκα, πλύθηκα, ντύθηκα και βγήκα στο στον δρόμο μια βόλτα με τα πόδια να δω το χωριό χιονισμένο. Κρατάει ακόμα το χιόνι. Τράβηξα και μερικές φωτογραφίες, καθώς η παρέα μου, ο Άρης, ο σκύλος του Γιώργου είναι μεν μια καλή συντροφιά, αλλά όχι και τόσο… συζητήσιμος.

Η θέα έξω είναι υπέροχη. Ο ήλιος στις 8.30 φωτίζει, ασημένιο τάσι πάνω από τα κεφάλια μας. Το χιόνι στις γωνίες που δεν το βλέπει ο ήλιος παραμένει για Τρίτη μέρα. Παγωμένο μεν, αλλά πανέμορφο. Αλλά το κρύο θερίζει.

Η ματιά απλώνεται ως κάτω, στον κάμπο της Μεγαλόπολης με το άσπρο μανιτάρι πάνω από τις υψικαμίνους και σε κάποιες ανηφοριές το νερό που βγαίνει από το λιωμένο χιόνι έχει παγώσει και χρειάζεται προσοχή για να μην γλιστρήσεις.

Αφήνω τη σκέψη μου να φύγει μακριά. Ως απάνω, ψηλά, στο χιονισμένο Μαίναλο. Νιώθω καλά καθώς, ύστερα από 10 ολόκληρες ώρες ύπνο, αρχίζω να καταλαβαίνω πώς είναι να αισθάνεσαι ξεκούραστος, αν και θέλει δουλειά ακόμα. Η πλάτη μου πονάει. Το ίδιο και ο αυχένας μου… Είπαμε, είναι όμορφα εδώ, αλλά όχι και μαγικά για να περνάνε όλα.

Το τάιμ άουτ ήρθε σε καλή ώρα. Το χρειαζότανε ο οργανισμός.

Μπαίνω στο σπίτι, ύστερα από μισής ώρας περπάτημα, παρέα με τον Άρη. Αρχίζω να καταλαβαίνω τον Γιώργο, γιατί του αρέσει η συντροφιά του. Σαν τον άνθρωπο είναι. Με πήρε χαμπάρι που βγήκα κι ενώ ήταν ήδη στο δρόμο ελεύθερος χωρίς να τον καλέσω ήρθε μαζί μου στη βόλτα. Έτρεχε σαν τρελό μπροστά, στα σοκάκια του χωριού κι όταν κοντόφτανα, γιατί το περπάτημα ήταν αργό, εκδρομικό, με κοίταζε στα μάτια  και ξανάφευγε μπροστά.

Στο σπίτι με περιμένει διπλός ελληνικός καφές. Και η σόμπα να καίει στο φουλ. Κάθισα να γράψω τις πρώτες σημειώσεις μου σε μια απίστευτη ησυχία που τη χαίρομαι ως το μεδούλι…

Η άλλη μεριά, το Μαίναλο στο βάθος χιονισμένο. Μπροστά ένα καινούργιο σπίτι πετρόχτιστο ημιτελές…

Η πλατεία της Μεγαλόπολης στολισμένη αποκριάτικα…

Μια βόλτα στη Μεγαλόπολη για ψώνια

Πάντα κάτι χρειαζόμαστε, πάντα κάτι λείπει στην επαρχία. Έτσι μια βόλτα στην πιο κοντινή πόλη κρίνεται απαραίτητα προκειμένου να καλυφθούν αυτές οι ανάγκες.

Η πόλη στολίζεται τα αποκριάτικά της. Αποκριά στη Μεγαλόπολη λένε οι πινακίδες και οι τεχνίτες στην πλατεία δουλεύουν προσπαθώντας να στήσουν την καστροπολιτεία. Τα παιδιά (και όχι μόνο) λαχταρούν τη στιγμή που θα πάνε να παίξουν το βράδυ στη φωτισμένη πλατεία.

Σίγουρα και καλλιτεχνικό πρόγραμμα θα έχουν γιατί η σκηνή έχει στηθεί και περιμένει τους καλλιτέχνες.

Η προετοιμασία για τις αποκριές στην πλατεία έχει αρχίσει…

Εφημερίδες στο περίπτερο γιοκ

Αναζήτησα εφημερίδες στο περίπτερο. Δεν υπάρχουν. Άσε που τα σταντ είναι σα βομβαρδισμένα. Ο άνθρωπος που το διαχειρίζεται δεν είναι στο περίπτερο. Με βλέπει από μακριά και έρχεται.

-         Εφημερίδες; Δεν έχω, μου λέει, τις σταμάτησα, σιγά που θα τις δούλευα με 4%…

Αυτή είναι η κατάσταση στην επαρχία. Ο τύπος στο περιθώριο. Με 12% πριν εννιά χρόνια και με 4% σήμερα φυσικό είναι να αντιδρούν έτσι οι άνθρωποι. Ένα μεροκάματο θέλουν να ζήσουν και πώς να το βγάλουν μ’ αυτή την κατάσταση;

Τρελή αμυγδαλιά! Ανθισμένη και στο βάθος χιονισμένο το βουνό…

Ευγένεια στο σούπερ μάρκετ

Μου έκανε αίσθηση στο σούπερ μάρκετ της πλατείας η ευγένεια των ανθρώπων. «Θέλετε κάτι; Μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε» Να, αυτό ακριβώς είναι που λείπει από την απρόσωπη πόλη. Να προσέξει ο διπλανός σου ότι υπάρχεις, να σου δώσει λίγη σημασία, να σε εξυπηρετήσει.

Το χρειαστήκαμε δύο φορές να μας πει σε πια ράφια θα βρούμε τα πράγματα που ψάχνουμε.

Ύστερα είναι και το χαμόγελο στα χείλη τους. Το ξέρεις πως δεν είναι αλήθεια, δεν ήταν εκεί πάντα για να περιμένουν εμένα να περάσουν για να με εξυπηρετήσουν, αλλά κι έτσι, αυτή η ψευδαίσθηση που καταφέρνουν να σου περάσει, είναι όλα τα λεφτά. Μπράβο τους!

Το τζάκι καίει στην ταβέρνα της καρβουναρέικης Παναγιάς. Και είναι μια απόλαυση το θέαμα, οι φλόγες, η ζέστη, η όλη ατμόσφαιρα...