Η τοποθέτησή μου στη συζήτηση για τα πιο ουσιαστικά πράγματα
Ήμουνα ο πρώτος ομιλητής, μετά τον εισηγητή, που τοποθετήθηκα…
Το τελευταίο δίμηνο έχουμε γίνει μάρτυρες σημαντικών γεγονότων που άλλαξαν το τοπίο και δημιούργησαν νέες συνθήκες δράσης του λαϊκού κινήματος.
Το ενθαρρυντικό είναι ότι είχαμε, με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, κινήσεις από τα κάτω, με αποτέλεσμα κομματικοί σχηματισμοί που κινούνται στο χώρο της Αριστεράς, να αναρωτιούνται «τι συμβαίνει» και να προσπαθούν να παρέμβουν εκ των υστέρων για να βάλουν τη σφραγίδα τους στα γεγονότα.
Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η νεολαία και μια μεγάλη μερίδα του λαού, δεν περιμένει ενημέρωση από την τηλεόραση και τις εφημερίδες, αλλά προσφεύγει στο ίντερνετ, στα μπλόγκς κι έτσι γρήγορα και εύκολα, με εικόνα ήχο, μαθαίνει, οργανώνεται, κατεβαίνει στους δρόμους και συμμετέχει.
Παρόμοιας μορφής κινητοποιήσεων και ίσως γι’ αυτό και πήραν μεγάλη έκταση, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών που ήθελαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στο Παλαιστινιακό λαό.
Αυτή η άνανδρη επίθεση των Ισραηλινών στη Λωρίδα της Γάζας και οι θηριωδίες που ακολούθησαν έβγαλαν στους δρόμους πολλούς «φιλήσυχους» πολίτες που προτίμησαν να αφήσουν τον καναπέ του σαλονιού τους και να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις.
Το ίδιο αίσθημα αλληλεγγύης νιώσαμε και για τον δίκαιο αγώνα των αγροτών. Τα μπλόκα τους δεν ήταν για μας η εικόνα των… αγανακτισμένων τηλεοπτικών δημοσιογράφων που βρίσκονταν σε διατεταγμένη υπηρεσία αλλά η ουσία που έχει να κάνει με το γεγονός ότι με ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες η ελληνική αγροτιά φυλλορροεί έτσι ώστε οι καλλιέργειες και ό,τι θα φτάνει στο πιάτο μας τα επόμενα χρόνια να είναι απόλυτα ελεγχόμενο.
Ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι δέχεται καθημερινά μια συνολική επίθεση που έχει να κάνει με το σχολείο και την ποιότητα των σπουδών που παρέχει η δημόσια και πανάκριβη «δωρεάν» παιδεία, έχει να κάνει με τη συνεχή υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της γειτονιάς που ζει, με την έλλειψη πρασίνου και την άκρατη τσιμεντοποίηση, με το άγχος και την αγωνία του για τη δουλειά του, με την αντιμετώπιση της φτώχειας που αυξάνει καθημερινά, δημιουργώντας τάξεις «νεόπτωχων», με την ακρίβεια, με τον εμπαιγμό των τραπεζών που μας έχουν «δεμένους» με τις κάρτες και τα δάνειά τους.
Και επειδή δεν εμπιστεύεται πια τους κομματικούς σχηματισμούς, επειδή γνωρίζει καλά από την εμπειρία του ότι πάντα κάποιοι θα βρεθούν να καπηλευτούν τους αγώνες του, αυτοοργανώνεται σε επίπεδο γειτονιάς και προσπαθεί να βάλει τη δική του σφραγίδα στα γεγονότα.
Μια σφραγίδα που έχει να κάνει με την τίμια και καθαρή προσέγγιση χωρίς δεύτερες σκέψεις και υπολογισμούς. Σε μια τέτοια κίνηση ή πρωτοβουλία, πείτε τη όπως θέλετε, θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρχουν φραγμοί ή όρια. Ούτε και πρέπει να λειτουργούν με γνώμονα τον κομματικό προσανατολισμό καθενός.
Βαθιά πολιτικοποιημένες είναι τέτοιες κινήσεις. Και χρειάζεται μεγάλο θάρρος και εντιμότητα για να αποδεχτείς τον γείτονά σου με όλα του τα πιστεύω, αφού εκτιμάς ότι παλεύει μαζί σου τους ίδιους στόχους.
Οι ιδέες θεωρώ ότι πρέπει να μας βοηθούν να ωριμάζουμε καλύτερα μέσα στους αγώνες και να στηρίζουν ιδεολογικοπολιτικά το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων μας.
Για τούτο και εκτιμώ ότι ο σεβασμός στα πολιτικά πιστεύω του άλλου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αναπτυχθεί ένα υγιές λαϊκό κίνημα που θα πείσει και όσους, για τους δικούς τους λόγους, ήταν αμέτοχοι μέχρι σήμερα να έρθουν και να δώσουν και το δικό τους παρών. Όσο πιο μαζικό είναι το κίνημα στη γειτονιά, τόσο πιο πολύ θα ανησυχεί το σύστημα και όσοι έχουν μάθει να λειτουργούν μέσα από αυτό.
Προσωπικά επέλεξα συνειδητά να απέχω από κομματικούς σχηματισμούς θεωρώντας ότι μπορώ να λειτουργώ πιο ελεύθερα χωρίς καμιά είδους δέσμευση διατυπώνοντας πολιτικά την άποψή μου. Για τούτο και θεωρώ ότι θα μας βοηθήσει όλους η σημερινή κουβέντα να κατανοήσουμε καλύτερα τα πράγματα, να διερευνήσουμε τις ευθύνες μιας Αριστεράς που η ίδια η ιστορία τη θέλει να είναι τοποθετημένη αλλιώς στα πράγματα.
Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω σε μια τέτοια πολιτική συζήτηση και αυτό οφείλεται κυρίως στην παρότρυνση του καλού φίλου και συναγωνιστή Δημήτρη Νέζη. Τον γνώρισα, τον εκτίμησα και τον εμπιστεύτηκα μέσα στους αγώνες και αυτό κάνει τα πράγματα πιο εύκολα στην προσέγγισή τους.
Δηλώνω παρών όπου αυτό κριθεί απαραίτητο, στην κατεύθυνση της αλλαγής, μιας αλλαγής που θα έχει ουσία και περιεχόμενο για το λαό, για τον καθένα από μας και θεωρώ ότι μέσα από τέτοιου υψηλού επιπέδου συζητήσεις θωρακίζεται καλύτερα ο ιδεολογικός προσανατολισμός σε μια εποχή που κυριαρχεί ο αποπροσανατολισμός με αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία.
Και σ’ αυτόν τον αποπροσανατολισμό το χειρότερο ρόλο παίζουν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που προσπαθούν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη. Το λέω αυτό με συνείδηση μιας και είμαι 26 χρόνια στο επάγγελμα, μέλος της ΕΣΗΕΑ και βλέπω από τα μέσα τι γίνεται. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στις τάξεις μας δεν υπάρχουν και έντιμοι επαγγελματίες που τιμούν το ψωμί που τρώνε.
Οι ομιλητές στο πάνελ της εκδήλωσης.
Δημοσιεύματα
που τρομάζουν
Όσο καλή κι αν είναι η πένα της Τασούλας Καραϊσκάκη, της προϊσταμένης του Ελεύθερου ρεπορτάζ της «Καθημερινής», το περιεχόμενό της μας τρομάζει.
Δεν λέει καινούρια πράγματα . Όχι.
Σε αλήθειες αναφέρεται. Μεγάλες αλήθειες από ετούτες που υπάρχουν, ζουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Μόνο που καθώς τρέχουμε για να διεκπεραιώσουμε την καθημερινότητά μας, αρνούμαστε να διαθέσουμε λίγο χρόνο και να δούμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα.
Ίσως να είναι και που δεν μας ακουμπά άμεσα το πρόβλημα… Όμως δείτε, η απελπισία είναι το χειρότερο που μπορεί να προκύψει στον άνθρωπο.
Και η ισορροπία είναι μια λεπτή κόκκινη γραμμή που αν δεν προσέξουμε, εύκολο είναι να την περάσουμε και να βρεθούμε στην άλλη πλευρά, αυτή του γκρίζου και του μαύρου.
Οι μέρες, οι εποχές που περνάμε είναι δύσκολες. Για κάποιους δε, ανάμεσά μας, ακόμα πιο δύσκολες.
Γι’ αυτό ας μη σπαταλάμε τον καιρό μας σε μικρά πράγματα. Τα μεγάλα είναι εδώ. Ας τα αντιμετωπίσουμε με υπευθυνότητα.
Μπορούμε!
