Θραψανιώτης μέχρι... κόκαλο

Με το ψευδώνυμο tsifoutisg εμφανίζεται για δεύτερη φορά στη ζωή μου. Την πρώτη φορά ήρθε σαν Ρομπέν των πτωχών και αδυνάτων δημιουργών και συγγραφέων για να μου κάνει παρατήση επειδή «κλέβω» κείμενα για το blog μου. Ήταν ένα λιγόλογο σχόλιο σε ένα δημοσίευμά μου. Δείτε τι έγραφε τότε:

29 - 7- 08

Ταξίδι στα βόρεια... Λίγη δροσιά καλοκαιριάτικα είναι πια εντελώς απαραίτητη...

Λϊγο πράσινο χρειαζόμαστε. Μια ανάσα ξεκούρασης στη μέση του φετινού καλοκαιριού...

Μια ανάσα δρόμος. Με αναμνήσεις από ωραίες στιγμές που ζήσαμε. Βουκολικές...

Και να που φτάσαμε στο τέλος της εργάσιμης εβδομάδας. Το σημειώνω έτσι γιατί ώρες - ώρες είχα την αίσθηση ότι δεν θα τέλειωνε ποτέ. Μοιάζει απίστευτο μια και ήταν μια δύσκολη εβδομάδα, αλλά είναι αληθινό. Τα κατάφερα. Στάθηκα όρθιος και κέρδισα το στοίχημα. Καιρός τώρα για λίγη ξεκούραση. Να πάρουμε μια ανάσα μπροστά στην καινούργια εβδομάδα που προβλέπεται επίσης δύσκολη λόγω καλοκαιρινών αδειών...

Πήρα τα δρόμο για τα βόρεια. Να δω καινούργιους τόπους, να γνωρίσω νέα πρόσωπα, συνήθειες, να ζήσω ελεύθερος για λίγο, όπως ποθεί η ψυχή μου. Από το πρωί είμαι στους δρόμους. Το άγνωστο είναι πρόκληση. Αλλά οι αισθήσεις μου με διαβεβαιώνουν πως όλα θα πάνε καλά και δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τις εμπιστεύομαι. Δεν με πρόσδωσαν στο παρελθόν. Ούτε τώρα θα το κάνουν.

Αναζητώ να βρω κάτι πολύ όμορφο. Και ξέρω πως με περιμένουν με λαχτάρα. Θα συναντήσω φίλους, γνωστούς από τα παλιά, δοκιμασμένους φίλους. Σκέπτομαι πόσο όμορφο θα είναι το ταξίδι, η διαδρομή, ο προορισμός...

Τα ταξίδια πάντα μου άρεσαν. Κι όποτε μου δοθεί η ευκαιρία δεν τα χάνω. Θέλω μάλιστα, ονειρεύομαι, όταν οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις το επιτρέψουν, να κάνω πολλά σε τόπους που πάντα με γοήτευαν, με καλή συντροφιά, διατεθειμένη να μοιραστεί μαζί μου αυτές τις εμπειρίες.

Τούτο το ταξίδι μοιάζει ονειρικό. Σαν απόδραση, σαν εκδρομή, σαν ξέσπασμα. Η αλήθεια είναι πως δεν τα κάνουμε κάθε μέρα τέτοια ταξίδια. Προτιμούμε να κλεινόμαστε στην ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων με τους λίγους γνωστούς και να στριμώχνουμε εκεί τα όνειρά μας. Ποτέ δεν μου άρεσαν αυτοί οι συμβιβασμοί. Πάντα ψαχνόμουν. Ατίθασο άλογο με έβλεπαν κάποιοι φίλοι που μπόρεσαν να δουν για λίγο μέσα μου.

Αυτό το άλογο νιώθω να χλιμιντρίζει μέσα μου. Αποζητά να αναπνεύσει πιο καθαρό αέρα. Να ανοίξει πανιά για νέες θάλασσες πιο καθαρές και πιο γαλάζιες, να ξανακάνει όνειρα για τη ζωή, να ορίσει τις άκρες του ουρανού του ξανά...

Δοκιμάζω τις αντοχές μου. Τα φτερά μου. Θέλω να φτάσω στα άκρα. Και το χαίρομαι. Να ζήσω το όνειρο. Να δοκιμάσω να αφουγκραστώ τους χτύπους της καρδιάς μου, όσο κι αν πεταρίζουν σαν του μικρού παιδιού, τέτοιες μαγικές ώρες.

Ταξίδι στο όνειρο το χαρακτηρίζω στον τίτλο του σημειώματος. Δεν έχει υπερβολή παρά τη δημοσιογραφική πρόκληση. Λιτός και πραγματικός είναι. Γεμάτος αλήθειες και εικόνες από κάτι υπέροχο και μοναδικό. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Πολλές φορές η τύχη δεν με πρόδωσε, αλλά αυτή τη φορά είναι ολοδική μου.

Καλοκαίρι 2008. Ιούλης μήνας. Στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας. Από το πρωί. Αναζητώντας το όνειρο που με περιμένει...

Η πίεση είναι μεγάλη στην εφημερίδα

Με ένα μπουκέτο λουλούδια το "καλώς σας βρήκα"...

Το περίμενα. Δεν ξαφνιάστηκα. Έχω ζήσει κι άλλα καλοκαίρια στην εφημερίδα και ξέρω καλά πως τέτοιες μέρες που οι συνάδελφοι κάνουν χρήση της άδειας τους, ενώ η επιχείρηση δεν έχει φροντίσει για την αντικατάσταση τους, το κλείσιμο των καθημερινών σελίδων γίνεται με πολύ πίεση μπαλώνοντας όπως - όπως τις «τρύπες». Ευτυχώς που υπάρχει μια καλή συνεννόηση με τα παιδιά, τους συναδέλφους, που μένουν πίσω και μια αλληλεγγύη που εντυπωσιάζει για το χώρο μας ο οποίος είναι γνωστό ότι είναι άκρως ανταγωνιστικός.Έτσι στα χέρια μου είναι αυτή την περίοδο και για τρεις εβδομάδες οι τρεις αθλητικές σελίδες της «Κ». Όποιος έχει μια μικρή σχέση με το χώρο του Τύπου μπορεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει καθημερινά στην εφημερία. Κι όμως; Τα κατάφερα και έβγαλα με αξιοπρέπεια την πρώτη εβδομάδα...

opthalmapates.pps

Τα μάτια μας μπορούν να... κάνουν παιχνιδάκι μαζί μας. Δείτε από το pps με τις πιο ενδιαφέρουσες οφθαλμαπάτες και θα αντιληφθείτε τι εννοώ...

Εικόνες από ένα καλοκαίρι που ονειρευόμαστε. Τυχεροί όσοι τις έζησαν...


Από τα πιθάρια που έζησαν από κοντά μέρες... Εδώ τα βρέχουν  μετά το ψήσιμο. Παλιά τα γέμιζαν νερό για μέρες. Άλλαξαν τα πράγματα με το πέρασμα του χρόνου.


Εδώ φτιάχνουν τη λάσπη για τα πιθάρια. Με μηχανικά μέσα. Το ζημωτήριο και οι εργάτες βοηθούν ουσιαστικά...


Ο Λάμπρος κάνει "πλάκα" στο φωτογραγικό φακό... Το καλοκαίρι έχει την πλάκα του...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 26/07/2008

Στιγμές είναι η ζωή μας. Ένα πάζλ από όμορφες στιγμές που ζήσαμε με όλο μας το είναι. Τέτοιες ώρες, καλοκαιρινές, βιώνουμε και τώρα. Ανάσες όμορφες κοντά σε ανθρώπους που λαχταρούμε να αγκαλιάσουμε, να δούμε στα μάτια, να ακούσουμε την ανάσα τους, να «χαθούμε» στο χαμόγελό τους.

Στις πόλεις δεν έχουμε πια αυτό το πλεονέκτημα. Κλεισμένοι στα διαμερίσματα - κλουβιά, χάνουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα και την αλήθεια και δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως η ζωή είναι εκεί έξω και μας περιμένει με μια υπομονή χωρίς όρια...

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που μπορείς να το διαπιστώσεις καλύτερα. Το βλέπεις στα αναψοκοκκινισμένα από τη ζέστη του Ιουλίου πρόσωπα, στον ιδρώτα μας και την αγωνία για ζωή. Σε περιμένει στην όμορφη ακρογιαλιά καθώς «σπάει» το κύμα, στα φλογισμένα κορμιά, στο λιμανάκι με τις βάρκες ή στην αγριεμένη από το μπουρίνι θάλασσα...

Ήταν σοφοί εκείνοι που επινόησαν τις διακοπές; Δε νομίζω. Απλοί, φυσιολογικοί άνθρωποι ήταν, που είδαν πως ο οργανισμός δεν μπορεί να ζει συνέχεια με τέρμα τα γκάζια, με πίεση και άγχος. Και του έδωσαν μια ευκαιρία για ανάσα, μια αφορμή να ξαποστάσει και να ξαναδεί με άλλο μάτι, πιο ήρεμο και πιο καθαρό κάποια πράγματα εκτιμώντας τα από την αρχή.

Οι άνθρωποι έχουν το χάρισμα και τη δύναμη να χαράξουν γραμμές στη ζωή τους. Να λένε: Ως εδώ! Μπορώ να αλλάξω ρώτα, μπορώ να δοκιμάσω να κάνω δώρο στον εαυτό μου το καλύτερο που του αξίζει. Κι εδώ είναι που θέλει δουλειά. Να δεις καθαρά τι σου αξίζει και να το κατακτήσεις.

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Το ξέρουμε δα καλά. Αν εμείς το θέλουμε με την ψυχή μας, όλα μπορούν να γίνουν. Όλα. Ακόμα κι αυτά που με την πρώτη ματιά φαντάζουν βουνό και δυσκολευόμαστε και μόνο τη σκέψη να κάνουμε. Αλλά να, δείτε: Σήμερα καθώς ο Ιούλης πλησιάζει στο τέλος του, αποφάσισα να δώσω χώρο στη στήλη και... χαλαρά να σας πάρω από το χέρι σαν καλά φιλαράκια, να κάνουμε ένα ταξίδι μέσα μας.

Κλείστε τα μάτια, αγνοήστε προκλητικά την επικαιρότητα, την ειδησεογραφία και κρατήστε στιγμές και όνειρα που ζήσατε ή θα θέλατε να ζήσετε... Δυναμικά προσπαθήστε να τα κάνετε πραγματικότητα. Μην τρομάζετε. Μια λεπτή κόκκινη γραμμή είναι που πρέπει να περάσετε. Τολμήστε το. Η ευτυχία δεν χαρίζεται. Κατακτιέται. Και η κατάκτηση, απ' ότι ξέρω, δεν γίνεται με σταυρωμένα τα χέρια. Κάτι πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Μην τα περιμένουμε όλα, από τη Θεά τύχη που πάντα ήταν καλή μαζί μας. Έχει κι αυτή τα όρια της, τις αντοχές της. Χρειάζεται να πάρουμε πρωτοβουλίες, η πρώτη κίνηση είναι δική μας υπόθεση.

Καλοκαίρι με όμορφες στιγμές που τις... κουμπώνουμε στα μέτρα μας ή ηφαίστειο που είναι έτοιμο να εκραγεί; Η ψυχή, η καρδιά βάζει τα δικά της όρια. Τα βάζει για να μπορεί να τα ξεπερνά. Ένα παιχνίδισμα για παιδιά, όχι απαραίτητα μικρά.

Αυτό που θέλω να προσθέσω εγώ σαν μια παραίνεση σε φίλους και το λέω δυνατά για να το ακούσω κι εγώ, είναι ότι πρέπει να αρνηθούμε να μπούμε στην μοιρολατρία του «ωχ αδερφέ, τίποτα δεν αλλάζει». Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον συμβιβασμό. Κι εμείς είμαστε έτοιμοι να σηκώσουμε ψηλά τη γροθιά αποφασισμένοι να τα καταφέρουμε και όχι να σκύψουμε το κεφάλι, συμβιβασμένοι στη μοίρα μας. Καλό καλοκαίρι! Όπου και αν πάτε, ότι κι αν κάνετε... 

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί το Σάββατο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.


Τα προβατάκια της Στασούλας που είδαμε από κοντά λίγο πριν φύγουμε για την Αθήνα...

Το εξώφυλλο του αμερικάνικου περιοδικού για την κεραμική. Τεύχος του 1980!


Η πρώτη σελίδα του αφιερώματος. Η φωτογραφία του πατέρα μου φιγουράρει... Με τα ρούχα της δουλειάς...


Δεξιά επάνω, το καμίνι όπως ήταν τότε, μια σταλιά. Σήμερα απλώνεται σε πολύ μεγάλη έκταση...


Σε όλες της φωτογραφίες ο μαστρο Λευτέρης σε ώρα δουλειάς...


Στιγμές από τη ζωή στο καμίνι τότε...


Εδώ ολοκληρώνεται το αφιέρωμα στον πατέρα μου. Ο μικρός επάνω και δίπλα στον παππού του είναι ο Μανόλης Βολυράκης, μικρούλης τότε, μάστορας ο ίδιος σήμερα...

Το θυμάμαι αυτό το περιοδικό. Το είχα δει πριν από 28 χρόνια όταν μας το έστειλαν στο σπίτι «Geramics MONTHLY» Octomber 1980 $1.50. Το περίμενα τότε πως και πως. Είχε έρθει ένας δημοσιογράφος για 10 μέρες, έμενε στο σπίτι μας (πού να υπάρχουν τότε ξενοδοχεία...) και κάθε μέρα ερχόταν στο καμίνι με το μπλοκάκι του που κρατούσε σημειώσεις και τη φωτογραφική του μηχανή.

Μας είχε πει τότε ότι ήθελε να κάνει ένα ρεπορτάζ για το πώς γίνονται τα πιθάρια και γενικότερα για την τέχνη των πιθαράδων, αλλά κανείς δεν ήξερε τότε τι ακριβώς εννοούσε.

Μείναμε έκπληκτοι όταν μας έστειλε το περιοδικό και είδαμε το περιεχόμενό του που αφορούσε τον πατέρα μου. Όχι πως ξέραμε να το διαβάσουμε, το 8σέλιδο αφιέρωμα, στην αγγλική γλώσσα ήταν, αλλά μας έκαναν τρομερή εντύπωση οι τεράστιες για την εποχή φωτογραφίες έστω και ασπρόμαυρες. Μόνο το εξώφυλλο είχε μια στοιχειώδη τετραχρωμία...

Το ξαναβρήκα στο καμίνι του Μανόλη Βολυράκη τώρα που κατέβηκα για διακοπές στο χωριό. Το ξανάνοιξα με λαχτάρα και είδα πιο προσεκτικά το κομμάτι. Το φωτογράφησα για να το δείτε κι εσείς.

Μοναδικό. Ήταν η απόδειξη για να του δώσει η ΔΕΗ ρεύμα στο εργαστήριο. Μια ιστορία, ένας θρύλος στο πέρασμα των χρόνων... Ο Μανόλης σέβεται και κρατά καθετί που κληρονόμησε από τον παππού του και πατέρα μου.

Στο ίδιο ρεπορτάζ εμφανίζεται σε φωτογραφία και ο ίδιος, μικρούλη τότε, να κάνει το δικό του καμίνι σαν παιχνίδι. Είκοσι οκτώ χρόνια μετά ο Μανόλης έχει μια μεγάλη επιχείρηση που απασχολεί δύο εργάτες, το γιό του Αγησίλαο, 16 ετών, που μάστορα κι αυτός συνεχίζει την παράδοση και τη γυναίκα του Βούλα, που εκτός από το γενικό συντονισμό που έχει κάθεται και η ίδια στον τροχό και κάνει μικρά πράγματα...

Προφητικό το περιοδικό. Η παράδοση στα πιθάρια πάει από γενιά σε γενιά...

Δείτε και αυτό...

Τα σταφύλια αρχίζουν και ωριμάζουν πάνω στο αμπέλι. Προλάβαμε και φάγαμε δυο τσαμπιά...

Μου το έστειλε η κόρη μου Ειρήνη, το είδα όμορφο και το δημοσιεύω:

Το εύκολο

Στα Ελληνικά:
3 Μάγισσες κοιτάζουν 3 Swatch ρολόγια. Ποια μάγισσα κοιτάει ποιο Swatch ρολόι;

Πες το και στα Αγγλικά τώρα...:
Three witches watch three Swatch watches. Which witch watches which swatch watch?

Το ζόρικο
Στα Ελληνικά:
3 Μάγισσες μετά από εγχείριση αλλαγής φύλου κοιτάζουν 3 Swatch κουμπιά ρολογιού.

Ποια εγχειρισμένη μάγισσα κοιτάει ποιο κουμπί Swatch ρολογιού;

Γιααα προσπάθησε το και στα Αγγλικά...:

Three switched witches watch three Swatch watch
switches. Which switched witch watches which Swatch watch switch?

Το 'δεν λέγεται'
Στα Ελληνικα:
3 Ελβετίδες μάγισσες πόρνες, οι οποίες επιθυμούν εγχείριση αλλαγής φύλου, κοιτάζουν 3 Swatch κουμπιά ρολογιού.

Ποια ελβετίδα μάγισσα πόρνη, η όποια επιθυμεί εγχείρηση αλλαγή φύλου κοιτάζει ποιο κουμπί Swatch ρολογιού;

Δεν υπάρχει περίπτωση να το πεις αυτό!!!:
Three swiss witch bitches, which wished to be switched swiss witch bitches, wish to watch three swiss Swatch watch switches.

Which swiss witch bitch which wishes to be a switched swiss witch bitch, wishes to watch which swiss Swatch watch
switch?

Τα πρώτα σταφύλια που γευτήκαμε στην Κρήτη. Η χρονιά φέτος είναι καλή στα σταφύλια...


Μια ρόγα σταφύλι είναι απόλαυση στη γλώσσα μας. Καλοκαίρι 2008, στο Θραψανό. Μια μέρα πριν φύγουμε.


Μαζευόμαστε σιγά σιγά. Ο Λάμπρος είχε μια ευκαιρία να παίξει με τα πρόβατα του Αγησίλαου...


Η Στασούλα, η αδελφή μου μας φιλοξένησε με πολύ αγάπη 15 μέρες. Εδώ μαζεύει λαχανικά από τον κήπο της...


Κυριακή 5,30 το απόγευμα. Ο Πειραιάς φάινεται μπροστά μας. Ωστόσο περιμέναμε μια ώρα και μέχρι να πάρουμε την άδεια του Λιμεναρχείου για να μπούμε μέσα...

Το μικρό διάλειμμα των 15 ημερών άδειας στην Κρήτη τελείωσε. Τα κεφάλια μέσα τώρα... Ξανά ΠΕΤ ΟΤΕ και εφημερίδα μέσα στη ζέστη του Ιουλίου. Λογικό. Κι άλλοι διακιούται μιας μικρής ανάσας. Ήδη ο συνάδελφος Μπάμπης έφυγε από την Παρασκευή με την οικογένεια του για τρεις εβδομάδες διακοπών/ Το ίδιο και ο Γιάννης ο Κουκουλάς ο προϊστάμενος του Αθλητικού. Είμαι μόνος στην ύλη των αθλητικών αλλά θα το αντέξω. Λίγο παραπάνω τρέξιμο, λίγη παραπάνω δουλειά και όλα θα γίνουν.

Αλλά προσπάθησα αυτή η είσοδος αυτή η είσοδος στα βαθιά να γίνει με τρόπο απλό. Βοήθησε σ' αυτό και το γεγονός ότι πήγα τελικά τον μικρό Λαμπρούκο στο χωριό του παππού, αμέσως μετά τον ερχομό από την Κρήτη.

Και μπορεί, όπως το περίμενα η σωματική κούραση να ήταν μεγάλη, αλλά ο ύπνος στην επαρχία είναι ξεκούραστος και το ξημέρωμα γεμάτο από τα τιτιβίσματα των πουλιών...

Δεν βιάστηκα να ξυπνήσω νωρίς αν και η συνήθεια με σήκωσε γύρω στις 8,30. Πολύ καλά σε σχέση με την Κρήτη. Στο Θραψανό ξυπνούσα γύρω στις 6,30μ, μαζί, σχεδόν, με τον Αγησίλαο, τον άνδρα της Στασούλας που ετοιμάζονταν να πάει στις πρωινές δουλειές του και τα ζώα.

Η κίνηση στην επιστροφή ήταν σχετικά καλή για Ιούλιο μήνα, Ένα μπανάκι, καθαρά ρούχα και... έτοιμος να κατέβω στο Φάληρο.

Στην ΠΕΤ ΟΤΕ δεν πήγα χθες, ήρθα σήμερα το πρωί και οι απουσίες είναι πολλές. Στις 12 έχω ραντεβού με τους μηχανικούς της ΔΕΗ για τη νέα «ΑΙΧΜΗ» που ετοιμάζουμε καλοκαιριάτικα... Προσαρμόζομαι ήσυχα, ήρεμα κι απλά. Δεν την μπορώ την καταπίεση τέτοιες ώρες που οι άλλοι, όπως κι εγώ πριν λίγο, κάνουν τις διακοπές τους...

Ο καφές το πρωί στο χαγιάτι

Η προπέλα του "KNOSSOS" περιμένει έξω από το λιμάνι του Πειραιά να πάρει το Ο.Κ. για να μπει μέσα...

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν πολύ στο χωριό είναι το πρωινό ξύπνημα και ο καφές στο χαγιάτι, Με τον ήλιο να βγαίνει ζεστό και φωτεινός από το Μαίναλο, να «καίει» την πλάτη. Την ίδια ώρα οι γύφτοι, ο ένας μετά τον άλλον περνάνε και διαλαλούν την πραμάτεια τους σε φρούτα και λαχανικά.

Στην «παρέα» και ο Άρης, ο σκύλος του Γιώργου, ένα μεγάλος μαύρος αγριωπός που γαυγίζει κάθε φορά που νιώθει την «απειλή» κάποιου στο σπίτι...

Πρωινές ανάσες λίγο πριν τη... μεγάλη βουτιά στη δουλειά το απόγευμα....