Το περίμενα ότι θα ξάφνιαζα του φίλους μ' αυτό το δημοσίευμα της περασμένη Τετάρτης. Για τη Μάγια τη μέλισσα λέω, που της έδωσα χώρο να πει τα δικά της και τη χάρηκα ασπρόμαυρη και χρωματιστή μέχρι που... έπεσε το σύστημα με τις φωτογραφίες προσωρινά και δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να δει κανείς οτιδήποτε

Την απολαύσαμε και... μουσικά από το ομώνυμο κινούμενο σχέδιο με το οποίο μεγάλωσαν γενιές και γενιές.

Οι φίλοι, λένε, πως είμαστε πια αρκετά μεγάλοι για να ασχολούμαστε με τέτοια παιδικά κινούμενα σχέδια που την εποχή που φτιάχτηκαν δεν ήταν καν τρισδιάστατα, όπως είναι τα σύγχρονα...

Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί. Που, το καημένο, ψάχνει τρόπους να βγει, να εκφραστεί και συνεχώς συναντά ένα τείχος μπροστά του, μια φωνή που του υπενθυμίζει πως «μεγάλωσε» και λιγόστεψαν τα δικαιώματά του στο όνειρο.

Εγώ λέω να αντισταθούμε. Μα μην αφήσουμε τέτοιες φωνές να διώξουν την ομορφιά από τη ζωή μας. Πινελιές με χρώματα είναι που τις ζωηρεύουν και δημιουργούν τις καλύτερες προϋποθέσεις, σε ώρες δύσκολες, να ημερέψουν τα κύματα της τρικυμισμένης θάλασσας.

Ας τους αφήσουμε, τη Μάγια και τον Μπίλι, να παίξουν, να καθίσουν στον ώμο μας, στην πλάτη μας και να μας κάνουν συντροφιά την ώρα της δουλειάς.

Παρασοβαρέψαμε για να έχουμε απαιτήσεις από τέτοια μικρά εντομάκια να μπουν σε μια σειρά και ένα πρόγραμμα. Μακριά από μας τα «στημένα» πράγματα. Ο αυθορμητισμός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι καλύτερο μπορεί να προκύψει.

Χαλαρώστε για λίγο και αφεθείτε στα παιχνιδίσματά τους. Καλοκαίρι είναι πια και έχουμε ανάγκη από ρυθμούς διαφορετικούς, πιο χαλαρούς. Τίποτε δεν πρέπει να μας σταματήσει. Αρκετές είναι οι δεσμεύσεις που έχουμε από τις δουλειές μας. Ας κρατήσουμε μόνο αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε και ας νιώσουμε πιο ελεύθεροι μέσα μας. Το χρωστούμε στον εαυτό μας... 

Tου δάσους η μελισσούλα

Του δάσους η βασιλοπούλα
η μικρή η μελισσούλα
μαχμουρλίδικα ξυπνά
μήπως τάχα να πεινά;

Τρέχει να μαζέψει μούρα
τρέχει με μεγάλη φούρια!
Το καλάθι της γεμίζει
η κοιλιά δε γουργουρίζει!

Μες του δάσους τον αχνό
στήνει αέρινο χορό
Τα πουλάκια κελαηδούν
χαρωπά φτεροκοπούν

Μέλισσες και πεταλούδες
τροφαντούλες κοπελούδες
γύρω γύρω ζουζουνίζουν
και με χάρη ανεμίζουν

Και γελά η μελισσούλα
μες την πρωινή δροσούλα!
Δυο σταλίτσες την στολίζουν
σκουλαρίκια της χαρίζουν!

Στα πλατάνια ξαποσταίνει
η ανάσα της τα ραίνει.
Σκύβει για να πιει νεράκι
στο καθάριο ποταμάκι

Τα ζωάκια τη χαζεύουν
μήτε βήμα δε σαλεύουν,
με λαχτάρα  τη κοιτούν,
ένα βλέμμα της ζητούν!

Να σαι πάντα αρχόντισσά μας
Καλημέρα στην κυρά μας!
Όλα λεν με μια φωνή,
και χαράζει η αυγή!

Από την κυριακάτικη εκδρομή παρέα με φίλους...
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 31/05/2008

Αυτή τη φορά αφορμή στάθηκε μια εκδρομή. Στον κοινωνικό περίγυρο του σχολείου. Με γονείς και παιδιά. Μια Κυριακή για παιχνίδι και περιπέτεια.

Αποδεχθήκαμε την πρόκληση και μπήκαμε στο παιχνίδι. Δυο βήματα από την Αθήνα, είναι το πάρκο περιπέτειας Adventure Park . Εκεί θα πάμε την πρώτη μέρα του Ιουνίου. Να παίξουν τα παιδιά μας στα δέντρα, να γίνουν ένα με τη φύση, να νιώσουν ελεύθερα με τους φίλους τους.

Κι εμείς το ίδιο. Παραδοσιακά. Με τα κλασικά κεφτεδάκια ή τις στεγνές πίτες, με προετοιμασίες στο πόδι, όσο χρειάζεται για να περάσουμε καλά παρέα με φίλους.

Τη λαχταρούσαμε αυτή την κυριακάτικη εκδρομή. Με το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για το γιο μου. Ύστερα θα ανοίξουμε πανιά για το γυμνάσιο. Να περπατήσουμε ξανά στα βήματα της Ειρήνης.

Ξέρετε όλοι πώς είναι αυτά. Ο καθένας έχει να θυμηθεί εμπειρίες από τα παιδιά του σ' αυτή την ηλικία. Χαρές είναι που τις ζούμε έστω και κάτω από την πίεση της καθημερινότητας των προβλημάτων. Που έτσι και αλλιώς δεν τελειώνουν ποτέ...

Γυρίστε πίσω τη μηχανή της μνήμης και θυμηθείτε την πιο όμορφη κυριακάτικη εκδρομή σας. Τους ανθρώπους με τους οποίους είσαστε παρέα, την αφορμή που έγινε αιτία για να 'ρθείτε πιο κοντά ο ένας στον άλλον.

Θάλασσα ή δάσος, περιπέτεια ή ξεγνοιασιά, όλα έχουν την ξεχωριστή αξία τους. Είναι και η ζέστη που ανέβηκε απότομα και... πυροδοτεί τα όνειρα, είναι και ότι ξυπνάει μέσα μας το καλοκαίρι που πάτησε κι όλας πόδι στην πόρτα μας.

Κυριακάτικη εκδρομή με τα παιδιά μας. Με χαλαρό πρόγραμμα, χωρίς ντε και καλά εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Το χρειαζόμαστε, το θέλουμε, το έχουμε ανάγκη. Να σταθούμε για λίγο όρθιοι, να αντέξουμε, να συνεχίσουμε να «τραβάμε» κουπί στο μετερίζι που διαλέξαμε να δώσουμε τον αγώνα μας.

Τα όνειρα, είναι πολλές φορές, πιο όμορφα από την ίδια την πραγματικότητα. Άλλοτε λιτά, κι άλλοτε σύνθετα αποτυπώνουν τη διάθεσή μας να για ζωή, για αγώνα, για αλλαγές. Έτσι που να ξεφύγουμε από το τέλμα, να κάνουμε κύκλους στα ήρεμα νερά, να δώσουμε νέο τόνο και ενδιαφέρον σ' αυτό που λέμε καθημερινότητα.

Είναι εύκολο; Όχι πάντα. Αλλά πότε κάναμε μόνο ότι ήταν εύκολο; Πόσες φορές δε δοκιμάσαμε και επιχειρήσαμε το ακατόρθωτο; Πόσες φορές δεν βγήκαμε συνειδητά από τα όρια που εμείς ή οι άλλοι μας έβαλαν;

Αυτή την Κυριακή θα την «κάνουμε» από την Αθήνα. Όχι πολύ μακριά, αλλά πάντως κάπου όμορφα, με ανθρώπους που μας αρέσει να μοιραζόμαστε πράγματα. Η Μαλακάσα είναι πολύ κοντά και ταυτόχρονα έχεις την αίσθηση ότι πας στην άλλη άκρη του κόσμου.

Θα την «αρπάξουμε» από τα μαλλιά αυτή την ευκαιρία. Και είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε μια ξεχωριστή εκδρομή, περιπετειώδη και μοναδική.

Η στήλη ανεπιφύλακτα σας συστήνει να κάνετε το ίδιο. Η ζωή είναι μικρή και δεν περιμένει να ολοκληρώσουμε μεγάλα και πολυσήμαντα σχέδια. Άλλωστε στα μικρά πράγματα βρίσκεται όλη η ουσία. Κι αυτό μην το ξεχνούμε...

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Η πόλη δίπλα στη θάλασσα. Καλοκαιρινή φωτογραφία από το Ρέθυμνο που ξεσηκώνει τις αισθήσεις μας.



Και δυο πράγματα για την ιστορία της φωτογραφίας
Ιστορία_φ[1]...pps
Να μαθαίνουμε. Ας κάνουμε ένα φλας μπάκ στην ιστορία της φωτογραφίας. Σίγουρα έχει ενδιαφέρον.

Έφτασε σε μένα με e-mail αλλά θεωρώ ότι είναι πολύ χρήσιμη η πληροφορία. Επειδή, άνθρωποι είμαστε...

Αν ποτέ κάποιος κλέφτης σας αναγκάσει να κάνετε ανάληψη από ένα ATM μηχάνημα, μπορείτε να ειδοποιήσετε την αστυνομία εισάγοντας τον αριθμό PIN αντίστροφα. Για παράδειγμα αν ο αριθμός pin είναι 1234 θα πρέπει να εισάγετε 4321.

Το ΑΤΜ αναγνωρίζει ότι ο αριθμός PIN είναι αντίστροφος από την κάρτα που τοποθετήσατε στο μηχάνημα. Το μηχάνημα θα σας δώσει τα χρήματα που ζητήσατε, αλλά εν αγνοία του ληστή, ειδοποιείτε την αστυνομία.
Αυτή η πληροφορία πρόσφατα αναμεταδόθηκε στην τηλεόραση και αποδείχθηκε πως χρησιμοποιείται σπάνια γιατί ο κόσμος δεν γνωρίζει την ύπαρξη αυτής της λειτουργίας.

Απόλυση δίχως λόγο!!!

Η ιστορία που ακολουθεί έφτασε κι αυτή στο e-mail μου. Στην εισαγωγή σημειώνεται ότι πρόκειται για μια πραγματική ιστορία από την υπηρεσία τεχνικής εξυπηρέτησης πελατών της εταιρείας WORD PERFECT (Η/Υ).
Είναι αυτονόητο ότι ο υπάλληλος απολύθηκε, παρ'όλα αυτά ο ίδιος έχει κάνει αγωγή για αναίτια απόλυση.
Ο διάλογος προέρχεται από τη μαγνητοφώνηση που οδήγησε στην απόλυση :

«Τεχνική εξυπηρέτηση Word Perfect, πως μπορώ να σας βοηθήσω?΄»

«Ναι, ξέρετε, έχω πρόβλημα με το Word Perfect»

«Τι είδους πρόβλημα;»

«Να καθώς δακτυλογραφούσα, ξαφνικά όλες οι λέξεις χάθηκαν»

«Χάθηκαν;»

«Εξαφανίστηκαν»

«Μμμ.. Τι σας δείχνει η οθόνη τώρα;;;»

«Τίποτα»

«Τίποτα;;;;;;»

«Είναι κενή. Δεν δέχεται οτιδήποτε και να γράψω»

«Είστε ακόμα μέσα στο Word Perfect ή έχετε βγει;»

«Πως μπορώ να το καταλάβω;»

«Βλέπετε το σήμα C: στην οθόνη; (ελεύθερη μετάφραση του Can you see the C: prompt on the screen?'' )

«Τι σημασία έχει η οθόνη;» (ελεύθερη μετάφραση του ''What's a sea-prompt?'' )

«Ξεχάστε το. Μπορείτε να κινήσετε τον δρομέα (cursor) στην οθόνη;»

«Δεν υπάρχει δρομέας. Σας είπα , δεν δέχετε οτιδήποτε και να γράψω!»

«Έχει ένδειξη λειτουργίας το μόνιτορ σας;»

«Τι είναι μόνιτορ;;»

«Είναι το πράγμα με την οθόνη που μοιάζει με τηλεόραση. Μήπως έχει ένα μικρό λαμπάκι που σας λέει πότε είναι αναμμένο;»

«Δεν ξέρω»

«Τότε κοιτάξτε πίσω από το μόνιτορ και βρείτε από πού βγαίνει το καλώδιο. Μπορείτε να το δείτε;»

«Ναι, νομίζω»

«Ωραία, ακολουθήστε το καλώδιο μέχρι το φις και πέστε μου αν είναι συνδεδεμένο στην πρίζα».

«.....Ναι , είναι»

«Όταν κοιτούσατε πίσω από το μόνιτορ, προσέξατε αν έβγαιναν δυο καλώδια και όχι μόνο ένα;»

«Όχι»

«Τέλοσπαντων, βγαίνουν. Θα ήθελα να κοιτάξετε και να βρείτε το άλλο καλώδιο»

«Εντάξει, το βρήκα»

«Ακολουθήστε το και πέστε μου αν είναι καλά συνδεδεμένο στο πίσω μέρος του υπολογιστή σας»

«Δεν μπορώ να φτάσω εκεί»

«Καλά. Τουλάχιστον ,μπορείτε απλώς να δείτε αν είναι;»

«Όχι»

«Ακόμα κ αν πατήσετε πάνω σε κάτι και τεντωθείτε λίγο;»

«Δεν μπορώ να δω, όχι γιατί δεν φτάνω, αλλά γιατί είναι σκοτάδι»

«Σκοτάδι;»

«Ναι, το φως του γραφείου είναι σβηστό και το μόνο φως που έχω έρχεται από το παράθυρο»

«Τότε ανάψτε το φως»

«Δεν μπορώ»

«Γιατί όχι;»

«Γιατί υπάρχει διακοπή ρεύματος»

«Διακοπή Διακοπή ρεύματος. Αχά! λοιπόν, το βρήκαμε. Έχετε ακόμα τα κουτιά, τα βιβλία και τα υπόλοιπα υλικά συσκευασίας του υπολογιστή σας;»

«Βέβαια, τα κρατάω στην ντουλάπα»

«Ωραία, φέρτε τα, αποσυνδέστε το σύστημα σας και συσκευάστε το όπως ήταν όταν το πήρατε. Μετά επιστρέψτε το στο κατάστημα απ' όπου το πήρατε»

«Αλήθεια, είναι τόσο σοβαρό;»

«Δυστυχώς, ναι»

«Καλά, αφού είναι έτσι. Και τι θα τους πω;»

«Πέστε τους ότι με την μαλακία που σας δέρνει, δεν μπορείτε να έχετε υπολογιστή».

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΡΕΑΤΑ, ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
http://www.themeatrix.com/intl/greek/themeatrix_greek.swf

Με παρακίνησε η δουλειά της Γλυκερίας να τα προσέξω περισσότερο. Είναι μια τέχνη ιδιαίτερη, που χρειάζεται κόψεις ρυθμούς, ανάσες, βιασύνες και να καθίσεις για λίγο να χαρείς και να θαυμάσεις αυτές τις μοναδικές δημιουργίες από κερί και γυαλί. Η πρώτη απορία που έχεις είναι πώς «δένουν» αυτά τα δύο υλικά, πώς «παντρεύονται», πώς καταφέρνει η καλλιτέχνης και δίνει όλη αυτή τη λάμψη και το φως που γαληνεύει την ψυχή και δημιουργεί τις προϋποθέσεις να μιλήσεις για αληθινή τέχνη που μπορεί να παρασύρει τις αισθήσεις.

Δεν είμαι ειδικός κι ούτε μιλώ σαν ειδικός σε τούτο το κομμάτι κι ας μου το συγχωρήσει η Γλυκερία, αλλά μου άρεσαν πολύ τα έργα της και παραθέτω μερικά εδώ.

Προσπαθήστε να τα δείτε με το ίδιο τρόπο: Απλή ματιά, χωρίς πίεση χρόνου, με αγάπη για τα χρώματα και τις αποχρώσεις, για τις παραστάσεις που καταγράφουν, για τα μηνύματα που εκπέμπουν.

Και είναι βέβαιο ότι θα χαλαρώσετε και θα νοιώσετε άλλοι άνθρωποι. Θα με ενδιέφερε να έχω και τη γνώμη σας. Κι αν κάνω λάθος, εντοπίστε το. Θα το χαρώ. Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε παρέα με τα έργα τέχνης από κερί και γυαλί της Γλυκερίας.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 24/05/2008
Όταν σε καιρούς πολιτικά πολωμένους κάποιοι μιλούσαν για εκποίηση των ασημικών της οικογένειας νομίζαμε ότι ήταν υπερβολικοί. Τώρα αντιλαμβανόμαστε ότι έβλεπαν πολύ πιο μπροστά από την εποχή τους. Σαν το 1984 του Όργουελ,  τώρα να υλοποιούνται οι... προφητείες τους.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις κοινωνικού χαρακτήρα εκποιούνται. «Πρωτοπόρος» ο ΟΤΕ που αλλάζει κι όλας χέρια. Περνάει στους Γερμανούς ανταγωνιστές του, την Ντόιτς Τέλεκομ. Μια τυπική διαδικασία χρειάζεται για να ολοκληρωθεί το ντιλ με τη συμφωνία από τη Βουλή. Και μετά, ποιοι θα ακολουθήσουν; ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ; Εδώ είμαστε και θα τα δούμε. Γιατί ήταν να μην αρχίσουν τα... μεταρρυθμιστικά παιχνιδάκια τους. Από δω και πέρα, τίποτα δεν τους σταματά. Για όλα είναι ικανοί, οι κυβερνώντες...

Ξαφνιαστήκαμε κάποιοι που το εργατικό, συνδικαλιστικό κίνημα δεν κατάφερε, παρά την αντίδρασή του, να αλλάξει τα πράγματα. Δεν έχουν πια ούτε τη δύναμη, ούτε την τόλμη του ηγέτη, να ανατρέψουν σχέδια και καταστάσεις. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, απλοί διαχειριστές, γραφειοκράτες και συνδιοικούντες δεν ξεκαθάρισαν τη θέση τους.

Είναι με τους εργαζόμενους ή με τα αφεντικά; Κι αυτό έκανε του γραφειοκράτες συνδικαλιστές να απομονωθούν στα γραφεία, μακριά από τους εργαζόμενους που εκπροσωπούσαν, να κλείνουν συμφωνίες ντροπής για το κίνημα, όπως αυτή για τον κανονισμό εργασίας (ΓΚΠ τον λένε οι ΟΤΕτζίδες...) για την εθελουσία έξοδο, για τις διπλές και τριπλές ταχύτητες εργαζομένων, στο ίδιο γραφείο.

Είχαν προηγηθεί αυτά, μερικά χρόνια πριν. Μεθοδικά προετοίμαζαν το έδαφος για τη μεγάλη ώρα. Για την οριστική εκποίηση του Οργανισμού. Και δεν άργησε να έρθει. Η Ντόιτς Τέλεκομ έδωσε κάτι «ψίχουλα» στο κράτος για να πάρει το επιπλέον 3% που την ενδιέφερε για το μάνατζμεντ. Το άλλο 20% είχε φροντίσει να το πάρει από ιδιώτη. Τον περιβόητο κ. Βγενόπουλου, διαχειριστή κεφαλαίων από το Ντουμπάι, που τελευταία αρέσκεται να ασχολείται με τον Παναθηναϊκό (χρειάζεται το λαϊκό έρισμα, θυμάστε τον Κοσκωτά;) και με μηνύσεις και αγωγές κατά πολιτικών προσώπων.

Ζούμε πρωτόγνωρα πράγματα. Η κοινωνία δεν είναι σύμμαχος, είναι απέναντι. Τόσα χρόνια μονοπώλιο ο ΟΤΕ και μερικές φορές ασύδοτος και δρων με αλαζονεία, απέναντι στους συνδρομητές - καταναλωτές των υπηρεσιών του, κατάφερε να βάλει με τα μπούνια στην τηλεπικοινωνιακή αγορά αμφιβόλου ποιότητας παρόχους με χαμηλότερα τιμολόγια σχετικά με τον δήθεν ανταγωνισμό που, ωστόσο, στην πλήρη ανάπτυξή τους λειτουργούν πιο ληστρικά από τον ΟΤΕ.

Ένας κόσμος που αγανάκτησε να δίνει το πάγιο τόσα χρόνια και τώρα στο άκουσμα και μόνο της φράσης «χωρίς πάγιο ΟΤΕ» σπεύδει να αλλάξει πάροχο. Έως ότου, βεβαίως, διαπιστώσει την ακόμη μεγαλύτερη κοροϊδία...

Ζούμε σε εποχές δύσκολες. Πιο δύσκολες κι αυτές των αρχών του 1900. Τότε πάλευαν για το ωράριο, για το οκτάωρο. Ποιος μπορεί, αλήθεια να ζήσει σήμερα από μια δουλειά, ποιος τηρεί το οκτάωρο στη ζωή του. Εργαζόμενοι αγχωμένοι, σε οικονομική δυσπραγία, χρεωμένοι στις τράπεζες και τις κάρτες, που προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι και δεν σκέφτονται καν μια κοινωνία αλληλεγγύης.

Γι' αυτό και κάνει σε κάποιους εντύπωση, όταν το βλέπουν να αναπτύσσεται στη γειτονιά. Με ισχυρούς κώδικες επικοινωνίας, χωρίς κομματική ποδηγέτηση, χωρίς φανατισμούς. Επιστροφή στην ιδεολογική αναζήτηση, στο εσωτερικό ψάξιμο.

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.