Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Μια πρόσκληση που μπορεί και να μας αφορά αν θέλουμε να αλλάξουμε λίγο την καθημερινότητά μας… Μου την έστειλε η κόρη μου Ειρήνη στο e-mail.

Συνέβη και ας το ξεχάσουμε… Δεν έχει νόημα να το… ανακατεύουμε συνέχεια. Με μια μικρή απόσταση από το γεγονός ότι ήταν άτυχη η πρώτη προσπάθεια για το δίπλωμα θα το επιχειρήσουμε ξανά σε άλλο, ελπίζουμε καλύτερο, χρόνο…
Το έβαλα μπροστά το δίπλωμα και θα το ολοκληρώσω. Θα επιμείνω με γαϊδουρινή υπομονή και με την ελπίδα ότι θα είμαι πιο τυχερός την επόμενη φορά.
Τώρα επιστρέφω στις δουλειές μου. Κατάφερα χθες και ολοκλήρωσα την ΑΙΧΜΗ, έστω κι αν έλειπα όλη τη μέρα. Τώρα μένει να ρίξω βάρος στη ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ για να φύγει κι αυτή από τη μέση.
Αύριο θα είμαστε στο τυπογραφείο να «κλείνουμε» σελίδες και να «μαζεύουμε» εκκρεμότητες. Και στις αρχές της άλλης εβδομάδας θα φύγει κι αυτή για το πιεστήριο.
Για να προλάβουμε τους χρόνους μάλλον τρίμηνο θα το βγάλουμε κι αυτό το τεύχος, το 232, να προλάβουμε  ένα ακόμα μέχρι τις εκλογές της ΠΕΤ ΟΤΕ που θα γίνουν  στις αρχές του 2009.
Μένει το «Μήνυμα για όλους». Αύριο το απόγευμα στη Συντακτική Επιτροπή πρέπει να έχω ετοιμάσει ένα κείμενο δικό μου και ένα για την Ακαδημία Πλάτωνα. Και να γράψω και το κομμάτι μου για το ΡΕΘΕΜΝΟΣ. Ευτυχώς που είχα προνοήσει να πάρω μια εβδομάδα από το υπόλοιπο της άδειάς μου από την εφημερίδα. Δεν θα πάω πουθενά, αλλά θα ξεκουραστώ λίγο. Ήταν πολύ η πίεση αυτή την εβδομάδα. Χρειάζομαι να χαλαρώσω λίγο…
Ένα άλλο πράγμα που με «κουράζει» ψυχολογικά είναι αυτές οι «ενδοοικογενειακές έριδες» χωρίς νόημα, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν το περιμένεις. Αυτή η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση επιτροπής ενάντια στη φτώχεια και την ακρίβεια, άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, μάλλον άδικα, κατά την εκτίμησή μου.
Δεν με αφορά προσωπικά και άμεσα, αφορά όμως ανθρώπους που γνωρίζω και εκτιμώ και με τους οποίους έχουμε μοιραστεί μερικά σημαντικά πράγματα και εμπειρίες στους αγώνες .
Μακάρι να είναι απλά μια κακιά στιγμή και εκτίμηση των πραγμάτων γιατί θα ήταν άδικο να δημιουργηθεί ένα κακό κλίμα χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο.

Επειδή πάντα υπάρχουν τα χειρότερα, εμείς που καθημερινά δίνουμε μάχες ας δούμε σ’ αυτό pps τι μπορεί να συμβεί όταν καθόμαστε άπραγοι και εκτός μάχης. Ο Πάμπλο Νερούδα το έχει αποδώσει τέλεια σ’ αυτό το ποίημα.

Η ζωή τρέχει με έτη φωτός…