Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Όλα είναι έτοιμα για να κόψουμε την τούρτα των φετινών γενεθλίων του Λάμπρου.

Η προετοιμασία έξω στο κιόσκι για το κόψιμο της τούρτας…

Μέσα στην κούτα της τούρτα για να προστατευθεί από το αεράκι που συναγωνίζεται τον Λάμπρος ποιος θα σβήσει πρώτος τα κεράκια…

Στα… σαγόνια του καρχαρία. Ο Λάμπρος με την παρέα του. Ευτυχώς το πλάνο είναι τελείως “στημένο’…

Μερικές φωτογραφίες από τα παιχνίδια που μπήκαν… Όσες  μπορέσαμε να καταγράψουμε γιατί που να τα προλάβεις στο τρέξιμό τους…

Με τα αδιάβροχά τους ετοιμάζονται να μπουν στις βάρκες. Μέσα στα νερά με τέτοιον καιρό. Τι να τα πειράξει τα παιδιά…

Έτοιμοι να ξεκινήσουν στην περιπέτεια με τις βάρκες.

Και μέσα στο περίφημο πειρατικό καράβι. Δεν μπήκαν όλοι σ’ αυτό το παιχνίδι. Μερικοί προτίμησαν να… βλέπουν τους υπόλοιπους.

Κι εδώ, στα αυτοκινητάκια η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Οι κραυγές τους ακούγονταν από όλο το πάρκο.

Δεν ξέρω αν τα παιδιά που είναι μέσα σ’ αυτή την ιπτάμενη μπάλα είναι από τα δικά μας. Αυτά όμως την τράβηξαν τη φωτογραφία…

Το φετινό πάρτι γενεθλίων του Λάμπρου ήταν κάπως διαφορετικό από τα προηγούμενα. Κατ’ αρχήν ο πηγαιμός στο γυμνάσιο κι αυτή η αλλαγή του σχολικού περιβάλλοντος τον έκανε –μαζί με την πρώιμη εφηβεία- να είναι πολύ πιο επιλεκτικός στις προσκλήσεις του για το πάρτι των γενεθλίων του. Κάλεσε μόνο έξι παιδιά, έξι αγόρια, για κορίτσι ούτε κουβέντα και το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε στο Allu Fan Park.

Αλλιώς βέβαια το φανταζόμαστε και αλλιώς το βρήκαμε. Πρώτα – πρώτα όλοι οι χώροι στο Allu είναι ανοιχτοί,(καλοκαιρινό γαρ το μαγαζί…) και ύστερα μας… απαγόρεψαν να κόψουμε την τούρτα των γενεθλίων μέσα στο πάρκο.

Χρειάστηκε, μια τέτοια μέρα ξεχωριστή για το παιδί που ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις να φωνάξω, να μιλήσω με δύο υπεύθυνους για να μας αφήσουν τελικά μα την κόψουμε.

Αλλά έξω κάνει κρύο. Τα παιδιά δεν το καταλαβαίνουν. Τρέχουν, παίζουν, καίνε ολόκληρα. Με το βραχιολάκι που τους δώσαμε έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε όλα τα παιχνίδια του πάρκου όσες φορές επιθυμούν μέχρι να κλείσει σήμερα το βράδυ. Τρέχουν ανάμεσα στον κόσμο – και είναι πολύς απόψε Σαββατόβραδο- γελούν, παίζουν με την καρδιά τους.

Και φυσικά δεν έχουν σκοπό να φύγουν νωρίς. Αλλά οι γονείς που κάθονται έξω στο κιόσκι το καλοκαιρινό κρυώνουν. Μάλλον κονιάκ χρειάζεται εδώ παρά καφές…

Κατά τις επτά κόψαμε την τούρτα. Ήταν μια πολύ φρέσκια τούρτα από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, το «Ρόδον». Σε πλαστικά πιατάκια με πλαστικά κουτάλια. Οδύσσεια ολόκληρη να κρατήσουμε τα 12 μπλε κεράκια αναμμένα μέχρι να τα σβήσει ο Λάμπρος. Φυσάει ένα αεράκι ικανό να τον ανταγωνιστεί ποιος θα τα σβήσει πρώτος.

Ξανά παιχνίδι τα παιδιά. Οι γονείς καθόμαστε, κουβεντιάζουμε, με μερικούς που τους βλέπουμε για πρώτη φορά γνωριζόμαστε. Ωραίοι άνθρωποι φαίνονται.

Εννέα η ώρα το κρύο δεν αντέχεται για όσους κάθονται. Εγώ δεν το καταλαβαίνω γιατί τρέχω από κοντά τους να γράψω σκηνές με τη φωτογραφική μηχανή, αλλά το βλέπω γύρω μου. Ψάχνουμε να βρούμε να πιούμε ένα ουίσκι, τουλάχιστον οι άντρες της παρέας. Πως το θέλουμε; Το πάρκο είναι για παιδιά, λέει, κι απαγορεύονται τα οινοπνευματώδη. Μόνο μπύρα και πολύ μας πάει. Δεν θέλουμε… Είναι και παγωμένη…

Διάλειμμα για χοτ ντογκ. Η πιτσιρικαρία θέλει να το ρίξει… ολοκληρωτικά έξω.

Και εντάξει τα παιδιά το χάρηκαν. Ίσως αν είχαν πέντε – έξι ώρες ακόμα να το χαίρονταν πολύ περισσότερο. Αλλά αυτό το χουνέρι που πάθαμε με το κρύο δε λέγεται…

Έστω κι έτσι όμως ωραία περάσαμε και στα φετινά γενέθλια του Λάμπρου. Γνωρίσαμε τουλάχιστον μερικούς αξιόλογους ανθρώπους, γονείς συμμαθητών του Λάμπρου στο 54 Γυμνάσιο. Μένουμε στην ίδια γειτονιά και δεν γνωριζόμαστε. Ένας μάλιστα μένει στη διπλανή μας πολυκατοικίας και δεν τον είχαμε δει ποτέ. Ούτε εκείνον, ούτε τη γυναίκα του, ούτε το παιδί του. Πως διάβολο γίναμε έτσι.

Ευτυχώς που τέτοιες εκδηλώσεις είναι μια αφορμή να γνωριστούμε. Θα ξαναβρεθούμε όμως. Είμαι σίγουρος. Μια αρχή κάναμε με αφορμή τα γενέθλια του Λάμπρου.

Και του χρόνου αγόρι μου. Χρόνια πολλά!

Οι προφυλάξεις που παίρνονται αναγκαίες για να μπορέσουμε να ανάψουμε τα κεράκια της τούρτας  που θα κόψει ο Λάμπρος. Φυσάει και… αεράκι στο κιόσκι…