Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Πατήστε εδώ για να δείτε από ψηλά, από το ελικόπτερο του ΣΚΑΪ την Ακαδημία Πλάτωνος και πώς, ακριβώς, μπορείτε να φτάσετε αύριο στο χώρο που γίνεται η μεγάλη συναυλία.

Να καλωσορίσουμε το Νοέμβρη που μας ήρθε σήμερα. Να το κάνουμε με χαρά και καλή διάθεση. Και τι να πω τώρα εγώ ο μέχρι χθες ανίδεος περί το internet, όταν βλέπω από τον μετρητή που βρίσκεται στη βάση της μπάρας δεξιά, ότι οι επισκέπτες μου ξεπέρασαν τους 50.000; Είναι τρέλα. Αδυνατώ να το πιστέψω. Κι όμως είναι αλήθεια…

Το Blog αυτό, στους 14 μήνες ζωής του, έχει καταφέρει να προσελκύσει πολλούς ανθρώπους. Άλλοι, οι περισσότεροι, μπαίνουν κατά καιρούς και διαβάζουν τα πόστ, ενημερώνονται, συζητούν στον περίγυρό τους ή μαζί μου το περιεχόμενό τους, αλλά δεν σχολιάζουν. Συνήθως επικαλούνται τεχνικούς λόγους, ότι δεν τα καταφέρνουν, αλλά η αλήθεια είναι ότι αρνούνται να… εκτεθούν δημόσια, να τους δουν κι άλλοι.

Άλλοι έκαναν, από την πρώτη στιγμή, αισθητή την παρουσία τους, στάθηκαν κριτικά απέναντι στα πόστ, διατύπωσαν την άποψή τους, έγραψαν με χιούμορ ή ανέλυσαν τις ιδέες τους. Και κάποιοι έμειναν, μόνιμοι «πελάτες» να βλέπουν τα εσώψυχα που βγάζω στο μεϊντάνι, όλο αυτόν τον καιρό.

Σε όλους, πάντως, φαντάζει παράξενο καθώς διακρίνουν πως δεν έχει να κάνει με πράγματα χιλιοειπωμένα, αλλά με την ίδια τη ζωή και την καθημερινότητα. Την παρακολουθεί και καταγράφει στιγμές. Άλλοτε με την πένα και άλλοτε με το φακό.

Καμιά φορά δημοσιοποιώ τα e-mail που παίρνω από φίλους. Και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα φτάνουν καθημερινά. Ανέκδοτα, φωτογραφίες περίεργες, pps, βίντεο… Αν αξίζουν τα μοιράζομαι μαζί σας. Μου αρέσει αυτό. Σας θεωρώ πια δικούς μου ανθρώπους. Τα λέμε, όπως θα τα λέγαμε αν καθόμασταν στη παλιά γειτονιά, έξω στο δρόμο, καλοκαίρι και κουβεντιάζουμε…

Πριν μερικούς μήνες έκανα και το δικό μου site. Πιο προσωπικό. Αφορά τους πολύ δικούς μου ανθρώπους. Η ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής όμως είναι εδώ. Σ’ αυτό το Blog.

Καμιά φορά μου λένε φίλοι: Κρατάς μπακ άπ; Αν συμβεί κάτι έχεις αντίγραφο; Όχι δεν έχω. Και ούτε θέλω να κάνω. Ότι έχει γραφτεί εδώ έχει γραφτεί στον καιρό του με αγάπη. Και όχι στο πόδι. Αλλά αν χαθούν δεν θα τρελαθώ κι όλας. Θα είναι, φαντάζομαι, γιατί έκαναν τον κύκλο τους. Και η ζωή συνεχίζεται…

Αλλά εμάς δεν μας απασχολεί αυτή η εκδοχή. Αυτό που ζούμε εδώ είναι ένα πανηγύρι. Οι φωτογραφίες είναι αληθινές, τα κείμενα πραγματικά. Κι έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε και στις μέρες που θα έρθουν.

Είναι μια δέσμευση κι ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σ’ αυτούς τους 50.000+ που εμπιστεύονται τη σελίδα αυτή. Και στις 100.000 με το καλό!

Μην ξεχνάτε την Κυριακή το απόγευμα στις 4 το απόγευμα τη μεγάλη συναυλία της Ακαδημίας Πλάτωνα όλοι πρέπει να πάμε…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 01/11/2008

Την Τρίτη που μας πέρασε, ημέρα εθνικής επετείου και παρελάσεων δεν είχαμε μόνο τη μεγάλη στρατιωτική που γίνεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή στη Θεσσαλονίκη. Σε μικρή απόσταση από την εξέδρα των επισήμων έκαναν τη… δική τους παρέλαση εργαζόμενοι στην «Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία» και τη Ζίμενς αλλά απωθήθηκαν βίαια από δυνάμεις των ΜΑΤ.

Φυσικά η εξουσία δεν θέλει τέτοια παρατράγουδα… Προτιμά οι μυωπικοί φακοί της να είναι εστιασμένοι στο κοινά αποδεκτό, στη σιγουριά που δίνει για το έθνος μια καλοκουρδισμένη στρατιωτική μηχανή. Να κουνάμε με πατριωτικό ενθουσιασμό τη σημαιούλα και να… ξεχνάμε τα προβλήματα ουσίας, δίπλα μας. Αλλά εδώ υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να τα καταφέρουν να επιβιώσουν. Που μέχρι χθες είχαν τις δουλειές τους, μπορούσαν να κάνουν τα σχέδια τους για τη ζωή, να προγραμματίσουν τα στοιχειώδη και ξαφνικά τους λένε πως η επιχείρηση που δουλεύουν κλείνει κι αυτοί θα μπουν στον μακρύ κατάλογο της ανεργίας.

Πώς να το δεχτείς εύκολα αυτό, ιδιαίτερα όταν ξέρεις τα πολιτικά παιχνίδια και τις χρηματοδοτήσεις που έχουν τα αφεντικά τους με αυτούς που ασκούν εξουσία. Η απελπισία έρχεται και όλα πια μπορείς να τα κάνεις. Συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ, υπέστησαν μικροτραυματισμούς, αλλά το σκοπό τους τον πέτυχαν.

Αφού δεν τους άφησαν να κάνουν πορεία μπροστά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια και τους άλλους επισήμους, περίμεναν να φύγουν και κάνοντας πορεία μέχρι το ξενοδοχείο «Μακεδονία Παλλάς», αντιπροσωπεία τους επέδωσε ψήφισμα σε στέλεχος της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Και δεν ήταν η μόνη πράξη διαμαρτυρίας. Μια μέρα πριν οι κλωστοϋφαντουργοί έκαναν κατάληψη στα γραφεία του ΟΑΕΔ στη Θεσσαλονίκη και αποχώρησαν μόνο αφού εξασφάλισαν τη δέσμευση ότι θα καταβληθεί η ενίσχυση των 1.000 ευρώ.

Παρόμοια κινητοποίηση, ανήμερα της 28^ης Οκτωβρίου, είχαμε και στη Νάουσα όταν στη διάρκεια της παρέλασης ύψωσαν πανό διαμαρτυρίας.

Τα ίδια είχαμε και στην Κομοτηνή. Όταν ολοκληρώθηκε η μαθητική παρέλαση, οι εργαζόμενοι με τα παιδιά τους πορεύτηκαν ειρηνικά μπροστά από τη Νομαρχία.

Αλλά και δίπλα μας, στα Χανιά, εργαζόμενοι της Ολυμπιακής διαμαρτυρήθηκαν «για το ξήλωμα του εθνικού μας αερομεταφορέα» απέναντι από τον υπουργό Κ. Χατζηδάκη που εκπροσωπούσε την κυβέρνηση στις εκδηλώσεις της 28^ης Οκτωβρίου. Φυσικά ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις δεν τους επέτρεψαν να προσεγγίσουν στο χώρο των επισήμων.

Ανάλογες κινητοποιήσεις πολιτών είχαμε στο Περιστέρι, τη Νίκαια, του Ζωγράφου, το Γαλάτσι, την Καλλιθέα, αλλά και την Πάτρα, το Ηράκλειο, το Αγρίνιο, τα Γιάννενα. Εδώ η διαμαρτυρίες αφορούσαν την ακρίβεια που «έχει τσακίσει και καταδυναστεύει τη ζωή μας, ενώ δεν μας επιτρέπει να ζήσουμε αξιοπρεπώς».

Τώρα, μερικοί θα πείτε πως οι παρελάσεις δεν είναι ο ενδεδειγμένος χώρος για κινητοποιήσεις. Ότι έχουν δίκιο οι άνθρωποι, τους καταλαβαίνετε, αλλά θεωρείτε πως και εκείνοι έπρεπε να σεβαστούν μια τέτοια μεγάλη γιορτή μνήμης. Και ως ένα βαθμό έχετε δίκιο. Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή μερικές φορές.

Καλές είναι οι παράτες, αλλά όταν όλα μπροστά σου είναι μαύρα κι άραχνα, όταν δεν υπάρχει αύριο, μέλλον, τίποτα, νιώθεις τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια σου και ίσως δεν έχεις άλλη επιλογή.

Το ζητούμενο γι’ αυτόν είναι να κάνει γνωστό το πρόβλημα ζωής που αντιμετωπίζει ο ιδιος και η οικογένεια του. Περιμένει από τη Πολιτεία να δει και να ακουμπήσει με ευαισθησία το πρόβλημά του. Όχι μόνο μια μικρή οικονομική ενίσχυση για να αντιμετωπίσει τις άμεσες ανάγκες, αλλά να βρει δουλειά και να μην τον πνίγει η ανασφάλεια. Τουλάχιστον αυτό.   

---

Δυο τραγούδια του Χρήστου Θηβαίου και του Διονύση Τσακνή

Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα μπορούσαμε να το φανταστούμε ένα τέτοιο μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός στην περιοχή μας. Δυο μεγάλοι καλλιτέχνες, οι Διονύσης Τσακνής και ο Χρήστος Θηβαίος ενώνουν τη φωνή τους μαζί μας και με τη βοήθεια του ΣΚΑΙ τραγουδούν αυτή την Κυριακή 2 Νοεμβρίου, στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος με σκοπό να αναδείξουμε το μεγάλο ιστορικό της ρόλο και να διεκδικήσουμε καλύτερες μέρες για την περιοχή μας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη και καλό είναι να πάμε όσοι περισσότεροι γίνεται. Χαμός γίνεται όπου αυτοί οι δύο καλλιτέχνες τραγουδούν με εισιτήριο. Εδώ που προσφέρονται να έρθουν δεν θα πάμε;

Σημειώστε το από τώρα στην ατζέντα σας…

Μεγάλη συναυλία με τους Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Χρήστο Θηβαίο, διοργανώνει, αυτή την Κυριακή 2 Νοέμβρη, στις 4 το απόγευμα, ο Σκάι στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα
Η συναυλία γίνεται για να μην υλοποιήσει τα σχέδια της η Νομαρχία για την κατασκευή του διοικητηρίου της, απέναντι από τα δημοτικά σχολεία και για να αναδειχθεί ο αρχαιολογικός χώρος!

Είναι μια μεγάλη προσφορά από τους δύο καλλιτέχνες και το Σκάι, που δείχνουν έμπρακτο ενδιαφέρον για την περιοχή μας, ώστε μια για πάντα να αλλάξει χαρακτήρα

Ταυτόχρονα ο ΟΣΚ, δημοσίως μέσω του διευθύνοντος συμβούλου κ. Παναγιώτη Παταργιά επανέλαβε από τον Σκάι, στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε την πρόταση του για αγορά του οικοπέδου στην τρέχουσα αξία του, σημειώνοντας πως παρά την επιστολή που έστειλε στην νομαρχία, δεν έλαβε απάντηση.

Ο αγώνας θέλει την… καλοπέρασή του. Η προσωρινή επιτροπή κατοίκων της Ακαδημίας του Πλάτωνα οργανώνει απόψε, Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008, μια μάζωξη στην ταβέρνα «Ο Φοίνικας του Πλάτωνας» δίπλα στο πάρκο της Ακαδημίας. Για να δώσω καλύτερα το… στίγμα, οι παλιότεροι θα θυμούνται το «Κουτούκι του Κυριάκου και της Ρένας» που έβγαζε τα καλοκαίρια τα τραπέζια του μέσα στο πάρκο. Ύστερα του απαγόρεψαν να το κάνει αυτό και… μοιραία έκλεισε. Εκεί δίπλα είναι και η ταβέρνα που λέμε…

Στην ταβέρνα «Ο Φοίνικας του Πλάτωνα» θα μαζευτούμε και θα κουβεντιάσουμε. Η πρόσκληση είναι για τις εννιά το βράδυ, αλλά μερικοί από μας, που δουλεύουμε, θα πάμε όταν σχολάσουμε από την εφημερίδα…

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν προσκλήσεις. Και το τραπέζι θα πληρωθεί ρεφενέ. Όπως κάνουμε στις παρέες μας. Αλλά το ουσιαστικό είναι να χαράξουμε κάποιες γραμμές σχετικά με το τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον.

Το θέμα, μετά τη δημοσιότητα που πήρε από τον ξεσηκωμό του κόσμου, την περασμένη Παρασκευή και την προβολή που του έχει δώσει ο ΣΚΑΙ (ραδιόφωνο και τηλεόραση), το MEGA, το ALTER και άλλα μεγάλα κανάλια και εφημερίδες, δείχνει να έχει πάρει μια κατεύθυνση. Η Νομαρχία δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει πίσω και ψάχνει να βρει άλλο χώρο για να στεγάσει τις υπηρεσίες της.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΣΚ κ. Παταργιάς έχει δεσμευτεί ότι είναι διατεθειμένος να αγοράσει το οικόπεδο και να χτίσει εκεί το 130 Νηπιαγωγείο που ζητούν οι κάτοικοι.

Αλλά πρέπει να παραμείνουμε σε εγρήγορση έως ότου δούμε ότι υλοποιούν τις δεσμεύσεις τους. Διότι πολιτικάντιδες είναι… Φοβούνται τη δημοσιότητα και τάζουν πράγματα. Τι θα γίνει αύριο που θα κλείσουν οι προβολείς της δημοσιότητας;

Τώρα λοιπόν είναι η μεγάλη ευκαιρία να αναδείξουμε την ιστορική σημασία της περιοχής. Τώρα που όλοι, με τον ξεσηκωμό, μας θυμήθηκαν…

Και πρέπει να εκμεταλλευτούμε σωστά την ευκαιρία που μας δίνει ο ΣΚΑΙ να οργανώσει μαζί μας την ερχόμενη Κυριακή στις 4 το απόγευμα μέσα στο πάρκο της Ακαδημίας του Πλάτωνα μεγάλη συναυλία με τους Διονύση Τσακνή και Χρήστο Θηβαίο που προσφέρθηκαν να έρθουν και να τραγουδήσουν δωρεάν γι’ αυτό τον καλό σκοπό. Να το κάνουμε γνωστό στην περιοχή με όποιο μέσο διαθέτουμε και να γίνει αφορμή για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των κατοίκων της περιοχής.

Αυτά θα συζητήσουμε και σ’ αυτά μπορεί να προσθέσει την άποψή του κάθε πολίτης που έχει τις ίδιες αγωνίες με μας για το μέλλον της την Ακαδημία του Πλάτωνα. Έτσι ο καθένας είναι καλοδεχούμενος. Φτάνει να το θέλει και να είναι διατεθειμένος να εργαστεί για το κοινό καλό.  

---

Η σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου 1940Η κόρη του Άγγελου Χονδρορίζου διαβάζει το κομμάτι της στη γιορτή του 54 Γυμνασίου Αθηνών. Είναι το ποίημα του Μ. Αναγνωστάκη “Χάρης 44″.

Τα παιδιά μας από το 146 Δημοτικό σε πρώτο πλάνο. Στα μπουζούκια ο Βαγγέλης Τουρλάκης και ο Γιάννης Σγούρος.

Φίλοι πήγαν να δουν τα παιδιά τους στη γιορτή. Είναι ο Γιώργος Θελερίτης, ο Σπύρος Τουρλάκης και ο Άγγελος Χονδρορίζος…

Πλήθος κόσμου, μαθητών, καθηγητών, γονιών στη γιορτή για την 28η Οκτωβρίου 1940  στο 54 Γυμνάσιο Αθηνών.

Και ο Λάμπρος ανάμεσα στους μαθητές που παρακολουθούν τη γιορτή…

Πήγα κι εφέτος στη σχολική γιορτή του Λάμπρου για την 28^η Οκτωβρίου 1940. Ήταν η πρώτη επαφή με το Γυμνάσιο, το νέο περιβάλλον εκπαίδευσής του.

Εδώ δεν είχε τα γνωστά από το δημοτικό ποιηματάκια. Η κεντρική σκηνή του αμφιθεάτρου του σχολείου, του 54 Γυμνασίου Αθηνών, είχε κατακλυστεί από τα παιδιά τη χορωδίας και τα μπουζούκια του μουσικού κ. Λιαπάτη.

Σ’ αυτή τη σκηνή έβγαιναν οι δύο αφηγητές, ένα αγόρι και ένα κορίτσι και ανέφεραν το χρονικό του αγώνα. Ανάμεσα τους μερικά παιδιά απήγγειλαν αποσπάσματα πεζών και ποιημάτων γνωστών Ελλήνων δημιουργών. Και πού και πού για να σπάει η μονοτονία, η χορωδία έλεγε τραγούδια όμορφα, γνωστά, αγωνιστικά με συνοδεία στο συνθεσάιζερ του κ. Λιαπάτη και τα τέσσερα μπουζούκια των μαθητών του σχολείου.

Είχε προηγηθεί η προβολή ενός ενημερωτικού βίντεο με ντοκουμέντα εποχής που έβαλε τους παριστάμενους μαθητές, καθηγητές γονιούς, στο κλίμα.

Η αίθουσα φίσκα από κόσμο. Ήταν η απειλή για απουσίες που λειτούργησε και έφερε τα παιδιά στο σχολείο; Δεν είμαι σίγουρος. Ήταν όμως σχετικά ήσυχα στη διακοσμημένη με ελληνικές σημαιούλες αίθουσα.

Πολλά από αυτά κρατούσαν στα χέρια τους το καλοφτιαγμένο πρόγραμμα και παρακολουθούσαν την εκδήλωση. Και χειροκροτούσαν όταν έπρεπε τα παιδιά πάνω στη σκηνή.

Ανάμεσα στα παιδιά και πολλοί γονείς που πήγαν σαν κι εμένα  να παρακολουθήσουν την εκδήλωση. Η διευθύντρια κ. Λιάσκου αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ευχαριστήσει για την τιμή που της κάναμε να πάμε μια τέτοια μέρα, παραμονή της 28^ης Οκτωβρίου, στο σχολείο για να χειροκροτήσουμε τη δουλειά των παιδιών.

Θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω τους καθηγητές που είχαν την ευθύνη της εκδήλωσης και βεβαίως τα παιδιά που έφεραν στην πλάτη τους την ευθύνη της υλοποίησης της.

Και κάτι ακόμα… Παρά το γεγονός ότι μια τέτοια εκδήλωση μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε εθνικιστικές κορώνες, εντούτοις δούλεψαν με σεμνότητα και ταπεινότητα, ενώ κινήθηκαν μέσα σε πολύ καλά πλαίσια. Μπράβο τους!

---

Και μια φωτογραφία ακόμα από τα γενέθλια του Λάμπρου στο Allu Fan Park

Άλλη μια φωτογραφία από τα γενέθλια του Λάμπρου στο Allu Fan Park τραβηγμένη από την καλή φίλη Σοφία Μοσκοφίδου. Μου την έστειλε χθες με e-mail και θεώρησα σκόπιμο να μην την αφήσω να πάει χαμένη.

Από την ξενάγηση στον χώρο. Ιδιότυπη κάπως, καθώς έγινε στο προαύλιο κάτω από τον ήλιο, αφού η Μονή δεν είναι επισκέψιμη εσωτερικά…

Ο κ. Φωτεινάκης, ο πρόεδρος του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. μας περίμενε και μας καλωσόρισε μόλις φτάσαμε το πρωί στο ραντεβού για την ξενάγηση…

Μπαίνουμε στον προαύλιο χώρο της Μονής Δαφνίου…

Η πρώτη ματιά είναι εντυπωσιακή. Είναι απομεινάρια των τελευταίων χρόνων…

Η εκκλησία με τις σκαλωσιές των εργατών. Κλειστή. Μείναμε στο προαύλιο κάτω από τον καυτό ήλιο…

Η φιλόλογος κ. Ζαμπούνη από την αρχή δήλωσε ότι δεν είναι ξεναγός. Είχε όμως μαζέψει αρκετά στοιχεία να μας πει…

Ο ηθοποιός κ. Χρυσομάλλης διαβάζει την περιγραφή του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν του γνωστού Δανού παραμυθά που περπάτησε το χώρο αυτό το 1841.

Το είχαμε διατυπώσει ως πρόταση από τούτο εδώ το Blog πριν από μερικές μέρες. Να πάμε μια κυριακάτικη βόλτα στη Μονή Δαφνίου και να μας ξεναγήσει ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ ένας σύλλογος από το Χαϊδάρι. Και πολλοί στο άκουσμα και μόνο του Δαφνιού γέλασαν. Εύκολα συμπέραναν ότι θα πηγαίναμε στο ίδρυμα με τους ψυχικά άρρωστους που υπάρχει στην περιοχή. Αλλά έκαναν λάθος…

Ήταν ένα πολύ όμορφο κυριακάτικο πρωινό. Είχε μια μικρή ψυχρούλα, αλλά ο ήλιος δυνατός δεν άφηνε περιθώρια να φορέσουμε τα μπουφάν. Ήρθε μαζί μας και η δασκάλα η Σοφία με το γιο της Βαγγέλη. Και ήταν μια θαυμάσια εμπειρία.

Έντεκα το πρωί ήμασταν έξω από τη Μονή. Μας περίμεναν άνθρωποι από τον Σύλλογο. Δεν μας ήξεραν, ούτε εμείς τους ξέραμε, πρώτη φορά βλεπόμασταν μα ήταν σα να γνωριζόμασταν χρόνια. Ανοιχτοί, καταδεκτικοί άνθρωποι. Μαζευτήκαμε καμιά πενηνταριά άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά…

Μας καλωσόρισε ο πρόεδρος κ. Κ. Φωτεινάκης, μας είπε για το τι αγώνες έκαναν προκειμένου να… εκβιάσουν το υπουργείο Πολιτισμού να ανοίξει τις πόρτες του στον προαύλιο χώρο έστω αφού η Μονή έπαθε μεγάλες ζημιές στο σεισμό του 1999. Και μετά μας… παρέδωσε στη φιλόλογο κ. Ασημίνα Ζαμπούνη η οποία ξεκαθάρισε η γυναίκα από την αρχή ότι δεν είναι ξεναγός και θα μας αντιμετώπιζε όπως τους μαθητές της αν έπρεπε να τους μιλήσει για την ιστορία της Μονής.

Και ως εδώ καλά. Φιλότιμες προσπάθειες έκανε η κοπέλα. Αλλά η Μονή δεν ήταν εσωτερικά επισκέψιμη. Έτσι όλα μας τα έδειχνε σε φωτογραφίες από βιβλία. Μια ώρα και κάτω από τον καυτό ήλιο δεν ήταν και ότι καλύτερο.

Λίγο αργότερα ο ηθοποιός Λεωνίδας Χρυσομάλλης διάβασε την περιγραφή του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1841) για τον τόπο αυτό.

Να, μερικά από τα στοιχεία από την Πρώτη Εφορεία βυζαντινών αρχαιοτήτων:

Στις παρυφές του άλσους Χαϊδαρίου, αριστερά της Ιεράς Οδού, που εξακολουθεί από την αρχαιότητα να οδηγεί από την Αθήνα στην Ελευσίνα, και στη θέση πιθανότατα του αρχαίου ιερού του Δαφναίου ή Δαφνίου Απόλλωνα, βρίσκεται το οχυρωμένο μοναστήρι του Δαφνιού.
Το μοναστήρι προστατεύεται από οχυρωμένο με πύργους και επάλξεις τετράγωνο περίβολο με δύο πύλες εισόδου, στην ανατολική και τη δυτική πλευρά. Παράλληλα προς τις τέσσερεις πλευρές του οχυρού περιβόλου, αλλά σε μικρή απόσταση από αυτές, διατηρούνται τα ερείπια κτισμάτων, ίσως των αρχικών κελιών. Στο εσωτερικό του οχυρού δεσπόζει το Καθολικό, δηλαδή ο ναός της Μονής, ενώ βόρεια βρίσκονται τα ερείπια της τράπεζας (δηλαδή τραπεζαρίας). Στην νότια όψη του Καθολικού υπήρχε τετράγωνος αύλειος χώρος με τοξοστοιχίες, πτέρυγες κελλιών και βοηθητικά κτίσματα που ανακαινίστηκαν ή ανοικοδομήθηκαν αρκετές φορές μέσα στα χίλια χρόνια ύπαρξης του μνημείου, όπως έδειξαν παλαιότερες και πρόσφατες ανασκαφικές έρευνες.
Το Καθολικό χρονολογείται στον 11ο αι. και ανήκει στον οκταγωνικό τύπο, που υιοθετείται στους μεσοβυζαντινούς χρόνους από σειρά σπουδαίων μνημείων όπως τα καθολικά της μονής Οσίου Λουκά και της Νέας Μονής Χίου. Δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί αν ο τύπος αυτός δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι οι μεγάλες διαστάσεις του τρούλου και ο τρόπος στήριξής του, που αφήνουν ενιαίο και ελεύθερο τον κεντρικό χώρο. Σύγχρονος με το ναό είναι ο νάρθηκας στη δυτική πλευρά, ενώ λίγο αργότερα προστέθηκε εξωνάρθηκας ή προστώο με όροφο που κάλυπτε επίσης τον νάρθηκα και μέρος του κυρίως ναού. Στη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, μετά από σοβαρές βλάβες που προκάλεσε σεισμός, οι Κιστερκιανοί μοναχοί που κατείχαν την μονή έκαναν εκτεταμένες ανακατασκευές στον εξωνάρθηκα, ενώ η κρύπτη που βρίσκεται κάτω από το νάρθηκα μετατράπηκε σε μαυσωλείο για την ταφή των δουκών της Αθήνας.
Δυτικά του εξωνάρθηκα προσκολλήθηκε στους όψιμους χρόνους της Τουρκοκρατίας παρεκκλήσι με την αψίδα του ιερού προς Βορρά.
Η εξαιρετικά φροντισμένη κατασκευή του καθολικού με δόμους περίκλειστους από σειρά τούβλων, η πλούσια κεραμοπλαστική διακόσμηση γύρω από τα παράθυρα και ο πολυτελής διάκοσμος στο εσωτερικό, με τα μοναδικής τέχνης επιτοίχια ψηφιδωτά, τις ορθομαρμαρώσεις και τον μαρμάρινο διάκοσμο, του οποίου δείγματα μόνον σώζονται, συνδέουν την ίδρυση του μνημείου με κύκλους της αυτοκρατορικής αυλής. Ο ψηφιδωτός διάκοσμος που καλύπτει τις ψηλότερες επιφάνειες, αποτυπώνει εικαστικά το δόγμα της εκκλησίας. Ακολουθείται το καθιερωμένο εικονογραφικό πρόγραμμα των μεσοβυζαντινών ναών με τον Παντοκράτορα στον τρούλο, πλαισιωμένο από προφήτες, την Παναγία στην κόγχη του ιερού με τη συνοδεία αρχαγγέλων, παραστάσεις του Ευαγγελισμού, της Γέννησης, της Βάπτισης και της Μεταμόρφωσης στα τέσσερα ημιχώνια κάτω από τον τρούλο, σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, αγίους και ιεράρχες. Οι μορφές, με άριστες αναλογίες και συγκρατημένες κινήσεις, καθώς προβάλλονται επάνω σε χρυσό βάθος μοιάζουν ανάγλυφες και θυμίζουν κλασικά και ελληνιστικά πρότυπα.
Η έκφραση στα πρόσωπα των αγίων χαρακτηρίζεται από υψηλό ήθος και ευγένεια, ενώ η απόδοση ιδιαίτερων χαρακτηριστικών γίνεται με σπάνια δεξιοτεχνία.
Ο Παντοκράτορας στον τρούλο, η μεγαλύτερη σε μέγεθος και κλίμακα παράσταση της μονής Δαφνίου, επιβάλλεται στον κεντρικό χώρο του ναού με την ιδιαίτερη αυστηρότητα αλλά και γλυκύτητα της έκφρασης που δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν φωτογραφικά.
Κατά την μεταβυζαντινή περίοδο η μονή αποδόθηκε στους ορθόδοξους μοναχούς και φιλοτεχνήθηκαν οι αποσπασματικά σωζόμενες τοιχογραφίες στον κυρίως ναό που απεικονίζουν την Δέηση, την Θυσία του Αβραάμ, ολόσωμους αγίους, ιεράρχες και διακοσμητικά θέματα (17ος και 18ος αι.).
Μετά το 18ο αι. η μονή παρακμάζει σταδιακά διότι υφίσταται συχνά ληστρικές επιδρομές. Στον 19ο αι. για μικρό χρονικό διάστημα (1883-1885) στο μοναστήρι στεγάστηκε το Δημόσιο Ψυχιατρείο.
Οι εργασίες στερέωσης και αποκατάστασης του συγκροτήματος και συντήρησης του ψηφιδωτού διακόσμου του καθολικού άρχισαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίζονται κατά διαστήματα μέχρι σήμερα από την Αρχαιολογική Εταιρεία αρχικά και σε συνέχεια την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Οι εργασίες συνολικής αποκατάστασης της μονής εντατικοποιήθηκαν μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1999. Για το λόγο αυτό ο χώρος δεν θα είναι επισκέψιμος μέχρι την άνοιξη του 2007.
Το μνημείο περιλαμβάνεται στον Παγκόσμιο Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Άλλο ένα στιγμιότυπο από την ξενάγηση στη Μονή Δαφνίου…

---

Μια πρόγευση από τη χθεσινή γιορτή στο 54 Γυμνάσιο για την 28η Οκτωβρίου 1940

Είναι τα παιδιά μας στην κεντρική σκηνή του 54 Γυμνασίου Αθηνών, του σχολείου που πηγαίνει ο γιος μου από την εκδήλωση της Δευτέρας 27 Οκτωβρίου 2008 για τη σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τη μπάντα και τη χορωδία διευθύνει ο μουσικός κ. Λιαπάτης. Περισσότρες φωτογραφίες και εντύπωσεις στο αυριανό δημοσίευμα. Τη φωτογραφία αυτή μου την έστειλε η Σοφία Μοσκοφίδου (ο γιός της ο Βαγγέλης είναι στο κέντρο με το μπουζούκι και δεξιά του ο Γιάννης Σγούρος, παιδιά από το 146 δημοτικό…) και την έχει τραβήξει ο Σταμάτης Χονδρορίζος, μαθητής στο ίδιο σχολείο.

---

Οι τέσσερις εποχές του Vivaldi…

Όλα είναι έτοιμα για να κόψουμε την τούρτα των φετινών γενεθλίων του Λάμπρου.

Η προετοιμασία έξω στο κιόσκι για το κόψιμο της τούρτας…

Μέσα στην κούτα της τούρτα για να προστατευθεί από το αεράκι που συναγωνίζεται τον Λάμπρος ποιος θα σβήσει πρώτος τα κεράκια…

Στα… σαγόνια του καρχαρία. Ο Λάμπρος με την παρέα του. Ευτυχώς το πλάνο είναι τελείως “στημένο’…

Μερικές φωτογραφίες από τα παιχνίδια που μπήκαν… Όσες  μπορέσαμε να καταγράψουμε γιατί που να τα προλάβεις στο τρέξιμό τους…

Με τα αδιάβροχά τους ετοιμάζονται να μπουν στις βάρκες. Μέσα στα νερά με τέτοιον καιρό. Τι να τα πειράξει τα παιδιά…

Έτοιμοι να ξεκινήσουν στην περιπέτεια με τις βάρκες.

Και μέσα στο περίφημο πειρατικό καράβι. Δεν μπήκαν όλοι σ’ αυτό το παιχνίδι. Μερικοί προτίμησαν να… βλέπουν τους υπόλοιπους.

Κι εδώ, στα αυτοκινητάκια η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Οι κραυγές τους ακούγονταν από όλο το πάρκο.

Δεν ξέρω αν τα παιδιά που είναι μέσα σ’ αυτή την ιπτάμενη μπάλα είναι από τα δικά μας. Αυτά όμως την τράβηξαν τη φωτογραφία…

Το φετινό πάρτι γενεθλίων του Λάμπρου ήταν κάπως διαφορετικό από τα προηγούμενα. Κατ’ αρχήν ο πηγαιμός στο γυμνάσιο κι αυτή η αλλαγή του σχολικού περιβάλλοντος τον έκανε –μαζί με την πρώιμη εφηβεία- να είναι πολύ πιο επιλεκτικός στις προσκλήσεις του για το πάρτι των γενεθλίων του. Κάλεσε μόνο έξι παιδιά, έξι αγόρια, για κορίτσι ούτε κουβέντα και το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε στο Allu Fan Park.

Αλλιώς βέβαια το φανταζόμαστε και αλλιώς το βρήκαμε. Πρώτα – πρώτα όλοι οι χώροι στο Allu είναι ανοιχτοί,(καλοκαιρινό γαρ το μαγαζί…) και ύστερα μας… απαγόρεψαν να κόψουμε την τούρτα των γενεθλίων μέσα στο πάρκο.

Χρειάστηκε, μια τέτοια μέρα ξεχωριστή για το παιδί που ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις να φωνάξω, να μιλήσω με δύο υπεύθυνους για να μας αφήσουν τελικά μα την κόψουμε.

Αλλά έξω κάνει κρύο. Τα παιδιά δεν το καταλαβαίνουν. Τρέχουν, παίζουν, καίνε ολόκληρα. Με το βραχιολάκι που τους δώσαμε έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε όλα τα παιχνίδια του πάρκου όσες φορές επιθυμούν μέχρι να κλείσει σήμερα το βράδυ. Τρέχουν ανάμεσα στον κόσμο – και είναι πολύς απόψε Σαββατόβραδο- γελούν, παίζουν με την καρδιά τους.

Και φυσικά δεν έχουν σκοπό να φύγουν νωρίς. Αλλά οι γονείς που κάθονται έξω στο κιόσκι το καλοκαιρινό κρυώνουν. Μάλλον κονιάκ χρειάζεται εδώ παρά καφές…

Κατά τις επτά κόψαμε την τούρτα. Ήταν μια πολύ φρέσκια τούρτα από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, το «Ρόδον». Σε πλαστικά πιατάκια με πλαστικά κουτάλια. Οδύσσεια ολόκληρη να κρατήσουμε τα 12 μπλε κεράκια αναμμένα μέχρι να τα σβήσει ο Λάμπρος. Φυσάει ένα αεράκι ικανό να τον ανταγωνιστεί ποιος θα τα σβήσει πρώτος.

Ξανά παιχνίδι τα παιδιά. Οι γονείς καθόμαστε, κουβεντιάζουμε, με μερικούς που τους βλέπουμε για πρώτη φορά γνωριζόμαστε. Ωραίοι άνθρωποι φαίνονται.

Εννέα η ώρα το κρύο δεν αντέχεται για όσους κάθονται. Εγώ δεν το καταλαβαίνω γιατί τρέχω από κοντά τους να γράψω σκηνές με τη φωτογραφική μηχανή, αλλά το βλέπω γύρω μου. Ψάχνουμε να βρούμε να πιούμε ένα ουίσκι, τουλάχιστον οι άντρες της παρέας. Πως το θέλουμε; Το πάρκο είναι για παιδιά, λέει, κι απαγορεύονται τα οινοπνευματώδη. Μόνο μπύρα και πολύ μας πάει. Δεν θέλουμε… Είναι και παγωμένη…

Διάλειμμα για χοτ ντογκ. Η πιτσιρικαρία θέλει να το ρίξει… ολοκληρωτικά έξω.

Και εντάξει τα παιδιά το χάρηκαν. Ίσως αν είχαν πέντε – έξι ώρες ακόμα να το χαίρονταν πολύ περισσότερο. Αλλά αυτό το χουνέρι που πάθαμε με το κρύο δε λέγεται…

Έστω κι έτσι όμως ωραία περάσαμε και στα φετινά γενέθλια του Λάμπρου. Γνωρίσαμε τουλάχιστον μερικούς αξιόλογους ανθρώπους, γονείς συμμαθητών του Λάμπρου στο 54 Γυμνάσιο. Μένουμε στην ίδια γειτονιά και δεν γνωριζόμαστε. Ένας μάλιστα μένει στη διπλανή μας πολυκατοικίας και δεν τον είχαμε δει ποτέ. Ούτε εκείνον, ούτε τη γυναίκα του, ούτε το παιδί του. Πως διάβολο γίναμε έτσι.

Ευτυχώς που τέτοιες εκδηλώσεις είναι μια αφορμή να γνωριστούμε. Θα ξαναβρεθούμε όμως. Είμαι σίγουρος. Μια αρχή κάναμε με αφορμή τα γενέθλια του Λάμπρου.

Και του χρόνου αγόρι μου. Χρόνια πολλά!

Οι προφυλάξεις που παίρνονται αναγκαίες για να μπορέσουμε να ανάψουμε τα κεράκια της τούρτας  που θα κόψει ο Λάμπρος. Φυσάει και… αεράκι στο κιόσκι…

Στην Αθήνα που μένουμε η περιοχή μας έχει μπει πια στο Κτηματολόγιο κι εμείς ως κάτοχοι σπιτιών είμαστε υποχρεωμένοι να τα δηλώσουμε. Αύγουστο ξεκίνησαν τη διαδικασία που δεν είναι καθόλου μα καθόλου μικρή μέχρι να βρεις τα χαρτιά που χρειάζονται, να συμπληρώσεις τα έντυπα, να πληρώσεις τα παράβολα και να καταθέσεις τα δικαιολογητικά.
Εμείς, ως κλασικοί Έλληνες τα αφήσαμε όλα στο τέλος. Η δεύτερη προθεσμία που έδωσαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ, η 31η Οκτώβρη, εκπνέει η προθεσμία και κάποιοι σαν και μας βάλαμε τα πόδια στις πλάτες κι αρχίσαμε να τρέχουμε.
Η πρώτη επαφή ήταν με τον λογιστή, ένα παλικάρι κάπου 35 με 40 χρονών που είχε ένα μικρό γραφείο στον ημιώροφο μιας πολυκατοικίας στον Άγιο Ελευθέριο.
Εκμεταλλευτήκαμε το απόγευμα της 24ωρης απεργίας της 21/10/2008 και πήγαμε. Ο Λάμπρος, έτσι τον λένε, είναι ένα χαμογελαστό παιδί και το γραφείο τους είναι γεμάτο ζωγραφισμένα χαρτιά από τα παιδιά του. Πολύχρωμοι πίνακες, ασυνήθιστο για Λογιστικό Γραφείο. Δεν συμφωνεί ότι όλη η ιστορία του Κτηματολογίου γίνεται για καθαρά εισπρακτικούς λόγους και επιμένει ότι αυτό είναι καλό και έπρεπε να είχε γίνει από την περίοδο που το ΠΑΣΟΚ, επί υπουργίας Λαλιώτη στο ΥΠΕΧΩΔΕ. «έφαγαν τα λεφτά της Ε. Ε. χωρίς να κάνουν τίποτα» λέει και επιμένει ότι το Κτηματολόγιο είναι χρήσιμο για μας τους ίδιους καθώς εξασφαλίζει ισχυρούς τίτλους ιδιοκτησίας.
Κοντά δύο ώρες «φάγαμε» μέχρι να ετοιμάσει τα χαρτιά. Του αρέσει να κουβεντιάζει κι όλας και κάθε τόσο διατυπώνει και την άποψή του σε ότι κάνει.
Ωραίος τύπος, φτάνει να μην έχεις δουλειά να σε πιέζει και να απολαμβάνεις την κουβέντα μαζί του τσιγκλίζοντά ς τον με μικρές παρατηρήσεις πάνω σε όσα λέει.
Δύο πακέτα μας έφτιαξε με τίτλους συμβολαίων, έγγραφα, πιστοποιητικά, ΑΦΜ, ταυτότητες. Και στο τέλος δεν ήθελε να πάρει και λεφτά για τον κόπο του. Του άφησα ένα 50 ευρώ για «τον καφέ του». Γέλασε, αλλά τα πήρε…
Την επομένη πήγα στην τράπεζα ALPHA BANK να κόψω παράβολα. 165 ευρώ για τρεις τίτλους. Δύο δικούς μου με τις αποθήκες και έναν της Νίτσας με την αποθήκη. Ουρά κι εδώ. Μισή ώρα μέχρι να φτάσω στα ταμεία.
Διάλεξα να πάω στην Ευρυπίδου ένα, υποτίθεται περιφερειακό γραφείο της ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Α.Ε. στο κέντρο της Αθήνας και όχι στο Σύνταγμα που θα γινόταν χαμός. Έκανα λάθος. Καθώς οι μέρες πλησιάζουν να τελειώσουν και να εκπνεύσει και η νέα προθεσμία που έδωσε το ΥΠΕΧΩΔΕ παντού γίνεται χαμός.
Στο ισόγειο του κτιρίου, μια «τρύπα» απέναντι από την κεντρική λαχαναγορά κάποιοι συμπληρώνουν τώρα τις αιτήσεις τους. Και στον πρώτο όροφο είναι το αδιαχώρητο από πλευρά κόσμου. Υπάρχει ένα μηχάνημα που «κόβει» νούμερα προτεραιότητας…
Στις 12 το μεσημέρι έκοψα το νούμερο Ε72 και στον φωτεινό πίνακα ήταν ήδη το C02. Τρία τέταρτα αργότερα κι αφού πήγα και πλήρωσα τους λογαριασμούς της ΔΕΗ για τα δύο σπίτια έκανα και μια απόπειρα α πληρώσω και την ΕΥΔΑΠ , αλλά ατύχησα καθώς η ουρά φτάνει μέχρι την Αθηνάς. Έκοψα ένα χαρτί προτεραιότητας, το 20 ήταν στο φωτεινό πίνακα, το 384 πήρα εγώ. Στον πρώτο όροφο της Ευρυπίδου κοντεύει να τελειώσει το γράμμα C. Είναι ήδη στο 94 νούμερο/ Ακολουθούν 99 νούμερα του D και μετά 72 νούμερα του Ε μέχρι να φτάσω να περάσω εγώ. Ελπίζω αυτό να γίνει μέχρι τις 4, πότε να μπορέσω να πάω και από την εφημερίδα.
Έφυγα. Δεν ήταν δυνατόν αν καθίσω να περιμένω. Οι δουλειές «έτρεχαν» στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Υπολόγισα το χρόνο και είδα πως με το ρυθμό που πήγαιναν μπορούσα να καθίσω μία με μιάμιση ώρα. Αλλά ξεχάστηκα. Κάθισα κοντά δύο ώρες. και όταν κατά τις τρεις επέστρεψα στην Ευρυπίδου είχε πια «περάσει» το νούμερό μου. ΤΟ επισημαίνω σε έναν νεαρό που ήταν εκεί για να συμπληρώνει τις ομάδες που έστελνε τους πολίτες στον επάνω όροφο, στους νομικούς.
Μου λέει πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα και πρέπει να έρθω πάλι. Να πάρω νέο νούμερο και πάλι από την αρχή. Εκνευρίζομαι. Δεν είναι δυνατόν να υποστώ την ταλαιπωρία. Ύστερα το ξανασκέφτομαι. Αδίκως «χαλιέμαι» μαζί του. Ανεβαίνω μόνος μου στον δεύτερο όροφο, στους νομικούς και εξηγώ το πρόβλημα στην προϊσταμένη. Το θεωρεί απόλυτα λογικό να εξυπηρετηθώ και μέσα σε δέκα λεπτά τα χαρτιά μου ελέγχονται.
Η συνέχεια είναι πολύ πιο εύκολη. Στον τρίτο όροφο οι κομπιουτεράδες που κάνουν τις παραλαβές και δίνουν αριθμό πρωτοκόλλου είναι ευγενέστατοι. και σου δίνουν να καταλάβεις τι πρόκειται να γίνει στη συνέχεια. Είναι ίσως που δεν υπάρχει καμιά πίεση από κόσμο εδώ καθώς περνάει από το φίλτρο των νομικών ελέγχων. Τέλειωσα γύρω στις 3.30 και ούτε κι εγώ δεν το πίστευα.
Η ιστορία με το Κτηματολόγιο δεν μας ταλαιπώρησε και πολύ αν και εκκρεμούν δύο αιτήσεις στο υποθηκοφυλακείο Αθηνών για την έκδοση πιστοποιητικών μεταγραφής στα δύο συμβόλαια. Αλλά αυτό δεν είναι βιαστικό. Μπορεί να γίνει και αρχές του 2009, όταν θα έχουν ηρεμήσει τα πράγματα. Απλά πρέπει να γίνει μέχρι του χρόνου, τέτοιον καιρό που θα περάσουμε στη δεύτερη φάση του Κτηματολογίου.

---

Έφαγα το πρώτο μελομακάρονο



Πολύ πρόωρο για τα  Χριστούγεννα  σίγουρα. Ακόμα δεν μπήκε ο Νοέμβρης… Κι όμως υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων πάνω σε τεράστιους γερανούς άρχισαν να βάζουν τα φωτεινά δεντράκια να βάζουν τα φωτεινά δεντράκια στους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Δεν τα ανάβουν, βέβαια, αλλά ετοιμάζονται…
Και στο ζαχαροπλαστείο – φούρνο της γειτονιάς το πρωί που πήγα να πάρω γάλα και ψωμί μια νεαρή υπάλληλος μου πρόσφερε το πρώτο μελομακάρονο για φέτος.
«Δεν είναι νωρίς;» παρατήρησα. «Τα αφεντικά μου λένε πως τα μελομακάρονα αρχίζουν να γίνονται ανήμερα του Αϊ Δημήτρη» μου είπε.
Δεν το ήξερα. Δεν έτυχε να το ξανακούσω από επαγγελματίες. Αλλά δεν έχω λόγους να μην τους πιστεύω. Η αγορά θέλει χρόνο να κινηθεί, να ανοίξει τα φτερά της, να δουλέψει. Έτσι πάντα «σπρώχνουν» πιο μπροστά τις μέρες.
Φτιάχνουν κλίμα. Και μαζί με την ψυχρούλα και την αλλαγή της ώρας σε χειμωνιάτικη όλα δείχνουν ότι τα… Χριστούγεννα είναι δυο βήματα έξω από την πόρτα μας. Ας τα… καλοδεχτούμε με τη γλύκα του πρώτου μελομακάρονου.

---

Ελλάδα, γη γεμάτη κανέλα και δυόσμο…

Να, μια ξεχωριστή πρόταση από τον ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου που την υιοθετούμε και την προτείνουμε στους ανθρώπους που μένουν Αθήνα και εμπιστεύονται αυτό το Blog. Να σηκωθούμε νωρίς αύριο Κυριακή και να πάρουμε τα παιδιά μας να πάμε στο… Δαφνί. Όχι στο γνωστό ίδρυμα, αλλά δίπλα στη Μονή.
Η Μονή Δαφνίου που συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO υπέστη σοβαρό πλήγμα από το σεισμό του 1999 και από τότε, για εννέα χρόνια, παρέμεινε κλειστή στο κοινό.
Ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. με τέσσερα υπομνήματα προς την 1η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, μία επιστολή στο Συνήγορο του Πολίτη, δεκάδες άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά και δύο ερωτήσεις που κατατέθηκαν στη Βουλή, Μ. Παπαγιαννάκης – Ψαριανός ΣΥΡΙΖΑ (02/2008), Μ. Δαμανάνη ΠΑΣΟΚ (09/2008) κατάφερε με «στενό μαρκάρισμα» να επιταχύνει τις διαδικασίες και να ανοίξει ο προαύλιος χώρος της Μονής στις 15/10/08. Ο Πρόεδρος του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. ήταν και ο πρώτος επισκέπτης την ημέρα εκείνη.
Ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. προγραμματίζει επίσκεψη – ξενάγηση στον πανέμορφο χώρο της Μονής, την Κυριακή 26/10/08 στις 11:00 και μετά προτείνει καφέ στον Διομήδειο Κήπο.
Την ξενάγηση θα κάνει η φιλόλογος και Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Ασημίνα Ζαμπούνη.
Την περιγραφή του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1841) και του βυζαντινολόγου Γ. Λαμπάκη θα διαβάσει ο ηθοποιός Λεωνίδας Χρυσομάλλης.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι τη Μονή Δαφνίου έχουν ζωγραφίσει και φωτογραφίσει δεκάδες καλλιτέχνες όπως ο F. Perilla 1928, Τάσος, Nelly’s, Fred Boissonnas κ.ά., την έχουν συμπεριλάβει σε μυθιστορήματα μεγάλοι πεζογράφοι όπως ο Εμμανουήλ Ροΐδης στην “Πάπισσα Ιωάννα” (1866), ο Κοσμάς Πολίτης στο “Λεμονοδάσος” (1930) κ.ά. και την έχουν περιγράψει γνωστοί περιηγητές όπως ο Φραγκίσκος Σατωμπριάν (1806), Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (ο γνωστός Δανός παραμυθάς) 1841, ο Γουστάβος Φλωμπέρ (1850) κ.ά

---

Μια ώρα περισσότερο ύπνο
Αύριο, τα ξημερώματα της Κυριακής, 26 Οκτωβρίου 2007, λήγει η εφαρμογή του μέτρου της θερινής ώρας και επανέρχεται η κανονική.

---

Οι ώρες που κυλούν…τικ… τακ…τικ…τακ…

                       

Κόσμος συγκεντρωμένος στη διασταύρωση Ευκλείδου και Αίμωνος. Παρούσες και οι τηλεοράσεις με ζωντανές συνδέσεις…

Το πανό των συγκεντρωμένων κατοίκων στα κάγκελα του προαυλίου του 60ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών. Δίπλα ακριβώς από εκεί που θέλει να κτίσει το έκτρωμα της η Νομαρχία Αθηνών.

Το σχολικό λεωφορείο της “Λακωνικής”,  των σχολών Μαγκλάρα και Φραγκή ξεφορτώνουν μαθητές…

Σημαντική η παρουσία των παιδιών… Κρατούσαν το πανό, βροντοφωνάζοντας συνθήματα…

Για πότε το άκουσαν και ήρθαν στη συγκέντρωση… Εδώ ο δημοτικός σύμβουλος, υπεύθυνος για τα σχολεία της Αθήνας και παλιός πρόεδρος του 4ου Διαμερίσματος Δήμου Αθηναίων, Χρήστος Τεντόμας.

Σήμερα το πρωί, ξημερώματα στις επτά και μισή είμασταν κι εμείς εκεί…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 25/10/2008

Την Τρίτη που μας πέρασε το κέντρο της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων όλης της Ελλάδας έγινε ένα μελίσσι από κόσμο που συμμετείχε στις απεργιακές συγκεντρώσεις και στην 24ωρη απεργία που κήρυξαν οι κορυφαίες τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Όλοι οι εργαζόμενοι - με οποιαδήποτε σχέση εργασίας (σταθερή, εποχιακή, ελαστικά απασχολούμενοι, ενοικιαζόμενοι, Συμβασιούχοι κ.α.) συνδικαλισμένοι ή ασυνδικάλιστοι, συμμετείχαν στην γενική απεργία της ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ διεκδικώντας:
Ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, επιδομάτων ανεργίας, συντάξεων. Να αλλάξει ριζικά ο κρατικός προϋπολογισμός - Αναδιανομή τώρα υπέρ των ασθενέστερων στρωμάτων. Όχι στην κοινωνικοποίηση των υποχρεώσεων των Τραπεζιτών.
Κατάργηση Ν.3655 για το ασφαλιστικό και των προηγούμενων νόμων. Καμία αρνητική μεταβολή στο καθεστώς των βαρέων ανθυγιεινών. Άμεση στήριξη των αποθεματικών των Ταμείων.
Ύψωσαν τη φωνή τους απαιτώντας να μην προχωρήσει το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ, των Λιμανιών, της Εθνικής και Αγροτικής Ασφαλιστικής και κάθε άλλης δημόσιας επιχείρησης. Απαίτησαν να παραμείνει ισχυρός και δημοκρατικά εκσυγχρονισμένος ο δημόσιος τομέας σε Τράπεζες, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, Κοινή Ωφέλεια.
Διατράνωσαν την απόφασή τους να διεκδικήσουν σταθερή εργασία για όλους: Επαναρρύθμιση εργασιακών σχέσεων χωρίς ελαστικότητες. Καμία διάκριση μεταξύ παλιών και νέων εργαζόμενων.
Με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό διατράνωσε την απόφασή τους για ένα προοδευτικό φορολογικό σύστημα. Περισσότερους φόρους στο κεφάλαιο. Φοροελαφρύνσεις στους εργαζόμενους.
Στα συνθήματα και τα πανό των εργαζομένων κυριαρχούσε το σύνθημα για αλλαγή του συμφώνου σταθερότητας και διαμόρφωση ενός νέου συμφώνου για την ανάπτυξη και την σταθερή απασχόληση.
Είναι μερικά από τα κομβικά σημεία που απασχολούν τους εργαζόμενους αυτή την περίοδο, Μαζί με την εύλογη ανησυχία για τη διεθνή κρίση που μαστίζει τις χρηματαγορές και την υποψίας ότι θα κληθούν να πληρώσουν αυτοί, τα σπασμένα των τραπεζών.
Πολλοί θα πουν πως, αυτό το ξέσπασμα των συνδικάτων είναι επετειακό. Ότι κάθε χρόνο τέτοια εποχή που κουβεντιάζετε στη Βουλή ο νέος προϋπολογισμός η αντίδραση είναι η ίδια. Δυο ντουφεκιές στον αέρα για την τιμή των όπλων και μετά άκρα του τάφου σιωπή. Φέτος όμως τα πράγματα δεν είναι το ίδιο. Ακόμα κι αν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ έτσι θα ήθελαν, θαρρώ πως δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια. Ο απλός κόσμος βιώνει πολύ σοβαρά προβλήματα επιβίωσης. Κι όσο παίρνει ο καιρός, τόσο και θα επιδεινώνεται η κατάσταση. Τόσο και πιο δύσκολα θα τα βγάζουν πέρα, ενώ ακόμα κι αν δεν εμπιστεύονται τα συνδικάτα, θα βρουν τρόπους να αντιδράσουν και να απαιτήσουν μια άλλη πολιτική προς το συμφέρον τους.
Είναι κι αυτή η βουβή υποβόσκουσα κατάσταση στην Παιδεία με τα σχολεία, το ένα μετά το άλλο, να προχωρούν σε καταλήψεις και τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε απεργία διαρκείας με επαναλαμβανόμενες 5νθήμερες απεργίες. Κι απ’ την άλλη όλα θέλουν να προχωρεί η κυβέρνηση μέσα στη βδομάδα σε ανασχηματισμό, μικρό ή μεγάλο θα δείξει.
Έχουν σχέση όλα αυτά τα ετερογενή, μεταξύ τους; Με μια πρώτη ματιά, ασφαλώς όχι. Με μια δεύτερη όμως σίγουρα τίποτα δεν είναι ξεκομμένο. Όλα έχουν μια αλληλουχία γεγονότων που τα συνδέουν και όλα μας αφορούν. Επομένως; Λέω τώρα εγώ…

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Η πιο μικρή διαδηλώτρια στη σημερινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας… Θέλει να μεγαλώσει στην ιστορική γειτονιά της Αθήνας χωρίς να την πνίγουν τα μπετά…

Να, τι έγραψε το ΑΠΕ για τη σημερινή συγκέντρωση
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας μαθητών και γονέων στην Ακαδημία Πλάτωνα

“Τα όνειρα του Πλάτωνα ήταν απλά, ο τόπος να γεμίσει σχολεία και παιδιά”.

Με το σύνθημα αυτό οι λιλιπούτειοι μαθητές του 60ου δημοτικού σχολείου και της ιδιωτικής “Λακωνικής Σχολής”, αλλά και γονείς και δάσκαλοι, κάτοικοι όλοι της περιοχής Ακαδημίας Πλάτωνα, έκαναν …”κοπάνα” από την πρώτη σχολική ώρα για να εκφράσουν το αίτημά τους για ανέγερση του 130ου νηπιαγωγείου σε οικόπεδο της περιοχής.

Συγκεκριμένα, η προσωρινή επιτροπή κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα, διοργανώτρια της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, ζητά από τη Νομαρχία να παραχωρήσει το οικόπεδο που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ευκλείδου και Αίμωνος, απέναντι από τα δύο σχολεία, προς ανέγερση του 130ου νηπιαγωγείου.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της επιτροπής το εν λόγω οικόπεδο -όπου έχει αρχίσει αρχαιολογική ανασκαφή και στο οποίο η Νομαρχία Αθηνών σχεδιάζει την κατασκευή διοικητηρίου με δύο πολυόροφα κτίρια- το έχει ζητήσει ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων προ διετίας για την επέκταση των κτιριακών εγκαταστάσεων των δημόσιων σχολείων, όμως η απάντηση της Νομαρχίας υπήρξε αρνητική.

Ακολούθησε επιστολή του διευθύνοντα σύμβουλου του ΟΣΚ, Παναγιώτη Παταργιά προς τη Νομαρχία, με την οποία έθετε ζήτημα ασφάλειας για τους μαθητές και ζητούσε το οικόπεδο για την ανέγερση νηπιαγωγείων, όπως αναφέρει η επιτροπή, ενώ ύστερα από σχετική πρόταση του νομάρχη Αθηνών Γιάννη Σγουρού για ανταλλαγή του οικοπέδου με άλλο στο ιστορικό κέντρο, ο ΟΣΚ πρότεινε την απαλλοτρίωσή του στην τρέχουσα αξία του.

Επιπλέον, οι συγκεντρωμένοι κάτοικοι πρότειναν την πεζοδρόμηση της σχολικής περιοχής, την ενοποίηση με τον αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας Πλάτωνα και έθεσαν το ζήτημα της οδικής ασφάλειας των μαθητών.

Το παρόν στη συγκέντρωση έδωσε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Άννα Φιλίνη, η οποία με τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλη Παπαγιαννάκη και Γρηγόρη Ψαριανό είχαν θέσει το θέμα στη Βουλή, καθώς και ο δημοτικός σύμβουλος με αρμοδιότητα τη Σχολική Μέριμνα, Χρήστος Τεντόμας.

“Η Ακαδημία Πλάτωνα είναι ίσως η πιο υποβαθμισμένη περιοχή του δήμου Αθηναίων, ο αρχαιολογικός χώρος δεν έχει αναδειχθεί παρόλο που είχε ενταχθεί στον ΕΑΧΑ” είπε στο ΑΠΕ η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε δε ότι υπάρχει δέσμευση για την ανέγερση νηπιαγωγείου την οποία οι κάτοικοι περιμένουν από το 2000.

Αφού συνομίλησε με κατοίκους που εξέφρασαν τον προβληματισμό τους για την υποβάθμιση της περιοχής, ο κ. Τεντόμας είπε πως θα επικοινωνήσει και θα μεταφέρει το ζήτημα στον νομάρχη Αθηνών.

“Υπάρχει μια πολύ καλή συνεννόηση ανάμεσα στον κ. Κακλαμάνη, τον κ. Σγουρό και τον κ. Παταργιά για το θέμα” τόνισε στο ΑΠΕ ο κ. Τεντόμας, ο οποίος πρότεινε και τη συγκρότηση επιτροπής με σκοπό τη συνάντηση με τον νομάρχη.

Το αφισάκι κάλεσμα για τη συγκέντρωση το πρωί της Παρασκευής. Τα παιδιά της προσωρινής επιτροπής Ακαδημίας Πλάτωνα γέμισαν την περιοχή με ανακοινώσεις περιμένοντας από τον κόσμο να ανταποκριθεί και να δηλώσει παρουσία….

---

Το e-mail που ακολουθεί μου το έστειλε ο Θανάσης Καρδάρας υπάλληλος του ΟΤΕ και νομίζω ότι μπορεί να απασχολεί κι άλλους. Ιδιαίτερα τους γονείς που βλέπει τα παιδιά τους να λαχταρούν φάνε αυτά τα περίεργα κατασκευάσματα των ετοιματζίδικων φαγητών, αντί για τα προσεγμένα θρεπτικά φαγητά του σπιτιού.
Την επόμενη φορά που θα σας ζητήσουν να φάνε αυτά τα… φοβερά γεύματα των διαφημίσεων έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
Αν νομίζεις ότι αυτό που τρως στα McDonald’s είναι «κιμάς σόγια» ή κρέας αλόγου, αφού διαβάσεις αυτά που ακολουθούν, θα ευχόσουν να είχες φάει τον υγιεινό «κιμά σόγιας» και το μη τοξικό κρέας αλόγου.
Σύμφωνα με πηγές εξουσιοδοτημένες από το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, προέκυψε πρόσφατα, ότι το κρέας που χρησιμοποιούν τα McDonald’s για τα Χάμπουργκερ, προέρχεται από τεράστια «ζώα», χωρίς πόδια και κέρατα, τα οποία τρέφονται μέσω συνδεδεμένων σωλήνων στα στομάχια τους και που στην πραγματικότητα δεν έχουν κόκαλα, αλλά μικρούς χόνδρους που δεν αναπτύσσονται ποτέ.
Όποιοι τα έχουν δει, διαβεβαιώνουν ότι είναι πολύ αντιπαθή πράγματα, διότι πέρα από το ότι παραμένουν ακίνητα για όλη τους τη «ζωή», δεν έχουν μάτια, ούτε ουρά και σχεδόν δεν έχουν τρίχωμα (!), στην πραγματικότητα τα κεφάλια τους έχουν το μέγεθος της μπάλας του τένις και το μόνο που διαφαίνεται είναι αυτό που τους έχει μείνει για «στόμα».
Δηλαδή δεν έχουν αυτά τα οποία δεν μπορούν να μετατραπούν σε τροφή, τα άχρηστα για τις εταιρείες fast food. Η γενετική παραποίηση την οποία έχουν υποστεί, τα έχει μετατρέψει σε άψυχα αντικείμενα με τρομακτική ζελατινώδη εμφάνιση.
Όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να τους αναγκάσει να αποσύρουν τις ανακοινώσεις τους που λένε ότι τα χάμπουργκερ τους έχουν βάση βοδινό κρέας, δικαιολογήθηκαν λέγοντας ότι στα λατινικά «βάση βοοειδών» σημαίνει ΠΡΑΓΜΑ, και ότι παράγουν κρέας ΠΡΑΓΜΑ, οπότε ναι, μπορούν να λένε ότι το κρέας που χρησιμοποιούν έχει ΒΑΣΗ ΒΟΟΕΙΔΩΝ.
Παρόλο που το επιχείρημά τους δεν στέκει και είναι αρκετά δόλιο, η Οικονομική δύναμη είπε ότι το προσυπογράφει, αφού δωροδοκήθηκαν πολλοί άνθρωποι, σε διαφορετικές θέσεις, σε πολύ υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια. Για αυτό το λόγο, η McDonalds έχει την πολυτέλεια να ανακοινώνει ότι αυτό που βάζουν στα χάμπουργκερ είναι 100% κρέας που έχει ΒΑΣΗ ΒΟΟΕΙΔΗ, δηλαδή κρέας «ΠΡΑΓΜΑ», εκείνων των πραγμάτων που ξέρουν ότι αφήνουν να μεγαλώνουν σε ψευδό-στάβλους και με Διαδικασίες αμφιβόλου ηθικής.
Αλλά ΠΟΤΕ δε θα δείτε να υπάρχει καμία επεξήγηση ή ανακοίνωση όπου τα McDonald’s να λένε ότι το κρέας που χρησιμοποιούν είναι «Βοοειδών», που είναι η κατάλληλη ονομασία για τον γενικό καθορισμό των ταύρων και των αγελάδων. Το χειρότερο από όλα αυτά, δεν είναι ότι τα McDonalds χρησιμοποιούν τη γενετική παραποίηση για να διατηρήσουν μεγαλύτερη την παραγωγή, αλλά ότι αυτό το κρέας, έχει έμμεσες επιπτώσεις στην υγεία.
Οι ουσίες και οι τοξίνες που αναπτύσσουν τα «ΠΡΑΓΜΑΤΑ» που εκτρέφουν τα McDonald’s, προκαλούν με το πέρασμα του χρόνου μη αναστρέψιμες ζημιές στην υγεία. Αν νομίζατε ότι αυτό το κάνουν μόνο τα McDonalds, πρέπει να ξέρετε ότι τα χάμπουργκερ των McNuggets και των McPollo, γίνονται από τα περισσεύματα της παραγωγής των KFC (παρακάτω θα διαβάσετε το σημείωμα σχετικά με τα KFC, και θα μάθετε την ποιότητα «φαγητού» που μας πουλάνε).
Τα πρώτα αποτελέσματα λοιπόν, φαίνονται την επομένη που έχετε φάει χάμπουργκερ των McDonald’s. Μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, υφίστανται δυσπεψία και κολίτιδα. Αρχικά φαινόταν ότι αυτά τα συμπτώματα δεν ήταν ύποπτα αλλά με το πέρασμα του χρόνου, η ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ των έμμεσων επιπτώσεων είναι ευδιάκριτη. Είναι ένα φαινόμενο παρεμφερές με αυτό του AIDS, εφόσον επωάζεται και παραμένει κρυμμένο για πολλά χρόνια, μέχρι τη στιγμή που λίγο - λίγο φανερώνει τις κακοήθεις επιπτώσεις του. Παρόλο που δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις, σε μέρη όπως τον Καναδά, την Αυστραλία και φυσικά τις ΗΠΑ, έχει γνωστοποιηθεί από επιστήμονες ειδικευμένους στο αντικείμενο, ότι η νόσος του Αλτσχαϊμερ σχετίζεται με την κατανάλωση χάμπουργκερ των McDonald’s, όπως και άλλες ασθένειες των οποίων η προέλευση δε σχετίζεται με άλλες αιτίες.
Όπως διαπιστώνετε, όλα αυτά είναι εξαιρετικά δυσάρεστα, και για αυτό το λόγο, είναι πολύ σημαντικό όλοι να μάθουν, τι ποιότητα «φαγητού» μας προσφέρουν σε αυτά τα μέρη. Δεν θα επιτρέψουμε να μας πουλάνε κάτι που δεν είναι αυτό που λένε. Μόνο με την πίεση θα μπορέσουμε να προκαλέσουμε να χρησιμοποιούν τα McDonald’s αληθινό κρέας βοδινού και όχι κρέας «ΠΡΑΓΜΑ».
Και το KENTUCKY; Τα KFC έχουν εδώ και χρόνια ξεφύγει από την παράδοση. Πολλοί είναι οι άνθρωποι που τρώνε στα KFC με θρησκευτική ευλάβεια. Δεν ξέρουν όμως τι πραγματικά τρώνε. Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης έρευνας για τα KFC που έγινε στο πανεπιστήμιο του Νέου Χαμσαϊρ, ανακαλύφθηκαν ορισμένα ενοχλητικά γεγονότα. Πρώτα από όλα παρατηρήθηκε ότι η εταιρεία άλλαξε το όνομά της. Από Kentucky Fried Chicken (Τηγανιτά Κοτόπουλα Κεντάκι) έγινε KFC.
Μπορεί κάποιοι να πουν, Ε και; Αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν λόγω του τρόπου παρασκευής «FRIED»(τηγανιτά). Δεν είναι όμως αυτό. Ο λόγος που μετονομάστηκε σε KFC είναι γιατί δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «CHICKEN». Γιατί; Τα KFC δε χρησιμοποιούν «αληθινά κοτόπουλα». Χρησιμοποιούν γενετικά παραποιημένους οργανισμούς.
Αυτά που αποκαλούν «κοτόπουλα» διατηρούνται ζωντανά μέσω διασωληνώσεων στο σώμα τους που διοχετεύουν αίμα και θρεπτικές ουσίες στη δομή τους. Δεν έχουν ράμφη, φτερά ούτε πόδια. Η δομή τους έχει περιοριστεί δραματικά ώστε να περιέχει μόνο κρέας. Αυτό είναι πολύ καλό για τα KFC εφόσον δεν έχουν μεγάλο κόστος παραγωγής. Δεν χρειάζεται να τα ξεπουπουλιάζουν, ή να αφαιρούν ράμφος ούτε πόδια.
Η κυβέρνηση τους υπέδειξε να αλλάξουν όλα τα μενού τους έτσι ώστε να μην αναφέρεται πουθενά η λέξη «κοτόπουλο». Αν προσέξετε θα το παρατηρήσετε. Ακούστε και τις διαφημίσεις τους. Εγγυώμαι ότι δε θα δείτε ή θα ακούσετε τη λέξη «κοτόπουλο». Είναι ένα θέμα αρκετά ενοχλητικό.
Ελπίζω οι άνθρωποι να αρχίσουν να το συνειδητοποιούν και να το μεταφέρουν και σε άλλους.

---

Έτοιμος και ο “Κρέοντας” οδεύει για το τυπογραφείο…

Έτοιμη και η εφημερίδα του “Κρεόντα” δώσαμε το “τυπωθείτω” για το πιεστήριο…

---

Ένα σοφό κινέζικο ρητό…

Δείτε αυτό το pps περιέχει μεγάλες αλήθειες για τη ζωή. Το πιο σημαντικό όμως είναι καταφέραμε να ανεβάσουμε ξανά pps. Με τις αλλαγές που έγιναν στο πάνελ νόμιζα πως δεν είχαμε πια αυτή τη δυνατότητα. Από σήμερα την έχουμε και θα απολαύσουμε πολλά e-mail που φτάνουν μέχρι το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο.