Χειμώνιασε και στην Αθήνα
Σάββατο πρωί… Βρέχει έξω… Ο καιρός γκρίζος, η βροχή σταθερή, ποτιστική. Δεν είναι μπόρα που θα περάσει σε λίγο. Είναι διαπιστευτήρια του χειμώνα που έφτασαν και στην Αθήνα. Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και θαυμάζω όλη αυτή τη μοναδική ομορφιά. Στιγμές υπέροχες. Σκέφτομαι πως από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να τις χάσει ο άνθρωπος, να μην τις ξαναδεί κι αυτό το μυστήριο είναι που τις κάνει ακόμα πιο γοητευτικές…
Σκέφτομαι, χθες, μια γεμάτη μέρα. Με άγχος και πίεση να διεκπεραιώσω πράγματα στην ώρα τους. Να τρέχω με τον μικρό να το γράψω στο φροντιστήριό του για Αγγλικά, Γερμανικά, να πάρουμε τα βιβλία και τα τετράδια από το ΜΑΧ, να τρέξουμε στον παιδίατρο του ΕΔΟΕΑΠ για κείνη την καθιερωμένη ετήσια βεβαίωση υγείας που ζητάει ο γυμναστής από το σχολείο του…
Ύστερα κούραση. Η ματαίωση του σινεμά μου δίνει μια ευκαιρία να ξαπλώσω λίγο εκεί κατά το απόγευμα να ξεκουραστώ.
Κι ύστερα πάνω στη μηχανή… Ένα απρόοπτο φρενάρισμα και… μικρές εκδορές στη δεξιά πλευρά μου. Στον ώμο, στον αγκώνα, στο γόνατο, ακόμα και κει κάτω στον αστράγαλο. Τι διάολο. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί να αλλάξει τη ζωή. Πονάω. Στο σπίτι επιμένουν να πάμε στο ΚΑΤ για μια προληπτική ακτινογραφία. Πηγαίνουμε. Μα εκεί και καλά να πας, φεύγεις άρρωστος… Είχα χρόνια να περάσω από αυτά τα μέρη. Και σας πληροφορώ ότι αργά το βράδυ της Παρασκευής είναι φοβερό να το ζεις από μέσα.
Στα εξωτερικά ιατρεία συνωστίζονται άνθρωποι που πονάνε. Και ουρλιάζουν. Και διαπληκτίζονται με τους γιατρούς για την προτεραιότητα. Περιμένω υπομονετικά στην ουρά. Μαζί μου και τα παιδιά μου που δεν πρόλαβαν ούτε να βάλουν κάτι για βράδυ στο στόμα τους.
Προσπαθώ να μη χάσω το χιούμορ μου. Κάνω πλάκα όπου μπορώ κι όσο οι άλλοι το αντέχουν γύρω. Και μια νεαρή γιατρός χαμογελά και προσπαθεί να ξεφύγει από όλη αυτή την κατάσταση. Ανταποκρίνομαι κι εγώ. Με εξετάζει. Φροντίζει τα τραύματά μου. Με στέλνει για ακτινογραφίες.
Υπάρχει λέει, ένα κάταγμα στον δεξί ώμο. Δεν είναι σοβαρό αλλά θέλει προσοχή. Θα χρειαστεί κοντά τρεις εβδομάδες για να έρθει στα ίσια του. Και πρέπει να το δένω με μαντίλι. Σε δεκαπέντε ημέρες θέλουν να με ξαναδούν. Θα πρέπει να τηλεφωνήσω για να κλείσω ραντεβού.
Κατά τη μία το βράδυ ξεμπερδέψαμε. Η βραδιά πέρασε με δυσκολία. Όχι δεν ήταν πολύς ο πόνος. Πιο πολύ με ενοχλούσε που δεν ήξερα πώς να βολέψω το σώμα μου ώστε να μην ακουμπάω χτυπημένα σημεία που πονούσαν…
Σάββατο πρωί στη βεράντα… Μέσα σε αυτό το χειμωνιάτικο τοπίο αναρωτιέμαι πόσο σπουδαίο είναι να ζει κανείς, να αναπνέει και να μπορεί να απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Θα μπορούσε, είπε η γιατρός, να μου δώσει άδεια για να είναι σε ακινησία του χέρι μου. Μα εγώ έχω άδεια, δεκαπέντε μέρες από τη Δευτέρα. Δεν τη χρειάζομαι. Μόνο να είμαι καλά θέλω. Μόνο αυτό…
H ζωή είναι ένα πολύτιμο δώρο…
Μια μέλισσα ξεχασμένη στο πηγάδι ενός λουλουδιού,
το εφήμερο στα φτερά μιας πεταλούδας,
ένα κομμάτι κύμα τον Σεπτέμβρη,
ένα κοχύλι στο ξεκαρδιστικό γέλιο ενός παιδιού,
η μυρωδιά του βασιλικού στα δάχτυλά μου,
δεκάδες σπόρια σκαλωμένα σε μιά φέτα μανταρίνι,
ένα ποτηράκι κρασί,
τα σαββατόβραδα με πανσέληνο,
τ απλωμένα ασπρόρουχα στη βεράντα,
στη δαχτυλήθρα μιας κεντίστρας
ο έρωτας στο δέρμα των φιδιών κάτω από μια πέτρα
στους ψίθυρους της νύχτας,
το ευγενικό λευκό του γιασεμιού
κάτω από μια χελιδονοφωλιά,
το θαλασσί ζιπουνάκι ενός μωρού,
τα αγκάθια ενός τριαντάφυλλου,
ένα τσαμπί σταφύλια,
οι χάντρες ενός βελούδινου φυλαχτού,
το πανάκι ενός καραβιού,
το πορτοκαλί μιας σημαδούρας,
οι μέρες του καλοκαιριού που δώσαν την σκυτάλη
στο φθινόπωρο…
οι αλμυρισμένες σελίδες ενός ξεχασμένου βιβλίου..
από το διαδίκτυο
