Monday, September 29, 2008

Με βροχή και καταχνιά στη Βλάστη


Γράφω δίπλα στο τζάκι, στο “Καφέ Πέτρινο” στη Βλάστη…


Ιδανικό περιβάλλον για χειμώνα καιρό. Το τζάκι πίσω μου καίει απαλά….


Μια πρώτη ματιά στο χωριό την ώρα που έχουν ανοίξει οι ουρανοί και βρέχει…


Τα ξύλα κομμένα, στηβαγμένα έξω από το μαγαζιά για το χειμώνα που έρχεται…

Η Βλάστη είναι ένα πολύ όμορφο παραδοσιακό χωριό μιάμιση ώρα από την Κοζάνη σε υψόμετρο 1.240 μ. Ήρθαμε να δούμε έναν γνωστό, πρώην περιφερειάρχη του ΟΤΕ, αλλά αυτός δεν… το ήξερε και δεν ήταν εδώ. Ήταν στην Πτολεμαϊδα. Αξίζει, ωστόσο, η διαδρομή…
Βρέχει σταθερά κάτι σαν χιονόνερο. Και ο καιρός είναι κατάμαυρος, Η καταχνιά δυσκολεύει την οδήγηση, αλλά δημιουργεί και συνθήκες μαγείας. Ανεβαίνουμε σε δρόμους με στροφές. Για να βρούμε τη Βλάστη σαν αποκάλυψη στο πουθενά.
Σπίτια προσεγμένα, πετρόχτιστα, με στέγες κεραμιδένιες και καλντερίμια. Με ξύλα κομμένα απέξω, αποθέματα για το χειμώνα που άρχισε να κάνει την εμφάνισή του, σκεπασμένα πρόχειρα με νάιλον για να μη βρέχονται και δυσκολεύουν στο άναμμα της φωτιάς στο τζάκι.
Καθίσαμε στο «Καφέ  Πέτρινο», στην πλατεία του χωριού να πιούμε ένα καφέ, καπουτσίνο με κανέλα και αφρόγαλα. Άδειο το μαγαζί. Τίποτα δεν κυκλοφορεί έξω. Η ομίχλη έχει φτάσει ώς τις στέγες των σπιτιών.
Μέσα είναι ζεστά. Το τζάκι καίει και η ατμόσφαιρα είναι όμορφη. Από τα τραγούδια που παίζουν τα ηχεία. Προσεγμένα, ένα κι ένα… Η τηλεόραση μια μεγάλη πλάσμα στον τοίχο, είναι “κολλημένη” στη NOVAsport, χωρίς ήχο και δείχνει στιγμιότυπα από ποδοσφαιρικούς αγώνες που δεν παρακολουθεί κανείς.
Ο κύριος που κρατά το μαγαζί, ένας νεαρός κοντά στα 40, «παίζει» πιο δίπλα σ’ ένα μηχάνημα για τυχερά παιχνίδια. Κάνει μόνο ένα διάλλειμα για να φτιάξει τους καφέδες και… επανέρχεται στο έργο του.
Είναι απόλαυση ο καφές σε μια τέτοια ήρεμη ατμόσφαιρα… Χαλαρώνεις, ξεκουράζεσαι, νιώθεις το χειμώνα που βιάστηκε να κάνει εδώ την εμφάνισή του. Πρόλαβε να έρθει  και να δηλώσει την παρουσία του εντυπωσιακά.
Το καλοκαίρι, λέει, εδώ υπάρχει κίνηση. Το φαντάζομαι. Η δροσιά του θα είναι μοναδική όταν ο καύσωνας καραδοκεί στις πόλεις. Τα μαζεμένα τραπεζάκια στην πλατεία υποδηλώνουν με σαφήνεια πως υπάρχει ζωή εδώ, που τώρα απλά δεν φαίνεται.
Νιώθω σα να’ ναι Δεκέμβρης. Κι ας μας αποχαιρετά σήμερα ο Σεπτέμβρης. Κι ας είναι ο Οκτώβρης στην πόρτα μας γεμάτος υποσχέσεις. Ηρεμία… Ησυχία… Μόνο το τζάκι «ακούγεται» στο ψηλοτάβανο καφέ.
Εκπληκτικό! Είδαμε έναν άνθρωπο να περπατά στο δρόμο. Ο πρώτος ύστερα από μια ώρα που είμαστε στο χωριό. Οι μουσικές επιλογές στο CD του μαγαζιού σε παρασέρνουν. Διαλεγμένες με προσοχή υποδηλώνουν μια ποιότητα ζωής που αξίζει να τη ζεις.


Το καφέ στην πλατεία του χωριού. Πραγματικά Πέτρινο….

24ωρη απεργία αύριο στα ΜΜΕ για το Ασφαλιστικό

Είναι από τις ελάχιστες φορές που ενώ ο κλάδος είναι σε 24ωρη απεργία, αύριο, δεν θα είμαι εκεί να συμμετέχω με την παρουσία μου. Εστω κι από μακριά όμως η ψυχή μου είναι εκεί κι ας είμαι σε άδεια κανονική. Το ασφαλιστικό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για να… παίζει κανείς μ’ αυτό. Για όλους μας και για τους νεότερους συναδέλφους. Πολύ περισσότερο για μένα που αρχίζει να… αχνοφέγγει στο βάθος του ορίζοντα η στιγμή της συνταξιοδότησης.

Από αύριο γίνεται η τυπική ενοποίηση των Ταμείων. Υλοποιείται δηλαδή επί της ουσίας ο πρόσφατος νόμος που ψήφισε αυτή η κυβέρνηση. Και οι δημοσιογράφοι κατεβαίνουν στους δρόμους. Μαζί με τους άλλους εργαζόμενους που βιώνουν παράλληλα προβλήματα. Κομμάτι της κοινωνίας είμαστε κι εμείς οι δημοσιογράφοι και ζούμε ακριβώς τα ίδια προβλήματα…


Όμορφα σπίτια… Η Βλάστη δείχνει πραγματικό χωριό με τα αρχοντικά της…

Πάει κι ο Σεπτέμβρης…

Ας τον αποχαιρετήσουμε το μήνα που φεύγει. Ο Σεπτέμβρης μας αφήνει γεια κι από αύριο ξημερώνει ο Οκτώβρης στη ζωή μας…
Πότε ήρθε, πότε έφυγε, ούτε που το καταλάβαμε. Έτσι είναι. Ο χρόνος φεύγει γρήγορα, σαν αέρας. Και σε λίγο κλείνω τα 49 κι αρχίζω να περπατώ στα 50.
Οκτώβρης, ο μήνας των γενεθλίων. Γιορτάζει η Ειρήνη, Ο Λάμπρος, εγώ, η αδερφή μου Στασούλα… Ώρα να κάνουμε σχέδια και όνειρα για το πώς θα τα γιορτάσουμε με τους φίλους μας…


Βροχή παντού… Οι δορυφόροι μας οδήγησαν γρήγορα και σωστά στη Βλάστη…

Έκανα ένα Blog για το Γυμνάσιο

Κανονικά θα έπρεπε να περιμένω λίγο.  Δεν έχει ούτε ένα μήνα που άνοιξε το σχολείο, το 54 Γυμνάσιο που πήγε ο Λάμπρος. Μπορεί και να μην έχει προλάβει να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον, Δεν είναι εύκολο το πέρασμα από την πρωτοβάθμια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση…
Νομίζει πως είσαι σε άλλο κόσμο. Πιστεύω πως αυτό το Blog θα βοηθήσει να γνωριστούμε καλύτερα με τους άλλους γονείς, Όπως ο Λάμπρος θα γνωριστεί με τα παιδιά της τάξης του. Κι ας άλλαξε κι όλας τμήμα. Τοποθετήθηκε στο Α2 όταν άνοιξε το σχολείο και τώρα τον πήγαν στο Α1, λόγω των πρώτων αλλαγών και μετακομίσεων μαθητών.
Εκτιμώ ότι χρειαζόμαστε ένα νέο χώρο να τα λέμε. Τα δικά μας. Τα του σχολείου. Τα της εκπαίδευσης. Έτσι, κάθισα στην άδειά μου και το έστησα. Λιτό, όσο γίνεται. Ενημερωτικό. Να έχει κάτι να πει στους γονιούς, τους καθηγητές και τους μαθητές. Έβαλα το πρώτο λιθαράκι. Δείτε το ξεκίνημα του εδώ. Το έχω βάλει και στη μπάρα δεξιά με τα αγαπημένα λίγκ.
Το ξέρω ότι θα χρειαστεί βελτιώσεις, προσθήκες, πολύ προσοχή στη θεματολογία… Αλλά δεν μας πιέζει τίποτα. Σιγά – σιγά θα παίρνει μορφή και θα ολοκληρώνεται. Κι όταν γίνει αυτό, νομίζω ότι θα είναι ένα σημαντικό σημείο επαφής και ανταλλαγής απόψεων. Υψηλοί και φιλόδοξοι στόχοι… Για να δούμε, θα τους πιάσουμε;


Να κι ένας αρκουδίτσος, άγαλμα, στην πλατεία. Ώς εδώ εφτασε η χάρη σου Δημήτρη!

Εικόνες από τη Βλάστη…

 
 
Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 22:00:10 | Permalink | Comments (5)

Πώς βγαίνει ένα περιοδικό στην ΠΕΤ ΟΤΕ


Στη λαϊκή αγορά της Κοζάνης. Οι πιπεριές Φλωρίνης σε πρώτη ζήτηση…


Και ρούχα απαραιτήτως στη λαϊκή αγορά…


Κόσμος και κοσμάκης πάει για να ψωνίσει τα φρούτα και τα λαχανικά του…


Μανιτάρια πλευρώτους. Η κυρία βεβαίως έχει βάλει στο μάτι τα καρότα…


Αλλη μια πλευρά της λαϊκής, Σαββατιάτικα. Είχα χρόνια να δω τόσο μεγάλη…


Και η διαπραγμάτευση είναι μέσα στο κόλπο. Τιμές, εκπτώσεις, επιτυχίες στην αγορά…


Στα όρια της αγοράς όλα είναι διαφρετικά. Οι πάγκοι τελιώνουν, η πρμάτεια όμως είναι εκεί, έστω και… χάμω

Ο Σεπτέβρης μπήκε στην πέμπτη εβδομάδα του. Η “Φωνή των Τεχνικών του ΟΤΕ”, τεύχος 231 (Ιούνιος-Ιούλιος-Αύγουστος), είναι έτοιμη εδώ και τρεις μέρες. Αυτή την ώρα ολοκληρώνεται και το τεχνικό μέρος της ιστορίας, βιβλιοδεσία, σακουλοποίηση, για να μπορέσει μέχρι αύριο το απόγευμα να κατατεθεί στο ταχυδρομείο.
Τον τελευταίο καιρό αυτό είναι το μόνιμο πρόβλημά μας στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Να μη χάσουμε την περιοδικότητα… Ούτε τι θα έχει μέσα, ούτε πώς η ύλη του θα βοηθήσει σαν εργαλείο, πραγματικά, τους τεχνικούς του ΟΤΕ, μόνο η περιοδικότητα…
Στο κείμενο που ακολουθεί θα σας δώσω το χρονικό της έκδοσης ένός εντύπου σαν την «Φωνή» με όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, έτσι για να δείτε τι χαρωπή και εύκολη δουλειά είναι η δημοσιογραφία.
Η καστάσταση στην ΠΕΤ ΟΤΕ έχει τα προβήματά της χρόνια τώρα. Το κείμενο που ακολουθεί ξεκίνησα να το γράφω στο site μου «Θραψανιώτης» την 29/8/2008. Έβλεπα ότι ο καιρός πίεζε και εφημερίδα δεν έβγαινε. Ο προϊσταμενος συνδικαλιστής κ. Μπρόφας δεν μου μιλούσε επειδή στο προγούμενο τεύχος υπέγραψα με αντολή του ποέδρο και του γραμματέα για να βγεί το έντυπο.
Εγραφα τότε: Δεσμεύτηκα να το έχω έτοιμο, σε ότι με αφορά. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες. Ωστόσο θα κάνω την υπέρβαση. Μπορώ να το κάνω… Το έκανα 25 χρόνια τώρα. Παρέα με κομπλεξικούς ανθρώπους που αντί να βοηθούν έβαζαν συνεχώς προβλήματα για να επιβεβαιώνουν την άθλια ύπαρξή τους. Ευτυχώς ξεκίνησα καλά. Έστειλα ήδη στο τυπογραφείο 16 από τις 36 σελίδες. Και κάθε μέρα που περνάει αυτό δουλεύω.
 Δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τι λέω αν δε το ζήσει. Και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει συνεργασία με… αφεντικά που σε τέσσερις μήνες όχι δεν θα είναι στην ίδια θέση ευθύνης, αλλά μπορεί και να μην εκλεγούν καν συνδικαλιστές. Αυτή η προσωρινή “εξουσία” που ασκούν, τους κάνει ιδιαίτερα αλαζόνες. Και φυσικά ο πρώτος… ταξικός εχθρός δεν είναι πια ο εργοδότης τους, αλλά το… προσωπικό του Σωματείου!
Εχετε δει εκείνη τη διαφήμιση του υπαλλήλου, που δεν ξέρει ότι έχει κερδίσει το ΛΟΤΤΟ, ότι είναι πλούσιος δηλαδή και σκέπτεται να ζητήσει από το αφεντικό εκείνες τις υπερωρίες που χρωστάει; Κι όταν ένας υπάλληλος, συνάδελφός του δηλαδή, του λέει ότι είναι ο κ. Πρόεδρος και του υπενθυμίζει εκείνες τις υπερωρίες, ο ίδιος αντιδρά λέγοντας “άντε από δω, που θέλετε και υπερωρίες…”
Την Παρασκευή 12/9 μιλήσαμε με τον πρόεδρο, τον γραμματέα της ΠΕΤ ΟΤΕ και τον Μπρόφα. Για το περιοδικό της ΠΕΤ ΟΤΕ. Τα είπα χύμα. Αναδιπλώθηκε ο Μπρόφας. «Δεν είχε στόχο, λέει, να με θίξει». Ας είναι. Εφυγε ένα βάρος από πάνω μου. Νιώθω καλύτερα. Δεν λύθηκε τίποτα βέβαια, αλλά έτσι που είχαν γίνει τα πράγματα με το κόλλημα του Μπρόφα έδειχναν πιο περίπλοκα και δεν ήξερα πως θα ξεμπερδευτούν. Τουλάχιστον να «τσουλίσει» κάπως και να βγει το φύλλο για να φύγω ήσυχος…
Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου. Εμφανίστηκε ο Μπρόφας. Ξανά από την αρχή, κουβέντα για το τι θα βάλουμε στο περιοδικό… Λέει να πάμε τη Δευτέρα στο τυπογραφείο να κλείσουμε το φύλλο. Στο μεταξύ δεν έχει δώσει τίποτα από ότι έχει αναλάβει να κάνει. Ούτε αυτά που είχε δώσει στη Γωγώ να του “χτυπήσει” πριν από 15 μέρες δεν τα έχει δει να κάνει διορθώσεις και μαυρίσματα.
Ευτυχώς δεν έκανε πολλές αλλαγές σε ότι ύλη είχα ήδη ετοιμάσει και είχα στείλει στο τυπογραφείο. Μια αλλαγή μόνο στο Ασφαλιστικό, δεν του άρεσε το κείμενο που πήραμε από την ιστοσελίδα του ΤΑΠ ΟΤΕ, θα μπερδευτεί λέει ο κόσμος και ένα κείμενο για τον καύσωνα - ανακοίνωση της ΠΕΤ ΟΤΕ τον Ιούλιο. Το τελευταίο το βρίσκω σωστό. Για το πρώτο όμως αμφιβάλω…
Μισή ώρα κράτησε η συνεργασία. Να δούμε τι αποτελέσματα θα δώσει… Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου.
Επικοινώνησε τηλεφωνικά ο Μπρόφας. Μου έστειλε με το φαξ καμιά… 50αριά σελίδες Α4 να περάσω διορθώσεις και να κάνω σελίδες με τα κείμενα του. Κάτι είναι κι αυτό. Κι ας το έκανε το μεσημέρι και δεν είχα χρόνο να τις περάσω τις διορθώσεις. Θα το κάνω αύριο και θα κάνω και σελίδες να τις πάω στο τυπογραφείο. Εστω και στο παρά ένα, κάτι κινείται. Λίγο φως φάνηκε σήμερα κι αυτό είναι ενθαρρυντικό.
Ζήτησα από τη Γωγώ και την Πόπη τα κείμενα για να δουλέψω πάνω τους. Μου τα έβαλαν στο MyBox.

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου. Δούλεψα μερικές σελίδες. Είναι κι αυτή η διαβολεμένη Πέμπτη με τις τρεις εκδόσεις που δεν μου επέτρεψε να κάνω πολλά πράγματα.  Οκτώ σελίδες όμως κασέ τις πήγα στο τυπογραφείο.

Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου. Οι τελευταίες οκτώ σελίδες που είχα στα χέρια μου παραδόθηκαν κι αυτές στο τυπογραφείο στη Μάρθα που μας δουλεύει και “κλείσαμε” ραντεβού στις 12 το μεσημέρι της Δευτέρας 22 Σεπτέμβρη να πάμε από εκεί με τον Μπρόφα κρατώντας και τις τελευταίες εκκρεμότητες. Άρχισα να ανασαίνω κάπως φυσιολογικά. μας λείπουν μερικές σελίδες ακόμα αλλά είναι δικές του σελίδες.
Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου.  Το πακέτο των εφημερίδων που παίρνει η ΠΕΤ ΟΤΕ για Σαββατο Κυριακο Δεύτερο είναι αρκετά μεγάλο. Μέχρι να δώ τις εφημερίδες, να κόψω τα αποκκόματα, να βγάλω έντεκα αντίγραφα και να τα αφήσω στα γραφεία των μελών της Εκτελεστικής Επιτροπή πήγε μια η ώρα το μεσημέρι. Όταν έφτασα στο τυπογραφείο ο Μπρόφας ήταν ήδη εκεί. Είναι ιδαίτερα ήρεμος, ανθρώπινος καμιά σχέση με τον Μπρόφα των προηγούμενων εβδομάδων… Δίνουμε τις τελευταιες σελίδες και αρχίσζουμε ελέγχουμε τις εκκρεμότητες. Ναι, αρχίζει να φαίνεται φως στο τούνελ!
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου.  Ο Μπρόφας έχει Εκτελεστική Επιτροπή στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Πήγα κι εγώ από εκεί το πρωί. Είδα τις εφημερίδες, έκανα την αποδελτίωση, τις φωτοτυπίες, το μοίρασμα και πήγα στο τυπογραφείο. Κατάτις πέντε είχα τελειώσει το περιοδικό. Χωρίς καμιά εκκρεμότητα πια. Λίγο μετά ήρθε και ο Μπρόφας. Πήρε ένα αντίγραφο να το δει και ένα εγώ να το μοιράσω αύριο στο πρόεδρο τον γραμματέα και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΠΕΤ ΟΤΕ. Με PDF το πήρε και η Αιμιλία, η συνεργάτιδά μου να του ρίξει μια ματιά και να μου δώσει τις διορθώσεις ππου επεσήμανε. Και το μεσημέρι να πάω να δώσω το “τυπωθείτω”.
Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου. Ο μπρόφας πήγε και έκανε τις αλλαγές. Η Αιμιλία το είδε από PDF και έδωσε τηλεφωνικά τις διορθώσεις, όπως κι εγώ τις δικές μου αφού έλαβα υπόψη μου τις παρατηρήσεις των παρατάξεων. Και το απόγευμα έφυγα κι εγώ για ολιγοήμερες διακοπές στη Βόρειο Ελλάδα. Ευτυχώς μόνο τρεις μέρες «χάλασα» από την έδεια μου…
Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου. Το περιοδικό είναι έτοιμο να φύγει για το πιεστήριο. Μια ατηλεφωνική παρέμβαση ακόμα στη Μάρθα και νομίζω ότι προλαβαίνουμε το ταχυδρομείο την ερχόμενη Τρίτη. Ε, δεν είναι και πολύ δυσκολο πράγμα να βγάζεις ένα περιοδικό 36 σελίδων λίγο μεγαλύτερο από το Α4β στην ΠΕΤ ΟΤΕ…


Και δυο κάστανα με το κλαρί. Αρχίζει η εποχή τους τώρα πια…

Εικόνες από την Καστοριά…

 
 
Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 11:54:30 | Permalink | Comments (2)

Sunday, September 28, 2008

Γνώρισα την όμορφη Καστοριά


Στην πόλη της Καστοριάς, να ξαποστάσουμε για ένα καφέ δίπλα στη λίμνη…


Από ψηλά… Εξω από τον προφήτη Ηλία… Η πόλη κάτω από τα πόδια μας…


Μικροί που είμαστε μπροστά στα αριστουργήματα της φύσης… Κάτω από τον υπεραινώβιο πλάτανο…


Στη μονή… Κρατώ τη σακούλα με τα βαζάκια από το γλυκό του κουταλιού που πήρα…


Ο χάρτης που μας έφτιαξε ο παπάς από το μοναστήρι για να ανέβουμε στον άγιο Αθανάσιο. Τύφλα να έχει το σύγχρονο GPRS….

Δεν είχα πάει ποτέ στην Καστοριά. Σχεδόν δεν ήξερα πού πέφτει. Μέχρι που αποφασίσαμε να πάμε. Το έφερε βαρέως να έχω ένα πίνακα σπίτι μου με ένα τοπίο της Καστοριάς, χαρισμένο στους καλούς καιρούς του Τσιόπελα και να μην την γνωρίζω…
Η Καστοριά είναι μια ώρα δρόμος από την Κοζάνη. Βοηθός κι ο καιρός που άνοιξε κι αντί για βροχές είχαμε μια λιακάδα άλλο πράγμα.
Τη βρήκαμε να απλώνεται αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 620 μ. χτισμένη πάνω σε μια χερσόνησο, που εισχωρεί στη λίμνη Ορεστιάδας κάτω από τους εντυπωσιακούς ορεινούς όγκους του Γράμμου και του Βιτσίου. Ήρεμη πόλη τον Σεπτέμβρη κι έχει 20.636 κατοίκους στην τελευταία απογραφή.
Σε κερδίζει με την πρώτη ματιά. Περπατώντας δίπλα στη λίμνη με τις πάπιες να δίνουν ένα ρεσιτάλ ανάμεσα στα πράσινα νερά… Η ζωή στα παραλιακά μαγαζιά λίγη, αν και όπως μας είπαν χειμώνα -  καλοκαίρι έχει κίνηση.
Σε όλη τη διαδρομή μέχρι εδώ είδαμε παντού μαγαζιά γουναράδικα και δερμάτινα. Αλλά η μεγάλη αποθέωση είναι μέσα στην πόλη. Υπάρχουν προσφορές πολύ καλών κομματιών με 90 - 2000 ευρώ.
Οι άνθρωποι μιλάνε. Κάθονται να σου εξηγήσουν. Να λύσουν απορίες. Αυτός είναι ένα από τους ουσιαστικούς λόγους που μ’ αρέσει να κάνω διακοπές τον Σεπτέμβρη.
Ο γύρος της λίμνης, ο μικρός, είναι κάπου εννιά χιλιόμετρα. Ανάμεσα σε πλατάνια καταπράσινα. Δεν προλάβαμε να τον κάνουμε όλον. Ανεβήκαμε όμως στην κορυφή του βουνού στον Άγιο Θανάση και τον προφήτη Ηλία απολαύσαμε ένα μοναδικό θέαμα με την πόλη πιάτο κάτω από τα πόδια μας.
Όλο αυτό το υγρό στοιχείο τη λίμνης μοναδικό. Υπάρχει καραβάκι που κάθε μια ώρα κάνει το γύρο της αλλά δεν το προλάβαμε, Στις έξι το απόγευμα ήταν το τελευταίο. Είναι πάντως μια από τις ομορφότερες  των Βαλκανίων και είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη φυσιογνωμία, την ιστορία και την εξέλιξη της πόλης.
Έχει χαρακτηριστεί ως «Μνημείο Φυσικού Κάλλους» από το υπουργείο Πολιτισμού και εισαχθεί Ευρωπαϊκό δίκτυο «Φύση 2000».
Η έκτασή της είναι περίπου 26 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μέγιστο βάθος της 9,5 μ. Είναι υγρότοπος μεγάλης σημασίας για τα υδρόβια αλλά και για τα αρπαχτικά πουλιά και χρησιμεύει στην περιοχή αναπαραγωγής, διατροφής και διαχείμανσης.
Συντηρεί πλούσια ορνιθοπανίδα –περίπου 200 είδη- που περιλαμβάνει σπάνια και απειλούμενα είδη προστατευόμενα από την εθνική και τη διεθνή νομοθεσία.
Η επίσκεψη στο μονό με τον υπεραινώβιο πλάτανο και τον φοβερό παπά που θέλει κάτι λίγα χρόνια να βγει στη σύνταξη και κουβέντιασα αρκετή ώρα μαζί του. Μου έκανε και το σχεδιάγραμμα, φωτογραφία του οποίου δημοσιεύω, για το πώς θα βρούμε το δρόμο που οδηγεί  στον προφήτη Ηλία.
Πήρα και δυο βαζάκια γλυκό του κουταλιού, κερασάκι και σταφύλι φτιαγμένο από τα χέρια μιας καλόγριας, Τα πουλούσε ο παπάς ανάμεσα στις εικονίτσες, τα λιβάνια και τα άλλα εκκλησιαστικά είδη στο… κατάστημα της μονής
 Μοναδικές οι τοιχογραφίες του 12ου στους εσωτερικούς και εξωτερικούς τοίχους του καθολικού, αλλά και στο παρεκκλήσι του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Ολοήμερη εκδρομή με πολύ καλό καιρό σε μια υπέροχη πόλη της Δυτικής Μακεδονίας.


Μια τελευταία ματιά. Αποχαιρετισμός στην Καστοριά…

Στην όμορφη κυρά της Μακεδονίας…

  

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 07:51:31 | Permalink | Comments (10)

Saturday, September 27, 2008

H πρώτη συνάντηση με τον νέο προϊστάμενο


Στη λίμνη της Καστοριάς, Παρασκευή μεσημέρι…


Ομορφη γαληνεμένη η λίμνη… Μέχρι τώρα την είχα μόνο πίνακα στο σπίτι…


Να και η πόλη της Καστοριάς. Τριγυρισμένη από νερά. Απίθανη…


Σιγά που δεν θα έπαιρνα εγώ εφημερίδες από το περίπτερο της παραλίας…

Είμασταν όλοι εκεί. Και τα παιδιά που δουλεύουν παράλληλα σε άλλες τηλεοράσεις ή εφημερίδες κι εγώ που είχα άδεια. Το κλίμα συγκηνισιακά φορτισμένο. Ο Γιάννης Κουκουλάς ο μέχρι χθες προϊστάμενος του Αθλητικού της «Καθημερινής» προσπαθεί να μας «χαιδέψει» τα αυτιά. Μας ευχαριστεί για τη συνεργασία, θεωρεί ότι ήταν πολύ καλό το αποτέλεσμα κι ότι αυτό έγινε γιατί βάλαμε όλοι πλάτη υπερβαίνοντας πολλές φορές τις δυνάμεις μας. Αλήθεια είναι αυτό.
Ο χρόνος κυλά… Ο Παπαχελάς δεν φαίνεται στο τμήμα. Κοντεύει πέντε. Κάποια στιγμή μας ειδοποιεί η γραμματέας του να πάμε όλοι στην αίθουσα συσκέψεων της εφημερίδας. Σαν τσούρμο στους διαδρόμους καμιά δεκαπενταριά άτομα, (τόσοι είμαστε), πάμε.
Άλλα δέκα λεπτά αναμονής στο τραπέζι. Στο μεταξύ ζητάει να δει προσωπικά τον Ν. Κωνσταντόπουλο, τον πιο παλιό συντάκτη στα αθλητικά και τον Μπάμπη τον νεαρό συνάδελφο στην ύλη. Για καλό λένε. Τι είπαν στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις τους δεν ξέρουμε.
Ύστερα ο κ. Παπαχελάς έρχεται στην αίθουσα συσκέψεων. Δίπλα του ο Γιώργος Λυκουρόπουλος κι ένας νεαρός αρχισυντάκτης του περιοδικού «SPORT +» που έκλεισε την προηγούμενη βδομάδα. Πλέκει το εγκώμιο στο τμήμα, αφού πρώτα συστήνει τον καινούργιο προϊστάμενο. Τι κακό είναι τούτο… Εμείς άλλα ακούμε στους διαδρόμους. Να μην τα πιστεύουμε, λέει.
Μας αναλύει κωδικοποιημένα τα σχέδια του. Θέλει, λέει, ζωντανό ρεπορτάζ και πιο περιοδικίστηκα στο φύλλο του Σαββάτου και της Κυριακής.  Το Σαββατιάτικο αθλητικό μάλιστα πάει στις 12 σελίδες από τις 8 που είναι σήμερα. Χαμογελώ. Και συνάμα ανησυχώ.  Τρεις μήνες «ανοχή» έχει ζητήσει από την εργοδοσία προκειμένου να φανούν οι αλλαγές. Κι ύστερα, τι θα γίνει;
Από την πρώτη στογμή ο Λυκουρόπουλος, ένα νέο παληκάρι πολύ μικρότερο μας, με εμπειρία μόνο από τον περιοδικό Τύπο και την τηλεόραση, μίλησε για τον ακέραιο χαραχτήρα του. Θα περιμένω να τα δω στην πράξη όλα αυτά, προσπαθώντας να κάνω όσο πιο υπεύθυνα γίνεται τη δουλειά μου.
Μόνο που όταν στο βάλτο παλεύουν τα βουβάλια, αυτά που την πληρώνουν συνήθως είναι τα… ταλαίπωρα τα βατραχάκια…
Αυτό είναι που με ανησυχεί μέχρι να δω τι γίνεται…

Πώς μας πιάνει έτσι ο πανικός;

Oυρές, ατελείωτες την Τετάρτη σε όσα βενζινάδικα της Αττικής είχαν ακόμη βενζίνη. Γιατί τα περισσότερα είχαν ήδη κρεμάσει, την ταμπελίτσα «Αμόλυβδη τέλος».
Μα τι είναι αυτό που μας πιάνει σαν λαός μόλις ακούσουμε από την τηλεόραση ότι στερεύει η βενζίνη λόγω απεργίας των τελωνειακών; Με τα μπιτόνια, με κάθε μέσο τρέχουμε να προλάβουμε. Έρχεται και η …ελεύθερη αγορά και εκτοξεύει τις τιμές στα ύψη, διότι όπου υπάρχει ζήτηση κλπ. κλπ.
Γνωστά αυτά. Αλλά κι εμείς ως καταναλωτές να τρέχουμε σαν τους… χάνους και να τσιμπάμε το δόλωμα;
Άραγε όλοι αυτοί που στριμώχνονταν στην αγορά και βρίζονταν και διαπληκτίζονταν με τους διπλανούς τους προκειμένου να γεμίσουν το ρεζερβουάρ βενζίνη, είχαν κάπου να πάνε; Ήθελαν να είναι πανέτοιμοι για το Σαββατοκύριακο αν τους προέκυπτε έξοδος.
Μα εδώ φοβούνται να βγάλουν το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου στη γειτονιά γιατί όταν γυρίσουν δεν πρόκειται να ξαναβρούν ελεύθερο χώρο να παρκάρουν. Αθάνατοι Έλληνες…! Να κλαις και να γελάς μαζί.
Φοβερό αυτό που είδα το ίδιο βράδυ στον Σείριο της Εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας. Τα βενζινάδικα προς Αθήνα ουρές από αυτοκίνητα. Τα βενζινάδικα προς Θεσσαλονίκη ούτε ένα. Πολύ φυσικό. Η τρομοκρατία  ήταν μια υπόθεση της Αττικής. Η υπόλοιπη Ελλάδα δεν είχε κανένα πρόβλημα.
Τελικά, ευτυχώς η απεργία των τελωνειακών έληξε τα ξημερώματα της Παρασκευής. Ως το μεσημέρι είχαν φουλάρει όλα τα πρατήρια. Και ο πανικός τέλος. Ωστόσο οι εικόνες που περιγράφω παραπάνω είναι εικόνες που τις έζησα, τις είδα.

Όμορφες στιγμές…

 
 
Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 15:25:13 | Permalink | No Comments »

Friday, September 26, 2008

Όταν πέφτουν τα είδωλα

Εφημερίδες πάνω από όλα, η πρώτη επιλογή…

 
Βροχερή η μέρα και σήμερα… Από χθες δεν λέει να σταματήσει…


Αδειοι δρόμοι παντού. Ελάχιστα αυτοκίνητα κικλοφορούν…


Από τη χθεσινή “Καθημερινή” το σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ  27/09/2008

Όλη αυτή την εβδομάδα παρακολουθούμε έκπληκτοι από τον Τύπο και τα άλλα ΜΜΕ, αυτή την περιβόητη υπόθεση με την  12μηνη καταδίκη του πρώην υπουργού και έως πριν λίγες μέρες πρωθυπουργικού συμβούλου κ. Κεφαλογιάννη. Δεν έχει τόσο σημασία το ποινικό μέρος της ιστορίας, αν δηλαδή οι 12 μήνες είναι με αναστολή, αν θα πάει στο εφετείο όπως έχει δικαίωμα ο κατηγορούμενος. Ειλικρινά αυτό είναι το λιγότερο…
Το περισσότερο για μας και σ’ αυτό θα σταθούμε στο δημοσίευμα αυτό, είναι ότι ο κ . Γιάννης Κεφαλογιάννης είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά τζάκια στο Ρέθυμνο, βουλευτής του Νομού μέχρι πρόσφατα, και μεγαλοπαράγοντας, αφού όπως συνηθίζεται έδωσε το δαχτυλίδι στην κόρη του Όλγα, κατά σύμπτωση κι αυτή εργαζόμενη στο Νομικό Γραφείο του κ. Καραμανλή.
Στις τελευταίες εκλογές η Όλγα εξελέγη Βουλευτής για μερικές εκατοντάδες ψήφους διαφορά από τον συνυποψήφιο της Κώστα Σχοινά. Η υπόθεση πήγε στο εκλογοδικείο κι εδώ κέρδισε την υπόθεση, αν και όλοι δεν πείστηκαν για το δίκαιο της απόφασης.
Εμείς όμως, οφείλουμε να τη σεβαστούμε αυτή την απόφαση διότι η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και δεν επηρεάζεται κλπ. κλπ.
Πόσο άλλαξαν τα πράγματα για να ακούμε τώρα από το στόμα του πρώην υπουργού τέτοιους βαρείς χαραχτηρισμούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης αμέσως μετά την καταδικαστική απόφαση σε βάρος του;
Ως πολίτες που γνωρίζουμε πρόσωπα και πράγματα στο Ρέθυμνο μπορούμε να καταλάβουμε γιατί αυτό το ξέσπασμα του κ. πρώην υπουργού. Ειδικά το μένος του κατά του Εισαγγελέα της έδρας και των αστυνομικών που κατέθεσαν εις βάρος του. Το «βάρος» του ονόματος παίζει μεγάλο ρόλο. Κι εδώ περίμεναν κάποιοι από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη να… μισανοίξει τα ματάκια της και να δει με ποιον έχει να κάνει. Το αγνόησε επιδεικτικά και τώρα μπήκε στο στόχαστρο. Ας πρόσεχε.
Το γεγονός πήρε διαστάσεις στον αθηναικό Τύπο εξαιτίας του ότι ο κ. Κεφαλογιάννης ήταν άτυπος μεν, ειδικός δε, σύμβουλος του πρωθυπουργού. Με γραφείο στη Βουλή, ακριβώς δίπλα από αυτό του κ. Καραμανλή. Ε, σε μια εποχή όπου το ένα σκάνδαλο σκάει πίσω από το άλλο, ήταν βαρύ να το αφήσει να περάσει έτσι…
Διάσταση μεγάλη έδωσαν και τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Κι αυτό έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Αναγκάστηκε το Μαξίμου να πάρει μονομερείς έστω και κολοβές αποφάσεις, ανακοινώντας την απομάκρυνση από την άτυπη θέση του έως ότου εκδικαστεί η υπόθεση στο Εφετείο.
Από δημοσιεύματα της «Καθημερινής» που υπέγραφε ο  συμπαθής συνάδελφος Κωνσταντίνος Ζούλας έμαθα ότι η βιογραφία που του ετοίμαζε η Εύα Λαδιά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Δεν φαντάζομαι η Εύα μόνη της να πήρε την πρωτοβουλία να γράψει χωρίς την άδεια του ενδιαφερόμενου. Ούτε ότι στην «ΑνωΓή» του παπα-Αντρέα στ’ Ανώγια δημοσιεύτηκαν εν αγνοία του εκτενή αποσπάσματα από την βιογραφία του που σχεδόν είχε ολοκληρωθεί.
Αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που έκανε τον Γιάννη Κεφαλογιάννη να δεχτεί να γίνει η βιογραφία και κυρίως πολύ θα ήθελα να μάθω τι ήταν αυτό που ματαίωσε την έκδοση; Κάτοικοι του νομού που γνωρίζουν κοντά μισό αιώνα την πολιτική δράση  της οικογένειας  δεν ξέρουν τι να πουν, πώς να δικαιολογήσουν καταστάσεις.
Αν ήταν το… κακό ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση θα έλεγαν, φαντάζομαι, πως είναι δάκτυλος για να «αφανήσουν» πολιτικά το τζάκι. Και ίσως κάποιοιι να τους πίστευαν… Τώρα που είναι κυβέρνηση η ΝΔ, τι να πουν; Και πώς να δεχτούν έτσι απλά μια απόφαση που αμαυρώνει το κύρος, την υπόλοιψη και την ιστορία της οικογενείας; Να είναι δάκτυλος Σχοινά, παραείναι χοντρό το παράμυθι. Και δεν έχει και γοητεία γιατί του λείπει ο δράκος…
Το Ρέθυμνο, δυστυχώς για αρνητικούς λόγους, για άλλη μια φορά είναι στο κέντρο των συζητήσεων. Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Κρήτη; λένε… Είναι δυνατόν να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι  πολιτικά τζάκια που έχτισαν  πετραδάκι πετραδάκι έναν κολωσσό από όνειρα, υποσχέσεις, διορισμούς, εξυπηρετήσεις;
Ζούμε, το δίχως άλλο, την εποχή της αμφισβήτησης των πάντων. Θα χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή και τεκμηριωμένη ηθική συμπεριφορά για να πείσουμε  για το δίκαιο μας. Η εποχή των κραυγών  πέρασε ανεπιστρεπτεί… Έχουμε υπομονή και περιμένουμε με επιχειρήματα ουσίας να μάθουμε όλη την αλήθεια γι αυτή την περιβόητη υπόθεση των χασισοκαλλιεργητών στα Ζωνιανά.
Γιατί τις ψήφους είναι σεβαστό να τις έχουν, όσοι εκτίθενται δημόσια στην πολιτική, αλλά ακριβώς γι αυτό, επιβάλλεται να υπάρχει μια μεγαλύτερη διαφάνεια στην καθημερινότητα τους. Όχι να τα ισοπεδώνουμε όλα στο βωμό του πολιτικού κέρδους…

Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην ομώνυμη στήλη  της εβδομαδιαίας εφημερίδα “ΡΕΘΕΜΝΟΣ”


Αλλη μια εικόνα με ανθρώπους που κυκλοφορούν μέσα στη βρεγμένη πόλη…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 13:31:27 | Permalink | Comments (2)

Thursday, September 25, 2008

Σαράντα χιλιάδες οι επισκέπτες μου!

Πριν από ένα μήνα αυτό το Blog είχε γενέθλια. Και το γιορτάσαμε αρκούντως εντυπωσιακά με βιντεάκια και με εικόνες γιορταστικές και εύθυμες. Και να που φτάσαμε τα 40.000 «χτυπήματα»… Δεν το πιστεύω. Σαν όνειρο μου φαίνεται.

Αλλά είναι αλήθεια. Κόσμος πάει κι έρχεται. Και ξανάρχεται και ξαναφεύγει Βλέπει, διαβάζει, σχολιάζει αν θέλει, νευριάζει, γελά, χαίρετε ή αδιαφορεί, αλλά τελικά με την παρουσία του εδώ δίνει ζωή στο Blog.

Αναρωτιέμαι ώρες – ώρες τι προσφέρουν όλα αυτά, πέρα από τη ματαιοδοξία μας να αφήσουμε μερικά ίχνη πίσω μας από το πέρασμά μας στη γη. Τελικά ίσως δεν είναι μόνο  αυτό…

Εδώ ο χώρος είναι ζεστός από τα χνώτα τόσων φίλων που έρχονται στη γειτονιά να δουν και να πουν μια κουβέντα, να ζεσταθεί το μέσα μας. Το είδα πρόσφατα στο ατύχημα που είχα με τη μηχανή… Για πότε έτρεξαν αν βρουν το τηλέφωνό μου να μάθουν δια ζώσης για την υγεία μου, να με ενθαρρύνουν με μια καλή κουβέντα είναι αδύνατον να σας το περιγράψω.

Τελικά άξιζε που το έκανα! Όμορφα είναι εδώ μέσα στο σπίτι μου. Κι αν υπάρχουν κι οι καχύποπτοι που σε περιμένουν στη γωνία να κάνεις το πρώτο λάθος τι να κάνουμε… Υπάρχουν και στη ζωή αυτά…

Κρατάω όμως τα καλά που είναι απείρως περισσότερα, τα βάζω στη ζυγαριά και το αποτέλεσμα είναι άκρως θετικό.

Εσάς, τους 40.000 τολμηρούς που ήρθατε και μείνατε για λίγο εδώ σας ευχαριστώ από την καρδιά μου!

Παραδόθηκε ο «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ»

Ανάμεσα στη «ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ», την προηγούμενη εβδομάδα είχα και την εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ «Ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ». Δεκαέξι σελίδες ταμπλόιντ, χρωματιστός, με κείμενα που είχαν αρκετή δουλειά στο τυπογραφείο, αλλά καθαρά, του Μανώλη Φωτόπουλου.
Βγάλαμε το 80ο τεύχος Ιουλίου - Αυγούστου 2008. Μια συνεργασία διμηνιαία που κρατάει δεκατέσσερα χρόνια τώρα… Σε πολύ καλό πλαίσιο κι ας έχει τις όποιες παραξενιές του ο Μανώλης. Παρ’ ότι ή δουλειά είναι αρκετή, ουδέποτε με κούρασε, διότι υπάρχει μια εκτίμηση στο πρόσωπό μου και στο έργο που προσφέρω.
Την ύλη την πήρα την Τετάρτη 10 Σεπτέμβρη το μεσημέρι και την πήγα στο τυπογραφείο τη Δευτέρα 15 του μήνα. Σάββατο πρωί την δούλεψα με την ησυχία μου…
Υπήρχε πάρα πολύ κούραση, τρέξιμο και δουλειά τις προηγούμενες μέρες και ήταν αδύνατον να βάλω κάτω τα πράγματα και να κάνω κασέ.
Παρασκευή 19 του μήνα δώσαμε το «τυπωθείτω» για το πιεστήριο. Και σήμερα την παρέλαβαν στο Σωματείο τους να την ετοιμάσουν για το ταχυδρομείο. Και στην άλλη με το καλό…

H τέχνη του καφέ…

Φαίνεται πως η τέχνη του καφέ δεν περιορίζεται μόνο στην παρασκευή του, αλλά κάποιοι baristas βλέπουν έναν καμβά ζωγραφικής στην κούπα με τον καφέ. Latte Art ονομάζεται η τεχνική να διακοσμείς, χύνοντας το αφρόγαλα, με γεωμετρικά σχήματα ή ακόμα και με πιο περίτεχνα σχέδια και εικόνες ένα φλυτσάνι με cappucino.
Ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή σχέδια είναι η “Ροζέτα”, και απεικονίζει ένα λουλούδι. Μια πολύ καλή προσπάθεια για την διάδοση του Latte Art στην Ελλάδα γίνετε από την Barista Academy. Απολαύστε…


Δεν είναι μόνο η γεύση του καφέ, είναι και η ενπφάνισή του. Πώς να το κάνουμε…


Είναι καλύτερος έτσι ο καφές σας; Δεν ξέρω. Ποιο όμορφος όμως είναι σίγουρα…


Σκέφτομαι πως αν ήταν ανάγκη να τον πιείτε θα τον πείνατε και χωρίς αυτά τα σχέδια…


Αντε, μια γουλιά είναι ακόμα. Τα σχέδια θα τα ξαναφτιάξουμε στον επόμενο καφέ…

Τις εικόνες τις πήραμε από το διαδίκτυο

Φθινοπωρινά ταξίδια… 

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 20:00:23 | Permalink | Comments (4)

Wednesday, September 24, 2008

Ολοκλήρωσα τη «ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ»

Το εξώφυλλο του περιοδικού της “ΦΩΝΗΣ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ” που ετοιμάσαμε…

Αυτό είναι τελικά με τη δημοσιογραφία. Εκεί που νομίζεις ότι με τίποτα δεν τελειώνει μια δουλειά, εκεί ακριβώς είναι που συνωμοτεί το σύμπαν και τα καταφέρνεις. Περνά βεβαίως ισοπεδωτικά από πάνω μου, αλλά και τι γίνεται που δεν θέλει να δώσεις την ψυχή σου, όλο σου το είναι για να τα καταφέρεις;

Ετούτο το τεύχος, το 231, δεν είναι μόνο που με κούρασε. Κούραση υπάρχει, έτσι κι αλλιώς σε κάθε δουλειά. Όμως εδώ, όπως θα θυμούνται οι ταχτικοί αναγνώστες του Blog, υπήρχαν συν τοις άλλοις και άλλου είδους προβλήματα με τον συνδικαλιστή Μπρόφα, υπεύθυνο κατά το νόμο γι’ αυτή την περίοδο για την έκδοση της «ΦΩΝΗΣ». που με  ένα παιδικό κόλλημα αρνούνταν πεισματικά να συνεργαστεί μαζί μου για να βγάλουμε το περιοδικό. Το κακό είναι ότι λόγω ειδικών συνθηκών ήταν αδύνατον να βγει το περιοδικό χωρίς αυτόν. Όχι πως δεν μπορούσα  να τα καταφέρω μόνος μου. Κάθε άλλο. Άλλωστε το τόλμησα. Του έδειξα πως είμαι αποφασισμένος πηγαίνοντας στο τυπογραφείο περισσότερο από το… μισό περιοδικό χωρίς να συνεργαστώ καθόλου μαζί του και χωρίς να δει τα κείμενα και αναγκάστηκε από τα γεγονότα να… συρθεί και να έρθει στο τυπογραφείο.

Το φοβερό είναι ότι στις δύο μέρες (Δευτέρα και Τρίτη) που συνεργαστήκαμε από κοντά για να βγει το έντυπο ήταν άλλος άνθρωπος. Συνεργάσιμος, ρωτούσε και έπαιρνε σοβαρά την άποψή μου με τόνους πραγματικά ανθρώπινους. Ίσως βοήθησε που έφερε κι ένα 5κιλο κόκκινο κρασί Σπατανείκο (από το δικό του βαρέλι…) και μας άνοιξε περισσότερο την όρεξη για δουλειά. Απίστευτο, αλλά συνέβη. Μέσα σε δύο μέρες το στήσαμε. Και σήμερα έβγαλα έξι φωτοτυπίες του περιοδικού, τις έδωσα στον πρόεδρο και το γραμματέα της ΠΕΤ ΟΤΕ καθώς και στους υπευθύνους των συνδικαλιστικών παρατάξεων και περιμένω να πάρω το «τυπωθείτω».

Τελικά βγήκε καλό και αν και με την ψυχή στο στόμα, στην ώρα του. Την ερχόμενη Τρίτη θα είναι στο ταχυδρομείο έτοιμο να φύγει για τα σπίτια των τεχνικών του ΟΤΕ σε όλη την Ελλάδα. Έχει βέβαια ακόμα δουλειά, εκτύπωση, βιβλιοδεσία, σακουλοποίηση… τεχνική δουλειά δηλαδή που δεν με αφορά.

Την «πιάσαμε» κι αυτή τη φορά την… περιοδικότητα. Το επόμενο φύλλο να δούμε που πρέπει να το ετοιμάσουμε μέσα σε ένα μήνα…

Νέος προϊστάμενος στο αθλητικό της «Κ»

Εγώ μπορεί να λείπω αυτή την περίοδο από την εφημερίδα κάνοντας χρήση ενός υπόλοιπου δεκαπενθήμερου από την… καλοκαιρινή μου άδεια, αλλά εκεί, στο Φάληρο, έχουμε εξελίξεις.

Έκλεισε το εβδομαδιαίο περιοδικό «Sport+» που διανέμοντας με την έκδοση της “Καθημερινής του Σαββάτου” και ο διευθυντής του Γ . Λυκουρόπουλος έγινε προϊστάμενος στο αθλητικό τμήμα της εφημερίδας.

Θα πείτε πώς μπορεί να συμβαίνει μια τέτοια αναβάθμιση στον διευθυντή μια αποτυχημένης έκδοσης που κράτησε μόνο 4 μήνες και κόστισε στους Αλαφουζαίους κοντά 400.000 ευρώ; Ε, στην αγορά του Τύπου συμβαίνουν αυτά. Μετράνε κι άλλα πράγματα…

Τον άνθρωπο δεν τον γνωρίζω μόνο κατ’ όψη. Γι’ αυτό και σήμερα το μεσημέρι, στις 4,15, μας έχουν καλέσει όλους από το τμήμα να μας τον παρουσιάσει ο διευθυντής της εφημερίδας, Αλέξης Παπαχελάς.

Μακάρι να είναι ήρεμος στην καθημερινή του συνεργασία μαζί μας, χωρίς υπερβολικό άγχος γιατί ο μέχρι χθες προϊστάμενος, Γιάννης Κουκουλάς, ήταν στιγμές που δεν αντέχονταν. Ο τελευταίος, πάντως, θα παραμείνει αρθρογράφος μέχρι να βγει στη σύνταξη, σε κάνα δυο χρόνια.

Μια βόλτα στα φθινοπωρινά μονοπάτια…

Έρχονται στιγμές στη ζωή μας που πρέπει να αποφασίσουμε ποιο μονοπάτι θα πάρουμε…


Μονοπάτια όμορφα, μοναδικά που σε δελεάζουν με τις… προσφορές τους


Χρώματα κι αρώματα που σε προκαλούν είναι στο δρόμο σου… Θα υποκύψεις στον πειρασμό;


Είναι κι αυτή η γαλήνια θάλασσα… Η ομορφιά της μπορεί να σε παρασύρει…


Αλλά η τέλεια ομορφιά είναι ένα σπιτάκι στο δάσος. Αν σε φέρει μέχρι εδώ το μονοπάτι…

 Συντροφιά με γλυκές μελωδίες…

If the Path I Travel - Sisters

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 17:47:38 | Permalink | Comments (3)

Monday, September 22, 2008

Να, και μια καλή κουβέντα από μιαν άγνωστη


Εικόνες όμορφες, φθινοπωρινές… με υπέροχα λουλούδια…

Και ξαφνικά έφτασε αυτό στο Blog μου: Κύριε Θεοδωράκη, ψάχνοντας να βρω κάτι ενημερωτικό για το θέμα της ανάπλασης του Βουστασίου και του περιβάλλοντος χώρου, έπεσα πάνω στο site σας.
Τελικά δε βρήκα τίποτα που να μας λέει για το πότε επιτέλους θα ολοκληρωθούν οι εργασίες, αλλά η αλήθεια είναι ότι “κόλλησα” στις σελίδες σας και δεν έψαξα άλλο.
Είναι εντυπωσιακό αυτό που έχετε δημιουργήσει. Καταφέρατε να αλλάξετε αυτό το απρόσωπο μέσον επικοινωνίας, όπως είναι το διαδίκτυο, σε κάτι πολύ οικείο.
Δεν είμαι καλή στο να μετατρέπω σε λόγια τις σκέψεις μου, οπότε δε θα προσπαθήσω άλλο.
Μπράβο! Αυτό μόνο.

Κάτι άλλο που θα ήθελα να σας πω, είναι σχετικό με τα σχολεία της περιοχής μας και πολύ περισσότερο για τους γονείς.
Βρήκα χθες τυχαία στο διαδίκτυο μία πολύ ενδιαφέρουσα κίνηση που γίνεται από το Υπουργείο Παιδείας (αν και δεν είναι κάτι καινούργιο). Ανα δημοτικό διαμέρισμα γίνονται κάποια σεμινάρια για τους γονείς. Σχολή Γονέων λέγεται το όλο πρόγραμμα. Χωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Το πρώτο σεμινάριο είναι γενικά για τις σχέσεις παιδιού και οικογένειας, διαπαιδαγώγισης κλπ (40 ωρών) και το δεύτερο για τη σχέση οικογένειας και σχολείου (20 ωρών).
Πήρα τηλέφωνο και μίλησα με την υπεύθυνη του προγράμματος, η οποία με ενημέρωσε ότι θα πρέπει να εκδηλωθεί ενδιαφέρον από τουλάχιστον 20 άτομα, από τα οποία θα κρατήσει εκείνη τα στοιχεία και σε συνεργασία με τα σχολεία της περιοχής, είτε με κάποιο χώρο του δήμου, να γίνουν τα σεμινάρια. Σκεφτόμουν λοιπόν θα ήταν μια καλή ιδέα να ενδιαφερθούμε και να πάρουμε μέρος σε κάτι τέτοιο. Δε ξέρω που, αλλά διάβασα ότι το παλιό Βουστάσιο θα εξυπηρετεί άτομα με ειδικές ανάγκες μόνο στο ισόγειο και ότι ο όροφος θα είναι διαθέσιμος για τυχόν πολιτιστικές εκδηλώσεις. Πιστεύω λοιπόν ότι είναι κατάλληλος για να εξυπηρετηθεί ένας τέτοιος σκοπός.
Συγγνώμη αν σας κούρασα.
Καλή σας μέρα και καλή συνέχεια.

Η αλήθεια είναι πως απάντησα: Χριστίνα σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Κάνω ότι μπορώ, αυτό το θέμα με τους γονείς το έχω σήμερα “ανεβάσει” μακάρι να ενδιαφερθούμε περισσότερο γιατί μας αφορά όλους. Οσο για το Βουστάσιο σου υπόσχομαι να ψάξω να βρώ στοιχεία. Και ότι στοιχεία βρω θα τα δημοσιεύσω στην ιστοσελίδα μου.
Γράψε μου περισσότερα στοιχεία για σένα. Απ’ ότι κατάλαβα πρέπει να μένεις στη γειτονιά. Ενεργοί πολίτες ή άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει γύρω τους καλό είναι να βρίσκονται που και που. Είναι δύναμη κι ας μη το ξέρουν.
Και κάτι άλλο μην έχεις πρόβλημα με το γράψιμό σου. Γράφεις πολύ καλά. Περιμένω δουλειά σου για δημοσίευση. Κάτι από αυτά που πέφτουν καθημερινά στην αντίληψή σου και σε ενοχλούν. Θα χαρώ πολύ να το δω στο e-mail μου
Με εκτίμηση
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Η Χριστίνα έγραψε ξανά. Το κέιμενό της δημοσιεύθηκε στο «Μήνυμα για όλους».
Φαίνεται πως ένας άνθρωπος της γειτονιάς μας προστέθηκε στην παρέα μας… Έτσι απλά. Όπως γίνονται τα περισσότερα πράγματα στον κόσμο..

Σταγόνες βροχής…

Μια μια και όλες μαζί γίνονται βροχή, κατακλυσμός, μπόρα…


Να βρέχει έξω να κουφοβροντά να μη μπορεί να αποσκιάσει…


Και να ακούγονται οι κεραυνοί και να σκίζουν τον αέρα και το σκοτάδι οι αστραπές. Σταγόνες…


Εχουν την ομορφιά τους. Σαν την ανάσα του κοριτσιού δίπλα στο στόμα σου…


Χρώματα, χρώματα κι αρώματα. Υποσχέσεις της βροχής…
Άκου τον ήχο της βροχής…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 22:00:29 | Permalink | Comments (3)

Τόση αγάπη, μαζεμένη, είχα καιρό να τη δω


Την φωτογραφία μου την έστειλε με e-mail η καλή μου φίλη Γιόλα Αθανασοπούλου. Πρόκειται μάλλον για το ράφι κάποιου επαρχιακού παντοπωλείου το οποίο πωλεί και… ουίσκι. Είπαμε, μπορεί να μη ξέρουμε πώς γράφεται, αλλά το πίνουμε το άτιμο.

Χρειάστηκε να φτάσω σε μια δύσκολη ώρα, να κοινοποιήσω από το Blog αυτή την ιστορία για να αντιληφθώ την παρεμβατική δύναμη που έχει. Το ατύχημά μου έγινε θέμα. Τα σχόλια άναψαν. Το ίδιο και τα τηλέφωνα. Και τα μηνύματα στο κινητό. Οι φίλοι ρωτούν να μάθουν.
Σας ευχαριστώ όλους για το συγκινητικό ενδιαφέρον. Ξέρετε, πέρα από μετρητές και νούμερα, κάτι τέτοιες ώρες αντιλαμβάνεσαι πόσο πολλοί είμαστε. Και νιώθεις καλύτερα. Και λιγοστεύει ο πόνος. Και γιατρεύεται η πληγή πιο γρήγορα.
Προσπάθησα να δώσω ξεχωριστές απαντήσεις στα σχόλια σας. Έχει τη σημασία του αυτό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα με επάρκεια. Θέλω όμως και μέσα από αυτό το Blog που σας… ανησύχησα να σας πω ότι με τόση αγάπη γύρω μου ήδη νιώθω καλύτερα.
Ο πόνος υποχωρεί σταδιακά, να ήδη γράφω μόνος μου και με τον καιρό θα κλείσουν και οι εξωτερικές πληγές και όλα θα είναι πια μια ανάμνηση. Εκείνο που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου θα είναι όλη αυτή η ζεστασιά μι κρύα μέρα του Σεπτέμβρη από την αγάπη σας.
Να είστε όλοι καλά και σας υπόσχομαι ότι στο μέλλον θα προσέχω περισσότερο στο δρόμο. Η μηχανή είναι εργαλείο δουλειάς, αλλά χρειάζεται σύνεση στον τρόπο που την χρησιμοποιείς. Δεν έκανα ποτέ οδήγηση «τολμηρή», δεν έφτασα ποτέ στα όρια, άλλωστε μια βέσπα μπέβερλι έχω. 200 κ. ε., ένα σκούτερ πόλης αυτόματο, αλλά στο εξής θα είμαι ακόμα πιο προσεχτικός. Το οφείλω στον εαυτό μου, στους ανθρώπους μου και σε όλους εσάς που ανησύχησα άδικα μια μέρα του Σεπτέβρη.

Ε ρε να ζεις στη Θεσσαλία!!!

Κυκλοφορεί σαν ανέκδοτο  και κάπως έτσι έφτασε και σε μένα. Δεν είναι ρατσιστικό. Αλλωστε τόσα έχουν  πει για Πόντιους και για Κρητικούς, δείχνει, ωστόσο, την κουλτούρα ενός λαού, δίπλα μας:  

Πώς θα πει ένας Θεσσαλός στο μηχανικό του συνεργείου αυτοκινήτων τη φράση: Ανά τακτά διαστήματα από το κάτω μέρος ακούγεται ένας θόρυβος.
Μετάφραση: Κάπ κάπ κάτ κάτ κάτ κάν γκάπ γκάπ
(Κάπου κάπου, κάτω κάτω, κάτι κάνει γκάπ γκάπ)
———————————————————————-
Είναι δύο Καρδιτσιώτισσες σερβιτόρες απόγευμα στο μπαράκι που εργάζονται… Άδειο προς το παρών το μπαράκι συζητάνε…
-Πλιτς πλιτς; Λέει η μια…
-Σσσ πλατς πλατς απαντάει η άλλη..
Μετάφραση: Πλήττεις πλήττεις;; Σσσ Πελάτης πελάτης…
———————————————————————
Γιατί οι Καρδιτσιώτες όταν πάνε στην θάλασσα τους περνάνε για Γερμανούς;;

Γιατί πρώτα μπαίνει ένας μέσα και μετά γυρίζει και φωνάζει στον κολλητό του - Ελα χανς!! (Ελα χάνεις)….
———————————————————————-
Όταν ένας Καρδιτσιώτης παραγγέλλει ένα “δεκατεσσάρι” στο μπαρ τι εννοεί;;;
Απαντηση: The cutty shark!!!!
———————————————————————
Οι Θεσσαλοί μιλούν ΩΣ ΓΝΩΣΤΩΝ και από γονίδιο και Αγγλικά
Θα το διαπιστώσετε μόνοι σας από τα παρακάτω παραδείγματα:
Into the spot……….. ………….. … είν’ του Δεσποτ’
To you too funny……… ………… του γιού τ.. Φάν(η )
Sleep for us………… ………….. . σλιπ φ(o)ράς
A nice party……… ………….. …. ε, να η Σπάρτ(η )
She has many………. ………….. (e)συ χεσμένη ?
Kill kiss………. ………….. ……….. Κιλκίς
Its up to you……….. ………….. Η τσάπ(α) του γιου

Και μια ιστορία αληθινή, ίσως…

Δείτε κάτι που είναι μπροστά μας κάθε μέρα αλλά δεν το είχαμε προσέξει:
Εστω ένας κουλουρτζής ο οποίος αγοράζει 80 κουλούρια x 0,14 ευρώ = 11,20 ευρώ, με 2,8 ευρώ συνολική έκπτωση και 9% ΦΠΑ επί της τελικής τιμής (0,756 ευρώ) που τελικά του στοιχίζουν 9,156 ευρώ. Τα πουλάει προς 0,50 ευρώ το ένα, δηλαδή σύνολο 80 x 0,50 ευρώ=40,00 ευρώ.
Τα 80 κουλούρια πωλούνται καθημερινά σε ένα κτίριο μιας μεγάλης εταιρείας, και αν υποθέσουμε ότι ο ίδιος κουλουρτζής πουλάει κουλούρια σε (τουλάχιστον) 5 τέτοια κτίρια καθημερινά (σημειώστε ότι ο κουλουρτζής αφήνει τις σακούλες με τα κουλούρια το πρωί και περνάει το μεσημέρι για να πάρει τα χρήματα που αφήνουν οι πελάτες σε ένα ποτηράκι), έχουμε σε μηνιαίο επίπεδο έσοδα (5 εταιρείες) x (25 εργάσιμες ημέρες) x (40,00 ευρώ) = 5.000 ευρώ (Ω ΝΑΙ!!!), και έξοδα 5 x 25 x 9,156 = 1.144,5 ευρώ, δηλαδή ΚΑΘΑΡΑ μηνιαία έσοδα= 3.855,50 ευρώ. Φυσικά ο κουλουρτζής δεν εκδίδει απόδειξη για κανένα από τα κουλούρια που πουλάει, ούτε έχει μαγαζί δηλαδή λειτουργικά έξοδα, διαθέτει μόνο (??) ένα τρίκυκλο μηχανάκι.
Σας φαίνεται τρελό; Και όμως, πρόκειται για τον κουλουρτζή του κτιρίου μας, του οποίου τα κουλούρια γίνονται ανάρπαστα και ο οποίος είναι ένας κακομοίρης (στην εμφάνιση) αλλοδαπός που αγοράζει με τιμολόγια και διαθέτει ΑΦΜ.
Ο εν λόγω κύριος ξέχασε ένα τιμολόγιο μέσα στην σακούλα με τα κουλούρια κι έτσι μάθαμε πως ζει.
ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ ΜΑΣ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ….  
Η ειρήνη που μου έστειλε το e-mail εργάζεται εδώ και δυο χρόνια ως γραμματέας σε μια εταιρία που αναλαμβάνει μεγάλα δημόσια έργα με καλό, σχετικά μισθό, που φτάνει και τα 1.000 ευρώ με τις υπερωρίες πολύ συχνά. Βρίσκετε αδικαιολόγητο το παράπονο;

Πλάθω κουλουράκια με τα δυο χεράκια…

Ευρωπαϊκή ημέρα χωρίς αυτοκίνητο
Σήμερα είναι, λέει η μέρα χωρίς αυτοκίνητο. Και δεν ξέρω γιατί αλλά το πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου φάνηκε πως είδα περισσότερα από κάθε φορά αυτοκίνητα στο κέντρο της Αθήνας. Μάλλον οι μέρες αυτές είναι για τους τύπους, όχι για την ουσία. Χρειάζεται δουλειά για να πεισθεί ο κόσμος.
Οχι ξεκομμένες μέρες, δεν λένε τίποτα σε κανέναν! Δεν αρκεί ως κίνητρο το δωρεάν εισιτήριο στις δημόσιες συγκοινωνίες. Χρειάζονται και λεωφορεία στην ώρα τους. Τουλάχιστον!

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 07:13:09 | Permalink | Comments (8)

Saturday, September 20, 2008

Χειμώνιασε και στην Αθήνα

Σάββατο πρωί… Βρέχει έξω… Ο καιρός γκρίζος, η βροχή σταθερή, ποτιστική. Δεν είναι μπόρα που θα περάσει σε λίγο. Είναι διαπιστευτήρια του χειμώνα που έφτασαν και στην Αθήνα.
Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και θαυμάζω όλη αυτή τη μοναδική ομορφιά. Στιγμές υπέροχες. Σκέφτομαι πως από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να τις χάσει ο άνθρωπος, να μην τις ξαναδεί κι αυτό το μυστήριο είναι που τις κάνει ακόμα πιο γοητευτικές…
Σκέφτομαι, χθες, μια γεμάτη μέρα. Με άγχος και πίεση να διεκπεραιώσω πράγματα στην ώρα τους. Να τρέχω με τον μικρό να το γράψω στο φροντιστήριό του για Αγγλικά, Γερμανικά, να πάρουμε τα βιβλία και τα τετράδια από το ΜΑΧ, να τρέξουμε στον παιδίατρο του ΕΔΟΕΑΠ για κείνη την καθιερωμένη ετήσια βεβαίωση υγείας που ζητάει ο γυμναστής από το σχολείο του…
Ύστερα κούραση. Η ματαίωση του σινεμά μου δίνει μια ευκαιρία να ξαπλώσω λίγο εκεί κατά το απόγευμα να ξεκουραστώ.
Κι ύστερα πάνω στη μηχανή… Ένα απρόοπτο φρενάρισμα και… μικρές εκδορές στη δεξιά πλευρά μου. Στον ώμο, στον αγκώνα, στο γόνατο, ακόμα και κει κάτω στον αστράγαλο. Τι διάολο. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί να αλλάξει τη ζωή. Πονάω. Στο σπίτι επιμένουν να πάμε στο ΚΑΤ για μια προληπτική ακτινογραφία. Πηγαίνουμε. Μα εκεί και καλά να πας, φεύγεις άρρωστος… Είχα χρόνια να περάσω από αυτά τα μέρη. Και σας πληροφορώ ότι αργά το βράδυ της Παρασκευής είναι φοβερό να το ζεις από μέσα.
Στα εξωτερικά ιατρεία συνωστίζονται άνθρωποι που πονάνε. Και ουρλιάζουν. Και διαπληκτίζονται με τους γιατρούς για την προτεραιότητα. Περιμένω υπομονετικά στην ουρά. Μαζί μου και τα παιδιά μου που δεν πρόλαβαν ούτε να βάλουν κάτι για βράδυ στο στόμα τους.
Προσπαθώ να μη χάσω το χιούμορ μου. Κάνω πλάκα όπου μπορώ κι όσο οι άλλοι το αντέχουν γύρω. Και μια νεαρή γιατρός χαμογελά και προσπαθεί να ξεφύγει από όλη αυτή την κατάσταση. Ανταποκρίνομαι κι εγώ. Με εξετάζει. Φροντίζει τα τραύματά μου. Με στέλνει για ακτινογραφίες.
Υπάρχει λέει, ένα κάταγμα στον δεξί ώμο. Δεν είναι σοβαρό αλλά θέλει προσοχή. Θα χρειαστεί  κοντά τρεις εβδομάδες για να έρθει στα ίσια του. Και πρέπει να το δένω με μαντίλι. Σε δεκαπέντε ημέρες θέλουν να με ξαναδούν. Θα πρέπει να τηλεφωνήσω για να κλείσω ραντεβού.
Κατά τη μία το βράδυ ξεμπερδέψαμε. Η βραδιά πέρασε με δυσκολία. Όχι δεν ήταν πολύς ο πόνος. Πιο πολύ με ενοχλούσε που δεν ήξερα πώς να βολέψω το σώμα μου ώστε να μην ακουμπάω χτυπημένα σημεία που πονούσαν…
 Σάββατο πρωί στη βεράντα… Μέσα σε αυτό το χειμωνιάτικο τοπίο αναρωτιέμαι πόσο σπουδαίο είναι να ζει κανείς, να αναπνέει και να μπορεί να απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Θα μπορούσε, είπε η γιατρός, να μου δώσει άδεια για να είναι σε ακινησία του χέρι μου. Μα εγώ έχω άδεια, δεκαπέντε μέρες από τη Δευτέρα. Δεν τη χρειάζομαι. Μόνο να είμαι καλά θέλω. Μόνο αυτό…

H ζωή είναι ένα πολύτιμο δώρο…

Μια μέλισσα ξεχασμένη στο πηγάδι ενός λουλουδιού,
το εφήμερο στα φτερά μιας πεταλούδας,
ένα κομμάτι κύμα τον Σεπτέμβρη,
ένα κοχύλι στο ξεκαρδιστικό γέλιο ενός παιδιού,
η μυρωδιά του βασιλικού στα δάχτυλά μου,
δεκάδες σπόρια σκαλωμένα σε μιά φέτα μανταρίνι,
ένα ποτηράκι κρασί,
τα σαββατόβραδα με πανσέληνο,
τ απλωμένα ασπρόρουχα στη βεράντα,
στη δαχτυλήθρα μιας κεντίστρας
ο έρωτας στο δέρμα των φιδιών κάτω από μια πέτρα
στους ψίθυρους της νύχτας,
το ευγενικό λευκό του γιασεμιού
κάτω από μια χελιδονοφωλιά,
το θαλασσί ζιπουνάκι ενός μωρού,
τα αγκάθια ενός τριαντάφυλλου,
ένα τσαμπί σταφύλια,
οι χάντρες ενός βελούδινου φυλαχτού,
το πανάκι ενός καραβιού,
το πορτοκαλί μιας σημαδούρας,
οι μέρες του καλοκαιριού που δώσαν την σκυτάλη
στο φθινόπωρο…

οι αλμυρισμένες σελίδες ενός ξεχασμένου βιβλίου..

από το διαδίκτυο

γι αυτό ας την προσέχουμε…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 22:00:42 | Permalink | Comments (5)