Monday, July 21, 2008

Κοιτάζοντας μια στιγμή πίσω…

Έλειψα… Οι τελευταίες ημέρες με βρήκαν στην Κρήτη μαζί με το Λαμπρούκο, να χαίρομαι,να ηρεμώ,να απολαμβάνω, να γράφω, σε ένα ξεχασμένο από τους τουρίστες τοπίο, σε μια απίστευτη γαλήνη, σε ένα αλλοτινό φως… Υπέροχες εικόνες, μυρωδιές, ήχοι. Όλα σε έναν άλλο, δικό τους ρυθμό. Ο χρόνος κυλλάει αλλιώς εκεί. Το πρωινό ξύπνημα, η βόλτα στην πλατεία, το μεσημεριανό της Στασούλας, οι ρακιές με τους γείτονες στο σοκάκι του χωριού κι έπειτα, αργός βηματισμός, κλειστά παραθυρόφυλλα… Όλα σοφά καμωμένα…

Ο ΗΛΙΟΣ

Ε σεις στεριές και θάλασσες
τ’ αμπέλια κι οι χρυσές ελιές
ακούτε τα χαμπέρια μου
μέσα στα μεσημέρια μου
«Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ!»
Από τη μέση του εγκρεμού
στη μέση του άλλου πελάγου
κόκκινα κίτρινα σπαρτά νερά πράσινα κι άπατα
«Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ!»

Οδυσσέας Ελύτης

Ονειροδότρια σελήνη

-Πάω να ρίξω λίγο νερό, να φύγει η άμμος.
-Μην πας…. θα σου στάξω εγώ λίγο. Μ’αρέσουν τα σχέδια που αφήνει στο κορμί σου. 
-Σχέδια; Με τι μοιάζουν;
-Ανάλογα …. να αυτό εδώ στον δεξί σου ώμο μοιάζει με φεγγάρι ολόγιομο, εδώ στη μέση ένας γλάρος ανοίγει τα φτερά του , σαν να θέλει να σε αγκαλιάσει ολόκληρη.
-Δροσερό είναι το νερό της λίμνης, ρίξε μου κι άλλο, σιγά σιγά. Δροσερά και τα λόγια σου. Πες μου τι άλλο βλέπεις, θέλω να μάθω. Να καταλάβω.


-Νομίζω ότι εδώ στη γάμπα σου σχηματίζονται μερικά νησιά. Να αυτό εδώ είναι το μεγαλύτερο. Νομίζω ότι έχει και μια μικρή σπηλιά.
-Και ποιος ζει στη σπηλιά;
-Εμείς κατοικούμε εκεί. Χρόνια τώρα. Στην αγκαλιά της σμαραγδένιας λίμνης. Μακριά από όλους και από όλα.

-Ωραίο όνειρο αυτό. Μακάρι να ήταν αληθινό.
-Και ποιος σου είπε οτι δεν μπορεί να γίνει. Απόδειξη οτι είμαστε εδώ τώρα. Εγώ και εσύ. Όλα είναι δυνατά αν η καρδιά προστάξει το μυαλό. Σαν το μενεξεδί λουλούδι που φυτρώνει σ’εκείνο το βράχο. Η θέλησή του για ζωή προκάλεσε σχισμή και ο σπόρος αναπτύχθηκε σιγά σιγά χάρη στις δροσοσταλίδες της λίμνης. Μα τι βλέπω κλαις;
-Όχι καρδιά μου, οι δροσοσταλίδες από την λίμνη είναι. Έφτασαν και σε μένα . Να με ποτίσουν όνειρα, ν’ανθίσω και εγώ. Μην μ’αφήσεις.
-Όχι μενεξεδένια μου. Δεν θα σ’αφήσω. Ήλιος θα γίνω για ν’ανθίσει το όνειρό σου πιο γρήγορα.

ΔΕΝ ΤΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΕΝΑ ΨΕΓΑΔΙ…

…γιατί σκορπά την ομορφιά στην πλάση κάθε βράδυ…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 06:00:42 | Permalink | Comments (7)

Sunday, July 20, 2008

Η επιστροφή στην Αθήνα


Ο Μανόλης Βορλυράκης κάνει πιθάρια. Κόντευα να φύγω και παραλίγο να μην τον φωτογραφίσω…


Αλλη μια φωτογραφία σε ώρα δουλειάς στο καμίνι…


Τα πιθάρια του Μανόλη στη σειρά…


Εξω από το καμίνι τα άψητα κεραμικά περιμένουν τη σειρά τους για το καμίνι…


Δες τες αλλαγή στο χρώμα τα ψημένα πιθάρια που περιμένουν να πάρουν το δρόμο για την αγορά…

Μια ανάσα μου φάνηκαν οι πρώτες 15 μέρες των διακοπών στο χωριό μου Θραψανό. Έζησα με το γιο μου πολύ όμορφα όλο αυτό τον καιρό. Απλά, χαλαρά, χωρίς σκοτούρες και περίπλοκους προβληματισμούς. Τώρα που παίρνουμε το καράβι της επιστροφής έχω το χρόνο να τα σκεφτώ όλα αυτά με την ησυχία μου…

Έντεκα η ώρα 11 το πρωί το ΚΝΟSSOS PALACE σαλπάρει από το Ηράκλειο για Πειραιά. Έχουμε σηκωθεί νωρίς σήμερα. Να ολοκληρώσουμε το μάζεμα των πραγμάτων μας. Από χθες έχουμε μπει σ’ αυτή τη διαδικασία.

Δε λυπούμαστε που φεύγουμε από την Κρήτη γιατί μας δίνεται η αφορμή να προγραμματίσουμε το επόμενο ταξίδι μας εδώ. Περάσαμε καλά. Κι αυτό κρατάμε. Παίξαμε, τρέξαμε, γελάσαμε, κολυμπήσαμε, περπατήσαμε, κοιμηθήκαμε, ονειρευτήκαμε και ανοίξαμε το σακί μας τις αναμνήσεις για να ξεχυθούν δίπλα μας, γύρω μας…

Απολογιστικά: Άξιζε που ήρθαμε τις πρώτες 15 μέρες των διακοπών μας εδώ! Πέτυχα όλα όσα ανέφερα παραπάνω και ακόμα κάτι πιο σημαντικό. Να αγαπήσει ακόμα περισσότερο ο Λάμπρος τον τόπο μου και να ελπίζω πως όταν φύγω εγώ, θα έχει δυο αναμνήσεις δικές του κι ένα ισχυρό λόγο να επιστρέψει στο χωριό του πατέρα του.

Έτσι το έλεγε πάντα: «Το χωριό του πατέρα μου…» Μπορώ να τον καταλάβω. Τις περισσότερες και πιο όμορφες αναμνήσεις τις έχει από το χωριό του παππού στην Πελοπόννησο. Εκεί έχει τους φίλους του, εκεί περνά κάθε χρόνο τον περισσότερο καιρό τα καλοκαίρια του…

Αλλά τα τελευταία χρόνια που ερχόμαστε οι δυο μας στην Κρήτη του αρέσει κάθε φορά και πιο πολύ. Και καθώς μεγαλώνει καταγράφει στη μνήμη του όμορφα πράγματα. Αιτίες σοβαρές που τον κάνουν να θέλει αυτό το ταξίδι κάθε χρόνο και πιο πολύ…

Και για μένα όμως φέτος τα πράγματα ήταν καλύτερα από κάθε άλλη χρονιά. Χωρίς πίεση, χωρίς άγχος, αφήνοντας πίσω μου τα προβλήματα να δώσω λύσεις με την επιστροφή, όλα ήταν καλύτερα. Χάρηκα κι έζησα την κάθε στιγμή. Εσείς που με παρακολουθήσατε από τις καθημερινές εγγραφές μου το ξέρετε καλύτερα.

«Κράτησα» όμορφες εικόνες με το φωτογραφικό φακό μου και τις μοιράστηκα μαζί σας. Δεν είμαι σίγουρος αν τα κατάφερα, αλλά για ένα πράγμα θέλω να σας διαβεβαιώσω: Όλες ήταν αυθεντικές, εικόνες ζωντανές, όχι στημένες, για να δείχνουν όμορφες, όχι τεχνικά άρτιες. Κατέγραψαν στιγμές που είδαν τα μάτια μου και έζησαν οι αισθήσεις μου…

Και φυσικά μια γεύση μόνο πήρατε. Η ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη, πιο πολύπλοκη. Κανένα Blog, όσο αναλυτικό κι αν προσπαθήσει μερικές φορές να είναι δεν μπορεί να καταγράψει καθαρά τη ζωή. Μια γεύση καλοκαιριού 2008, τις πρώτες 15 μέρες, είτε βρίσκεστε ήδη σε διακοπές, είτε ονειρεύεστε και γω χωρίς να το θέλω έβαλα φωτιά στα όνειρά σας.

Ίσως πάμε απόψε κι όλας στο χωριό τον Λάμπρο

Να και τα γαρύφαλλα ανάμεσα στις κληματαριές. Πρωτότυπες καλλιέργιες…

Λέω τώρα μια σκέψη που όσο κι αν φαίνεται τολμηρή είναι καλή για τον Λάμπρο. Τα καράβι μας έφυγε από το λιμάνι του Ηρακλείου στις 11 το πρωί. Στο Πειραιά θα φτάσουμε, αν όλα πάνε καλά στις 5 το απόγευμα. Στις έξι θα είμαστε στο σπίτι στην Αλκινόου…

Κι αν το θέλει και η μητέρα του φορτώνουμε τα πράγματα στο SUBARU και κατεβαίνουμε στο Ελληνικό. Τρεις ώρες δρόμο, ξεκούραστοι στο καράβι, αφού πήραμε έναν υπνάκο στην καμπίνα μας, αντέχονται…

Ο μικρός ταχτοποιείται εκεί και την άλλη μέρα το πρωί επιστρέφω στην Αθήνα. Αν προλάβω πάω ΠΕΤ ΟΤΕ, αλλιώς κατευθείαν εφημερίδα. «Σκότωμα» στο ξεκίνημα μιας δύσκολης εργάσιμης εβδομάδας. Μπορεί, αλλά δεν με τρομάζει καθόλου ως ιδέα…


Να και μια φάση από αμπελώνες έξω από το χωριό. Ομορφιά το πράσινο τοπίο…

Φεγγάρι ολόγιομο…

Ενα απ΄όλα τα βιβλία
που έχω μέσα μου βαθιά
του έρωτα φεγγάρια μαύρα το φωτίζουν.
Τίποτα δεν έχει μείνει
κι όμως όλα είναι εδώ
άφησέ με να αγγίξω τα μαλλιά σου.

Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου
σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου

Άφωνη η ζωή ρωτάει
τόση ομορφιά από που
βρέχει ο ουρανός ρουμπίνια κι απαντάει
μόνο η αγάπη ξέρει τώρα έμαθα κι εγώ
πόσο ανάγκη έχω από την αγκαλιά σου

Τίποτα άλλο εκτός από εσένα στο φως
τίποτα άλλο που να με σκοτώνει γλυκά …


Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 11:12:13 | Permalink | Comments (1) »

Saturday, July 19, 2008

Μια τελευταία βόλτα στο χωριό


Μεσημέρι, ανήμερα της γιορτής της Αγιας Μαρίνας έξω από την εκκλησία με φόντο τους πάγκους με τα εμπορεύματα…


Ο κόσμος λιγοστός. Το απόγευμα της ίδια μέρας άνθρωποι που πήγαν μας είπαν ότι ήταν καλύτερα τα πράγματα…


Ο Λάμπρος στην κεντρική είσοδο της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας στη Βόνη…


Η πίσω πλευρά της ίδιας εκκλησίας. Σαφώς και ο κόσμος είναι πολύ λιγότερος από άλλες χρονιές…


Μια τελευταία ματιά από το χωριό της Βόνης προς την Αγιά Μαρίνα. Οι πάγκοι ακόμα στις θέσεις τους…

Και να, που φθάσαμε στο τέλος του πρώτου μέρους των διακοπών μου. Έτσι σαν αέρας πέρασε ο καιρός. Ήταν από τις πιο όμορφες μέρες που έχω ζήσει στην Κρήτη. Με το γιο μου, αρκετά μεγάλο πια και πάντως, καλή παρέα, κάναμε τις βόλτες μας και είδαμε με άλλο μάτι το νησί.

Η μηχανή μας βοήθησε να οργώσουμε το χωριό και όλες τις γύρω περιοχές και να νιώσουμε ότι ζούμε μια άλλη ζωή, πιο ανθρώπινη…

Είχα την ευκαιρία να περάσω πολλές ώρες στα καμίνια του αδερφού μου, να περπατήσω στα χωράφια, να κάνω βουτιές στο βορρά, στο νότο και στις πισίνες του AQUA PLUS, και να γνωρίσω νέους τόπους σαν την Κάτω Βρύση στο Αστρίτσι.

Νομίζω πως αν με την πρώτη ματιά μοιάζει λίγος ο χρόνος των 15 ημερών και άλλος τόσος να χρόνος θα ήταν γεμάτος από δραστηριότητες. Ήταν η καλή διαχείριση του χρόνου, προσανατολισμένη να καλύψει ανάγκες ίσως. Ύστερα ήταν και οι άνθρωποι γύρω μας . Μας πρόσφεραν απλόχερα πολλά πράγματα. Αγάπη κυρίως και αληθινά χαμόγελα. Αυτά προσέξαμε πιο πολύ από όλα τα άλλα…

Τρέξαμε, παίξαμε, κοιμηθήκαμε, είπαμε ανέκδοτα, γελάσαμε. Έγραψα ατέλειωτες ώρες γι’ αυτό το Blog και παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που μου έτυχαν στο κομπιούτερ βρήκα τρόπο να τα ξεπεράσω γρήγορα και χωρίς άγχος.

Και αυτές οι ώρες της δουλειάς μου φάνηκαν παιχνίδι. Δεν κοίταγα την ώρα παρά μόνο για να πάμε βόλτα με τον Λάμπρο ή για το φαγητό της Στασούλας που μας περίμενε πάντα ζεστό.

Έτσι σήμερα πήραμε μεσημεριάτικα τη μηχανή και πήγαμε μια βόλτα στην Αγία Μαρίνα. Δεν είχε κόσμο, αλλά οι πάγκοι εκεί. Και ο Λάμπρος πήρε ένα αεροβόλο όπλο, πλαστικό, με κάτι μπίλιες για… σφαίρες. Κινέζικο των 5 ευρώ που την ίδια μέρα το απόγευμα είχε σπάσει κι όλας…

Ύστερα κάναμε τη διαδρομή από το Γαλατά, του Μπουρμά και επιστρέψαμε στο χωριό σταματώντας κάθε τόσο να θαυμάσουμε κάτι ή να το φωτογραφήσω επειδή μου έμοιαζε αξιόλογο. Τα γαρύφαλλα μέσα στις κληματαριές, μια δαμασκηνιά που ήθελε ακόμα χρόνο για να ωριμάσουν οι καρποί της, μια γενική άποψη του χωριού από μια άλλη πλευρά…

Πόσο μ’ αρέσουν όλα αυτά, δε λέγεται… Ο ήλιος καίει αλλά δεν βιαζόμαστε να επιστρέψουμε. Το φαΐ μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα. Κανείς μας δεν πεινάει πραγματικά…

Η μεσημεριανή σιέστα…

Μεσημέρι στο χώρο του δημοτικού σχολείου όπου χθες βράδυ είχαν γλέντι. Η εγκατάλειψη είναι εμφανής μπροστά στο μεγάλο ζωγραφισμένο πανό…

Πιο πολύ απ’ όλα χάρηκα τον μεσημεριανό ύπνο μετά το φαγητό. Ξάπλωνα να έχω πίσω μου το φως, έπαιρνα την εφημερίδα μου και στην τρίτη σελίδα «έφευγα». Ο ύπνος έστω και μια ωρίτσα (άσε που τις περισσότερες φορές έφτανε τις δύο…) είναι σωτήριος.

Ύστερα ένας παγωμένος φραπέ ντεκαφεϊνέ στην πίσω βεράντα του πάνω ορόφου της Στασούλας που μένουμε έκανε θαύματα. Κι έτσι τέλειωνα με τις εφημερίδες μου…

Στο Αρκαλοχώρι για πίτσα

Αλλη μια εικόνα από ένα άδειο σχολείο με μαζεμένες καρέκλες. Το βράδυ θα τις ξαναστήσουν για το καινούριο γλέντι…

Τις… αταξίες μας έπρεπε να τις ολοκληρώσουμε. Έτσι το βράδυ της Πέμπτης πήγαμε σε μια πιτσαρία στο Αρκαλοχώρι να δοκιμάσουμε τις συνταγές της.

Ήταν πραγματικά όμορφα στη «Le Monde». Ξεχωριστά. Φάγαμε μια γίγας και μια κανονική, εγώ, η Στασούλα ο Λάμπρος και η μικρή Αναστασία εγγονή της Στασούλας και κόρη του γιου της Λευτέρη που το Σεπτέμβρη θα πάει στην Β’ δημοτικού. Ο Αγησίλαος προτίμησε να φάει πανσέτες, Ούτε που ήθελε να δοκιμάσει την πίτσα…

Οι άνθρωποι δε χρειάζονται πολλά για να νιώσουν καλά. Λίγο χαμόγελο και καλή διάθεση και όλα γίνονται…

Οι φίλοι μας φεύγουν για διακοπές

Το χωριό, όπως φαίνεται από την περιοχή Γαλατιανά. Στην επιστροφή μας από την Αγιά Μαρίνα…

Ο Γιάννης έφυγε από την Τρίτη που μας πέρασε για την Ικαρία με την οικογένεια του, ο Δημήτρης ο Νέζης με τη Ρούλα για ένα κάμπινγκ, κάπου στην Πιερία και ο Δημητρός, αύριο Δευτέρα για τη Λευκάδα…

Έτσι είναι, οι δικές μας διακοπές ολοκληρώνονται στο πρώτο μέρος τους, αλλά οι φίλοι μας παίρνουν τη σκυτάλη να συνεχίσουν. Όμορφη αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων. Την ώρα που εμείς μαζεύουμε τα πράγματά μας, άλλοι μόλις τα βγάζουν από τις βαλίτσες τους…

Ευχή μας να περάσουν το ίδιο με μας καλά, να χαλαρώσουν, να ξεφύγουν από τους ρυθμούς της καθημερινότητας και να απολαύσουν την κάθε στιγμή.

Αύριο το πρωί, στις 11, ταξιδεύουμε για Πειραιά. Επιστροφή από διακοπές για μένα. Συνέχεια για το Λάμπρο, ως το Σεπτέμβρη που θα ανοίξουν τα σχολειά, στο χωριό του παππού, στην Πελοπόννησο…


Δαμάσκηνα στην άκρη του δρόμου. Τα δοκιμάσαμε. Ήθελαν ακόμα λίγο χρόνο να… ωριμάσουν!

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 10:46:39 | Permalink | Comments (3)

Friday, July 18, 2008

Ένας παράδεισος στο Αστρίτσι


Νερό και πράσινο, κυρίως πλατάνια με παχύ ίσκιο είναι ότι μπορείς να δεις με την πρώτη ματιά την Κάτω Βρύση…


Για δες τι ωραία που έφτιαξαν την πινακίδα. Ενας ασκός, ένα γράμμα κι όλα μαζί “Κάτω Βρύση”…


Ενα καλωσόρισμα από κάποιους που αγαπούν τον τόπο τους θεωρείται επιβεβλημένο…


Βρύσες με τρεχούμενο νερό παντού. Ρυάκι και λιμνούλες σχηματίζουν. Αλλά στο τραπέζι έφεραν εμφιαλωμένο από τα Ιωάννινα νερό…


Δείτε μια βλάστηση, ένα πράσινο… Πώς να μην έχει δροσιά ετούτος ο τόπος;


Μια εκκλησούλα απαραίτητη. Σιγά που θα άφηναν ανεκμετάλλευτο οι χριστιανοί ένα τέτοιο παράδεισο…


Να και οι πάπιες! Υπάρχουν τελικά παντού, όπου υπάρχει νερό. Και δεν φοβούνται τους ανθρώπους. Καλά τις τάισε ο Λάμπρος…


Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα χρυσόψαρα στη μικρή λιμνούλα…


Να και μια πηγή που φέρνει το νεράκι στη λίμνη με τα ψάρι και της πάπιες…


Ο Λάμπρος χαζεύει τη λιμνούλα με τις πάπιες στην Κάτω Βρύση του Αστριτσίου…


Εδώ φάγαμε τα φαγητό μας. Το μαγαζί είναι μισθωμένο από το Δήμο Καζαντζάκη για 12 χρόνια. Και ο μισθωτής έχει ήδη ένα χρόνο…

Αυτό που συναντά κανείς συχνά εδώ είναι οι πινακίδες. Κάθε είδους πινακίδες που έχουν πάνω τους από μαντινάδες μέχρι… ρητά. Ομορφοφτιαγμένες, με ζωηρά χρώματα πάνω σε ξύλα, ζωγραφισμένες ή σκαλισμένες ομορφαίνουν την περιοχή…

Μου το λέγανε και δεν το πίστευα. Υπάρχει ένα επίγειος παράδεισος στο Αστρίτσι, 20 λεπτά από το χωριό μου. Την Τετάρτη είπαμε να πάμε μια βόλτα να τον γνωρίσουμε από κοντά. Ο Αγησίλαος της Στασούλας προσφέρθηκε να μας κάνει το τραπέζι στην ταβερνούλα που υπάρχει μέσα σ’ αυτό τον χώρο.

Πλατάνια, νερά τρεχούμενα, πάπιες, αχ αυτές οι πάπιες στα πιο απίθανα σημεία μπορείς να τις συναντήσεις, εκεί ειδικά που υπάρχει νερό.

Σήμερα φυσάει ένα αεράκι κι η μέρα δεν είναι τόσο ζεστή όσο τις προηγούμενες μέρες. Αλλά εδώ έχει τόση δροσιά που σε λίγο θα χρειαστεί να ρίξουμε κάτι πάνω μας.

Είναι μια Γερμανίδα, η Λίζα που κρατά την ταβέρνα στην Κάτω Βρύση. Μιλά σπαστά τα ελληνικά (τα αστριτσανά λέει ο άνδρας της, Νίκος) είναι πολλά χρόνια στην Κρήτη. Καλοστεκούμενη, κοντά στα 60 κι έχει ένα 36χρονο γιο καρπό του έρωτά της με τον Νίκο που ζει στη Γερμανία και εργάζεται εκεί ως οικονομολόγος. Του λέει να έρθει εδώ αλλά τον ίδιο δεν τον ενθουσιάζει η ιδέα. Η ίδια πάντως έχει ενσωματωθεί με το τοπικό στοιχείο μια χαρά.

Παραγγείλαμε δυο μπριζόλες και δύο φιλέτα κοτόπουλο με την ανάλογη συνοδεία σε σαλάτα και πατάτες τηγανητές. Είναι της Αγία Μαρίνας σήμερα, η Βόνη είναι κοντά και ο κόσμος ο πολύς έχει πάει εκεί.

Είμαστε η μόνη παρέα στο μαγαζί. Κοντεύει εννέα. Χθες είχαν εδώ , λέει, εκατό άτομα και…

Ήρθαν τα φαγητά. Και ήταν υπέροχα. Ήπιαμε, τρεις μπύρες και δύο καραφάκια παγωμένη ρακή πριν με μεζέ πριν το φαγητό για να μας ανοίξει η όρεξη (που δεν κλείνει με τίποτα…) και ένα μετά με το καρπούζι για χωνευτικό.

Ω, είναι ωραία εδώ, αυτή την ξεχωριστή βραδιά. Εξαιρετική. Κι η κουβέντα στο τραπέζι καλή. Απαλή, σαν χάδι ανθρώπινο…

Όχι, δεν τον νιώσαμε το σεισμό

Οι πάπιες έχουν βγει βόλτα στο δρόμο. Κι εμείς τις παρακολουθούμε…

Ήταν αρκετά δυνατός ο σεισμός της Ρόδου την περασμένη Τρίτη στις 6.26 το πρωί. Και έγινε αισθητός , λέει και στην Κρήτη. Μόνο εγώ δεν κατάλαβα τίποτα αν και χωρίς ξυπνητήρι εκείνη την ώρα περίπου ξυπνάω. Είναι που παρα-χαλάρωσα εδώ ή λειτουργεί τέλεια το σύστημα αναισθητοποίησης;

Ότι κι αν είναι, στις εφημερίδες αθηναϊκές και ντόπιες που διαβάζω καθημερινά, είδα ότι το θέμα πήρε διαστάσεις. Μισή σελίδα έδωσε η «Καθημερινή» με αναλυτικό ρεπορτάζ και φωτογραφίες που δείχνουν τις καταστροφές που προξένησε.

Ο Νίκος ετοιμάζει το φούρνο για το ψητό που θα φάμε σε λίγο στη ταβέρνα του…

ΞΙΝΟΧΟΝΤΡΟΣ ΜΕ ΧΟΧΛΙOYΣ

 

ΥΛΙΚΑ
1. ΕΝΑ ΚΙΛΟ ΧΟΧΛΙΟΥΣ
2. 200γρ. ΞΙΝΟΧΟΝΤΡΟΣ
3. ΕΝΑ ΚΡΕΜΜΥΔΙ
4. 500γρ. ΝΤΟΜΑΤΕΣ
5. ΜΙΣΟ ΚΡΑΣΟΠΟΤΗΡΟ ΚΡΑΣΙ
6. ΑΛΑΤΙ - ΠΙΠΕΡΙ
7. ΕΝΑ ΦΛΥΤΖΑΝΙ ΛΑΔΙ  


ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ 
Πέρνουμε τους χοχλιούς τους πλένουμε καλά και τους βάζουμε σε νερό που βράζει για λίγο. Χύνουμε μετά το νερό, προσθέτουμε άλλο και τους ξαναβράζουμε. Ριχνουμε λίγο αλάτι, λίγο λεμόνι και πιπέρι. Όταν ψηθούν τους στραγγίζουμε.

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα το λάδι και τα κρεμμύδια και τα αφήνουμε να ψηθούν ελάχιστα. Προσθέτουμε τις ντομάτες, το αλάτι, το πιπέρι και το κρασί. Τα ψήνουμε για λίγο και μετά προσθέτουμε λίγο νερό και το χόντρο. Αργότερα όταν έχει σχεδόν ψηθεί προσθέτουμε τους χοχλιούς για να πάρουν μια βράση με τα υπόλοιπα.

Το ανακατεύουμε σιγά - σιγά μέχρι να ολοκληρωθεί το ψήσιμο.

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

alt : http://www.youtube.com/v/LWhjqVuOZc8&hl=en&fs=1

 

Η μαντινάδα ή πατινάδα ή κοτσάκι είναι ποίημα που αποτελείται από δυο στίχους που συνήθως είναι δεκαπεντασύλλαβοι σε ομοιοκαταληξία ή και τέσσερα ημιστίχια που δεν ομοιοκαταληκτούν απαραίτητα. Αποτελεί μέσο αυθόρμητης λαϊκής έκφρασης σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, κυρίως όμως ως κατηγορία του νησιώτικου ελληνικού τραγουδιού στην Κρήτη, που είναι ξακουστή για τις μαντινάδες της.

Αυτό το είδος της έμετρης λαϊκής έκφρασης στις Κυκλάδες και ιδιαίτερα στην Απείρανθο της Νάξου λέγεται “κοτσάκι” (π.χ. “Με κοτσάκια φανερώνω, / της αγάπης μου τον πόνο”!) Αντίστοιχα ονόματα αυτού του είδους είναι επίσης τα λιανοτράγουδα, οι ρίμες, οι παρόλες τα “στιχάκια” ή τα “δίστιχα” άλλων περιοχών της Ελλάδας.
Ιστορία

Το όνομα “μαντινάδα” θεωρείται εξελληνισμένος τύπος του ενετικού “mantinada” που είναι ταυτόσημο με το ιταλικό “mantinatta”. Όμως αυτό το είδος υπήρχε και προ της Ενετοκρατίας όπως αποδεικνύεται σε βυζαντινό χειρόγραφο του 15ου αιώνα όπου περιέχονται τα “Καταλόγια” (βυζαντινά λαϊκά νυκτερινά τραγούδια) τα οποία και είναι μαντινάδες όπως για παράδειγμα τα δύο ακόλουθα βυζαντινά:

Εψές επερνοδιάβαινα, κόρη, εκ της γειτονιάς σου
κι η γειτονιά σου μ΄ ήννοιωσεν και συ κόρη εκοιμάσου.(!)

Όλοι δοξεύουν μ΄ άρματα, όλοι με τα δοξάτια (αντί δοξάρια)
κι εσύ εκ το παραθύρι σου δοξεύεις με τα μάτια. (!)

Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα παρατηρούνται τέτοια άσματα, του αρχαίου “κώμου” των υπερεύθυμων που κατά ομάδες μετά από γλέντι (ευωχία) περιερχόμενοι τους δρόμους τραγουδούσαν «εκωμαόδουν» τα αισθήματά τους κάτω από τα παράθυρα των εκλεκτών τους. Χαρακτηριστικό το δίστιχο του αλεξανδρινού ποιητή Καλλίμαχου που αποκαλεί την καλή του Κωνώπιον:

Ούτως υπνώσαις, Κωνώπιον ως εμέ ποιείς
κοιμάσθαι ψυχροίς τοίσδε παρα προθύροις

(=Έτσι νάδινε ο Θεός να κοιμάσαι κι εσύ Κωνώπιον όπως
κι εμένα με κάνεις να ξαγρυπνώ μπρός στα κρύα σου παράθυρα)

Συνεπώς ως είδος λαϊκού τραγουδιού φέρεται να είναι αρχαίο ελληνικό.
Λαογραφία

Οι μαντινάδες τραγουδιώνται κυρίως σε γάμους, βαπτίσια, σε εύθυμες συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια γλεντιού ή χορών αλλά και ως καντάδες.

Πουλιά κι΄αϊδόνια κελαϊδούν
εις τα παράθυρα σας
να είναι καλορίζικα
τα στεφανώματα σας.

Ρολογιά του πάθους

Την είδα πρώτη φορά στην Κρήτη,σε έναν φράχτη που ήταν γεμάτος από τα υπέροχα ρολογάκια του πάθους όπως μου είπανε.Θα πάρω ένα για το μπαλκόνι μου στην Αθήνα.Μου άρεσε αυτό το ιδιότροπο φυτό.Και ίσως είναι καλύτερο από τα συνηθισμένα ρολόγια που μας φορτώνουν άγχος.

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 10:42:38 | Permalink | Comments (3)

Thursday, July 17, 2008

Ξανά στην Αγία Μαρίνα


Να μια παλιά εφημερίδα που βρήκα στο σπίτι της Στασούλας. Έτσι είναι το «Ρέθεμνος». Μια συνεργασία που κρατάει οκτώ χρόνια τώρα…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 19/07/2008

Τα τελευταία χρόνια σαν να το προγραμματίζω, ενώ δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός, είμαι στο χωριό μου, το Θραψανό Ηρακλείου, τις ημέρες που πέφτει η γιορτή της Αγίας Μαρίνας. Στο μεγάλο πανηγύρι της Βόνης όπου έρχονται προσκυνητές απ’ όλη την Κρήτη. «Διάσημη» η εκκλησία για τα θαύματα της συγκεντρώνει πολλούς μικροεπιχειρηματίες που απλώνουν την πραμάτεια τους. Σε μικρούς πάγκους (σαν αυτούς της λαϊκής) σε όλο το εύρος του δρόμου από το χωριό ως εκκλησία, κοντά ενάμιση χιλιόμετρο.

Μέχρι και οι καθημερινές ηρακλειώτικες εφημερίδες στέλνουν ρεπόρτερ για να καταγράψουν σε ολοσέλιδες ανταποκρίσεις όλα όσα συμβαίνουν εδώ. Και εγώ άλλωστε το κάνω, πάντα κάθε χρόνο, τέτοιον καιρό. Οι τακτικοί αναγνώστες της στήλες, θα θυμούνται ότι έχω ασχοληθεί κι πολλές φορές με όσα συμβαίνουν σ’ αυτό το πανηγύρι.

Και χωρίς να είμαι προκατειλημμένος, νιώθω κάθε χρόνο όλη τη διαδικασία να χάνει κάτι από τη μαγεία των περασμένων χρόνων. Νιώθω να είναι πολλά πράγματα «στημένα», ενταγμένα σε μια βιομηχανία θρησκοληψίας που ζητά όλο και περισσότερο επιβεβαίωση για τα θαύματα που κάποιοι επιμένουν ότι τα είδαν. Και έρχονται μέσα στη ζέστη του Ιουλίου κάθε χρόνο με τα πόδια στη χάρη της. Και μένουν στον προαύλιο χώρο με μια κουβέρτα και ένα υποτυπώδες στρώμα.

Αλλά το πανηγύρι είναι πανηγύρι. Οι πάγκοι έχουν πολλά και φτηνά πράματα να προσφέρουν.

Στο Θραψανό βρήκαν να κάνουν τις ίδιες μέρες τη «Γιορτή του Αγγειοπλάστη» γιατί ξέρουν καλά πως όλος αυτός ο κόσμος θέλει να ξεδώσει, ν’ ακούσει μια κοντυλιά κι αργά το βράδυ σαν να βρίσκεται στο κέντρο που τραγουδά η βεντέτα (γιατί βεντέτα είναι ο λυράρης που βγαίνει μετά τις 12 τα μεσάνυχτα…) να πιείς ένα μπουκάλι ουίσκι «σίβας» 15κάρι και να χαλαρώσει.

Όλα τα γύρω χωριά από τη Βόνη έχουν αυτές τις μέρες κάτι να δείξουν. Είτε κρητική μουσική, είτε λαϊκή συναυλία, είτε έντεχνο τραγούδι. Εκείνοι που τρέχουν πρώτοι είναι οι πιτσιρικάδες. Πως και πως τις περιμένουν τέτοιες μέρες. Να βγουν με τις παρέες τους, να διασκεδάσουν.

Είναι και οι Αθηναίοι που λόγω καλοκαιριού επέστρεψαν για λίγο στα πατρώα μέρη και αναζητούν μικρές οάσεις ξεκούρασης.

Η Αγία Μαρίνα προσφέρεται για όλα αυτά. Κάποιοι νοσταλγούν τη θρησκευτική πλευρά του πράγματος κι άλλοι αναζητούν, με αφορμή αυτό το πανηγύρι, μια ευκαιρία να ξεφύγουν, να αλλάξουν εικόνες, να ζήσουν άλλες εμπειρίες…

Και στη Βόνη, μέρες πριν, η προετοιμασία έχει αρχίσει… Άγονα χωράφια μετατρέπονται σε κερδοφόρα πάρκιγκ για τις ανάγκες δύο ημερών. Υπάρχει βέβαια και το δημοτικό πάρκιγκ, αλλά ποιος το ξέρει και αν το ξέρει ποιος προλαβαίνει να βρει θέση εκεί…

Ένα ψημένο στο φούρνο κρέας που πουλάνε εκεί και μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι μεγάλα κομμάτια χοιρινό, το καπρικό, όπως το λένε. Τόσο το τιμούν οι ντόπιοι, που είδα μέχρι και γιορτή καπρικού να κάνουν κάποιο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου σε ένα κοντινό χωριό συνοδεία λύρας βεβαίως.

Καβατζάρισε ο μήνας τα μισά… Οι πρώτοι αδειούχοι επιστρέφουν σε λίγο πίσω στις δουλειές τους, ικανοποιημένοι που πέρασαν όμορφα και έζησαν μοναδικές, αξέχαστες εμπειρίες. Κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι, κάνουν τώρα τα σχέδια τους για τον Αύγουστο.

Έτσι είναι… Έχει γυρίσματα η ζωή. Αποκτά ενδιαφέρον για να συνεχίσουμε να παλεύουμε την καθημερινότητα με φορτισμένες μπαταρίες…

Αυτό το κομμάτι θα δημοσιευθεί το ερχόμενο Σάββατο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου, «ΡΕΘΕΜΝΟΣ», στην ομώνυμη στήλη.

Στο μετόχι του Μανόλη…

Το τραπέζι στρωμένο στο μετόχι του Μανόλη. Μια φωτογραφία με λιγοστό φως αλλά ενδεικτική της στιγμής…

Μα είναι υπέροχα στο μετόχι του Μανόλη Βολυράκη… Ένα σπίτι, μια κάμερα με αρκετές ανέσεις για εξοχικό που στεγάζει έναν… πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό στα μεσαία. Στους 1611 χιλιοκύκλους εκπέμπει ικανός να ακουστεί σε όλη την Κρήτη. Είναι το χόμπι του. Το κάνει στο λιγοστό ελεύθερο χρόνο του και κοστίζει ακριβά μιας και θέλει να έχει τα καλύτερα μηχανήματα.

Στον ίδιο χώρο έχει φτιάξει έναν ξυλόφουρνο και ειδικά διαμορφωμένο τόπο για μπριτζόλες στα κάρβουνα. Κι έχει δίπλα του τα ζώα, μερικά πρόβατα και κοτούλες, ένα σπέσιαλ κήπο κι ελιές στις πεζούλες.

Και τι δροσιά είναι αυτή δε λέγεται… Θέλησε χθες να μας κάνει το τραπέζι και το καταχαρήκαμε…

«Καίγαμε» από τα κάψιμο στον ήλιο του μεσημεριού στου «Κοκκίνη το Χάνι» και παρά την προσωρινή δροσιά του Ακουαζόλ Α εδώ η δροσιά είναι μόνιμη. Τόση και τέτοια που μάλλον χρειαζόσουν να ρίξεις κάτι επάνω σου. Κι εγώ το έκανα…

Εκεί που πριν δεν ανεχόσουν ούτε ανθρώπινο χάδι. Νά’ ναι καλά τα παιδιά… Η φιλοξενία τους ήταν μοναδική. Δεν σας περιγράφω τι φάγαμε γιατί είμαι σίγουρος πως θα σας βάλω σε πειρασμό…

Φυσά ένα αεράκι άλλο πράγμα σήμερα

Από την επίσκεψή μας στην Κάτω Βρύση, έναν επίγειο παράδεισο στο Αστρίτσι, 20 λεπτά από το χωρίο, για την οποία θα διαβάστε αναλυτικά στο αυριανό σημείωμα…

Δρόσισε για τα καλά ο καιρός. Φυσά ένα αεράκι όμορφο που κάνει τον ήλιο πιο φιλικό την ημέρα ενώ τη νύχτα νιώθεις την ανάγκη να ρίξεις κάτι επάνω σου γιατί το κρύο κάνει αισθητή την εμφάνισή του.

Ναι, γίνεται πιο γλυκό το καλοκαίρι έτσι. Πιο ανθρώπινο, πιο αντιμετωπίσιμο…

Ξεκίνησε η «Γιορτή του Αγγειοπλάστη»


Ωρα 11.30 στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου Θραψανού. Ολα είναι έτοιμα για το γλέντι που άκόμα δεν άρχισε…


Αλλη μια πλευρά του γλεντιού που ακόμα δεν άρχισε. Φυσά αέρας και κάνει κρύο. Ο κόσμος λιγοστός…


Σαν τα νυχτερινά κέτρα περιμένουν να… αρχίσουν να σερβίρουν ουίσκι. Δε μ’ αρέσει καθόλου αυτό. Σίγουρα δεν είναι πολιτισμός…

Είναι μια ιδιόμορφη γιορτή. Μπορεί και να μη είναι καν γιορτή ή τουλάχιστον δεν είναι αυτό που έπρεπε στους αγγειοπλάστες του Θραψανού. Μάλλον προς πανηγύρι φέρνει.

Έβαλαν μερικά πιθάρια στην αυλή του δημοτικού σχολείου του χωριού, μερικά πλαστικά τραπεζοκαθίσματα, ένα γιγαντοπανό με εικονογράφηση που απευθύνεται ευθέως στους πιθαράδες μαστόρους και ετοίμασαν ένα χώρο που μπορείς να προμηθευτείς ψητό γουρουνόπουλο με πατάτες τίγκα στο λίπος, τοματοσαλάτες, καρπούζι, πεπόνι και κρασί, μπύρες, ουίσκι.

Ύστερα βγαίνουν οι λυράρηδες, τρεις μέρες πρόγραμμα έχουν κάνει με διαφορετικό λυράρη κάθε μέρα, αλλά βγαίνουν μετά τις 12. Τι μόδα είναι τούτη πάλι, δεν καταλαβαίνω.

Χθες μετά το Αστρίτσι πήγαμε μια βόλτα με τον Λάμπρο από το χώρο. Ήταν γύρω στις 11.30 αλλά ο κόσμος ήταν λίγος και η μουσική δεν είχε αρχίσει ακόμα να παίζει. Τραβήξαμε τέσσερις φωτογραφίες και φύγαμε. Μακάρι αύριο να είναι κάπως καλύτερα…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 10:43:55 | Permalink | Comments (4)

Wednesday, July 16, 2008

Στου «Κοκκίνη το Χάνι» για μπάνιο


Μια φωτογραφία στο “Κοκκίνη το Χάνι” με τη Ζαϊρα, τη Στασούλα και την Αναστασία και Μαρία. Ο Λάμπρος είναι φωτογράφος γι’ αυτό και δεν φαίνεται…


Ειδικά διαμορφωμένοι χώροι για μπιτς βόλεϊ δίνουν μια ξεχωριστή νότα στο τοπίο…

Τρίτη, μέρα ζεστή, ιδανική για κολύμπι. Το είχαμε προγραμματίσει από την Κυριακή αυτό μπάνιο στις βόρειες θάλασσες της Κρήτης. Μαζί μας, η Στασούλα, οι εγγονές της, Αναστασία και Μαρία και η Ζαϊρα. Χρειάστηκε να πάρουμε και τη μηχανή εκτός από το αυτοκίνητο για να είμαστε άνετα…

Έτσι σαν εκδρομή «ανεβήκαμε» προς το Ηράκλειο, στην περιοχή στου «Κοκκίνη το Χάνι». Εδώ η θάλασσα είναι πιο ανάβαθη και έχει ένα κυματάκι πολύ ωραίο. Άμμος ψιλή και ομπρέλες για να προφυλαχθούμε από τις καυτές ακτίνες του ήλιου, Τα κορίτσια δεν κρατιούνται. Βούτηξαν με την πρώτη. Εγώ κάθισα και περίμενα λίγο. Να πάει κάτω το πρωινό φαΐ που δεν ήταν και λίγο, να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και να μπω στη θάλασσα με όρεξη και διάθεση. Έμεινα πίσω στις ομπρέλες με τα πράγματα κρατώντας τις σημερινές σημειώσεις μου για το κομμάτι.

Παιχνίδια στη θάλασσα με καλή παρέα. Με ένα ελαφρύ αεράκι που κάνει τη ζέστη λίγο πιο υποφερτή. Ευτυχώς κάτι κάνουν οι ομπρέλες. Στην παραλία ξεχύνεται μια δυνατή μουσική από τα ηχεία που έχουν βάλει. Δεν με ενθουσιάζει. Χάνω τον ήχο από τον παφλασμό των κυμάτων. Έρχονται με απαλούς ρυθμούς και… σκάνε κοντά στα πόδια μας…

Πιο δίπλα παίζουν μπιτς βόλεϊ και σόκερ. Με διαιτητές παρακαλώ. Λες και είναι οργανωμένες ομάδες ή σαν να κάνουν παιχνίδι - προπόνηση.

Τα γκαρσόνια από το μπαρ έχουν ρίξει τα μάτια τους πάνω μας στην παραλία και παρατηρούν τους νέους πελάτες. Για πότε το παίρνουν χαμπάρι κι έρχονται, είναι να τους θαυμάζεις. Και καπάκι: «Μήπως θέλετε τίποτα να σας φέρουμε;» Δεν θέλουμε τίποτα για την ώρα βρε αδελφέ, μόνο να μας αφήσεις ήσυχους να απολαύσουμε τη θάλασσα.

Μέσα οι γυναίκες, τα κορίτσια και ο Λάμπρος «παίζουν». Κάνουν βουτιές και τα γέλια τους ακούγονται ως εδώ. Αχ ξελογιάστρα θάλασσα.. Που και που ένα αεροπλάνο χαμηλώνει πάνω από τα κεφάλια μας για να προσγειωθείς στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου «Ν. Καζαντζάκης».

Καλοκαίρι 2008. Διακοπές στην Κρήτη, όμορφα είναι το πρώτο μέρος τους με τον Λαμπρούκο στο χωριό και με καθημερινές εκδρομές σε τόπους κοντινούς…

Ετοιμάζονται για τη γιορτή της Αγίας Μαρίνας

Ηρεμη θάλασσα. Υπέροχη αμμουδιά. Οι μικρές κρατιόνται χέρι χέρι και μπαίνουν για να κάνουν την πρώτη βουτιά τους.

Το πρωί που περάσαμε από τη Βόνη τις είδαμε τις προετοιμασίες. Έχουν αρχίσει να στήνουν πάγκους για το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας.

Θα πάμε μια βόλτα και φέτος. Θα περπατήσουμε ανάμεσα σε όλο αυτό το πλήθος και θα ακούσουμε να λένε για θαύματα. Δεν ξέρω πόση αλήθεια έχουν όλα αυτά, αλλά κουβεντιάζονται…

Για μένα αυτό που κάνει εντύπωση είναι αυτή η πανσπερμία του κόσμου. Θα μπούμε ανάμεσα σ αυτό το πλήθος, θα περπατήσουμε, θα πάρουμε εμπειρίες και θα σας τις μεταφέρω…

Φάγαμε το πρώτο σταφύλι

Σαν το γατί ανεβαίνει τις ταράτσες ο Λάμπρος. Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις σε κάποια στέγη θα περπατάει. Ετσι σαν παιχνίδι…

Ο Αγησίλαος, ο άντρας της Στασούλας, έφερε στο σπίτι το πρώτο σταφύλι σουλτανί που είδα εφέτος. Άγουρο ήταν ακόμα. ΟΙ ρόγες θέλουν να γλυκάνουν. Να γίνουν λίγο πιο χοντρές. Αλλά πάντα, θυμάμαι, τέτοια εποχή ο πατέρας μου έφερνε στο σπίτι τα πρώτα λιάτικα σταφύλια. Φέτος το έκανε ο Αγησίλαος με σταφύλι σουλτανί που είναι και πιο όψιμο.

Η Τσαλιγοπούλου με τον Κότσιρα στο Αρκαλοχώρι

Αλλη μια έφοδος στις… ταράτσες, απόγευμα, στο σπίτι της Στασούλας από τον Λαμπρούκο…

Εχουν φροντίσει οι Δήμοι και προσφέρουν στον κόσμο τους τώρα το καλοκαίρι, πολλές εκδηλώσεις πολιτιστικές. Ο Αγησίλαος του Μανόλη Βολυράκη πήγε τη Δευτέρα το βράδυ στο Αρκαλοχώρι να δει τον Κότσιρα που τραγούδαγε με την Τσαλιγοπούλου, με 18 ευρώ είσοδο.

Πανό και αφίσες ενημερώνουν γι’ αυτές τις συναυλίες όπως και για τα τοπικά πανηγύρια με κρητική μουσική. Και οι τοπικές εφημερίδες σημειώνουν μέσα σε πλαίσιο τις περισσότερες φορές όλα αυτά. Ο κόσμος ζητάει κάτι διαφορετικό. Και του το προσφέρουν…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 09:08:34 | Permalink | Comments (3)

Tuesday, July 15, 2008

Στις νεροτσουλίθρες του ΑQUA PLUS


Ο Λαμπρούκος στην πισίνα του Αqua plus, του υπέροχου τόπου με τις νεροτσουλίθρες, στη Χερσόνησο.


Ιδού το… τεμπέλικο ποτάμι. Μπορεί και να μη έχετε ξανακούσει ότι υπάρχει τέτοιο ποτάμι. Κι όμως…


Να, ένα μέρος του τεμπέλικου ποταμού. Οποιος το επιλέξει δεν έχει παρά να καθίσει σ’ αυτή τη σαμπρέλα χωρίς να κάνει τίποτα. Το… ποτάμι κινείται νωχελικά μόνο του…


Μια πιο γενική άποψη του Αqua plus. Κάθετι που έχει μέσα είναι για παιχνίδι, πράγμα που κάνει να ξετρελαίνονται μικροί και μεγάλοι.


Καθετί έδώ είναι μελετημένο για να περάσουν καλά όσοι καταβάλουν τον οβολό τους…

Αργήσαμε να ξεκινήσουμε σήμερα. Είχε έναν ύπνο, άλλο πράγμα ο Λάμπρος. Σηκώθηκε κατά τις 1:30 το μεσημέρι, έφαγε κάτι για… πρωϊνό και ξεκινήσαμε για τις νεεροτσουλίθρες του Αqua Plus στη Χερσόνησο. Δεν είναι η πρώτη φορά που ερχόμαστε. Κάθε χρόνο τα τρία τελευταία χρόνια το κάνουμε. Κάτι σαν… τάμα είναι όλη αυτή η ιστορία…

Στο Aqua Plus έχει μια είσοδο 20 ευρώ για τους ξένους, 10 ευρώ για τους ντόπιους και αντίστοιχα 12 και 6 για τα παιδιά. Μπορείς να μπεις από το πρωί στις 10 έως το απόγευμα στις 7. Και σ’ αυτό το χρόνο μπορούμε να παίξουμε σε όλα τα παιχνίδια, στην πισίνα, στο τεμπέλικο ποτάμι, στις τσουλίθρες με το νερό, στο τεράστιο τσακούζι, παντού…

Στο χώρο υπάρχουν μπαρ να ψωνίσεις, καταστήματα, εστιατόρια. Και επειδή κυκλοφορείς με το μαγιό, τα ψώνια γίνονται με τον κωδικό που υπάρχει στο βραχιολάκι που σου βάζουν στο χέρι όταν περνάς την είσοδο…

Με την έξοδο κόβουν το βραχιολάκι και περνάει σε ένα κομπιούτερ τι έχεις καταναλώσει όσο ήσουν μέσα. Πληρώνεις και βγαίνεις. Απλά πράγματα… Πρακτικά…

Στο χώρο υπάρχουν πολλές ξαπλώστες με ομπρέλες για τον ήλιο. Μπορείς μετά τις βουτιές στην πισίνα να ξαπλώσεις και να ξεκουραστείς.

Ένας χώρος που αξίζει να πας με παρέα. Και τα παιδιά να έχουν τη δική τους παρέα για να μπορούν να παίζουν. Εγώ ταλαιπωρήθηκα προσπαθώντας να κάνω παρέα στο γιο μου. Όμορφη ταλαιπωρία, αφού κοιμήθηκα πολύ νωρίς το ίδιο βράδυ. Ενώ αλλού θα ήθελε η καρδιά μου να είναι, τα μάτια μου βάραιναν επικίνδυνα…

Μιας νύχτας δύσκολης αφού μια εβδομάδα τώρα με ακολουθεί ένα κρύωμα και μια μπουκωμένη μύτη που με δυσκολεύει στον ύπνο μου. Ευτυχώς υπάρχει το ronal.

Στη Χερσόνησο με φίλους

Μια γενική άποψη της αίθουσας του ξενοδοχείου που πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”…


Η αδελφή μου η Στασούλα παρακολουθεί με προσοχή τους ομιλητές και τη Γραφή της…


Ο Λάμπρος με τη Στασούλα σε μια άλλη πτέρυγα του ίδιου ξενοδοχείου στο μεσημεριανό διάλειμμα…

Κυριακάτικο πρωινό στο ξενοδοχείο «Γκρέτα Μάρις» στη Χερσόνησο. Πήγαμε συντροφιά με την αδελφή μου Στασούλα στη θρησκευτική οργάνωση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» στην οποία θεωρεί ότι βρήκε την ηρεμία και τη Γαλήνη. Είναι μια ετήσια μάζωξη από όλη την Κρήτη που κρατά τρεις μέρες. Ξεκίνησε την Παρασκευή και ολοκληρώνει σήμερα το απόγευμα τις εργασίες της.

Έχουν συγκεντρωθεί εδώ κοντά στους 1.500 ανθρώπους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Υπάρχουν στο πρόγραμμα ομιλίες και ο κόσμος παρακολουθεί με πολύ προσοχή και διαβάζει τα εδάφια από τη Γραφή στην οποία συχνά αναφέρονται. Ντυμένοι όλοι με τα καλά τους ρούχα, με κοστούμια και γραβάτες οι άνδρες…

Είναι μια συνέχεια της Φοινικιάς που απ’ ότι έμαθα πουλήθηκε γιατί ήταν ασύμφορη οικονομικά η χρήση της. Οι εργασίες τέλειωσαν στις 4 το απόγευμα και γυρίσαμε στο χωριό.

Μια αναμνηστική φωτογραφία: Ο Λάμπρος, η Στασούλα και η καλή της φίλη Ζαϊρα. Σήμερα θα πάμε μπάνιο όλοι μαζί στο Ηράκλειο, σε θάλασσα βόρεια αυτή τη φορά…

alt : http://www.youtube.com/v/DvzBj9hUWqk&hl=en&fs=1

 

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 17:08:57 | Permalink | Comments (7)

Monday, July 14, 2008

Οικογένεια Θεοδωράκη, κάποτε….


Ο πατέρας μου, Λευτέρης και η μητέρα μου Παπαδιά, σε νεανική ηλικία. Ούτε εγώ τους γνώρισα έτσι ποτέ. Και μάλλον η φωτογραφία είναι προϊόν μοντάζ. Με τα… πρωτόγωνα μέσα της εποχής…


Μια οικογενειακή φωτογραφία. Στη μέση ο πάτερας μου και η μητέρα μου που με κρατά στα πόδια της. Και γύρω τους από αριστερά: Στασούλα, Γεωργία, Κωστής και Μαλάμω. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην εσωτερική αυλή του πατρικού μου και έχει χρησιμοποιηθεί επαγγελματίας φωτογράφος. Μεγάλη υπόθεση για την εποχή, μια τέτοια φωτογραφία…

Από τους γονείς μας μάθαμε τι είναι α αγάπη. Και προσπαθήσαμε αυτές τις αρχές να τις κρατήσουμε ψηλά στα χρόνια που πέρασαν. Πολλές φορές ακούσαμε την ιστορία τους, πώς βρέθηκαν και έστησαν οικογένεια. Μια ιστορία αγάπης και έρωτα που αγνόησε κοινωνικά κατεστημένα και στέριωσε το σπιτικό της με πολλές δυσκολίες αλλά σε στέρεες βάσεις.

Ο πατέρας μου, Λευτέρης, υπήρξε άριστος μαθητής στο σχολείο, υπηρέτησε την πατρίδα σε καιρούς δύσκολους με μια θητεία κοντά έξι χρόνια, σκαρώνοντας τρία παιδιά μέσα σ’ αυτή, εξαιρετικός πιθαράς, μάστορας με δικό του συνεργείο στις βεντέμες που πήγαινε, παθιασμένος με την πολιτική, υπηρέτησε το χώρο της κεντροαριστεράς και στη διάρκεια της χούντας σε σαμποτάζ με την κοπή στύλων του ΟΤΕ.

Η μητέρα μου, Παπαδιά, ήταν ολίγον σκράπας στο σχολείο, δουλευταρού όμως και νοικοκυρά, την έστειλαν για λίγο υπηρέτρια στο σπίτι μιας οικονομικά εύπορης οικογένειας στην Αθήνα και επέστρεψε στο χωριό όταν χώρισε το ζευγάρι που έμενε σπίτι τους και «απειλούσε» ο πατέρας μου ότι θα πάει να την «κλέψει».

Αυτή τους η αποκοτιά τους «κόστισε» στο να μην τους δώσουν προίκα οι δικοί της, ως τιμωρία που έκαναν του κεφαλιού τους. Τον καιρό που ήταν φαντάρος ο πατέρας μου και τα καλοκαίρια που έλλειπε στις βεντέμες, σε μακρινά από το χωριό μέρη της Κρήτης για πιθάρια, εκείνη, άντρας και γυναίκα στο σπίτι, ανέτρεφε μόνη της τα παιδιά και έφτιαχνε όλες τις αγροτικές δουλειές πίσω, τα αμπέλια τα σπαρτά, τον κήπο…

«Έφυγαν» και οι δύο από κοντά μας, εδώ και πολλά χρόνια, πρώτα η μητέρα μου και μετά ο πατέρας μου, αλλά έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου σαν δυο άνθρωποι αγαπημένοι που μέσα από δυσκολίες κατάφεραν να κάνουν περιουσία και να μεγαλώσουν πέντε παιδιά χωρίς πολυτέλειες αλλά και χωρίς να στερηθούν τίποτα.

Πρόλαβα, όσο ζούσαν και πήρα ένα βίντεο 2.30 ωρών όπου μιλάνε οι ίδιοι για τη ζωή τους, καταγράφοντας σε καθημερινές στιγμές και μιλούν γι’ αυτούς όλα τα παιδιά τους κι εγώ ανάμεσά τους. Η ταινία αυτή σε μια μικρότερη εκδοχή της τάξης της μίας και μισής ώρας υπάρχει σε dvd στο σπίτι της Στασούλας και πολλές φορές τη βάζει και παίζε. Και κλαίει κάθε φορά που το κάνει.

Ίσως είναι φτωχά τα λόγια να προσπαθήσω να δώσω, μέσα από ένα σημείωμα μια εικονογράφηση των γονέων μου. Αλλά το επιχειρώ, επειδή θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό και σπουδαίο να έχεις καλές ρίζες για να ακουμπήσεις.

Στον κήπο του Μιχάλη

Ο Μιχάλης με τη μικρή του κόρη Γεωργία στον κήπο του, στα Γεράνια…


Αλλη μια όψη του όμορφου κήπου…

Είχα καιρό να δω έναν τόσο όμορφο κήπο με λαχανικά για το τραπέζι. Και πήρα τη Στασούλα με το Λαμπρούκο, ένα απόγευμα και πήγαμε στα Γεράνια, να δούμε από κοντά τον κήπο του Μιχάλη, του γαμπρού της αδελφής μου της Γεωργίας. Έπαθα πλάκα. Στον τόπο που τον έχουν, θυμάμαι, ήταν ένα μεγάλο αμπέλι που έκανε του κόσμου τα σταφύλια. Έχω κουβαλήσει από αυτό το αμπέλι αμέτρητα τσιγκάκια με σταφύλι.

Αλλά το αμπέλι γέρασε. Η παραγωγή μίκρυνε, η σταφίδα δεν είχε τιμή πια κι έτσι το ξεπάτωσαν και φύτεψαν ελιές. Μουρέλα τα λένε στην Κρήτη όταν είναι μικρά. Ταυτόχρονα το μεγάλο αμπέλι χωρίστηκε σε 4 κομμάτια, όσα και τα παιδιά του και τους τα έδωσαν να τα καλλιεργούν και να τρώνε το ψωμί τους.

Ν πάρτη του Μιχάλη είναι ξεχωριστή. Με αυτόματο πότισμα, αυτό με τις σταγόνες, έχει καταφέρει να μετατρέψει έναν άνυδρο τόπο, σε παράδεισο. Καθημερινή είναι η παρουσία του εδώ. Και η παραγωγή στις πατάτες, ντομάτες, μελιτζάνες, μπάμιες, φασολιές, αγγουριές και ότι άλλο μπορείς να φανταστεί κανείς από έναν κήπο μοναδικό.

Τον περπάτησα πολλές φορές. Έκοψα νωπές ντομάτες και ξελάγγουρα (χωρίς αλάτι και χωρίς να τα πλύνω) και πήραμε μαζί μας φεύγοντας έξι τσάντες γεμάτες με λαχανικά. Αυτός κι αν είναι κήπος…

Όταν τα τζιτζίκια γεμίζουν τον τόπο

Απλωμένες οι ξελαγγουριές σε όλο το πλάτος του κήπου. Το τι δροσιστικά, έτσι τα λένε εδώ, φάγαμε δε λέγετε…

Να τα ακούς και να… τρελαίνεσαι από το τραγούδι τους… Τζιτζίκια που συναγωνίζονται ποιο θα φωνάξει πιο δυνατά λες και βρίσκονται σε έναν άτυπο διαγωνισμό καλλιφωνίας…

Σε ξεκουφαίνουν καθώς περπατάς ανάμεσα στις ελιές. Βρε τι είναι τούτο το κακό; Ο Λάμπρος κρατάει μια απόσταση. Μάλλον δεν τον ενθουσιάζουν.

Στα δικά μου παιδικά χρόνια τα τζιτζίκια ήταν ένα όμορφο παιχνίδι. Φτιάχναμε ειδικά εργαλεία με καλάμια και τα κυνηγάγαμε. Ανεβαίναμε στα δέντρα και τα πιάναμε με τα χέρια. Άλλα χρόνια, άλλα ήθη και, κυρίως, άλλα παιχνίδια…

Ντοματιές φορτωμένες, χωρίς φάρμακα, καθαρές…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 01:12:01 | Permalink | Comments (2)

Sunday, July 13, 2008

Μια βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας


Μια άποψη της λίμνη της Λιβάδας. Δεν είναι μεγάλη, αλλά είναι όμορφη…


Ταϊζουν τις πάπιες που απέμειναν από το… διωγμό, τότε που είχαμε τρομοκρατηθεί από τη νόσο των πτηνών.


Οι ίδιες πάπιες πλέουν μες τα νερά της λίμνης αυτό το όμορφο απόγευμα…


Μα δεν είναι υπέροχες μέσα στα ήρεμα νερά της λίμνης της Λιβάδας;


Μια πινακίδα στην άκρη της λίμνης μιλάει για τι θα δουν εδώ οι περιπατητές, Με χάρτη εικονογραφημένο και χρηστικό…


Ακόμα μια πλευρά της λίμνης. Το νερό της είναι καθαρό.Απλά η φωτογραφία έχει τραβηχτεί καθώς προχωρά το σούρουπο πια…

Αυτή η βόλτα είναι υπέροχη το απόγευμα. Την ώρα που γέρνει να δύσει ο ήλιος. Την ώρα που ταχτοποιεί όλες τις υποθέσεις του και γαληνεύει ο κόσμος γύρω και αισθάνεται την ανάγκη να αλλάξει εικόνες.

Πήρα τον Λαμπρούκο και πήγαμε με τη μηχανή. Μας αρέσει αυτή διαδρομή. Κατεβήκαμε στον υδροβιότοπο της λίμνης της Λιβάδας. Κοντά στις πάπιες που… επιβίωσαν όταν από το φόβο της νόσου των πτηνών άρχισαν να τις… «καθαρίζουν» στερώντας το τοπίο από μια σπάνια και εξαιρετική ομορφιά.

Η λίμνη είναι τεχνητή. Ξεκίνησε να φτιάχνεται από τους παλιούς αγγειοπλάστες που σ’ αυτή την περιοχή βρήκαν καλής ποιότητας χώμα για να φτιάχνουν μικρές κατασκευές, όπως οι λαϊνες και τα σταμνιά. Πήλινα αντικείμενα που… ίδρωναν και ήταν ιδανικά για το καλοκαίρι για δροσερό πόσιμο νερό. Ένας απόλυτα φυσιολογικός τρόπος να έχεις δροσερό νερό. Ακόμα τότε το ψυγείο ούτε που το είχαν φανταστεί στην περιοχή…

Με τον καιρό ο λάκκος που έκαναν οι αγγειοπλάστες βγάζοντας χώμα συγκέντρωνε το χειμώνα νερό που το καλοκαίρι, τον καιρό που το ήθελαν πάλι για να βγάλουν χώμα αυτό στέγνωνε. Έτσι αυτές οι «τρύπες» έγιναν μια μικρή λίμνη και η μόνο χρήση που της έκαναν οι ιδιοκτήτες των γειτονικών εκτάσεων ήταν να βάλουν ένα μοτέρ και να ποτίσουν τα αμπέλια ή τις ελιές που είναι σε αφθονία εκεί.

Στο μεταξύ το γεγονός ότι ή λίμνη είναι μακριά από κατοικημένη περιοχή, έδωσε την ευκαιρία σε σπάνια άγρια πουλιά να βρουν καταφύγιο εκεί, ενώ άλλα ζώα πήγαιναν εκεί να ξεδιψάσουν. Ήσυχα όπως ήταν εξελίχθηκε σε έναν οικολογικό παράδεισο.

Αυτό το πρόσεξε ο σημερινός δήμαρχος Θραψανού, Μανώλης Λαδομένος, και ενέταξε τη λίμνη σε ευρωπαϊκά προγράμματα που του έδωσαν τη δυνατότητα, με σεβασμό στο τοπίο να δημιουργήσει έναν μοναδικό χώρο αναψυχής, ένα πάρκο, χρήσιμο στους κατοίκους του χωριού και τους περαστικούς.

Έριξαν και… χρυσόψαρα στα γλυκά νερά της Λιβάδας και πολύ γρήγορα πολλαπλασιάστηκαν σε σημείο που παιδιά να πηγαίνουν με καλάμι και να ψαρεύουν ώρες ατελείωτες. Εντάξει δεν τρώγονται αυτά τα ψάρια, αλλά το ψάρεμα αρέσει. Η όλη διαδικασία είναι που «μετράει».

Στον ίδιο χώρο, λίγο πιο δίπλα ο Δήμος Θραψανού φτιάχνει ένα μουσείο Φυσικής Ιστορίας σε… τρία κτίρια και μουσείο Αγγειοπλαστικής Τέχνης. Οι ξένοι αλλά και οι ντόπιοι θα μπορούν να δουν σπάνια φυτά, πουλιά, ζώα, που ζουν στο περιβάλλον αλλά και μαστόρους αγγειοπλάστες να δουλεύουν σε φυσικό χρόνο, ενώ ταυτόχρονα θα μπορούν να αγοράσουν αντικείμενα σε καλές τιμές.

Και γύρω - γύρω ένα δάσος με δέντρα που σε μερικά χρόνια θα προσφέρουν ίσκιο στους περιπατητές της λίμνης. Ακόμα ξύλινα τραπέζια και καρέκλες δίνουν τη υνατότητα σε όποιον επιθυμεί να πάρει το φαγητό του και να έρθει εδώ να περάσει την ώρα του. Ύστερα, μπορείς να περπατήσεις στον ειδικά περιποιημένο πεζόδρομο σε όλο το μήκος γύρω από τη λίμνη.

Μια διαδρομή που αξίζει να την κάνεις και με τα πόδια από το χωριό. Ένας τόπος πλούσιος σε βλάστηση που ξεκουράζει το μάτι κι αλαφρώνει την ψυχή και το μυαλό.

Η λίμνη στις Λιβάδες αποτελεί έναν πολύ όμορφο προορισμό που αξίζει να τον επιχειρήσει κανείς, να τον βάλει στο πρόγραμμά του, αν βρεθεί στο Θραψανό. Καλοκαίρι ή χειμώνα…

Αχ, αυτά τα τραπέζια!!!

Σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους οι περιπατητές μπορούν να θαυμάσουν τη γαλήνη του τοπίου..

Αποτελεί παλιά συνήθεια να σε καλούν τα αδέλφια σου σπίτι και να σου κάνουν το τραπέζι, ειδικά όταν είσαι φιλοξενούμενος. Τα τραπέζια, συνήθως γίνονται βράδια, όταν όλοι είναι στο σπίτι και δεν νοείται τέτοιο αν δεν έχει οπωσδήποτε κρέας. Όσο κι αν προσπαθώ ευγενικά να τα αποκλείω επικαλούμενος λόγους υγείας δεν υπάρχει περίπτωση να «ξεφύγω» από όλους. Είναι τόση η αγάπη με την οποία το κάνουν που σίγουρα κάνεις δεύτερη σκέψη. Χθες μας είχε τραπέζι αδερφή μου Γεωργία, η μεγάλη μας. Και είχε όλα τα καλά του Αβραάμ και του Ισαάκ. Πήγαμε κατά τις 9.30 και φύγαμε στις 12 τα μεσάνυχτα.

Ωραία ήταν όλα. Και το φαί και η παρέα και η κουβέντα που ακολούθησε.

Ισοπαλία στο μπιλιάρδο

Αλλη μια οπτική της λίμνης της Λιβάδας κάτω από ένα ειδικά διαμορφωμένο στέγαστρο.

Ο Λαμπρούκος με νίκησε στο προχθεσινό μπιλιάρδο 2-1 καταφέρνοντας έτσι να ισοφαρίσει την πρώτη ήττα του πριν λίγες μέρες. Με επιδέξιες κινήσεις κατάφερε να με στριμώξει στη γωνία. Αρχίζει να μαθαίνει ο μικρός. Οι μικρές ασχολίες μας. Βόλτα και παιχνίδι. Περνάμε καλά. Ήδη έφυγε η πρώτη εβδομάδα στο χωριό σαν αέρας…


Μια τελευταία ματιά πριν φύγουμε. Έχει αρχίσει και νυχτώνει πια…

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 09:33:03 | Permalink | Comments (2)

Saturday, July 12, 2008

Επίσκεψη στο καμίνι του αδερφού μου


Ο Κωστής μας την ώρα της δουλειάς στο εργαστήρι του. Φτιάχνει πιθάρια στον τροχό…


Πιθάρια που ακόμα δεν έχουν στεγνώσει για να βγούν έξω στον ήλιο και να πάρουν το δρόμο για το καμίνι… Στη σειρά…


Κι άλλα άγγειοπλαστικά ήδη στο καμίνι του αδερφού μου Κωστή…


Οι τεχνήτες δουλεύουν στο φούλ. Κανένας καύσωνας δεν τους σταματά, αντιθέτως δουλεύουν πιο πολύ στο φουλ.

Σήμερα είπαμε να πάμε στο καμίνι του αδερφού μου του Κωστή. Δυο βήματα από το χωριό. Στο Λιγαρά, δίπλα στο εργαστήρι του Μανόλη Βολυράκη, είναι του Κωστή μας. Κάποτε, τον καιρό που ζούσε ο πατέρας μας ήταν όλοι μαζί, αλλά στην πορεία των χρόνων οι ιδιοκτησίες άλλαξαν, έγιναν δύο άκρως ανταγωνιστικές την αρχή, ελαφρά στη συνέχεια, όταν είδαν και διαπίστωσαν ότι κανείς δεν «κινδυνεύει’ από κανέναν και υπάρχει «ψωμί» για όλους όσους έχουν διάθεση να δουλέψουν με όρεξη την αγγειοπλαστική τέχνη.

Υπάρχει χώρος για όλους. Άργησαν, αλλά το είδαν τελικά κι αυτό είναι καλό για το χωριό και τους ανθρώπους του.

Τώρα βέβαια, ο Κωστής είναι μεγάλος και καλά οικονομικά. Ίσως μάλιστα δεν είχε και τόσο ανάγκη να εργάζεται σκληρά στην ηλικία των 68 χρονών. Αρκετά έχει δουλέψει στη ζωή του. Δικαιούται να ξεκουραστεί, να κάνει ταξίδια, να χαρεί τις κόρες του και την οικογένεια του.

Αλλά όσο έχει κανείς, τόσο θέλει. Ευτυχώς, ο Κωστής πέρα από τα αντικείμενα που φτιάχνει έχει και άλλους δυο νέους μαστόρους στη δούλεψή του. Εργάζονται γι’ αυτόν και πληρώνονται με το κομμάτι.

Έχει μια δροσιά στο εργαστήριο αξιοπρόσεκτη σε μια μέρα που τα ραδιόφωνα λένε για υψηλές θερμοκρασίες στην Κρήτη στα όρια του καύσωνα. Πήγα να τον δω, να τον χαιρετήσω. Μιλήσαμε. Όσο αυτό ήταν δυνατόν γιατί είναι και η διαφορά ηλικίας (20 χρόνια μεγαλύτερος) και ο χαρακτήρας του δε βοηθά να τον προσεγγίσεις και να ανοίξεις μαζί του σοβαρά θέματα για συζήτηση.

Οφείλω μια επίσκεψη και στο σπίτι του. Να δω πότε θα την κάνω. Στη πρώτη ευκαιρία, να φύγει από πάνω μου αυτή η οικογενειακή «υποχρέωση».

Να σημειώσω όμως κάτι: Παρ’ όλο που ο Κωστή δούλεψε μαζί με τον πατέρα μου σε βεντέμες, όσο ζούσε τον «αέρα» του μάστορα τον βρίσκω πιο έντονο στο εργαστήρι του Μανόλη, του γιου της Στασούλας. Ίσως γιατί λειτουργεί στον ίδιο ακριβώς χώρο που δούλευε ο πατέρας μου. Ίσως και για άλλους λόγους που θεωρώ πως δεν είναι εδώ ο καλύτερος χώρος να τις συζητήσουμε.

Ωστόσο στα καμίνια πάντα νιώθω όμορφα. Και μου αρέσει να κάθομαι πολλές ώρες παρακολουθώντας τους μαστόρους βήμα- βήμα στη δημιουργική δουλειά τους.


Στο Αρκαλοχώρι για βόλτα και παιχνίδι

Το Θραψανό από μια άλλη άποψη. Με φόντο τα δέντρα και τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις…


Αλλη μια φωτογραφία από το ίδιο σημείο…

Πολύ κοντά στο χωριό μου είναι το Αρκαλοχώρι. Καποδιστριακός Δήμος με τεράστια οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Εδώ θα βρεις εμπορικά μαγαζιά, τράπεζες, οργανωμένα internet café και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς ότι σου χρειάζεται στο χωριό.

Η τοπική αγορά παίρνει «φωτιά»τα Σάββατα που είναι το παζάρι και κατεβαίνουν εδώ άνθρωποι από όλη τη νότια Κρήτη για να πουλήσουν την πραμάτεια τους, τα αγροτικά προϊόντα ή ζώα, αλλά και να αγοράσουν τα ρούχα τους ή τις προμήθειές τους.

Στο Αρκαλοχώρι ερχόμαστε κι εμείς με τον Λαμπρούκο πολύ συχνά. Έχουμε επιλέξει τη Sport Café για μπιλιάρδο ή για παιχνίδια στο internet. Είναι ήσυχη, χωρίς πολύ κίνηση, με καλές τιμές και προσεγμένη μουσική που δεν σου παίρνει τα αυτιά.

Έξι χιλιόμετρα μας χωρίζουν. Αλλά με τη μηχανή η απόσταση αυτή είναι μηδαμινή. Πολλοί Θραψανιώτες έρχονται καθημερινά στο Αρκαλοχώρι για δουλειές, τραπεζιτικές ή άλλες συναλλαγές. Όταν μάλιστα ολοκληρωθεί η νέα εθνική οδός που οδηγεί στο Ηράκλειο (κάτι μπαλώματα δρόμου έχουν μείνει ακόμα) η πρόσβαση από την πρωτεύουσα του Νομού θα είναι ακόμα πιο εύκολη.

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης in 09:15:46 | Permalink | Comments (2)