Αυγουστιάτικες αποδράσεις
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 02/08/2008
Όπως και να έχει οι μέρες φεύγουν γρήγορα… Θες η πίεση της δουλειάς, η ανάγκη να βγάλεις με εξιοπρέπεια την καθημερινότητα παρασύρει δίπλα της καυτό χρόνο. Αύγουστος κι όλας… Ξέρω, μερικοί τον περίμεναν πως και πως να πάρουν μια ανάσα από τις δουλειές, να βρουν μια δροσερή θάλασσα, να δουν πιο ήρεμα δικούς τους ανθρώπους και να ανασάνουν λίγο καθαρό αέρα της επαρχίας…
Ακούω σχέδια, όνειρα, μέρες που μετράνε. Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να καλύψουμε τις ανάγκες μας να δούμε τι χρειαζόμαστε, να ανοίξουμε την αγκαλιά μας και να χωρέσουμε ότι αγαπάμε περισσότερο.
Και σαν με μαγικό ραβδάκι λιγοστεύει η ειδησεογραφία τέτοιες μέρες. Με απλό μάτι δεν θα το δεις βέβαια αυτό. Γιατί είναι τέχνη να μπορείς να κάνεις το τίποτα είδηση. Όμως λίγο αν προσέξετε θα δείτε τραβηγμένα από τα μαλλιά θέματα που προσπαθούν μ’ αυτά να καλύψουν τις ατέλειωτες λευκές σελίδες των εφημερίδων ή τον αδυσώπητο τηλεοπτικό χρόνο.
Τα ντουλάπια ανοίγουν και τα «ψυγεία» δουλεύουν στο φουλ. Υπάρχει χώρος για όλα. Είναι η ώρα για το 15λεπτο δημοσιότητας του καθενός μας κι αυτό μπορεί να το διακρίνει κανείς σε όλο του το μεγαλείο. και είναι από τις σπάνιες φορές που δεν υπάρχει αναπαραγωγή.
Πρωτότυπα θέματα με κυρίαρχα αυτά της επικαιρότητας: Οι φωτιές με τις ατέλειωτες περιγραφές και τα πλάνα, το αστυνομικό και το δικαστικό δελτίο (ο φονιάς του Σεριανόπουλου θα μας απασχολήσει για πολύ καθώς έχει την ατυχία να είναι ξένος και να μη μιλάει πολύ…), ένα μόνιμο πρόβλημα με την ενδοσκόπηση του ΠΑΣΟΚ, μια… ανησυχία του Αλογοσκούφη να περάσει το νομοσχέδιο που θα ενισχύει τους οικονομικά αδύνατους και η σύλληψη του Kάραζιτς.
Ευτυχώς που την επόμενη εβδομάδα έχουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου και για 15 μέρες θα ασχολούμαστε με… ρεκόρ. Μόνο που κι αυτά τα ρεκόρ ξαφούσκωσαν πια καθώς ο ένας μετά τον άλλον, μεγάλοι αθλητές «πιάνονται» ντοπαρισμένοι. Ο μύθος καταρρέει, ο άνθρωπος δυσπιστεί, τίποτα δε μένει όρθιο να… κρατηθούμε. Την ίδια ώρα που στην Κίνα ετοιμάζονται για το μεγάλο σώου η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει ότι σ’ αυτή τη χώρα συνεχίζουν να καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα…
Φυσικά το επίσημο Πεκίνο διαψεύδει. Αλλά και η Διεθνής Aμνηστία δεν είναι κανένας οργανισμός που λέει ότι θέλει. Στοιχεία παραθέτει, για γεγονότα μιλά. Για φαντάσου στη χώρα του Μάο και της Πολιτιστικής Επανάστασης…
Δύσκολες μέρες του Αυγούστου με μια σαφή δυσκολία να διακρίνεις ένα σημαντικό θέμα με το οποίο θα μπορούσες να ασχοληθείς σχολιογραφικά. Ευτυχώς που κι εδώ στην εφημερίδα θα κλείσουμε για δύο εβδομάδες. Είναι πιο έντιμο να «κλείνεις» για λίγο και να επανέρχεσαι ανεωμένος και δυνατός, έτοιμος για τα μεγάλα ρεπορτάζ και τις αποκαλύψεις.
Ο Τύπος το έχει αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα: Μπορεί να θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ύλων και να αναζητά λύσεις από τους υπεύθυνους και την Πολιτεία. Να ασκεί κριτική, να ανοίγει νέους δρόμους στην υπεύθυνη ενημέρωση. Και, ως ένα βαθμό, το πετυχαίνει στην καθημερινή του δοκιμασία…
Ωστόσο επειδή και οι άνθρωποι που τον υπηρετούν έχουν αδυναμίες, μετρούν μέρες μέχρι τη δική τους απόδραση. Κι εγώ τους καταλαβαίνω. Ζω μέσα στο χώρο και νιώθω την καυτή ανάσα της δουλειάς και την αγωνία να «βγούμε αύριο» και να έχουμε κάτι να πούμε. Κάτι σοβαρό και αξιοπρεπές…
Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αυτό το Σάββατο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.