Η βόρεια Ελλάδα είναι μαγευτική
Η θάλασσα στο Βαρικό Κατερίνης. Μεσημέρι Σαββάτου με πολύ ζεστη η παρέα κατηφορίζει για το μπάνιο της…
Ο Δημήτρης στο αυτοσχέδιο μπαρ του camping “NHREAΣ” …
Από αυτή τη βρυσούλα παίρνουν νερό οι κατασκηνωτές…
Στο χώρο συγκέντρωσης του camping λίγη χαλάρωση για μικρούς και μεγάλους…
Δε λείπουν και τα επιτραπέζια παιχνίδια…
Εξαιρετική πινακίδα για το wc…
Είχα χρόνια πολλά να έρθω στη βόρεια Ελλάδα, να δω ανθρώπους, να περπατήσω σε τόπους που έβλεπα για πρώτη φόρα… και μου άρεσε πολύ που το τόλμησα αυτό το Παρασκευοσαββατοκύριακο.
Αποζημιώθηκα και με το παραπάνω.Όλα ήταν υπέροχα. Η διαδρομή, οι άνθρωποι, ο τόπος…
Καταρχήν όσο κι αν τα χιλιόμετρα είναι πολλά ο δρόμος είναι εύκολος. Και οι άνθρωποι καλοί, καταδεκτικοί, φιλόξενοι, ανοίγουν και την ψυχή τους, ανοίγουν και το σπίτι τους για σένα.
Ύστερα είναι οι ρυθμοί της ζωής. Πιο χαλαροί, πιο ανθρώπινοι, με λιγότερη πίεση και άγχος από τους ανθρώπους των μεγαλουπόλεων.
Καθένα από μόνο του και όλα αυτά μαζί «συνομωτούν» στο να νιώσεις όμορφα σαν ένας από αυτούς και όχι ξένος. Δε βιάστηκα να πάω παντού, να τα δω όλα. Οι μέρες είναι όμορφες και μόνο νιώθοντας ζεστά.
Θα τα δω όλα αυτά στον καιρό τους. Γιατί θέλω να ξανάρθω πολλές φορές. Και γιατί θα το κάνω στην ώρα του.
Μια πρώτη ματιά μου ήταν αρκετή για να διαπιστώσω πως περισσεύει η καλή διάθεση από έξω καρδιά ανθρώπους που πολλές φορές χωρίς να σε ξέρουν βγαίνουν στο δρόμο για να σε εξυπηρετήσουν.
Το είδα χτες βράδυ που δοκιμάσαμε να πάμε στο Βαρικό της Κατερίνης και χρειάστηκε να ανέβουμε νύχτα το Σαραντόπορο στα Πιέρια όρη. Αργά τη νύχτα ρώτησα για το δρόμο και τους έβλεπες πόσο ανθρώπινα προσπαθούσαν να μας δείξουν το δρόμο, να μας υποδείξουν διαδρομές για να πάμε πιο εύκολα.
Ήταν μια ωραία περιπέτεια με ακόμη καλύτερη κατάληξη καθώς συνέβη να υλοποιήσουμε μια ιδιαίτερα τολμηρή σκέψη και να δούμε τον Αρκουδίτσο και τη Ρούλα στο camping τους.
Είχε μια συναυλία ροκ την ώρα που φτάσαμε. Φοιτητές στην πλειοψηφία τους αλλά και μεγαλύτεροι την καταχάρηκαν. Κι εμείς μαζί τους. Ήπια ύστερα από χρόνια βότκα πορτοκάλι, δυο τρία ποτήρια και καθήσαμε αργά μετά τη συναυλία.
Τότε που παραμονεύουν οι πρώτες πρωινές ώρες και γίνονται μεγάλες οι μικρές παρέες και βγαίνουν οι κιθάρες και ξεχύνονται οι νότες και τα τραγούδια από τραγουδιστές που μπορεί να τους λείπει ο επαγγελματισμός αλλά ξεχυλίζει η ψυχή τους από συναισθηματισμό και παραδίδει στην παρέα το καλύτερο της κομμάτι.
Ροκ συναυλία, μουσική και θέαμα. Κρίμα που η φωτογράφιση είναι κακή…
Ο μικρός γιος του Δημήτρη, ο Στράτος σε ρόλο φωτογράφου…
ΑΧΟΥΥΥΥΥΥ ;)))
ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΛΕΙΨΕΙ ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ *ΑΡΚΟΥΔΙΤΣΟΥ
:))))) ΟΜΟΡΦΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΙΚΟ ΚΑΙ Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΑΚΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣΣΣΣΣΣΣΣ
ΝΙΚΗ
Τα λόγια είναι περιττά… απίστευτοι άνθρωποι!απίστευτη οικογένεια!
Να είναι πάντα καλά και ο αρκουδίτσος και η μικρή του και τα δυο ζουζούνια τους!