Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Το παλιό καπνεργοστάσιο σιη Λένορμαν, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα και λειτουργεί από τη Βουλή των Ελλήνων ως βιβλιοθήκη.


Ενα παιδί από την περσινή Γ’ ταξή του 146 βάζει πάνω στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου ένα ομορφογραμμένο σημείωμα για να ευαισθητοποιήσει τους οδηγούς που παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους στον πεζόδρομο της Λέλλας Καραγιάννη.

Η Κρέοντος χιονισμένη! Τι δουλειά έχει εδώ πέρα μια καυτή μέρα του Ιουνίου που ακραγγίζει τον Ιουλιο; Μα για να δώσει λίγη δροσιά…
 

Εξαρτημένοι από τα… μικρά μας πάθη. Στην περίπτωση μου ένα νέο κινητό τηλέφωνο. Οι κατασκευαστές το έχουν δει και το πάνε καθαρά σ’ αυτή τη λογική. Ένα χρόνο, περίπου κρατάει η χρήση του ακόμη κι αν το δουλεύεις με σωστό τρόπο…

Ετοιμάζομαι να πάρω το καινούριο μου. Συσκευή εννοώ. Γιατί ο αριθμός είναι ίδιος από την πρώτη χρονιά που λειτούργησε η κινητή τηλεφωνία στην Ελλάδα, το 1992 ήταν νομίζω…

Κι ενώ ψάχνω αυτό που νομίζω ότι θα καλύπτει τις νέες ανάγκες μου. Στο μεταξύ βάζω σε μια τάξη τα περιεχόμενά του. Και τις φωτογραφίες που πολύ με βοήθησε τη χρονιά που πέρασε.

Φωτογραφίες, ατάκτως εριμμένες, συνοδεύουν το κείμενο. Φωτογραφίες που έχουν να κάνουν με το πρόσφατο ή λίγο πιο μακρινό παρελθόν. Που περίμεναν υπομονετικά στην κάρτα μνήμης τη στιγμή που θα «έβγαιναν» στην επιφάνεια και θα περνούσαν χρησιμοποιημένες σε ένα ψηφιακό δισκάκι C.D.

Παιχνίδι με το χρόνο αυτό το πρωινό της Δευτέρας που όλα συνωμοτούν για να σπρώξουν τον καιρό να περάσει μέχρι την ώρα που θα επιβιβαστώ με το γιό μου στο καράβι για την Κρήτη.

Είπαμε, το όνειρο έχει τον πρώτο λόγο… Και η φαντασία είναι βοηθός σ’ αυτό το ταξίδι…

Ο παράδεισος των παιδιών. Παιχνίδι, ποδόσφαιρο, ο βασιλιάς των αθλημάτων πάνω σε τάπητα…


Και λίγο πιο κει, για όσους έπαιξαν κι έχασαν θερμίδες η ταβέρνα της Ντίνας “Η Γωνιά του Πλάτωνα” έχει πάντα κάτι καλό να προσφέρει…

Ο Ιούνης οδεύει προς το τέλος του. Οι μέρες ολοκληρώνονται μέσα στη ζέστη. Μια ανάσα φαντάζει ο Ιούλης. Προετοιμασία. Τα εισιτήρια για την πρώτη καλοκαιρινή απόδραση. Μια αρμαθιά από όνειρα για το πώς θα περάσουμε στον τόπο που θα πάμε…

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από όνειρα. Και καμιά φορά αυτά ξεπερνούν την πραγματικότητα. Πού θα πάμε, τι θα κάνουμε, ποια θα είναι η παρέα μας, με ποιούς θα μοιραστούμε στιγμές.

Καλοκαίρι!… Το τραγούδι του Σαββόπουλου ενδεικτικό. Πατήστε τα πλέι δίπλα στη μπάρα, δεξιά, να το ακούτε, ενώ θα διαβάζετε, αυτό το κυριακάτικο σημείωμα…

Κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είμαστε σε μια θάλασσα, παρέα με τον άνθρωπό μας, να πλατσουρίζουμε στη δροσερή αγκαλιά της. Μα ότι δεν είναι εφικτό να κρατήσει στα χέρια μας μπορεί να γίνει κι αλλιώς… Αρκεί να φύγει η κούραση της εβδομάδας και το άγχος της ευθύνης για την εβδομάδα που έρχεται από αύριο, την τελευταία εβδομάδα δουλειάς, λίγο πριν την ανάσα των διακοπών των 15 πρώτων ημερών καλοκαιρινής άδειας…

Η Αθήνα καίει… Η Ελλάδα καίει… Μας λείπει λίγη δροσιά που θα κάνει να ανθίσει ένα χαμόγελο στα χείλη… Μας λείπει ένα χάδι από το χέρι της αγαπημένης. Πού να ξέρεις τι κάνει τέτοια ώρα; Πώς να σπαταλάει τη μοναξιά της…

Καλοκαίρι!… Ώρες που μετράμε ώς το ξημέρωμα της Δευτέρας. Μια καινούρια εργάσιμη εβδομάδα αρχίζει. και μόνο με τη σκέψη πως έτσι ολοκληρώνουμε τις εκκρεμότητες που θα αφήσουμε πίσω με το φευγιό μας, όλα θα είναι καλύτερα. Δυο φύλλα στο τυπογραφείο. Ο «Κρέοντας» και ο «Hλεκτρικός». Θα τελειώσουν κι αυτά, όπως τελειώνουν πάντα, άλλωστε. Κι όταν, με το καλό, θα βάλουμε ρότα για το ταξίδι των διακοπών, όλα θα είναι διαφορετικά. Πιο χαρούμενα, πιο ξεχωριστά… Επιτέλους, θα κάνουμε κάτι και για τον εαυτό μας…

Δουλεύοντας τον «Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο»

Δουλεύοντας τον “Ηλεκτρικό” για να τον δώσω αύριο το πρωί στο τυπογραφείο…

Κυριακή πρωί στο γραφείο του σπιτιού. Με χαρτί και μολύβι, να κάνω κασέ και να σχεδιάζω τον «Ηλεκτρικό». Δώδεκα σελίδες τετράχρωμες ταμπλόιντ για το Σύλλογο των Συνταξιούχων των ΗΣΑΠ.

Δεκατέσσερα στα δεκαπέντε χρόνια κρατάει αυτό το ταξίδι… Κάθε δίμηνο λύνουμε κάβους και πανιά κι αρμενίζουμε στο πέλαγος της ενημέρωσης. Γεμάτοι από όμορφες εμπειρίες, επιμένουμε με καπετάνιο τον ακούραστο Μανώλη Φωτόπουλο.

Σαν χτες μου φαίνεται που ξεκινάγαμε το πρώτο ασπρόμαυρο τετρασέλιδο. Και να, που όλα αυτάτα χρόνια δε χάσαμε ούτε ένα φύλλο. Και να, που μας περιμένουν με λαχτάρα στην αποβάθρα των σπιτιών τους, όλοι οι συνταξιούχοι των ΗΣΑΠ, να δουν το περιεχόμενο, να ρουφίξουν τις λέξεις, να… βουτήξουν στα γαλανά, γάργαρα νερά των νέων και των ειδήσεων…

Πάντα μου άρεσε να «παίζω» μαζί τους… Γι’ αυτό και το παιχνίδι είναι ευχάριστο κι ας είναι Κυριακή πρωί…

Σάββατο 11,20 το πρωί στην αίθουσα Γενικών Συνελεύσεων της ΕΣΗΕΑ, στο κέντρο της Αθήνας, Ακαδημίας 20. Οι μέτοχοι ή μεριδιούχοι του οικιστικού συνεταιρισμού «Θραψερή» συζητάνε για το μέλλον των… οικοπέδων τους. Είναι καμιά 80αρία άτομα παρόντες σε σύνολο 315. Η μεγαλύτερη απαρτία που έγινε ποτέ στη «Θραψερή» όπως είπαν οι ομιλητές…

Τα οικόπεδα, μερίδια των 1,115 τετραγωνικών μέτρων τα πήρανε πριν από 14 χρόνια. Είναι σε ένα πανοραμικό λόφο στην περιοχή Ροβιές της Βόρειας Εύβοιας μέσα σε πολύ πράσινο, ένα τόπο μαγευτικό και σχετικά κοντά στην Αθήνα. Σ’ αυτό το χώρο μπορούν να οικοδομήσουν νόμιμα 120 τ.μ. και πάντως μέχρι 180 τ.μ. με μια μικρή παράκαμψη των νόμων.

Τόσα χρόνια μετά, τώρα για πρώτη φορά είναι πολύ κοντά στο να κοπούν τα οικόπεδα. Θα χρειαστεί να αποδώσουν ο καθένας κάπου 380 τ.μ. σε έργα ανάπλασης της περιοχής, δρόμους πλατείας, κοινόχρηστους χώρους, για να μπορέσουν να ξέρουν ΠΟΙΟ, συγκεκριμένα, είναι δικό τους. Σ’ αυτή την φάση είμαστε τώρα…

Και αν ανταποκριθεί το 80% των μετόχων τότε μπορούν να υπολογίζουν ότι τον Οκτώβρη θα μοιραστούν τα οικόπεδα. Και φυσικά θα πάρουν μια ιδιαίτερα μεγάλη αξία αυτά ως οικόπεδα.

Γελάς
και αγαλλιάζει ο κόσμος.
Χορεύεις
και θρυμματίζεται η πέτρα.
Μιλάς
και χορεύουν τα ηλιοτρόπια.
Θυμώνεις
και το περβάζι σου ξανοίγει
τα γιασεμιά.
Τρέχεις
και η θάλασσα σου σε σκέφτεται.
Ξενυχτάς
και τα φεγγάρια σε ψάχνουν.

 

Η ζωή είναι μικρή…

Να παραβιάζεις τους κανόνες…

Να συγχωρείς γρήγορα…

Να φιλάς αργά…

Να χορεύεις σαν να μην σε βλέπει κανένας…

Να τραγουδάς σαν να μην σε ακούει κανένας…

Να αγαπάς σαν να μην σου έχει προξενήσει κανένας πόνο…

Διότι η ζωή δινεται στον άνθρωπο μόνο μιά φορά… Και πρέπει να τη ζούμε έτσι, ούτως ώστε όταν μας δούνε οι “πάνω” να
τρελαθούν και να μας πουν “Για ξανακάν’ το αυτό!!!!!!”

Πολλές φορές θα ακούσατε κάποιον στον οποίο προσφέρουν ένα τρίτο, τέταρτο ποτό σε μια έξοδο να λέει, «Όχι ευχαριστώ, έχω φτάσει στο όριο μου». Αυτό είναι κάτι έξυπνο όταν πίνεις οινοπνευματώδη. Αξίζει να ξέρεις το όριο σου στο οινόπνευμα και να το σέβεσαι.

Πολύ σύχνα όμως, όταν μας προσφέρουν τρίτο,τέταρτο ποτό από το φλυτζάνι της ζωής – και η ζωή προσφέρει πάντα, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι,-λέμε μυστικά στον εαυτό μας «Ω, όχι, καλύτερα να μην το πάρω. Νομίζω έχω φτάσει στο όριο μου». Φαίνεται πως υπάρχει μια διαδεδομένη στην κοινωνία μας φοβία να πετάξουμε πολύ κοντά στον ήλιο, να κερδίσουμε πολλά και τελικά να τα χάσουμε, να ενθουσιαστούμε πολύ και να πέσουμε κάτω.

«Δεν έχει άκρη ο ουρανός». Ή αλλιώς τα όρια του ουρανού, μπορεί να είναι στερεότυπα. Αλλά τα πιο πολλά στερεότυπα περιέχουν συνήθως την περισσότερη αλήθεια, αν τα δούμε από την σωστή τους πλευρά. Αν το σκεφτείτε, τα όρια του ουρανού – τα μυστηρία του σύμπαντος – είναι μηδαμινά σε σύγκριση με τα μυστήρια της ζωής.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κοιτάξετε τον ουρανό με ζάλη και απορία θυμηθείτε, ότι έχουμε μέσα μας πολύ περισσότερα μυστήρια απ ‘ αυτόν. Η διαφορά είναι ότι ο ουρανός δεν μπορεί να σκεφτεί…

Αλλο ένα όμορφο σπίτι, παλιό, ξεχασμένο από το χρόνο κάπου κοντά στο λόφο Κολωνού…

Αλληλεγγύη, μαζί με πολλά άλλα Blog

Στην Θεσσαλονίκη την Τέταρτη 30 Απριλίου και ώρα 11:40 στην οδό γεωργικής σχολής, μετά το ΙΚΕΑ προς το αεροδρόμιο έγινε σοβαρό τροχαίο ατύχημα!
Φίλη του ΚΛΙΚΑΣ οδηγούσε το αυτοκίνητο της με κατεύθυνση την έξοδο της πόλης, όταν κάποιο άλλο επιβατικό μπήκε ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση μπροστά στην φίλη μας.
Κατάφερε να τον αποφύγει αλλά για δεύτερη κακή της τύχη ένα δεύτερο αυτοκίνητο τζιπ, συγκρούστηκε μαζί της με αποτέλεσμα να εκτραπούν της πορείας τους και τα δυο αυτοκίνητα και να μπουν και οι δυο σε μάντρα αυτοκινήτων με την επωνυμία «ΗΡΑΚΛΗΣ Α.Ε.»
Η φίλη μας χτύπησε μετωπικά σε κολόνα και το τζιπ ανατράπηκε.
Ο ασυνείδητος οδηγός που δημιούργησε το τροχαίο δεν σταμάτησε καν για να δει εάν ζουν
τα τέσσερα άτομα που επέβαιναν στα δυο οχήματα, τα οποία στην συνεχεία διακομίσθηκαν
στο νοσοκομείο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ.
Εάν κάποιος από σας είδε κάτι εκείνη την ώρα, θα τον παρακαλούσαμε να επικοινωνήσει μαζί μας στο τηλέφωνο 6944 247 553. Ξέρω πως αν θέλουμε εμείς οι μπλόκερ, μπορούμε να κάνουμε θαύματα !!
Προωθήστε το παιδιά, μήπως βρεθεί κάποιος που να θέλει να πει κάτι
και να βοηθήσει την κατάσταση..
Από http://eloris.pblogs.gr/

Επειδή πολλοί δεν ξέρουν τι σημαίνει μια παγωμένη καρδιά μέσα σε παιδικό στέρνο, Επειδή δε γνωρίζουν οι πολλοί τι είναι να σκίζει ο πόνος την καρδιά ενός παιδιού, Επειδή πάμπολλα παιδάκια κακοποιούνται με πολλούς, φοβερούς τρόπους, Επειδή το ξύλο δε βγήκε από τον παράδεισο αλλά από τη δική μας κόλαση, Επειδή πολλοί γονείς, κάνουν σφάλματα ολέθρια στην ανατροφή των παιδιών τους, Επειδή παιδάκια-σκλάβοι φτιάχνουν με πληγωμένα χεράκια τα πολύτιμα χαλιά μας, Επειδή ένα άδειο πιάτο πετάμε μπροστά σε εκατομμύρια πεινασμένα ματάκια, Επειδή τα παιδιά-θύματα πολέμων αναφέρονται αδιάντροπα ως παράπλευρες απώλειες, Επειδή το κακό, που παράγινε, γέμισε λύπη την ψυχή μας….
Και μετά, επειδή η λύπη έγινε οργή μια συντροφιά, η δικιά μας, από φίλους αγαπημένους, φτιάξαμε αυτή τη σελίδα, για να μη μείνουμε στην οργή και τη λύπη, αλλά… Επειδή η ΑΓΑΠΗ μας για τα παιδιά είναι μεγάλη είπαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε… να φωνάξουμε, να ακουστούμε, να ενημερωθούν όλοι για το κακό που συντελείται,
Επειδή πιστεύουμε ότι αν … αν, ΟΛΟΙ, ΟΛΟΙ προσπαθήσουμε ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ τότε ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ μπορούν να γίνουν,
Για να γίνουν όλα καλύτερα για τα παιδιά, Για να βλέπουμε παιδάκια γελαστά, Για να έχουν ΟΛΑ τα παιδιά το πιάτο τους γεμάτο, Για να έχουν ΟΛΑ τα παιδιά μια αγκαλιά να κρύβονται, Για να μπορούν ελεύθερα να μαθαίνουν και να παίζουν, Για να προστατεύονται από τις αρρώστιες, Για να γίνουν αυστηρότεροι οι νόμοι εναντίον των παιδεραστών, Για να εφαρμόζονται οι νόμοι οι σχετικοί με την παιδική κακοποίηση, Για να διοριστούν ικανοί παιδοψυχολόγοι στα σχολεία όλων των βαθμίδων και άλλα πολλά….
Και βαφτίσαμε τη συντροφιά μας,
ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ, επειδή το χαμομηλάκι βρίσκεται παντού, στην εξοχή και την πόλη και για να το δεις πρέπει να σκύψεις, για να μην το πατήσεις πρέπει να προσέξεις. Δεν κάνει φιγούρα, είναι ταπεινό σαν τα παιδάκια, μικρό και ταπεινό, αλλά η απαλή και διακριτική μοσχομυρωδιά του γεμίζει τον αέρα και ευφραίνει τις καρδιές μας. Αγαπάει τον ήλιο και στρέφει στο Φως το κεφαλάκι του και είναι ιαματικό με τρόπους πολλούς, και καλλωπιστικές ιδιότητες έχει, και είναι ευλογημένο….
Δεν φιλοδοξούμε να γίνουμε γνωστοί ως φυσικά πρόσωπα, δεν επιδιώκουμε κέρδος υλικό ή άλλο, θέλουμε απλά να γίνει γνωστή η σελίδα μας, να αυξηθεί ο αριθμός των φίλων της ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ για να βοηθήσουμε έστω και ένα, ένα παιδάκι - χαμομηλάκι.
ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ
Το χαμομηλάκι

Μια πρόταση για καλοκαιρινές διακοπές στο Κουσάντασι της Τουρκίας

Διοργανώνουμε διακοπούλες 1 έως 8 Αυγούστου στο Κουσάντασι, 20 χλμ. από την Έφεσσο. Είσαστε; Σας το λέω νωρίς για να προγραμματίσετε τις άδειές σας! Το όνομα του κάμπινγκ, καθώς και το site του θα το έχουμε στο τέλος αυτού του μήνα, αφού πάμε να το δούμε και από κοντά για να είμαστε σίγουροι ότι όλα θα είναι τέλεια, παρ’ ότι θα είναι τόσο φτηνά!
Τιμές θα δείτε στο παρακάτω site. Σας τις φυλάω για έκπληξη!
Αν σας ενδιαφέρει στείλτε ένα μήνυμα για να σας ενημερώσω και για τα υπόλοιπα.
Πολλά φιλιά, Μαριέττα -e-mail: mariettamour@yahoo.gr

http://www.kosmosxorispolemous.gr/

“«Δεν είναι υπέροχο να βρέχεσαι;», μου έλεγε. «Σε παρακαλώ κάνε μου έναν γύρο με το καρότσι»

«Πώς;»
«Να γύρω-γύρω από τον εαυτό μου, έλα …! Σε παρακαλώ!»
Σχεδόν με ικέτευε. Τότε κράτησα τα χερούλια του καροτσιού και το έστριψα γύρω-γύρω από τον εαυτό του, καθώς το έστριβα άρχισα να φτιάχνω μικρούς κύκλους με αυτό.
«Έτσι;»
«Ναι …; Ναι …;! Δεν είναι όμορφα; Πες μου;!», φώναζε ενθουσιασμένα.
«Ναι, είναι!»
Γελούσε, γελούσε όλη την ώρα λες και της χάριζαν τον κόσμο όλο. Πράγματι, τότε συνειδητοποίησα τι θα έπρεπε να κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο: Η βροχή! Είναι ένα θείο δώρο που θα έπρεπε να κάνει τον καθένα μας χαρούμενο. Αυτή που στέλνεται με τόση αφθονία στην φύση, για να δώσει τη δροσιά της σ’ όλα τα πρόσωπα του Θεού, χωρίς εξαιρέσεις και περιορισμούς.
Μου έκανε εντύπωση το πόσο πολύ της άρεσε και το πόσο διασκέδαζε μαζί της. Αναρωτήθηκα μήπως οι άνθρωποι με κάποια ιδιαιτερότητα έχουν βρει το μυστικό της ζωής. Μήπως ο ίδιος ο Θεός τους έχει προικίσει με μία καθολική έλλειψη πλήξης.
Τελικά, αυτοί οι άνθρωποι, παρά την αδυναμία τους, θα πρέπει να είναι οι εκλεκτοί Του! Αυτός που τους έδωσε την αδυναμία και τον πόνο, για να έρθει μια μέρα η στιγμή της απαλλαγής, της λύτρωσης, της ανακούφισης απ’ αυτόν.
Αχ! Αυτός ο πόνος … Μήπως μας έχει ξεφύγει το νόημα του; Μήπως, τελικά ο πόνος είναι ο πιο γρήγορος δρόμος προς την ευτυχία; Όσο ζω σε αυτό το Κολέγιο τόσο θεριεύει η διαπίστωση αυτή μέσα μου.”

Η Ευγενία Φωτίου Βλάμη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασα στην Αθήνα”Οργάνωση και
Διοίκηση Επιχειρήσεων” στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, “Ψυχολογία”;στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Μετροπόλιταν και “Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές”στο Χατζηπατέρειο Ίδρυμα.
Ταξίδεψε στην Αγγλία, με αφορμή ένα σεμινάριο που διοργάνωνε η σχολή της για άτομα που είχαν κάποιες σωματικές και κινητικές δυσκολίες.
Έζησε, μακριά από την ασφαλή και αποστειρωμένη οικογενειακή θαλπωρή, σε ένα κολέγιο με παιδιά που αντιμετώπιζαν βαριές μορφές αναπηρίας. Της έκανε μεγάλη εντύπωση τόσο η οργάνωση και η φροντίδα του κολεγίου, όσο και η δύναμη για ζωή, αληθινή ζωή των παιδιών μέσα σε αυτό, που δεν δίστασε να την περιγράψει.

“Η κούκλα από πορσελάνη έζησε για λίγο σε μία κοινωνία με τους πιο ζωντανούς, ανυπόμονους και δυναμικούς ανθρώπους που είχε συναντήσει ποτέ. Ξεχωριστούς ανθρώπους που το πάθος τους για την ίδια την ζωή, ξεχείλιζε σε κάθε δραστηριότητά τους.”

Έκρινε πως θα έλεγε κάτι διαφορετικό στους (υγιείς) ανθρώπους που καθημερινά παραιτούνται από την ίδια τους την ζωή επειδή βρίσκουν στο δρόμο τους «αξεπέραστες» δυσκολίες.

Αυτό το βιβλίο είναι ποτισμένο από τις εμπειρίες της, μία προς μία …
Και είναι όλες αληθινές.

Διάθεση βιβλίων:

Εκδόσεις «άλφα πι»

Ροδοκανάκη 18, Χίος

τηλ.: 22710 41287, fax:22710 26688

e-mail:apchios@otenet.gr

· Βιβλιοπωλείο:«Χρηστάκης», Ιπποκράτους 1-3, Αθήνα, τηλ.:210 3604290

· Βιβλιοπωλείο:«Μαρίνης», Σόλωνος 76, Αθήνα, 210 3648170

· Βιβλιοχαρτοπωλείο:«Έλλη», Γ’ Σεπτεμβρίου 96, Βικτώρια, τηλ.:210 8820800

· Βιβλιοπωλείο:«Ροδιά», Δυρραχίου 38, Σεπόλια, τηλ.:210 5131055

· Βιβλιοπωλείο:«Α+Ω», Κων/νου Αθανάτου 97, Τερψιθέα, τηλ.:210 9603000

Oι καιροί αλλάζουν, τρέχουν οι εξελίξεις και μάλιστα με ταχύτερους ρυθμούς από αυτούς με τους οποίους λειτουργεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Πολλές φορές συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε σε διαφορετική εποχή εκ των υστέρων, όταν μπροστά μας έχει μεταμορφωθεί όλη η καθημερινότητα μας.

Ο «μύθος του Σίσυφου», ταιριάζει, ίσως, καλύτερα σε αυτό το τραυματικό βίωμα της ελληνικής κοινωνίας, που διαρκώς αγωνιά κι αγωνίζεται, αλλά σταθερά διαψεύδεται. Που διαρκώς συνθηματολογεί για τις μεταρρυθμίσεις, αλλά σταθερά αθροίζει καθυστερήσεις και στρεβλώσεις.

Οι κύκλοι που ανοίγουν, πολλές φορές δεν κλείνουν, μας βαραίνει η διαπίστωση πως χάνουμε πάντα ιστορικό χρόνο και δεν έχουμε με αυτογνωσία τακτοποιήσει τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν, αλλά και με τις προκλήσεις των ημερών μας.

Είναι μια μόνιμη κατάσταση να συμπεριφερόμαστε με αίσθημα ανικανοποίητου, με πικρία ματαίωσης και με έξαψη αντιδικίας προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το μωσαϊκό της ελληνικής πραγματικότητας γίνεται αλλιώτικο και ταυτοχρόνως γνώριμο. Η ηθογραφία της ελληνικής κοινωνίας διακωμωδείται και προσπερνιέται από τον άγριο και αχόρταγο αμοραλισμό. Η όμορφη πόλη χάνει το φως της και το πρόσωπό της από τα τσιμεντένια μεγαθήρια. Η οδός ονείρων δεν περπατιέται και δεν τη μοιράζεσαι με κανέναν. Της δικαιοσύνης ο ήλιος λησμονάει να γυρίσει. Τα λάβαρα γίνονται πλαστικά σκιάχτρα. Τα ηρωικά και πένθιμα άσματα καταντούν ρεπερτόριο της μόδας και της άγνοιας. Τα ρεμπέτικα, οι μπουάτ, οι συναυλίες, οι δρόμοι της ειρήνης, τα εμβατήρια των σταδίων, το 114, το 15%. Το Βιετνάμ, ο Μάης του 68, η Αντίσταση, το Πολυτεχνείο, η Ρωμιοσύνη που πετιέται από την αρχή, αυτά που άστραψαν κι αυτά που θάμπωσαν.

Ο συγγραφέας, παιδί της γειτονιάς της παλιάς των Αθηνών, είδε την πόλη του, τις μυρωδιές των λουλουδιών της άνοιξης να μεταμορφώνεται στην πόλη των σκουπιδιών. «Μολυβιές - βιώματα» είναι ο υπότιτλος, τον οποίο καθόλου τυχαία δεν διάλεξε ο συγγραφές του βιβλίου Αντώνης Π. Ντρέκος. Απευθύνονται, όπως εξηγεί, «κυρίως στους λιγοστούς (δυστυχώς…) οργισμένους της εποχής μας. Στους αληθινά οργισμένους όμως και όχι στους κατά δήλωσή τους… Απευθύνεται κυρίως σ’ εκείνους που, εκτός των άλλων, αρνούνται πεισματικά να παρακολουθήσουν έναν αφορισμό μοδάτο, ο οποίος ακούγεται ως μονότονη επωδός τα τελευταία χρόνια».

Διαβάζοντας το βιβλίο του, κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι.
Από τις ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ και τις μοσχοβολιές τους στην τσιμεντένια τερατούπολη και στις βρωμιές της … Από την ΟΔΟ ΟΝΕΙΡΩΝ και τις μοσχομυριστές ΑΥΛΕΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ της στη σύγχρονη χαβούζα και στην μπόχα της… Η δυσωδία από τον υπερχειλισμένο βόθρο είναι πλέον ανυπόφορη. Ζητείται ένας… «ΑΧΟΡΤΑΓΟΣ» για να τον αδειάσει!… ΠΡΟΣΟΧΗ! Είναι επείγον!!! Κι όταν βρεθεί, με το καλό, ας τον έχουμε συνεχώς σε επιφυλακή και με τη μηχανή αναμμένη. Οι βόθροι ξαναγεμίζουν άλλωστε…

Να μην μας πνίξουν οι αναθυμιάσεις και να μη μας γονατίσουν «οι μεγάλες πληγές και μεγάλα όνειρα», που λέει και ο ποιητής. Για να είμαστε παρόντες, να αντέχουμε, που λέει και ο συγγραφέας. Μερίδιο της ευθύνης μας είναι αυτός ο κόσμος, με τα επιτεύγματα και τις ανατροπές του, με τα φανταστικά όρια του και τις βασανιστικές αντιφάσεις του, μετατρέπει τις κοινωνίες των πολιτών σε κοινωνίες άπληστων καταναλωτών και άνευρων θεατών.

Το βιβλίο προλογίζει ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μπουκουμάνη» και αξίζει να το διαβάσετε. Σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα.
 

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί το Σάββατο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη. 

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΟΔΗΓΟΣ
Το Σάββατο 07 Ιουνίου 2008, βραδινή ώρα γύρω στις 00:00 ένας ασυνείδητος οδηγός παρέσυρε ,
τραυμάτισε σοβαρότατα και εγκατέλειψε στο δρόμο την ξαδέρφη μου Κατερίνα Τσιγαρίδα, καθώς εκείνη διέσχιζε
την διάβαση της ΣΤΑΣΗΣ ΜΕΤΡΟ ΜΕΓΑΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗΣ επί της Βασιλίσσης Σοφίας στο ρεύμα καθόδου με κατεύθυνση το HILTON.
Παρακαλώ θερμά την προώθηση του μηνύματος προς πάσα δυνατή κατεύθυνση για τον εντοπισμό του οδηγού.
Αν οποιοσδήποτε γνωρίζει οτιδήποτε παρακαλώ να επικοινωνήσει με την Δ/νση Τροχαίας Καισαριανής ή στα τηλέφωνα: 6944469667 και 6949076887.
Ευχαριστώ θερμά εκ των προτέρων
ΤΣΙΓΑΡΙΔΑΣ ΣΠΥΡΟΣ

Ο Δημητρός έχει τη δύναμη του συγγραφέα μέσα του. Πιο σοβαρός από όλους εμάς, έχει πάντα κάτι όμορφο να καταθέσει… Με ενδιαφέρον τον παρακολουθούμε.

Να και το χιούμορ! Οι δυνάμεις ενώθηκαν. Τρεις μαζί είναι καλύτερα. Κι όταν πρόκειται για τρεις γυναίκες που έχουν νύχια, τότε έχει πολύ ενδιαφέρον να τις δεις…

Εμείς που συγκεντρωθήκαμε σήμερα στο Σύνταγμα, στο Συλλαλητήριο διαμαρτυρίας κατά της ακρίβειας, καλούμε όλο τον ελληνικό λαό να ξεσηκωθεί και να δημιουργήσει ένα μεγάλο κύμα αντίδρασης κατά της ακρίβειας, της αισχροκέρδειας και της λιτότητας.

Διαμαρτυρόμαστε γιατί:

• Η ακρίβεια καλπάζει καθημερινά ενώ οι κερδοσκόποι οργιάζουν στην αγορά. Οι αγρότες και οι μικροπαραγωγοί πουλούν φθηνά, ενώ οι καταναλωτές αγοράζουν ακριβά.
• Οι τραπεζίτες ξεζουμίζουν τα νοικοκυριά διευρύνοντας την κερδοφορία τους!
• Τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ με ευθύνη της κυβέρνησης αυξάνονται προκλητικά.
• Το ράλι των τιμών του πετρελαίου δημιουργεί απόγνωση, διπλάσια στην Ελλάδα απ’ ότι στην Ε. Ένωση.
• Η κυβέρνηση ενισχύει με την πολιτική της την ακρίβεια ενώ προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να μεταθέσει τις ευθύνες της.
• Οι εργοδότες παριστάνουν τα θύματα, την ίδια στιγμή που αποκομίζουν τεράστια κέρδη και πλήττουν το λαϊκό εισόδημα.

Αυτή η κατάσταση δε πάει άλλο!

Αντιδρούμε, διαδηλώνουμε και απαιτούμε:

• Να δοθούν διορθωτικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Σύγκλιση με την Ε. Ένωση.
• Να ενισχυθούν οικονομικά και να θεσπισθεί επίδομα θέρμανσης στους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους άνεργους!
• Να μπει φρένο στην ακρίβεια και τον πληθωρισμό: (κοστολογικός έλεγχος, οροφή στις τιμές σε είδη λαϊκής ανάγκης, μείωση ΦΠΑ).
• Να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων, αλλά και των τιμολογίων των ΔΕΚΟ, των ΔΙΟΔΙΩΝ, των ΚΑΥΣΙΜΩΝ.
• Να ελεγχθεί και να τιμωρηθεί αυστηρά η κερδοσκοπία και η νοθεία των προϊόντων στην αγορά!
• Να μειωθούν τα επιτόκια των τραπεζών και να προστατευθούν τα νοικοκυριά απ’ τα δάνεια και τις κατασχέσεις!
• Να διαλυθούν τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια στην αγορά. Να δημοσιευθούν τώρα τα ονόματα των επιχειρήσεων που κερδοσκοπούν.
• Να σταματήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις και η εμπορευματοποίηση των δημοσίων και κοινωνικών υπηρεσιών.

Καλούμε τους εργοδότες να πάρουν έμπρακτα μέτρα για τη μείωση των τιμών και την ενίσχυση των χαμηλά αμειβομένων.

Καλούμε την κυβέρνηση να πάρει άμεσα μέτρα για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων, που πλήττονται δραματικά από το κύμα της ακρίβειας και της λιτότητας.

Δηλώνουμε την απόφαση μας να συνεχίσουμε και να κλιμακώσουμε τον αγώνα για να σταματήσουν οι απαράδεκτες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που πλήττουν το εισόδημα των απλών πολιτών και καταδικάζουν στην φτώχεια εκατομμύρια συμπολίτες μας.

ΝΑ ΑΥΞΗΘΟΥΝ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ-ΝΑ ΜΕΙΩΘΟΥΝ ΟΙ ΤΙΜΕΣ

Γλυκειά και τρυφερή η Νικούλα βγάζει καθημερινά την ουρίτσα της στη Διαβολίτσα και προσεγγίζει τα πράγματα με το δικό της μοναδικό τρόπο…

Αν μου το λέγανε πριν ένα χρόνο δε θα το πίστευα. Θα έλεγα πως μάλλον είναι υπερβολές δικές μας. Πως κάνουμε την ανάγκη μας για επικοινωνία πραγματικότητα και είδηση. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Εδώ στο χώρο του διαδικτύου υπάρχει ζωή, κίνηση. Και όλα τα συναισθήματα, αγάπη, πόνος, μίσος, κακία…

Φυσικά πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα αμφισβητούν, εκείνοι που θα επιμένουν ότι η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω. Αλλά πού; Η γειτονιά χάθηκε. Δεν μιλούν πια οι άνθρωποι. «Κλείστηκαν» μπροστά στην τηλεόραση και χάθηκαν στον καναπέ τους.

Έτσι κάποιοι ψάχνουν κοινά σημεία να ξαναβρεθούν, να κουβεντιάσουν, να μιλήσουν, να ακούσουν, να δουν. Και φτιάχνουν Blog, διαφορετικά, μοναδικά… Και μπαίνουν και σχολιάζουν. Και παρατηρούν.

Και είναι απαιτητικοί. Το καταλαβαίνουν αν πας να κοροϊδέψεις και δε συγχωρούν εύκολα. Και… τιμωρούν με την απουσία τους. Ένας μικρόκοσμος, ολόκληρο μεγαλείο.

Και σιγά σιγά στήνεται η παρέα. Που μιλάει πια… Που κάνει πλάκα, αστεία, αλλά συμπαραστέκεται αληθινά αν χρειαστεί. Όμορφη σαν τη ζωή, σκληρή σαν την αλήθεια.

Πρέπει να πω ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος που γνώρισα εδώ υπέροχους ανθρώπους, μοναδικούς και αλλάξαμε σαν φίλοι καλοί, δυο κουβέντες και ελαφρύναμε την πίεση της δουλειάς και σπρώξαμε πίσω την καθημερινότητα που τσακίζει.

Και μην πείτε με ευκολία ότι αυτά είναι για αργόσχολους. Όχι. Πολύ από μας έχουν πολύ καθημερινό τρέξιμο, πίεση, αλλά βρίσκουν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους και τους φίλους. Στο σημερινό σημείωμα θα σας δώσω μερικά Blog που μου αρέσει να τα διαβάζω καθημερινά.

Κάποτε τα φιλιά σαν το παραπάνω συνόδευαν τις ερωτικές επιστολές. Και ήταν αυθεντικά, από τα χείλη του αποστολέα πάνω στο χρωματιστό χαρτί από πραγματικό κραγιόν, κατακόκκινο, της φωτιάς. Τώρα τα ίδια πράγματα είναι ψηφιακά… Άλλαξαν οι εποχές σίγουρα… Οι άνθρωποι όμως;

Φιλοξενώ σήμερα την άποψη ενός ανθρώπου, του Γιάννη Πιταροκοίλη, του οποίου εκτιμώ πολύ τις απόψεις του. Που με ξαφνιάζει θετικά γιατί αποκαλύπτει και μια άλλη πλευρά του εαυτού του χωρίς καμιά διάθεση να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του. Καταφέρνει βέβαια, με το μοναδικό του τρόπο να ανακαλύψει και να δώσει και πολιτικές αιχμές πίσω από το αγνό συναίσθημα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που τον κάνει να ξεχωρίζει. Δεν σχολιάζω το κείμενό του εδώ. Αν χρειαστεί θα πάω μαζί με όσους πάνε στα σχόλια. Ωστόσο θεωρώ ότι πραγματικά προσθέτει σε ένα διάλογο που τις προηγούμενες μέρες έδειξε ότι απασχολεί πολλούς ανθρώπους:

Κατ’  αρχήν πριν μπω στην ουσία της κατάθεσης της δικής μου άποψης, να χαιρετίσω τον εξαιρετικό αυτό χώρο του Φίλου Νίκου Θεοδωράκη, του Θραψανιώτη, που κοσμεί θα έλεγα το συνολικό χώρο της Δικτυακής έκφρασης των blogs που λειτουργούν και ανασαίνουν σήμερα στο δίκτυο.

Εύχομαι και είμαι σίγουρος για την λυρική και δυναμική συνέχεια του όμορφου αυτού χώρου που προσφέρει σε όλους μας ένα όμορφο «καταφύγιο» σκέψεων και προβληματισμών.

Στην ουσία λοιπόν τώρα του θέματος που μας παρέθεσε η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ και στην κυριολεξία οφείλω να πω μας ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕ για τα καλά…!!!

«ΕΡΩΤΑΣ στο… ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ…»

Ένα θέμα ταμπού για ολάκερη την Κοινωνία μας, που λίγοι διεισδύουν στα «άδυτά» του και εκφράζονται ελεύθερα. Βλέπεις αγγίζει πολλές παραμέτρους της προσωπικής μας ζωής και οι δεσμεύσεις είναι άπειρες για να «ανοιχτεί» κανείς.

Ένα βασικό στοιχείο για να μιλήσει κάποιος για το θέμα είναι να το… «ξέρει», να το έχει «ζήσει», να το έχει «ψάξει» και όχι να το κρίνει «εξ αποστάσεως».

Ζούμε μια εποχή που οι προσωπικές ερωτικές σχέσεις βιώνουν την αλλοπρόσαλλη αλλαγή ρόλων, παραδόσεων, εκφράσεων.

Αποξένωση, επαγγελματισμός, ρουτίνα, ισοπέδωση και εξαφάνιση ελεύθερου χρόνου, ιδιοτέλεια, όλες αυτές οι «αξίες» του ΑΔΗΦΑΓΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ που σαρώνει στο διάβα του ακόμα και τις ερωτικές σχέσεις.

Μια πρωτοφανής ΜΟΝΑΞΙΑ απλώνεται παντού, στα νέα παιδιά κυριαρχεί ο φόβος της επαφής, τόσο παθολογικά όσο και ψυχολογικά, καλλιεργείται το πρότυπο της εφήμερης σχέσης, του one night stand, καλλιεργείται το «διαφορετικό» στο Σεξ που τείνει να ηγεμονεύσει ως πρότυπο πλέον. Οι κλασικές straight αντιλήψεις χαρακτηρίζονται «εκτός μόδας» και γενικά επικρατεί ένα κλίμα αλλαγών χωρίς πυξίδα, χωρίς κατεύθυνση.

Στις ΝΕΑΡΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ κυριαρχεί έντονα η ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ. Εντυπωσιακή είναι η κυριαρχία του SMS που αντικατέστησε την άμεση επαφή των σωμάτων και των σκέψεων. Βλέπεις παντού μεγάλες παρέες νεαρών παιδιών σε κλειστούς χώρους, που απλά «παίζουν» με τα κινητά τους. Τίποτα άλλο…!

Στις ΩΡΙΜΟΤΕΡΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ των ανθρώπων και κύρια αυτών που είναι είτε σε ΓΑΜΟ είτε σε ΑΛΛΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ, κυριαρχεί η ΡΟΥΤΙΝΑ, η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ, ο ΜΙΜΗΤΙΣΜΟΣ ΡΟΛΩΝ και ΠΡΟΤΥΠΩΝ. Η Βίαιη και η ΑΝΑΡΧΗ είσοδος της ΓΥΝΑΙΚΑΣ μαζικά στην παραγωγή και στην τεχνοδομή την οδήγησε στην ΑΡΝΗΣΗ και ΑΠΟΡΡΙΨΗ της ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ και στην υιοθέτηση του μοντέλου της «δήθεν» και της «κάπως» προσωπικότητας.

Όλα τα παραπάνω μας οδήγησαν στην «εύκολη λύση». Στο «πρόσκαιρο» και «ανώδυνο» «καταφύγιο» του… δικτυακού έρωτα.

Η επαφή των ανθρώπων μέσα από το ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ και κύρια για ΕΡΩΤΙΚΟΥΣ και ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥΣ λόγους φυσικά και ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να την ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ…!!!

Υπάρχουν άπειρες σχέσεις, με υγεία και δημιουργία, που ξεκίνησαν από γνωριμία στο ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.

Το CYBER-SEX, τείνει να πάρει χαρακτήρα υποκατάστασης της άμεσης και αληθινής μας ερωτικής επαφής, η οποία όμως είναι ανύπαρκτη ή προβληματική.

Και έχει δίκιο απόλυτο η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ στο θέμα της που αναφέρει ότι ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ να ρίξουμε την αποξένωση μεταξύ μας σαν ζευγάρια αλλά προσφεύγουμε στην εύκολη και «ανώδυνη» λύση του cyber-sex.

«Που να τρέχεις τώρα για… ερωμένες και… εραστές ? Δύσκολη και… επικίνδυνη διαφυγή…. ». Κρεμιέσαι από ένα cyber-sex και βουλιάζεις αύτανδρος στην στιγμιαία εκτόνωση.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ενός ΦΑΥΛΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΜΟΝΑΞΙΑΣ που μεγαλώνει είναι ΤΡΟΜΕΡΟΣ και πολλοί δεν τον αντιλαμβάνονται. Τα άτομα που αντικαθιστούν την Ερωτική του μοναξιά με τον έρωτα στο διαδίκτυο είναι ΒΥΘΙΣΜΕΝΑ στην ΑΠΟΓΝΩΣΗ και στο ΑΔΙΕΞΟΔΟ. Ίσως να μην το ξέρουν, ίσως δεν το παραδέχονται. Είναι όμως δυστυχισμένα άτομα σε δύσκολη θέση και αυτό είναι αλήθεια.

Όπως σε κάθε μορφή Κοινωνικής λειτουργίας υπάρχουν δύο όψεις έτσι και στον Έρωτα στο Διαδίκτυο οι όψεις είναι δύο. Θετική και αρνητική.

Η αναζήτηση της ισορροπίας και της αρμονίας κατά το ΑρχαιοΕλληνικό Φιλοσοφικό πρότυπο, είναι το «ιδανικό» αλλά συνάμα και το δύσκολο.

Ο άνθρωπος οφείλει να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία και το Διαδίκτυο όχι για να κλειστεί περισσότερο στον εαυτό του αλλά για να ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ την ΕΠΑΦΗ του και τον ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΣΤΟ. ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ την ΕΚΦΡΑΣΗ του και τα ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ του. Να κάνει πραγματικούς Φίλους, να βρει.