Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Το περίμενα ότι θα ξάφνιαζα του φίλους μ’ αυτό το δημοσίευμα της περασμένη Τετάρτης. Για τη Μάγια τη μέλισσα λέω, που της έδωσα χώρο να πει τα δικά της και τη χάρηκα ασπρόμαυρη και χρωματιστή μέχρι που… έπεσε το σύστημα με τις φωτογραφίες προσωρινά και δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να δει κανείς οτιδήποτε

Την απολαύσαμε και… μουσικά από το ομώνυμο κινούμενο σχέδιο με το οποίο μεγάλωσαν γενιές και γενιές.

Οι φίλοι, λένε, πως είμαστε πια αρκετά μεγάλοι για να ασχολούμαστε με τέτοια παιδικά κινούμενα σχέδια που την εποχή που φτιάχτηκαν δεν ήταν καν τρισδιάστατα, όπως είναι τα σύγχρονα…

Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί. Που, το καημένο, ψάχνει τρόπους να βγει, να εκφραστεί και συνεχώς συναντά ένα τείχος μπροστά του, μια φωνή που του υπενθυμίζει πως «μεγάλωσε» και λιγόστεψαν τα δικαιώματά του στο όνειρο.

Εγώ λέω να αντισταθούμε. Μα μην αφήσουμε τέτοιες φωνές να διώξουν την ομορφιά από τη ζωή μας. Πινελιές με χρώματα είναι που τις ζωηρεύουν και δημιουργούν τις καλύτερες προϋποθέσεις, σε ώρες δύσκολες, να ημερέψουν τα κύματα της τρικυμισμένης θάλασσας.

Ας τους αφήσουμε, τη Μάγια και τον Μπίλι, να παίξουν, να καθίσουν στον ώμο μας, στην πλάτη μας και να μας κάνουν συντροφιά την ώρα της δουλειάς.

Παρασοβαρέψαμε για να έχουμε απαιτήσεις από τέτοια μικρά εντομάκια να μπουν σε μια σειρά και ένα πρόγραμμα. Μακριά από μας τα «στημένα» πράγματα. Ο αυθορμητισμός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι καλύτερο μπορεί να προκύψει.

Χαλαρώστε για λίγο και αφεθείτε στα παιχνιδίσματά τους. Καλοκαίρι είναι πια και έχουμε ανάγκη από ρυθμούς διαφορετικούς, πιο χαλαρούς. Τίποτε δεν πρέπει να μας σταματήσει. Αρκετές είναι οι δεσμεύσεις που έχουμε από τις δουλειές μας. Ας κρατήσουμε μόνο αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε και ας νιώσουμε πιο ελεύθεροι μέσα μας. Το χρωστούμε στον εαυτό μας… 

Tου δάσους η μελισσούλα

Του δάσους η βασιλοπούλα
η μικρή η μελισσούλα
μαχμουρλίδικα ξυπνά
μήπως τάχα να πεινά;

Τρέχει να μαζέψει μούρα
τρέχει με μεγάλη φούρια!
Το καλάθι της γεμίζει
η κοιλιά δε γουργουρίζει!

Μες του δάσους τον αχνό
στήνει αέρινο χορό
Τα πουλάκια κελαηδούν
χαρωπά φτεροκοπούν

Μέλισσες και πεταλούδες
τροφαντούλες κοπελούδες
γύρω γύρω ζουζουνίζουν
και με χάρη ανεμίζουν

Και γελά η μελισσούλα
μες την πρωινή δροσούλα!
Δυο σταλίτσες την στολίζουν
σκουλαρίκια της χαρίζουν!

Στα πλατάνια ξαποσταίνει
η ανάσα της τα ραίνει.
Σκύβει για να πιει νεράκι
στο καθάριο ποταμάκι

Τα ζωάκια τη χαζεύουν
μήτε βήμα δε σαλεύουν,
με λαχτάρα  τη κοιτούν,
ένα βλέμμα της ζητούν!

Να σαι πάντα αρχόντισσά μας
Καλημέρα στην κυρά μας!
Όλα λεν με μια φωνή,
και χαράζει η αυγή!