Θραψανιώτης μέχρι... κόκαλο

Τελειώνει ο Οκτώβρης, τι του έμεινε; Μια μέρα μόλις. Αλλά οι μέρες είναι ζεστές και οι λιγοστοί εναπομείναντες κάνουν ακόμα μπάνιο... Εδώ που τα λέμε αν ειχαμε πάρει και μαγιό μαζί θα έμπαινα κι εγώ...

Το μαγαζί του Δημήτρη Σιαφλέκη, του φίλου μας φωτογράφου στον Πλακιά. Κλειστό στις 9.30 το πρωί χθες. Λίγο αργότερα το άνοιξε ο Δημήτρης και το βράδυ ήπιαμε ένα κρασί στο «Κοράλι» και κουβεντιάσαμε αρκετά. Λάστιχο έχει γίνει ανάμεσα στο Ρέθυμνο και τον Πλακιά.

Η πινακίδα τεράστια στην είσοδο του Δημαρχείου Φοίνικα λέει μεν το αυτονόητο προς τους δημότες αλλά δεν είναι και τόσο συνηθισμένο να το βλέπεις πριν ανοίξεις την πόρτα για να απευθυνθείς σε έναν υπάλληλο.

Το μαγαζί του «Έλληνα» στου Σούδα δίπλα στη θάλασσα μέσα στο πράσινο τα τραπέζια του. Ιδανικό στη φουλ σεζόν του καλοκαιριού για μια βουτιά στα υπέροχα νερά του Λυβικού και φαγητό μετά στη σκιά των δένδρων του.

Τρίτη πρωί στον Πλακιά. Σηκώθηκα λίγο νωρίς. Τι νωρίς δηλαδή, κατά τις 7.30 και κατέβηκα κάτω στο σαλόνι να γράψω στον υπολογιστή μου για το Blog μου. Όχι, δεν αισθάνομαι καθόλου άσχημα που ξυπνάω νωρίς. Οκτώ ώρες ύπνου είναι καλά. Συν κάτι το μεσημεράκι μετά το φαγητό. Κάθε μέρα που περνάει χαλαρώνω και περισσότερο...

Εδώ οι άνθρωποι που ζουν από τον τουρισμό μαζεύουν σιγά - σιγά τα μπαγκάζια τους. Να ξεκουραστούν λίγο, να ετοιμαστούν για την καινούρια σεζόν που θα ξεκινήσει Απρίλη του 2008. Το ξενοδοχείο που μένουμε κλείνει την άλλη εβδομάδα. Το ίδιο και ο «Έλληνας» με τη «Γαλήνη» του, το ίδιο και το «Κοράλι». Ο «Ηλιομανώλης» με την φοβερή ταβέρνα του στο φαράγγι του Κοτσιφού, έκλεισε από χθες. Μια μικρή χειρόγραφη πινακίδα στην πόρτα της εισόδου ανακοινώνει στον επισκέπτη ότι για ένα ολόκληρο μήνα η ταβέρνα θα είναι κλειστή.

Η ζωή, λένε οι ντόπιοι που μιλάμε μαζί τους, βλέπουν πολύ ησυχία μετά της εννιά το βράδυ στους δρόμους. Μόνο οι λιγοστές ταβέρνες κρατάνε ώς τις έντεκα. Οι τουρίστες λίγοι κι αυτοί. Γερμανοί οι περισσότεροι. Ξέρουν πια το πρόγραμμά τους: Ως πότε θα μείνουν... Πού θα βρουν φαγητό...

Με το Δημήτρη Σιαφλέκη κουβεντιάσαμε κοντά τρεις ώρες, χθες βράδυ, πίνοντας ένα υπέροχο κρασί από τις Δαφνές στο «Κοράλι» με τον ανάλογο μεζέ. Θυμηθήκαμε τότε που προσπαθούσαμε να στήσουμε το πρώτο Φεστιβάλ εδώ. Τα προβλήματα, τις αγωνίες, τα άγχη να πετύχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Τα μικρά και τα μεγάλα εμπόδια, τις καλές και κακές στιγμές της ομάδας. Αλλά εμείς βγήκαμε κερδισμένοι από αυτή την υπόθεση. Γνωρίσαμε δέκα καλούς φίλους και αγαπήσαμε τον τόπο αυτό! Τι πιο σημαντικό και πιο σπουδαίο.

Πήραμε το πρωινό μας και φύγαμε μια βόλτα για το Ρέθυμνο. Θέλουμε να δούμε φίλους και να κάνουμε κάποιες σημαντικές δουλειές - ραντεβού. Δεν έχω ακόμα γράψει το κομμάτι μου για το «Ρ» αλλά για την ώρα δεν έχω και τόσο διάθεση. Έχω λίγο χρόνο ακόμα και το «σπρώχνω» προς τα πίσω.

Οι πρώτες εικόνες στην Κρήτη

Πρωί στην Κρήτη. Μόλις έχουμε φτάσει στο Ηράκλειο. Στο δρόμο για το Ρέθυμνο. Η αλυσίδα «Γρηγόρης» έχει στήσει ένα ειδικά διαμορφωμένο τροχόσπιτο σαν καφετερία. Καλό το εσπρέσακι και ζεστή η τυρόπιτα.

Μόλις έχουμε φτάσει στον Πλακιά... Η πρώτη εικόνα του «Αλιάνθος Γκάρντεν». Ο πρωινός ήλιος χτυπάει το ξενοδοχείο που θα μείνουμε τις επόμενες μέρες.

Αφήσαμε τα πράγματά μας στη ρεσεψιόν και πήγαμε στο εστιατόριο να πάρουμε πρωινό. Εδώ όλα είναι πανέμορφα και πλούσια...

Άλλη μια γενική άποψη του «Αλίανθος Γκάρντεν» που θα μας φιλοξενήσει για τις επόμενες τέσσερις μέρες στον Πλακιά.

Μεσημέρι στου «Έλληνα» την ταβέρνα «Γαλήνη» στη όμορφη και ήσυχη Σούδα. Η Χαρά μας πρόλαβε μετά το σχολείο και τα είπαμε λίγο. Είχαμε ήδη κατεβάσει ένα κιλό κρασί συνοδεύοντας  την μπιζόλα μας.

Στα μέσα Νοέμβρη θα έχουμε νέο διευθυντή

Την είδηση την «ψάρεψα» μέσα στο πλοίο «Φαιστός» που μας πήγαινε Κρήτη, από την εφημερίδα «Νέα Κρήτη» του Σαββάτου 27/10/2007. Μας αφορά κι εμάς καθώς ο κόσμος παραείναι μικρός:

Ο τίτλος «Έρχονται οι νέοι διευθυντές» μου έκανε το κλικ. Το καπέλο «ολοκληρώθηκαν οι συνεντεύξεις των υποψηφίων» και ο πλάγιος «στην τελική φάση των κρίσεων των υποψηφίων διευθυντών σχολικών μονάδων έχουν εισέλθει τα Υπηρεσιακά Συμβούλια Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο νομό Ηρακλείου».

Ετσι λοιπόν, περίπου στα μέσα Νοέμβρη εκτιμάται ότι θα αναλάβουν υπηρεσία οι νέοι διευθυντές. Τα αρμόδια για την επιλογή τους όργανα έχουν περάσει στην τελική φάση των κρίσεων.

Η εφημερίδα ρωτάει τον πρόεδρο του Συμβουλίου και Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης αν η τοποθέτηση νέων διευθυντών διαταράξει τη λειτουργία των σχολείων και εκείνος εκφράζει την άποψη ότι δεν πρόκειται να δημιουργηθούν προβλήματα, όπως δεν είχαν δημιουργηθεί και το 1997, οπότε οι διευθυντές είχαν αλλάξει αρχές Δεκεμβρίου.

Άντε... Πως και πως την περιμένουμε αυτή την εξέλιξη. Να καλωσορίσουμε τη νέα διευθύντρια και να κουνήσουμε μαντήλι αποχαιρετισμού στον κ. Τσιόπελα. Θα... στενοχωρηθούμε βέβαια από την εξέλιξη, αλλά δυνατοί είμαστε, θα αντέξουμε...

 

Μέσα στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου, κοντά στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, ο Χάρης και η Εύα (Ευαγγελία την έλεγε ο παπάς) με τους γονείς τους και τους κουμπάρους τους.

Το «μυστήριο έχει αρχίσει... Πολύς ο κόσμος. "Βιομηχανία" της Εκκλησίας οι γάμοι. Να τελειώσει ο ένας, να αρχίσει ο άλλος...

Έξω, στην αυλή δέχθηκε το... ρύζι και τις ευχές το ζευγάρι. Η επόμενη νύφη... κορνάριζε ήδη κάνοντας κύκλους στην πλατεία γύρω από την εκκλησία. Στη φωτογραφία εγώ στο σπίτι της Ουρανίας λίγο πριν ξεκινήσουμε για την εκκλησία...

Να και το μωράκι, το εγγονάκι της Ουρανίας!... Πίνει το γαλατάκι του στην αγκαλιά της μητέρας του, Έλλης. Μια γλύκα, 4,5 κιλά...
 

Πήγαμε στο γάμο της δεύτερης κόρης της Ουρανίας, της Εύας. Απογευματάκι του Σαββάτου 28/10 στο σπίτι της στη Βούλα. Να προσφέρουμε μια μικρή βοήθεια σε κείνην που είχε ανάγκη. Γλύστρισε κι «έπεσε» από τη σκάλα του σπιτιού της, την προηγούμενη εβδομάδα. Είχε μια μετατόπιση σπονδύλων, επώδυνη. Και είχε προγραμματισμένο το γάμο μπροστά της... Ευτυχώς έστω και «χαπακωμένη» έβγαλε με αξιοπρέπεια το γάμο του παιδιού της.

Τώρα σε ότι με αφορά. Στη φωλιά της Ολυμπιακής, ήξερα εκείνην, την κόρη της, τον γαμπρό που είχα δει σπίτι της και κάποιους καλούς φίλους. Περάσαμε πολύ όμορφα μέχρις τις 12.30 που φύγαμε. Δυόμιση μπουκάλια καλό κόκκινο κρασί με κατέβαλαν κι όπως είμαι και... χορευταράς, δεν άντεξα να καθίσω περισσότερο. Ξέρω ότι δώσαμε «τροφή» σε κάποιους μικροπρεπείς, έτσι για να δικαιολογήσουν την κουτσομπολίστικη ύπαρξή τους αλλά τους αγνόησα επιδεικτικά.

Όλα ήταν ρυθμισμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Τέλεια. Το μωβ χρώμα, χρώμα αγαπημένο της Εύας, κυριαρχούσε παντού. Από τα μπαλόνια στη διακόσμηση του σπιτιού, τις κορδέλες για τα αυτοκίνητα, τις μπομπονιέρες, τα τραπέζια στο ξενοδοχείο FENIX της Γλυφάδας που δόθηκε η δεξίωση αργότερα... Ακόμα και το νηφικό της Εύας είχε πινελιές από μωβ, χρώμα όχι και τόσο συνηθισμένο για γάμο.

Θα κρατήσω το χαμόγελο και τη λάμψη της Εύας και της μητέρας της Ουρανίας. Τη νύφη την καταλαβαίνω. Ζούσε μια μεγάλη στιγμή της ζωής της. Όπως μπορώ να καταλάβω και την Ουρανία. Πάντρεψε και τις δυο της κόρες, έχει ήδη το πρώτο εγγονάκι στην αγκαλιά της. Πρόσφερε το καλύτερο που μπορούσε να κάνει για τα παιδιά της.

Άντε και στα δικά μας τα παιδιά η ώρα η καλή!

Άλλη μια φωτογραφία της μικρής των 50 ημερών που "έκλεψε" την καρδιά μας...


Εσείς θυμηθήκατε να αλλάξετε την ώρα;

Εντάξει, δε λέω ότι θα έπρεπε να... σηκωθείτε στις 4 τα ξημερώματα και να γυρίσετε το ρολόι πίσω, στις 3... Μπορείτε όμως να το κάνετε τώρα. Θα σας χρειαστεί στα ραντεβού της ζωής σας, στη δουλειά, σε όλα όσα έχουν να κάνουν με τον προγραμματισμό μας. Και δυστυχώς ζώντας σε οργανωμένες κοινωνίες κανείς δεν σε ρωτά την προσωπική σου γνώμη και άποψη. Εκείνοι, οι κρατούντες αποφασίζουν κι εμείς, οι πολίτες εκτελούμε. Δυστυχώς, δεν έχουμε άλλη επιλογή..

Καλώς ήρθετε στη χειμερινή ώρα...

Μαθητική παρέλαση 28ης Οκτωβρίου

Δυο στιγμιότυπα από τη μαθητική παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Θεσσαλονίκη, Σάββατο  27 Οκτωβρίου 2007.

Oι γονείς εκεί με τις μηχανές τους απαθανατίζουν τα παιδιά τους. Εδώ, η Γιόλα Αθανασοπούλου, φωτογραφίζει την κόρη της, Ιωάννα.

Ο Γιώργος Λαζαρίδης «τραβάει» βίντεο τον γιό του Νίκο, που είναι στη σκηνή, μαθητή της Ε' τάξης.

Από το Θεατρικό Δρώμενο: Οι μανάδες και οι αδελφές αποχαιρετούν τα παιδιά τους που φεύγουν φαντάροι στο μέτωπο...

Την τιμητική τους είχαν και τα παιδιά της Στ' τάξης που παρέλαβαν τη σημαία ως σημαιοφόροι και παραστάτες.

Κάποιοι γονείς ήταν εκεί. Έλλειπαν πολλοί όμως. Δυστυχώς υπάρχει η λογική «πάω να δω και να χειροκροτήσω μόνο τα παιδιά μου».

Είχα καιρό να πάω σε σχολική γιορτή. Με είχε πικράνει η συμπεριφορά του κ. Τσιόπελα πέρσι στη γιορτή του Πολυτεχνείου όταν «τόλμησα» να ασκήσω δημόσια κριτική για το στήσιμο της γιορτής μέσα από την εφημερίδα του σχολείου «Διάλογος στο 146». «Ήμουν καλεσμένος, ως γονιός, με πρόσκληση» είπα τότε, στη συνάντηση που είχαμε με τους δασκάλους. «Ανακοίνωση είναι όχι πρόσκληση, το ενημερωτικό χαρτί για τη γιορτή που δίνουμε στα παιδιά» είχε πει τότε ο κ. Διευθυντής...

Πήγα όμως αυτή τη φορά... Περισσότερο, για να πω την αλήθεια μου, να δω τι θα πει ο Τσιόπελας, ως αποχαιρετιστήριο λόγο, στους γονείς και τα παιδιά, στην τελευταία του «παράσταση» στο 146. Ετοιμασα κι όλας το χαρτί να σημειώσω τα... συγκινητικά του λόγια... Αλλά ούτε λέξη δεν έβγαλε από το στόμα του! Και η... αυλή του κρυμμένη ήταν.

Τόσο άγχος είχε, που ξεκίνησε η γιορτή και... ξέχασαν να ανάψουν τα φώτα της σκηνής να φαίνονται τα παιδιά που έπαιζαν. Χρειάστηκε να το πω εγώ στη Βάσω Καλαντζή και να ανέβει, ενώ γίνονταν η παράσταση να τα ανάψει...

Η γιορτή όμως ήταν καταπληκτική! Η καινούρια δασκάλα της Ε' τάξης έκανε δουλειά πραγματική. Με άγχος και αγωνία μέχρι την τελευταία στιγμή, να πάνε όλα καλά, με τον ήχο (πάλι βρήκαν κάποιο πρόβλημα να τα τινάξει όλα στον αέρα με τον ήχο. Το 62, λέει, είχε πάρει τα καλώδια των μικροφώνων). Τελικά ο Βασίλης βρήκε μια λύση με ασύρματο μικρόφωνο και η γιορτή έγινε και τα παιδιά ακούστηκαν.

Ήταν υπέροχα τα παιδιά της Ε' τάξης, άψογα στους ρόλους τους. Μια σχολική γιορτή όπου για πρώτη φορά ακούσαμε το ιστορικό της ημέρας από τα χείλη παιδιών και όχι δασκάλου, όπως συνηθίζεται...

Στα θεατρικά δρώμενα μπροστά σε ένα λιτό σκηνικό, τα παιδιά - «ηθοποιοί» ήξεραν τι υποδύονταν. Ήξεραν πως ο Μεταξας που αναγκάστηκε να πει το «ΟΧΙ» στον Ιταλό πρέσβη, εκείνη τη μοιραία νύχτα που κηρύχτηκε ο πόλεμος του '40 στα βουνά της Αλβανίας, δεν ήταν και κανένας ήρωας, όπως έντεχνα, στην πορεία των χρόνων, προσπάθησαν να μας παρουσιάσουν, μέσα από τα σχολικά βιβλία. Ένας φασίστας ήταν, ένας δικτάτορας που δεν τον έπαιρνε να πει το «ΝΑΙ».

Ύστερα ο σταθμός, η σκληρή ώρα του αποχαιρετισμού. Τα παλικάρια που πάνε στο μέτωπο. Οι μανάδες τα αποχαιρετούν και τους εύχονται να γυρίσουν νικητές από το μέτωπο. Ένας μιλιταρισμός άλλο πράγμα... Δεν ξέρω σε τι βοηθούν όλα αυτά, όταν μάλιστα κάποια από τα παιδιά που υποδύονταν ρόλους ήταν γόνοι Αλβανών εργατών, που ήρθαν στην Ελλάδα αναζητώντας μια καλύτερη τύχη από την πατρίδα τους.

Το απίστευτο έγινε στο τέλος όταν ο αφηγητής της παράστασης ευχαριστεί το κοινό που παρακολούθησε προσεκτικά το έργο κι ένας γονιός, γνωστός σε μας, ο άνδρας της Αλεξάνδρας Καλφάογλου σηκώθηκε και με άψογο... ψευτοπατριωτισμό και μια αγριοφωνάρα είπε «τον εθνικό ύμνο δεν θα τον πείτε;».

Η αποχώρηση της ελληνικής σημαίας έγινε, ο εθνικός ύμνος τραγουδήθηκε, η γιορτή τελείωσε. Τα συγχαρητήρια άξιζαν στη νεαρή δασκάλα κ. Σοφία Γκάτση και τα παιδιά της, που έκαναν άψογη δουλειά.

Αν ήταν και περισσότεροι γονείς να τα χειροκροτήσουν όλα θα ήταν καλύτερα...

Και μια ανθρώπινη σκηνή... Η γιαγιά έχει έρθει να δει τον εγγονό της, παραστάτη της σημαίας. Ακολουθεί μια οικογενειακή φωτογραφία. Ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο εγγονός και η μαμά. Στιγμές να τις θυμάσαι...

Από τα... κουφά του Μάνου

Εφτασε, έτσι στο ξεκούδουνο στο e-mail μου, ανάμεσα σε άλλους εκατό παραλήπτες... Όποιος αντιληφθεί τι θέλει να πει ο ποιητής ας μου γράψει, παρακαλώ, την άποψή του...

Aν δεν μπορείς να πας μπροστά...

πάνε πίσω και πάρε φόρα!!!

Μάνος Κωνσταντινίδης

Μπαίνετε από το σπίτι ή το γραφείο στο Blog μου και διαβάζετε... Σκεφτήκατε ποτέ πόσο όμορφο θα ήταν να... γράφατε κι εσείς;

Αυτό το Blog δεν έχει πολύ καιρό ζωής. Δυόμιση μήνες μετράει στον «αέρα» του διαδικτύου και χωρίς να του έχει δοθεί ευρύτερα, έχει τους τακτικούς επισκέπτες του. Είναι συνέχεια του http://nikosth.gblog.gr/ που κάποιο πρόβλημα έχει αυτή την περίοδο ο κεντρικός σέρβερ και δεν μπορείτε να το δείτε. Όταν αποκατασταθεί η βλάβη αυτό θα είναι εφικτό.

Αυτό το Blog έχει καθημερινή ενημέρωση για διάφορα θέματα που είναι χωρισμένα σε κατηγορίες. Εκτός από την καθημερινότητα, μεμονωμένες κατηγορίες μπορείτε να διαβάστε αν πάτε δεξιά στη σελίδα και «χτυπήσετε», όποια από αυτές σας ενδιαφέρει. Ένας άλλος τρόπος για να προσεγγίσετε την καθημερινότητα είναι να πάτε στο ημερολόγιο και να «χτυπήσετε» πάνω στη ημερομηνία που σας ενδιαφέρει.

Ο μετρητής κάτω δεξιά στη σελίδα, που έβαλα το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου δείχνει την επισκεψιμότητα. Κάθε φορά που «ανοίγει» κάποιος τη σελίδα να τη διαβάσει το κοντέρ προσθέτει έναν ακόμα επισκέπτη στις μετρήσεις του.

Μπορεί σε κάποιους να μη λέει τίποτα αυτό. Και σωστά. Σημασία δεν έχει πάντα η ποσότητα αλλά η ποιότητα εκείνων που έρχονται στο Blog σου να διαβάσουν τις σκέψεις σου... Και εγώ παίρνω πολλαπλά μηνύματα ότι, κάποιοι που εκτιμώ, με παρακολουθούν. Σε αυτούς τους πιστούς φίλους, αγαπημένους αναγνώστες, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υπομονή τους, την ανοχή του, την αγάπη τους...

Θα ήταν όμως, λέω τώρα εγώ, πιο όμορφο να επικοινωνούμε και μεταξύ μας. Δίδει αυτή τη δυνατότητα το σύστημα... Μπορείς να σχολιάσεις κάθε σημείωμα και σχόλιο. Μπορείς να αναπτύξεις τη δική σου άποψη και να τη στείλεις να τη διαβάσω κι εγώ.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Επειδή κάποιοι φίλοι μου παραπονέθηκαν ότι προσπάθησαν να το κάνουν αλλά δεν τα κατάφεραν έχω να σας δώσω τις ακόλουθες οδηγίες:

Αφού διαβάσουμε ένα σημείωμα, στο τέλος κάτω δεξιά αναφέρει τη λέξη «σχόλια». Αν οδηγήσεις πάνω στη λέξη τον κένσορα θα δεις ότι το βελάκι «μεταμορφώνεται» σε ένα χεράκι που σημαίνει ότι αν «χτυπήσεις» δύο φορές θα ανοίξει μια νέα σελίδα απομονώνοντας το σημείωμα με χώρο για να γράψεις το σχόλιο σου. Το λέει κι όλας στα ελληνικά για τους μη μυημένους στα "μυστικά" του διαδικτύου.

Για διευκόλυνσή σας, έχω και έτοιμη φωτογραφία του τι θα συναντήσετε:

Κάθεσαι λοιπόν και γράφεις το σχόλιο σου μέσα στο χώρο που σου διατίθενται. Χωρίς όρια στις λέξεις, χωρίς κανένα περιορισμό στην έκταση του κειμένου. Αυτό που σε εκφράζει και θες να το πεις με τα δικά σου λόγια μπορείς να το κάνεις.

Όταν τελειώσεις τις σκέψεις σου «πατάς» στο κουμπί «Αποστολή». Η οθόνη του υπολογιστή σου θα εμφανίσει αυτή την κάρτα:

Επιλέξτε και πατήστε το κουμπί other και θα σας βγει αυτή καρτέλα στην οθόνη του υπολογιστή σας:

Εδώ, θα πρέπει να γράψετε το όνομά σας (οι φίλοι μου δεν φαντάζομαι ότι θέλουν να είναι ανώνυμοι...) υποχρεωτικά ένα e-mail, το δικό σας e-mail αν είναι δυνατόν για επικοινωνία, αν έχετε δικό σας Blog ή site για να σας δω κι εγώ και μετά "χτυπάτε" στον ελεύθερο χώρο που έχετε μπροστά σας τα «περιέργα», στοιχεία ή λατινικούς χαρακτήρες που θα βγάλει στο μαύρο φόντο. Πεζά ή κεφαλαία, όπως ακριβώς είναι εκεί. Κάθε φορά που θα επιδιώκετε να στείλετε άλλο μήνυμα τα γράμματα ή οι αριθμοί θα είναι διαφορετικοί. Είναι όμως πολύ σημαντικό να το κάνετε αυτό, γιατί αυτή είναι η ταυτότητα που επιβεβαιώνει ότι έχετε καλές προθέσεις και δεν κάνετε πλάκα.

Το επόμενο βήμα είναι το τελευταίο. Δεν έχετε πια παρά να οδηγήστε τον κένσορα, το βελάκι και να «χτυπήσετε» τη λέξη «PABLISH».

Συγχαρητήρια! Τα καταφέρατε! Το μήνυμά σας έχει προωθηθεί σε μένα. Θα το διαβάσω και αν θέλετε και μου το ζητήσετε θα το «ανεβάσω» στην πρώτη σελίδα, δεξιά εκεί που λέει «Πρόσφατα μηνύματα» για να το διαβάσουν όλοι όσοι επισκέπτονται τη σελίδα. Σχόλιο που «ανεβαίνει» επάνω στη σελίδα δεν μπορεί να ξανακατέβει για κανένα λόγο. Μπορεί όμως να σχολιαστεί και από άλλους επισκέπτες της σελίδας που θα το διαβάσουν. Κι έτσι θα γίνουμε όλοι μια μεγάλη παρέα. Που δεν θα διαβάζουμε μόνο ότι γράφω εγώ, καθημερινά, αλλά θα μπορούμε να βλέπουμε και τη δική σας συμμετοχή μέσα από τα σχόλια σας. Ακόμα και θέματα ολόκληρα, προτάσεις ή ότι άλλο θέλετε μπορείτε να κάνετε αρκεί να στείλετε e-mail στο n.theodorakis@esiea.gr το κείμενο σας σε μορφή WORD και τη φωτογραφία σε μορφή JΒΕG. Ελάτε να το δοκιμάσουμε. Είναι υπέροχο το αίσθημα της δημιουργίας. Πιστέψτε με.

Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Εικόνες από μια διαφορετική, ποδηλατική Αθήνα

Με απόλυτη επιτυχία διοργανώθηκε ο 17^ος ποδηλατικός γύρος της Αθήνας την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2007. Ποδηλάτες κάθε ηλικίας και επιπέδου ξεκίνησαν από την πλατεία Κοτζιά και ακολουθώντας μια διαδρομή 7,7 χιλιομέτρων στο κέντρο της Αθήνας επέστρεψαν στο ίδιο σημείο, έξω από το δημαρχείο της Αθήνας, για τον τερματισμό.

Κατά τη διάρκεια του 17^ου γύρου της Αθήνας υπήρχε ηλιοφάνεια και έτσι συγκεντρώθηκαν περίπου 5.500 ποδηλάτες, προβάλλοντας μια διαφορετική εικόνα της πρωτεύουσας, χωρίς αυτοκίνητα, άγχος και καυσαέρια.

Στην εκδήλωση μοίρασαν πολλά δώρα οι χορηγοί της διοργάνωσης, ενώ βραβεύτηκε ο δήμαρχος Αθηναίων, κ. Νικήτας Κακλαμάνης, ο υπουργός μεταφορών και επικοινωνιών κ. Κωστής Χατζηδάκης, ο Γενικός Γραμματέας της Ε.Ο. Ποδηλασίας κ. Γιώργος Ροδούσης, οι χορηγοί, κ.α..

Ο αγώνας τελέστηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας.