Μέχρι πέρσι, με ένα μικρό διάλειμμα στο τέλος της περιόδου Τσιόπελα, κάθε χρόνο στο σχολείο του γιου μου, το 146 δημοτικό, τα Σάββατα τα περνούσαμε στο σχολείο. Με ελάχιστο κόστος (που πήγαινε στα ταμεία των δύο Συλλόγων Γονέων 146 - 62) τα παιδιά που ήθελαν, μπορούσαν να παρακολουθήσουν μαθήματα Δημοσιογραφίας, Σκακιού, Θεατρικού Παιχνιδιού και Ελληνικών Παραδοσιακών Χορών.

Φέτος, μπορεί ο Λάμπρος να είναι ήδη στο 54 Γυμνάσιο Αθηνών, αλλά οι ισχυροί δεσμοί με τα παιδιά των δύο Συλλόγων Γονέων επιβάλλουν να συνεχίσουμε.

Πρόκειται για προσφορά ψυχής. Τα παιδιά που θα μπουν στη Δημοσιογραφική Ομάδα μου δεν χρειάζεται να έχουν κάποιο ιδιαίτερο προσόν. Μόνο να ξέρουν να γράφουν και να διαβάζουν ελληνικά και να είναι διατεθειμένα να... συνεργαστούν.

Τις προηγούμενες χρονιές είχα παιδιά «ξεφτέρια». Έτσι θα είναι και φέτος. Είμαι βέβαιος. Υπάρχει, έτσι κι αλλιώς και μια μαγιά πολύ αξιόλογη από πέρσι που θα συνεχίσει φαντάζομαι.

Σήμερα θα βρεθούμε στο σχολείο. Με ανακοίνωση που μοιράστηκε στα δύο σχολεία οι δύο Σύλλογοι Γονέων έχουν καλέσει γονείς και παιδιά που ενδιαφέρονται να πάρουν μέρος στις δραστηριότητες του Σαββάτου να έρθουν στις 12 το μεσημέρινα δηλώσουν σε ποια ομάδα θα ενταχθούν. Τι τους ενδιαφέρει να παρακολουθήσουν.

Κι εμείς θα είμαστε εκεί. Να βοηθήσουμε τη διαδικασία. Και από το ερχόμενο Σάββατο ξεκινάμε. Φυσικά θα υπάρχει συνεχής ενημέρωση στο Blog των δύο Συλλόγων και θα δούμε δημοσιευμένες πολλές πρωτότυπες δουλειές των παιδιών.

Αλλά πρέπει μα πω ότι όλη αυτή η διαδικασία μου αρέσει πολύ. Αν και είναι σε βάρος του ελάχιστου ελεύθερου χρόνου μου, αν και πολλές φορές «δεσμεύομαι» να είμαι τα Σάββατα στην Αθήνα αυτή η προσφορά με γεμίζει.

Είναι πολύ σπουδαία η επαφή μου με τα παιδιά. Είναι εκεί και κρέμονται από τα χείλη σου και εκφράζουν καθαρά τις απορίες τους και δουλεύουν -τα περισσότερα- με επαγγελματική ευσυνειδησία που θα ζήλευαν πολλοί από το συνάφι μου.

Όσο μπορώ κι όσο αντέχω θα είμαι εκεί. Θα βοηθώ και θα προσφέρω με χαρά τις γνώσεις μου ως επαγγελματίες. Κι αυτά τα παιδιά, σα σφουγγάρια, αρπάζουν τη σκυτάλη και την πάνε μπροστά.

Ξεκινάμε λοιπόν... Ξανά στα θρανία....

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 22/11/2008

Μπορεί να μη βοήθησε ο βροχερός καιρός στο φετινό γιορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αλλά ο κόσμος στην Αθήνα και σ’ όλη την Ελλάδα, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της εσωτερικής φωνής και πήγε στις πορείες διαμαρτυρίας, διαψεύδοντας όλους εκείνους που τις προηγούμενες μέρες διατύπωναν την άποψη πως σιγά – σιγά φθείρεται στο πέρασμα του χρόνου αυτή η επέτειος.

Τριάντα πέντε χρόνια από τον Νοέμβρη του ‘ 73 τα μηνύματα της εξέγερσης είναι διαχρονικά. Το βασικό σύνθημα των φοιτητών «Ψωμί - Παιδεία – Ελευθερία» θα μπορούσε να διατυπωθεί και σήμερα.

Ο κόσμος αισθάνεται έντονα μια ανασφάλεια για το αύριο καθώς ακούει να συρρικνώνονται θέσεις εργασίας από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Φοβάται ότι οι φούσκες στα χρηματιστήρια της Αμερικής και ολόκληρου του κόσμου κάποια στιγμή, όχι πολύ μακριά, θα «ακουμπήσει» και την πραγματική οικονομία και τότε… θα ξαναπούμε το ψωμί – ψωμάκι.

Σε ότι αφορά την Παιδεία, παρ’ όλο που έχουν καλυτερεύσει πολλά πράγματα σε σχέση με το ’73, είμαστε ακόμα πολύ μακριά από το να πιστωθεί ο κρατικός προϋπολογισμός με κείνο το περιβόητο 5% που θα δώσει τη δυνατότητα στην εκπαιδευτική κοινότητα να «ανασάνει» και να παρουσιάσει ένα καλύτερο έργο.

Δυστυχώς πάντα οι πρώτες περικοπές από την Παιδεία αρχίζουν με τα γνωστά θλιβερά αποτελέσματα σε ότι αφορά την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Καθόλου καλύτερα δεν είναι τα πράγματα στον τομέα της Ελευθερίας. Έχουμε την ψευδαίσθηση πως ο καθένας μπορεί να διατυπώνει ελεύθερα την πολιτική του άποψη. Στην πραγματικότητα τώρα, μπορούν να μας παρακολουθούν και να μας καταγράφουν καλύτερα με τη σύγχρονη τεχνολογία που διαθέτουν.

Ωστόσο οι πολίτες δεν το βάζουν κάτω. Αλλάζουν τη μορφή του αγώνα, αλλά δεν μπαίνουν στο περιθώριο, δεν αποσύρονται, δεν… αποστρατεύονται, όπως πολύ θα το ήθελαν οι κρατούντες.

Επιμένουν να συσπειρώνονται σε επιτροπές, σε πρωτοβουλίες και δράσεις και κάθε τόσο δημιουργούν την έκπληξη σε όλους εκείνους που συμβιβάστηκαν.

Ξεφυτρώνουν στις γειτονιές τέτοιες κινήσεις. Και συμμετέχουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας, πέρα από πολιτικό –ιδεολογικές διαφορές και κυρίως χωρίς πια τα κόμματα να μπορούν να μπουν εμπόδιο σ’ αυτή την ενωτική κίνηση που φέρνει ορατά αποτελέσματα πολύ γρήγορα.

Τίποτα, λένε, από τους αγώνες δεν πάει χαμένο. Κι έχουν δίκιο όσοι το λένε. Γι’ αυτό και κάθε χρόνο η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία θα έχει όλο και περισσότερο κόσμο. Και το μήνυμα, με πολλαπλούς αποδέκτες θα λέει ξεκάθαρα: «είμαστε εδώ και επιμένουμε να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε το δίκιο». Εκείνα τα παλικάρια που έπεσαν στο Πολυτεχνείο, αυτοί οι αφανείς ήρωες, γίνονται οδηγοί και «σημαδούρες» στους αγώνες.

Τι κι αν κάποιοι «εξαργύρωσαν» με πολιτικά ή άλλα οφέλη τη συγκυριακή τους παρουσία τους μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνες τις δύσκολες μέρες του Νοέμβρη του ’73; Ο κόσμος έχει αναπτυγμένο κριτήριο και ξέρει να χειροκροτεί την αλήθεια και να απορρίπτει το ψέμα.

Να γιατί τα μηνύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήταν και θα παραμείνουν διαχρονικά. Γιατί οι σπόροι που έριξαν έπιασαν κι έδωσαν καλούς καρπούς.

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Το τελευταίο αντίο...

.

Μου το έστειλε με e-mailη καλή μου φίλη Σοφία Μοσκοφίδου. Δεν είναι δικό της κείμενο, είναι της γνωστής ηθοποιού Δήμητρας Παπαδοπούλου, αλλά λέει αλήθειες που μας αφορούν όλους. Ευχαριστώ Σοφία!

Κάπου διάβασα πως το στήθος ή το μπιμπερό που μας πρόσφεραν μωρά όταν δυσανασχετούσαμε καθησυχάζει, λέει, τη συναισθηματική μας δυσφορία.

Οπότε, σαν ενήλικες πια, όποτε τρώμε φρίκη μασουλάμε καμιά παπαριά να το κατευνάσουμε, με αποτέλεσμα να χοντραίνουμε και να γινόμαστε σαν νεροχύτες, συν που η υγιεινή διατροφή είναι στα φόρτε της και έχουμε μπλέξει στον εγκέφαλό μας ποιο είναι το φυσικό και ποιο το μεταλλαγμένο, τι είναι οι ισοφλαβόνες και πού σκατά υπάρχει το φολικό οξύ, επίσης το ξέρεις πως η ντομάτα έχει λυκοπένιο ενώ το μπρόκολο έχει ισοθειoκυανικά;

Μ' αυτά και μ' αυτά, αποφάσισα πως τέρμα οι γουρουνιές, αιφνίδια η απόφαση, μετά που μου 'ρθε να ξεράσω που 'φαγα κάτι τυροπιτάκια, ξέρεις, αυτά τα έτοιμα τα κατεψυγμένα που τα τηγανίζεις και διαβάζεις πίσω τα συστατικά που περιέχουν και είναι σαν να διαβάζεις προκήρυξη εξωγήινου.
Αφού λοιπόν έφαγα τέσσερα, κοίταξα το πέμπτο και τελευταίο και του είπα: «Όχι, όχι δεν θα σε φάω». Ναι, άρχισα να μιλάω στο τυροπιτάκι, το τύλιξα σαν μωρό σε μια χαρτοπετσέτα και το 'βαλα στο ψυγείο. Μη με ρωτήσεις γιατί δεν το πέταξα, ήταν μια υποσυνείδητη, αρχέγονη αντανακλαστική διαδικασία, όπως θα έλεγε και ο Γιουνγκ ή ο Φρόιντ, δεν ξέρω, αυτούς τους μπερδεύω τι ακριβώς είπε ο καθένας, και κατηφόρισα για Κολωνάκι να πάρω πράσινο τσάι που 'χει μέσα φαινολικές ενώσεις. Τέλος για μένα τα ανθυγιεινά. Κάτω τα λιπαρά. Ζήτω το ασβέστιο και οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β.

Άρχισε μια νέα εποχή που το κορμί μου θα γινόταν πιο ανταγωνιστικό, κι έτσι όπως κατηφόριζα τη Σκουφά, διαπίστωσα πως ένα όχι και τόσο νέο προϊόν γυναίκας που έχει κατακλύσει την παγκόσμια αγορά τελευταία, έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας.

Μιλάω για το τσουλοειδές. Το τσουλοειδές είναι ένα είδος με έξω κοιλιά, έξω βυζιά, μανικιούρ πεντικιούρ γαλλικό και σποραδικά τατού, κυρίως εκεί που τελειώνει η κωλοχαράδρα μπορείς να βρεις μέχρι και την Γκουέρνικα του Πικάσο. Και όλα έτοιμα για φάσωμα (σημειωτέον, δεν έχω τίποτα εναντίον του φασώματος, απλά με εκνευρίζει σαν λέξη, θα 'θελα να καταργηθεί απ' το λεξιλόγιο και να επιστρέψουμε στην παλαιά κλασική της εποχής των σπηλαίων, το μπαλαμούτι). Επίσης, συνειδητοποίησα πως τα τσουλοειδή είναι κυρίως μικρά τα οποία περάσανε αιφνιδίως από τα πάμπερς στα στρινγκ, χωρίς ενδιάμεσα στάδια. Εν πάση περιπτώσει, αφού πήρα τα τσάγια μου τα πράσινα και έτρωγα όλη μέρα φρούτα, ήπια και δυο λίτρα νερό, τιγκάρισα στο ιχνοστοιχείο και αφού συνειδητοποίησα πως για να ζεις υγιεινά πρέπει να 'σαι λίγο η Μαριάννα Λάτση και να 'χεις χρόνο όλη μέρα να πίνεις νερά και να τρέχεις να τα κατουράς, άρχισα να πεινάω. Το σκέφτηκα πολύ το πώς θα κινηθώ και αποφάσισα να φάω μια μπανάνα που 'χει μέσα κάλιο.
Αλλά η πείνα φούντωνε. Σαν όραμα άρχισαν να ξεπροβάλλουν απειλητικά τα τσουλοειδή, τα αδύνατα, τα καλογυμνασμένα. Τρόμαξα πολύ, επίσης, όταν ήρθε και εκείνο το γαμημένο τυροπιτάκι και μου σφήνωσε στον εγκέφαλο. Αλλά είπα όχι, θα δω τηλεόραση να ξεχάσω.
Ήταν αργά τη νύχτα πια και κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα σε καμιά δεκαριά ξεκοιλιάσματα, παντού αίματα, στο ΣΚΑΪ κάτι τύποι σ' ένα τζιπ έψαχναν έναν ιπποπόταμο, στην ΕΤ3 φώναζε η Φώφη Γεννηματά και νάτα πάλι τα τσουλοειδή διάσπαρτα στα κανάλια να αυτογλείφονται και να γδύνονται.

Και νάτο πάλι το τυροπιτάκι. Όρμηξα στο ψυγείο. Ήτανε παγωμένο, τηγανισμένο και καυλωμένο. Δίπλα του, ένα ξενέρωτο γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά, πώς να αντέξει τον ανταγωνισμό. Κοιταχτήκαμε με το τυροπιτάκι ξανά και ξανά. Θα σε πετάξω μαλακισμένο πολυακόρεστο ανθυγιεινό τηγανισμένο. Άρχισα να το βρίζω, μόνο που δεν το χαστούκισα. Με κοίταζε λάγνα και με προκαλούσε με τα τυριά του. Όρμηξα και το καταβρόχθισα. Καταπίνοντας την τελευταία μπουκιά, το 'ξερα πως είχα χάσει οριστικά τη μάχη με το τυροπιτάκι.
Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς τι ακριβώς είναι οι ελεύθερες ρίζες;

Της Δήμητρας Παπαδοπούλου ηθοποιού και θεατρικής συγγραφέως

Τίποτα δεν τελείωσε. Ο αγώνας συνεχίζεται… Αλλάζει μορφές, αλλά είναι πάντα εδώ να θυμίζει σε όσους δε σέβονται την ιστορία του τόπου μας πως μπροστά τους θα βρίσκουν συνεχώς αποφασισμένος ανθρώπους που αγαπούν τη γειτονιά τους να μπαίνουν εμπόδιο στα σχέδια τους.

Ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν εύκολη υπόθεση αυτός ο αγώνας. Αλλά και ποιος αγώνας είναι εύκολος;

Ωστόσο επιμένουμε. Είμαστε όρθιοι στη σκηνή και συνεχίζουμε. Η Επιτροπή Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα έχει πολύ δρόμο μπροστά της.

Οι δράσεις θα συνεχιστούν, ξαφνικά και απρόοπτα, όπως το περασμένο Σάββατο με τη ζωγραφική πάνω στην ψυχρή λαμαρίνα που περικλείει το εργοτάξιο μέσα στο οποίο η Νομαρχία Αθηνών σχεδιάζει να χτίσει το διοικητήριό της.

Θα μας βρουν μέσα στο αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα να «παίζουμε» με τα παιδιά μας. Να «ξεναγούμε» βουλευτές της Α’ Αθηνών σε μια ιστορική περιοχή που θα πρεπε να γνωρίζουν.

Ας είναι… Έχουμε υπομονή, επιμονή και είμαστε διατεθειμένοι για πολλές και σοβαρές δράσεις.

Έχουμε βρει σημεία επικοινωνίας με άλλους πολίτες, δίπλα μας που έχουν παράλληλες δράσεις και θα βρούμε έναν κώδικα επικοινωνίας και ενιαίας δράσης. Είναι τα παιδιά από την εφημερίδα «Μήνυμα για όλους», τον Προαστιακό κ.α.

Όλοι μαζί μπορούμε καλύτερα. Τα παιδιά το προηγούμενο Σάββατο έστησαν ένα πανηγύρι στην Αίμωνος και Ευκλείδου. Και με τα χρώματά τους μας έδειξαν πως αν το θέλουμε πραγματικά δεν είναι δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο: Να του δώσουμε φως και χρώμα!

Τα μπουζούκια μας στην πρώτη γραμμή της γιορτής δίνουν τον τόνο της εκδήλωσης...

Η Σοφία Μοσκοφίδου "τραβάει" σε βίντεο την εκδήλωση και τα παιδιά πάνω στη σκηνή...

Πήγα στο σχολείο του γιου μου, το 54^ο Γυμνάσιο Αθηνών να παρακολουθήσω τη γιορτή για το Πολυτεχνείο. Θυμόμουν τα δικά μου χρόνια, τότε που στο Λύκειο «γιορτάζαμε» μετά τη λήξη των μαθημάτων και με κίνδυνο να δεχτούμε αποβολές για την πρωτοβουλία μας από τη διεύθυνση του σχολείου. Ήταν βλέπεις μόλις λίγα χρόνια από το ’73, η γιορτή δεν ήταν ακόμη επίσημη και ότι σήμερα κάνει η διεύθυνση του σχολείου το κάναμε εμείς, τα παιδιά, βάζοντας στο «ντορβά» το κεφάλι μας…

Τριάντα πέντε χρόνια μετά, η εκδήλωση προβλέπεται από το ωρολόγιο πρόγραμμα. Μόνο που στη διεύθυνση του σχολείου έχουν την αίσθηση πως τα παιδιά θα είναι ούτως ή άλλως εκεί, υπό το φόβο των απουσιών, ενώ κανείς δε σκέφτηκε να ενημερώσει τους γονείς με μια ανακοίνωση για την ώρα που θα γίνει η γιορτή.

Εννιά παρά τέταρτο πήγαμε αγχωμένοι, μήπως δεν προλάβουμε, αφού τα παιδιά είχαν έρθει από το πρωί. Ο Λάμπρος παίζει αμέριμνος στο προαύλιο του σχολείου...

Στην αίθουσα εκδηλώσεων είναι το Λύκειο που κάνει τη δική του γιορτή. Βγαίνουμε έξω. Παρακολουθούμε λίγο ποδόσφαιρο κάτω από το βαρύ, συννεφιασμένο ουρανό της Αθήνας.

10 η ώρα μπαίνουν τα δικά μας παιδιά στην αίθουσα. Μέχρι να ετοιμαστεί η χορωδία και η ορχήστρα πάει 10.30. Να μπουν και τα ηχεία στις θέσεις τους, θέλει χρόνο...

Η αίθουσα δεν είναι γεμάτη. Στη σκηνή κάνουν δοκιμές. Ο θόρυβος και η φασαρία δεν έχει προηγούμενο. Σε συνάρτηση με το βόμβο που κάνει η μεγάλη αίθουσα, η κατάσταση είναι ανυπόφορη.

10.45 κλείνουν τα φώτα και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν. Το κουδούνι χτυπά για να μπουν και οι τελευταίοι ξεχασμένοι στην αυλή και το διάδρομο. Η γιορτή αρχίζει...

Νοέμβρης 2008. Τίποτα δεν μοιάζει στις μέρες εκείνες του αγώνα του ’73. Εδώ κυριαρχεί η αντίληψη «άντε να τελειώνουμε, να φύγουμε…». Πώς άλλαξαν έτσι τα πράγματα; Ποιοι φταίνε που δεν διαφύλαξαν στο διάβα των χρόνων κάποια από τα διαχρονικά μηνύματα;

Ένα τουλάχιστον πράγμα θα έπρεπε να είχαν μάθει στα παιδιά οι δάσκαλοί τους: Σεβασμός στη μνήμη εκείνων που έπεσαν για τη Λευτεριά μας. Αυτών των παιδιών που αγωνίστηκαν για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».

Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα αποστεωμένο δημόσιο σχολείο; Κάποια καλά λόγια είπε ανοίγοντας τη γιορτή η γυμνασιάρχης κ. Λιάσκου. Λίγο αργότερα τα παιδιά ήταν υπέροχα στους ρόλους τους. Αρκεί όμως μόνο αυτό; Κι αυτών που έκανε εντύπωση σε όσους γονείς κάθισαν μέχρι το τέλος είναι που η κ. Λιάσκου πέρασε από και χαιρέτισε και ευχαρίστησε ξεχωριστά τον κάθε ένα γονιό που είχε την καλοσύνη να πάει. Μπράβο της!

Από τη χθεσινή πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία

Λίγα γαρύφαλλα στο μνημείο του Πολυτεχνείου...


Φοιτητές κρατούν τη ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου, στη χθεσινή πορεία...


Η δυνατή βροχή δεν έγινε εμπόδιο να συνεχιστεί κανονικά η πορεία...


Δυνατά τα μπλόκ και η παρουσία των πολιτών στην πορεία για το Πολυτεχνείο.

Ήμουν οκτώμισι χρονών τον Νοέμβρη του 1973 και θυμάμαι σαν τώρα τις φωνές από το ραδιόφωνο "Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο" θυμάμαι σαν τώρα τον κόσμο να κατεβαίνει από τα λεωφορεία με πρησμένα μάτια και πολλούς από αυτούς να τρίβουν λεμονιά στα μάτια τους για να συνέρθουν από τα δακρυγόνα. Μεγαλώνοντας και βλέποντας κάθε Νοέμβρη τις εκδηλώσεις-συγκεντρώσεις που γινόταν τα πρώτα χρόνια και αργότερα συμμετέχοντας και εγώ στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου έβαζα τις αναμνήσεις μου σε τάξη.

Από την αρχή του 1973 εκφράστηκε με ανεβασμένες μορφές πάλης η λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα όπως η κατάληψη της Νομικής, το Φλεβάρη του 1973, η διαδήλωση στις 4 Νοέμβρη 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, όπου έγιναν και συλλήψεις αλλά και η διαδήλωση 3.000 φοιτητών για συμπαράσταση στους συλληφθέντες στις 8 Νοέμβρη. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν στις σχολές.

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη 1973, το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 8.30 το βράδυ γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «20% για την παιδεία» και «Κάτω η χούντα».

Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973, η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 9.30 το βράδυ η κατάληψη έχει πυκνώσει ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση ότι η χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

Στις 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου.

Το μεσημέρι επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού... Ο αγώνας είναι κοινός... Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο... Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργατών. Έτσι στις 6 το απόγευμα αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες.

Στις 7 το απόγευμα μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο και η Αστυνομία χτυπάει. Εμφανίζονται τεθωρακισμένα της Αστυνομίας και πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας, στην πλατεία Αμερικής γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 9.30 η Αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας μέχρι νεοτέρας διαταγής.

Στις 11 το βράδυ ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή.

Όσοι μένουν ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ( Σάββατο 17 Νοέμβρη) τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες.

Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 1.30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι έγκλειστοι, ενώ ένα τανκ παίρνει θέση απέναντι στην είσοδο. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 2.50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες και συλλαμβάνουν και τους κυνηγούν, οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο έχει εκκενωθεί πλήρως.

Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν

ΤΟ ΒΗΜΑ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο "Νεκροί και Τραυματίες στο Κέντρο των Αθηνών". Προτάσσει επίσης τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα και τις συνεχείς εκκλήσεις των φοιτητών. Στις εσωτερικές σελίδες φιλοξενεί τις δηλώσεις της "κυβέρνησης" και των πολιτικών Π. Κανελλοπουλου, Γ. Μαυρου, Ι Ζιγδη και Α. Παπανδρέου.
Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το "Δίδαγμα" της εφημερίδας στην πρώτη σελίδα, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: "Από την όλη μέχρι τώρα στάση του ελληνικού λαού και από την διαδρομή των τελευταίων εξήμισυ ετών, μέχρι και των γεγονότων των ημερών αυτών, θα έπρεπε να είχε ήδη πεισθεί η σημερινή Κυβέρνηση πως μοναδική διέξοδον αποτελεί η πραγματική αποκατάσταση της ανόθευτης λαϊκής κυριαρχίας. Στις κρίσιμες αυτές ώρες, υποδηλώνεται πόσον ασύμφορη είναι η εμμονή σε αυταρχικά καθεστώτα. Ο ελληνικός λαός στο σύνολό του, καθώς και οι πραγματικοί του φίλοι στην Ευρώπη, επιθυμούν την πολιτική γαλήνη για τον τόπο μας. Όχι όμως με μιαν επιβεβλημένη αποτελμάτωση που προκαλεί περιοδικά επικίνδυνες εκρήξεις δυσφορίας, αλλά δημοκρατικήν ομαλότητα που θα ετερμάτιζε μιαν αποδεδειγμένα μη βιώσιμη κατάσταση".
Στις εσωτερικές σελίδες η εφημερίδα δίνει επίσης το χρονικό των τραγικών γεγονότων, τους νεκρούς, τους τραυματίες ενώ συνεχίζει το εκτενές ρεπορτάζ της από τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

ΤΑ ΝΕΑ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο "Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο, Επενέβησαν Άρματα Μάχης". Σύμφωνα με τις πληροφορίες εξάλλου της εφημερίδας, "θεωρείται πολύ πιθανή Αιφνίδια Επιστροφή Καραμανλή", ο οποίος φαίνεται να πιέζεται από πολιτικούς φίλους για να πάρει την παραπάνω απόφαση.
Το χρονικό των γεγονότων είναι εκτενέστατο όπως άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες στην ίδια εφημερίδα, ενώ αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών και ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων. Κάτω αριστερά, στην πρώτη σελίδα, φιλοξενείται και το σχόλιο του "Βήματος" που αναφέραμε πιο πάνω. Επίσης στην πρώτη σελίδα παραθέτει τις "Δηλώσεις των πολιτικών και της Κυβέρνησης"
Στις εσωτερικές σελίδες έχει πολύ καλό ρεπορτάζ μέσα από το Πολυτεχνείο. Γράφει για τις ολονύχτιες συνελεύσεις των φοιτητών, παραθέτει την ανακοίνωση τους, τις δραματικές εκκλήσεις τους και τη στιγμή της επίθεσης.
Τα Νεα παραθέτουν στις εσωτερικές σελίδες τους και το πρώτο μήνυμα που απέστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα από το Τορόντο του Καναδά.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε την 17η Νοεμβρίου με τίτλο "3 μετά τα μεσάνυχτα Τα τανκς Κατέστειλαν Την Εξεγερσι".
Στο χρονικό της αναφέρει: "Η τριήμερη φοιτητική εξέγερσις, που άρχισε το μεσημέρι της παρελθούσης Τρίτης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο κατεστάλη σήμερα τα ξημερώματα από τα τανκς που άρχισαν να κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και αφού είχαν προηγηθεί σκληρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και φοιτητών σε μεγάλη έκτασι στο κέντρο των Αθηνών, με αποτέλεσμα κατά πρωινές πληροφορίες, τέσσερις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες".
Στο άρθρο της "Τι λένε αντιπολίτευση και κυβέρνησι για τα γεγονότα", γράφει: Η αντιπολίτευση με χθεσινές δηλώσεις των εκπροσώπων της κκ. Π Κανελλοπούλου και Γ. Μαύρου, έλαβε σαφή θέσι συμπαραστάσεως στο φοιτητικό κίνημα και τους φοιτητές, που 'αποτελούν, όπως τονίζουν, την πρωτοπορία του Έθνους στο δρόμο της Δημοκρατίας'".
Στις εσωτερικές σελίδες έχει ρεπορτάζ από το χρονικό των μαχών και την έφοδο των τανκς και επίσης παρουσιάζει τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

Η ΒΡΑΔΥΝΗ

Η Βραδυνή κυκλοφόρησε με τίτλο: "Άρματα Μάχης Έζωσαν Την Αθήνα". "Αίμα Έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών - Αστυνομίας".
Το χρονικό της εφημερίδας αναφέρει: "Την 3.30 πρωϊνήν εξεκένωσαν το Πολυτεχνείον. Τα τανκς ενεφανίσθησαν και πάλιν από του μεσονυκτίου εις την πρωτεύουσαν δια να προσδώσουν απολύτως δραματικήν μορφήν εις τας φοιτητικάς εκδηλώσεις αι οποίαι εσημειώθησαν κατά το τελευταίον τετραήμερον εις Αθήνας, με τον αιματηρόν επίλογον.
Ολίγας ώρας ενωρίτερον το αίμα έρρευσεν εις κεντρικάς περιοχάς των Αθηνών, κατόπιν των αλλεπαλλήλων διαδηλώσεων και των συγκρούσεων αι οποίαι ηκολούθησαν μετά την δυναμικήν επέμβασιν της Αστυνομίας.
Υπολογίζονται εις 4 οι νεκροι των χθεσινών αιματηρών συγκρούσεων και εις εκατοντάδας οι τραυματίαι".
Σε άλλο άρθρο της η εφημερίδα παρουσιάζει την "εικόνα καταστροφής" που εμφάνιζε το κέντρο της Αθήνας το προηγούμενο βράδυ ενώ φιλοξενούνται και οι δηλώσεις των πολιτικών και της "κυβέρνησης".
Στις εσωτερικές σελίδες ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει το ρεπορτάζ της εφημερίδας από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης και την Πάτρα.

Η δικτατορία δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.

Από τότε μέχρι σήμερα υπάρχουν σημαντικοί και πολλοί σταθμοί που είναι άμεσα συνδεδεμένοι με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους εορτασμούς του

Έχουμε αρκετά γεγονότα σε εορτασμούς του Πολυτεχνείου ακόμα και θανάτους κατά την διάρκεια των συγκρούσεων με την αστυνομία παρόλο που δεν είχαμε στρατιωτική χούντα το 1980 την δολοφονία των Σταματίνα Κανελλοπούλου - Ιάκωβου Κουμή και το 1985 την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά.

Πολλά άλλα που σημάδεψαν τις επετείους του Πολυτεχνείου όπως η ακατανόητη απονομή μεταλλείου ανδρείας από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας το 2001 στο πρωτοπαλίκαρο της δικτατορίας, Νικόλαο Ντερτιλή, που διανύει το 30ο έτος φυλάκισης για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας

Όπως η συνέντευξη του A. Σκευοφύλακα στο Βήμα το 2003. Τριάντα χρόνια πέρασαν μέχρι να σπάσει την σιωπή του ο A. Σκευοφύλαξ, έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο και αποκάλυψε όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »

Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο A. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKE». Στα 30 του θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά. Ζώντας σε μια γειτονιά των νοτίων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγει να μιλάει για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Όσες φορές θα τον ρωτήσουν «τι σχέση έχεις με τον "πορτάκια" του Πολυτεχνείου;», θα μιλήσει για «μακρινό ξάδελφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο»! Στη γυναίκα του θα ανοίξει την καρδιά του ύστερα από χρόνια. Στα τρία παιδιά του δεν το έχει αποφασίσει ακόμη. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο»!

Πέρασαν 35 χρόνια και oι μνήμες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει από χιλιάδες κύματα και όπως δείχνουν τα πράγματα για πολλούς έχει εξασθενήσει, έχει ξεθωριάσει , έχει ατονήσει το μήνυμα του Πολυτεχνείου που όπως δείχνουν τα πράγματα σήμερα είναι επίκαιρο παρά ποτέ.

Το ίδιο το κράτος το πέρασε σαν μια αργία για το δημόσιο και μια απλή πλέον σχολική γιορτή προσπαθώντας μάλλον να απαλύνει την ιστορική του άξια και νόημα.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ¨τρομοκρατικές ενέργειες¨.

Το Πολυτεχνείο ήταν και θα είναι πάντα ένα ζωντανό κάλεσμα για την δημοκρατία, και την ελευθερία, θα είναι ζωντανό μέσα σε κάθε ελεύθερο μυαλό.

Το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι «Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι», και όπως έγραψε ο Μίλαν Κούντερα, "Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη."

Αντιγραφή από το site: Foto Art magazine

Η αφίσα που καλεί τα παιδιά να πάνε σήμερα το πρωί, στις 11, Αίμωνος και Ευκλείδου να ζωγραφίσουμε πώς θέλουμε τη γειτονιά μας έχει κολληθεί από την περασμένη Πέμπτη το πρωί έξω από τα σχολεία (όπως εδώ στο 60ο δημοτικό...), ενώ μοιράστηκαν κοντά 500 ανακοινώσεις Α4 με το ίδιο μήνυμα στα παιδιά των γύρω σχολείων.

Ο κόσμος όλο και περισσότερο στις μέρες μας συνειδητοποιεί, ότι πρέπει να λειτουργεί σαν ομάδα. Το «εγώ» να γίνει «εμείς». Κάποτε ίσως ο καθένας ξεχωριστά, μπορούσε να καταφέρει κάποια πράγματα. Σήμερα αυτό μοιάζει αδύνατο. Οι γειτονιές ξεσηκώνονται. Ξαναζωντανεύουν. Οργανώνονται και μαζικά δρουν για να μπορέσουν να σώσουν ότι απόμεινε από το παρελθόν τους. Προσπαθούν να παλέψουν για καλύτερες συνθήκες ζωής. Για ένα πιο ελπιδοφόρο αύριο.

Η πολιτική, τα ΜΜΕ, προσπαθούν να φιμώσουν τις φωνές μας. Να μας κάνουν ανθρώπους δίχως συνείδηση. Δίχως μνήμη. Δίχως παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Όμως κάποια μυαλά μπορούν ακόμη και σκέφτονται. Μπορούν ακόμη και αντιδρούν. Και ξεκινούν να παλέψουν. Να αγωνιστούν για ότι μας ανήκει. Αντιδρούν σε ότι θέλει να καταστρέψει και να πολτοποιήσει την κληρονομιά του παρελθόντος. Παλεύουν για να κρατήσουν το ανθρώπινο πρόσωπο της γειτονιάς, της πόλης.

Ξεκίνησαν δειλά δειλά. Με φόβο για το τι θα αντιμετωπίσουν. Μα γρήγορα έγιναν ομάδες. Οργανώθηκαν και σήμερα κερδίζουν όλο και πιο πολλά.

Ας θυμόμαστε ότι δεν ζούμε μόνοι μας. Πως οι αγώνες δεν γίνονται μόνο για προσωπικά οφέλη. Το να κερδίζουμε για όλους είναι το ζητούμενο. Γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα στη Ζωή. Στην ελπίδα…

κλικάρετε στη φώτο...

Πηγή: tvxs.gr

Οι πρώτες φωτό από τη ζωγραφική

Μικροί, μεγάλοι επί το έργον... Τα πινέλα έχουν πάρει φωτιά...


Το "μοντέλο" ποζάρει στο ζωγράφο. Σε λίγο στη θέση του θα... γεννηθεί μια εικαστική δημιουργία... Κι άλλες φωτογραφίες, αύριο....

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 15/11/2008

Μη βιαστείτε να πείτε «σε τι μπορεί να μας αφορά» όταν περισσότεροι από πέντε χιλιάδες κρατούμενοι, εδώ και μια εβδομάδα κάνουν απεργία πείνας στις φυλακές τους. Μη βιαστείτε να ξεπλύνετε τα χέρια σας σαν τον Πόντιο Πιλάτο, να γυρίσετε αλλού το κεφάλι και να συνεχίσετε να παρακολουθείτε ανενόχλητοι την αγαπημένη σας εκπομπή στην τηλεόραση...

Σχεδόν οι μισοί κρατούμενοι είναι. Δεν έχει και τόσο σημασία αν υπέπεσαν σε κάποιο ποινικό αδίκημα και βρίσκονται στη στενή. Άνθρωποι του περιθωρίου είναι και υποτίθεται ότι κάνουν τη θητεία τους στις φυλακές για να επιστρέψουν κάποτε στην κοινωνία, αν τα καταφέρουν.

Η πληρότητα τους, διαβάζω στα ρεπορτάζ, ξεπερνά το 148%! Τέτοια υπερπληρότητα. Φυσικό είναι οι συνθήκες κρατήσεις να απέχουν να απέχουν μακράν από το να είναι ικανοποιητικές.

Οι φυλακές σήμερα αποτελούν σχολείο εγκλήματος, χωματερές ανθρώπων και ψυχών. Αυτό τονίζουν ανάμεσα στα άλλα στην επιστολή που έστειλαν στον υπουργό Δικαιοσύνης και ζητούν να ληφθούν άμεσα μέτρα, τόσο στο επίπεδο των υποδομών, όσο και στο θεσμικό επίπεδο, όπως:

-Άρση του αποκλεισμού επισκέψεων και αυτοψιών στους χώρους κράτησης από ανεξάρτητους φορείς.

- Αποκλιμάκωση της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά.

- Διαφάνεια και αιτιολογία στις αποφάσεις για άδειες, πειθαρχικές ποινές, μεταγωγές και καθιέρωση συστήματος ελέγχου.

- Απόλυση όλων των κρατουμένων για χρηματικές ποινές, με βεβαίωση των οφειλόμενων ποσών στο δημόσιο ταμείο.

- Άμεση μείωση του ανώτατου χρόνου προσωρινή κράτησης στους 12 μήνες.

- Υλοποίηση, ενίσχυση και επέκταση των προβλεπόμενων εναλλακτικών ποινών, της κοινωνικής εργασίας και της ημιελεύθερης διαβίωσης.

Δεν ξέρω αν το εννοεί πραγματικά ο υπουργός Δικαιοσύνης, αυτό θα φανεί τις επόμενες μέρες, αλλά φαίνεται ότι σκέπτεται σοβαρά να υιοθετήσει προτάσεις των κρατουμένων και να φέρει στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση για τη μείωση του ορίου προφυλάκισης στους 12 μήνες, αντί τους 18 που ισχύει σήμερα, με εξαίρεση τους δράστες στυγερών εγκλημάτων, όπως ανθρωποκτονίες.

Κι ακόμα, αύξηση του χρόνου των τακτικών αδειών, τη δικαιότερη κατανομή των ευεργετικών ημερομισθίων, την επαρκή αιτιολόγηση των πειθαρχικών ποινών, με παράλληλη θέσπιση ευνοϊκών ρυθμίσεων για τις πειθαρχικές ποινές που έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα.

Στο μεταξύ η κοινωνία κινητοποιείται. Στα Προπύλαια έκαναν συναυλία αλληλεγγύης στους κρατούμενους που αγωνίζονται ενάντια στη σωφρονιστική βαρβαρότητα. Μια συναυλία συμπαράστασης σε όσους απέχουν όλες αυτές τις μέρες από το συσσίτιο στις φυλακές όλης της χώρας, δίνοντας αγώνας ζωής και αξιοπρέπειας. Στους κολασμένους των ελληνικών φυλακών που αποφάσισαν ότι δεν έχουν άλλη υπομονή. Δεν κάνουν πίσω, γιατί τα αιτήματά τους είναι ανθρώπινα, εφικτά και πάνω απ' όλα δίκαια.

Την περασμένη Πέμπτη επίσης είχαμε, στην Αθήνα, μια πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα τους, πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα.

Ο αγώνας τους είναι δίκαιος. Οι μεσαιωνικές συνθήκες που επικρατούν στις ελληνικές φυλακές και η πλήρης και εσκεμμένη αδιαφορία της Πολιτείας πρέπει να πάρει ένα τέλος.

Μας αφορά όλους, απ' όποια πλευρά κι αν το δεις. Ιδιαίτερα εμάς, τους βολεμένους φιλήσυχους πολίτες. Ίσως η κινητοποίηση αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για να αλλάξει κάτι σ' αυτή την κόλαση...

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Η άλλη πλευρά της Καρύταινας όπως τη φωτογράφισα από την κορυφή του κάστρου, δίπλα από τον ιστό της σημαίας...

Μια ακόμα πλευρά του χωριού της Αρκαδίας.