Θραψανιώτης μέχρι... κόκαλο

Ήμουν οκτώμισι χρονών τον Νοέμβρη του 1973 και θυμάμαι σαν τώρα τις φωνές από το ραδιόφωνο "Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο" θυμάμαι σαν τώρα τον κόσμο να κατεβαίνει από τα λεωφορεία με πρησμένα μάτια και πολλούς από αυτούς να τρίβουν λεμονιά στα μάτια τους για να συνέρθουν από τα δακρυγόνα. Μεγαλώνοντας και βλέποντας κάθε Νοέμβρη τις εκδηλώσεις-συγκεντρώσεις που γινόταν τα πρώτα χρόνια και αργότερα συμμετέχοντας και εγώ στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου έβαζα τις αναμνήσεις μου σε τάξη.

Από την αρχή του 1973 εκφράστηκε με ανεβασμένες μορφές πάλης η λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα όπως η κατάληψη της Νομικής, το Φλεβάρη του 1973, η διαδήλωση στις 4 Νοέμβρη 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, όπου έγιναν και συλλήψεις αλλά και η διαδήλωση 3.000 φοιτητών για συμπαράσταση στους συλληφθέντες στις 8 Νοέμβρη. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν στις σχολές.

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη 1973, το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 8.30 το βράδυ γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «20% για την παιδεία» και «Κάτω η χούντα».

Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973, η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 9.30 το βράδυ η κατάληψη έχει πυκνώσει ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση ότι η χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

Στις 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου.

Το μεσημέρι επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού... Ο αγώνας είναι κοινός... Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο... Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργατών. Έτσι στις 6 το απόγευμα αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες.

Στις 7 το απόγευμα μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο και η Αστυνομία χτυπάει. Εμφανίζονται τεθωρακισμένα της Αστυνομίας και πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας, στην πλατεία Αμερικής γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 9.30 η Αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας μέχρι νεοτέρας διαταγής.

Στις 11 το βράδυ ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή.

Όσοι μένουν ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ( Σάββατο 17 Νοέμβρη) τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες.

Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 1.30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι έγκλειστοι, ενώ ένα τανκ παίρνει θέση απέναντι στην είσοδο. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 2.50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες και συλλαμβάνουν και τους κυνηγούν, οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο έχει εκκενωθεί πλήρως.

Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν

ΤΟ ΒΗΜΑ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο "Νεκροί και Τραυματίες στο Κέντρο των Αθηνών". Προτάσσει επίσης τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα και τις συνεχείς εκκλήσεις των φοιτητών. Στις εσωτερικές σελίδες φιλοξενεί τις δηλώσεις της "κυβέρνησης" και των πολιτικών Π. Κανελλοπουλου, Γ. Μαυρου, Ι Ζιγδη και Α. Παπανδρέου.
Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το "Δίδαγμα" της εφημερίδας στην πρώτη σελίδα, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: "Από την όλη μέχρι τώρα στάση του ελληνικού λαού και από την διαδρομή των τελευταίων εξήμισυ ετών, μέχρι και των γεγονότων των ημερών αυτών, θα έπρεπε να είχε ήδη πεισθεί η σημερινή Κυβέρνηση πως μοναδική διέξοδον αποτελεί η πραγματική αποκατάσταση της ανόθευτης λαϊκής κυριαρχίας. Στις κρίσιμες αυτές ώρες, υποδηλώνεται πόσον ασύμφορη είναι η εμμονή σε αυταρχικά καθεστώτα. Ο ελληνικός λαός στο σύνολό του, καθώς και οι πραγματικοί του φίλοι στην Ευρώπη, επιθυμούν την πολιτική γαλήνη για τον τόπο μας. Όχι όμως με μιαν επιβεβλημένη αποτελμάτωση που προκαλεί περιοδικά επικίνδυνες εκρήξεις δυσφορίας, αλλά δημοκρατικήν ομαλότητα που θα ετερμάτιζε μιαν αποδεδειγμένα μη βιώσιμη κατάσταση".
Στις εσωτερικές σελίδες η εφημερίδα δίνει επίσης το χρονικό των τραγικών γεγονότων, τους νεκρούς, τους τραυματίες ενώ συνεχίζει το εκτενές ρεπορτάζ της από τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

ΤΑ ΝΕΑ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο "Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο, Επενέβησαν Άρματα Μάχης". Σύμφωνα με τις πληροφορίες εξάλλου της εφημερίδας, "θεωρείται πολύ πιθανή Αιφνίδια Επιστροφή Καραμανλή", ο οποίος φαίνεται να πιέζεται από πολιτικούς φίλους για να πάρει την παραπάνω απόφαση.
Το χρονικό των γεγονότων είναι εκτενέστατο όπως άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες στην ίδια εφημερίδα, ενώ αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών και ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων. Κάτω αριστερά, στην πρώτη σελίδα, φιλοξενείται και το σχόλιο του "Βήματος" που αναφέραμε πιο πάνω. Επίσης στην πρώτη σελίδα παραθέτει τις "Δηλώσεις των πολιτικών και της Κυβέρνησης"
Στις εσωτερικές σελίδες έχει πολύ καλό ρεπορτάζ μέσα από το Πολυτεχνείο. Γράφει για τις ολονύχτιες συνελεύσεις των φοιτητών, παραθέτει την ανακοίνωση τους, τις δραματικές εκκλήσεις τους και τη στιγμή της επίθεσης.
Τα Νεα παραθέτουν στις εσωτερικές σελίδες τους και το πρώτο μήνυμα που απέστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα από το Τορόντο του Καναδά.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε την 17η Νοεμβρίου με τίτλο "3 μετά τα μεσάνυχτα Τα τανκς Κατέστειλαν Την Εξεγερσι".
Στο χρονικό της αναφέρει: "Η τριήμερη φοιτητική εξέγερσις, που άρχισε το μεσημέρι της παρελθούσης Τρίτης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο κατεστάλη σήμερα τα ξημερώματα από τα τανκς που άρχισαν να κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και αφού είχαν προηγηθεί σκληρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και φοιτητών σε μεγάλη έκτασι στο κέντρο των Αθηνών, με αποτέλεσμα κατά πρωινές πληροφορίες, τέσσερις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες".
Στο άρθρο της "Τι λένε αντιπολίτευση και κυβέρνησι για τα γεγονότα", γράφει: Η αντιπολίτευση με χθεσινές δηλώσεις των εκπροσώπων της κκ. Π Κανελλοπούλου και Γ. Μαύρου, έλαβε σαφή θέσι συμπαραστάσεως στο φοιτητικό κίνημα και τους φοιτητές, που 'αποτελούν, όπως τονίζουν, την πρωτοπορία του Έθνους στο δρόμο της Δημοκρατίας'".
Στις εσωτερικές σελίδες έχει ρεπορτάζ από το χρονικό των μαχών και την έφοδο των τανκς και επίσης παρουσιάζει τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

Η ΒΡΑΔΥΝΗ

Η Βραδυνή κυκλοφόρησε με τίτλο: "Άρματα Μάχης Έζωσαν Την Αθήνα". "Αίμα Έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών - Αστυνομίας".
Το χρονικό της εφημερίδας αναφέρει: "Την 3.30 πρωϊνήν εξεκένωσαν το Πολυτεχνείον. Τα τανκς ενεφανίσθησαν και πάλιν από του μεσονυκτίου εις την πρωτεύουσαν δια να προσδώσουν απολύτως δραματικήν μορφήν εις τας φοιτητικάς εκδηλώσεις αι οποίαι εσημειώθησαν κατά το τελευταίον τετραήμερον εις Αθήνας, με τον αιματηρόν επίλογον.
Ολίγας ώρας ενωρίτερον το αίμα έρρευσεν εις κεντρικάς περιοχάς των Αθηνών, κατόπιν των αλλεπαλλήλων διαδηλώσεων και των συγκρούσεων αι οποίαι ηκολούθησαν μετά την δυναμικήν επέμβασιν της Αστυνομίας.
Υπολογίζονται εις 4 οι νεκροι των χθεσινών αιματηρών συγκρούσεων και εις εκατοντάδας οι τραυματίαι".
Σε άλλο άρθρο της η εφημερίδα παρουσιάζει την "εικόνα καταστροφής" που εμφάνιζε το κέντρο της Αθήνας το προηγούμενο βράδυ ενώ φιλοξενούνται και οι δηλώσεις των πολιτικών και της "κυβέρνησης".
Στις εσωτερικές σελίδες ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει το ρεπορτάζ της εφημερίδας από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης και την Πάτρα.

Η δικτατορία δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.

Από τότε μέχρι σήμερα υπάρχουν σημαντικοί και πολλοί σταθμοί που είναι άμεσα συνδεδεμένοι με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους εορτασμούς του

Έχουμε αρκετά γεγονότα σε εορτασμούς του Πολυτεχνείου ακόμα και θανάτους κατά την διάρκεια των συγκρούσεων με την αστυνομία παρόλο που δεν είχαμε στρατιωτική χούντα το 1980 την δολοφονία των Σταματίνα Κανελλοπούλου - Ιάκωβου Κουμή και το 1985 την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά.

Πολλά άλλα που σημάδεψαν τις επετείους του Πολυτεχνείου όπως η ακατανόητη απονομή μεταλλείου ανδρείας από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας το 2001 στο πρωτοπαλίκαρο της δικτατορίας, Νικόλαο Ντερτιλή, που διανύει το 30ο έτος φυλάκισης για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας

Όπως η συνέντευξη του A. Σκευοφύλακα στο Βήμα το 2003. Τριάντα χρόνια πέρασαν μέχρι να σπάσει την σιωπή του ο A. Σκευοφύλαξ, έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο και αποκάλυψε όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »

Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο A. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKE». Στα 30 του θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά. Ζώντας σε μια γειτονιά των νοτίων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγει να μιλάει για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Όσες φορές θα τον ρωτήσουν «τι σχέση έχεις με τον "πορτάκια" του Πολυτεχνείου;», θα μιλήσει για «μακρινό ξάδελφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο»! Στη γυναίκα του θα ανοίξει την καρδιά του ύστερα από χρόνια. Στα τρία παιδιά του δεν το έχει αποφασίσει ακόμη. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο»!

Πέρασαν 35 χρόνια και oι μνήμες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει από χιλιάδες κύματα και όπως δείχνουν τα πράγματα για πολλούς έχει εξασθενήσει, έχει ξεθωριάσει , έχει ατονήσει το μήνυμα του Πολυτεχνείου που όπως δείχνουν τα πράγματα σήμερα είναι επίκαιρο παρά ποτέ.

Το ίδιο το κράτος το πέρασε σαν μια αργία για το δημόσιο και μια απλή πλέον σχολική γιορτή προσπαθώντας μάλλον να απαλύνει την ιστορική του άξια και νόημα.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ¨τρομοκρατικές ενέργειες¨.

Το Πολυτεχνείο ήταν και θα είναι πάντα ένα ζωντανό κάλεσμα για την δημοκρατία, και την ελευθερία, θα είναι ζωντανό μέσα σε κάθε ελεύθερο μυαλό.

Το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι «Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι», και όπως έγραψε ο Μίλαν Κούντερα, "Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη."

Αντιγραφή από το site: Foto Art magazine

Ο αγώνας θέλει την… καλοπέρασή του. Η προσωρινή επιτροπή κατοίκων της Ακαδημίας του Πλάτωνα οργανώνει απόψε, Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008, μια μάζωξη στην ταβέρνα «Ο Φοίνικας του Πλάτωνας» δίπλα στο πάρκο της Ακαδημίας. Για να δώσω καλύτερα το… στίγμα, οι παλιότεροι θα θυμούνται το «Κουτούκι του Κυριάκου και της Ρένας» που έβγαζε τα καλοκαίρια τα τραπέζια του μέσα στο πάρκο. Ύστερα του απαγόρεψαν να το κάνει αυτό και… μοιραία έκλεισε. Εκεί δίπλα είναι και η ταβέρνα που λέμε…

Στην ταβέρνα «Ο Φοίνικας του Πλάτωνα» θα μαζευτούμε και θα κουβεντιάσουμε. Η πρόσκληση είναι για τις εννιά το βράδυ, αλλά μερικοί από μας, που δουλεύουμε, θα πάμε όταν σχολάσουμε από την εφημερίδα…

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν προσκλήσεις. Και το τραπέζι θα πληρωθεί ρεφενέ. Όπως κάνουμε στις παρέες μας. Αλλά το ουσιαστικό είναι να χαράξουμε κάποιες γραμμές σχετικά με το τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον.

Το θέμα, μετά τη δημοσιότητα που πήρε από τον ξεσηκωμό του κόσμου, την περασμένη Παρασκευή και την προβολή που του έχει δώσει ο ΣΚΑΙ (ραδιόφωνο και τηλεόραση), το MEGA, το ALTER και άλλα μεγάλα κανάλια και εφημερίδες, δείχνει να έχει πάρει μια κατεύθυνση. Η Νομαρχία δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει πίσω και ψάχνει να βρει άλλο χώρο για να στεγάσει τις υπηρεσίες της.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΣΚ κ. Παταργιάς έχει δεσμευτεί ότι είναι διατεθειμένος να αγοράσει το οικόπεδο και να χτίσει εκεί το 130 Νηπιαγωγείο που ζητούν οι κάτοικοι.

Αλλά πρέπει να παραμείνουμε σε εγρήγορση έως ότου δούμε ότι υλοποιούν τις δεσμεύσεις τους. Διότι πολιτικάντιδες είναι… Φοβούνται τη δημοσιότητα και τάζουν πράγματα. Τι θα γίνει αύριο που θα κλείσουν οι προβολείς της δημοσιότητας;

Τώρα λοιπόν είναι η μεγάλη ευκαιρία να αναδείξουμε την ιστορική σημασία της περιοχής. Τώρα που όλοι, με τον ξεσηκωμό, μας θυμήθηκαν…

Και πρέπει να εκμεταλλευτούμε σωστά την ευκαιρία που μας δίνει ο ΣΚΑΙ να οργανώσει μαζί μας την ερχόμενη Κυριακή στις 4 το απόγευμα μέσα στο πάρκο της Ακαδημίας του Πλάτωνα μεγάλη συναυλία με τους Διονύση Τσακνή και Χρήστο Θηβαίο που προσφέρθηκαν να έρθουν και να τραγουδήσουν δωρεάν γι’ αυτό τον καλό σκοπό. Να το κάνουμε γνωστό στην περιοχή με όποιο μέσο διαθέτουμε και να γίνει αφορμή για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των κατοίκων της περιοχής.

Αυτά θα συζητήσουμε και σ’ αυτά μπορεί να προσθέσει την άποψή του κάθε πολίτης που έχει τις ίδιες αγωνίες με μας για το μέλλον της την Ακαδημία του Πλάτωνα. Έτσι ο καθένας είναι καλοδεχούμενος. Φτάνει να το θέλει και να είναι διατεθειμένος να εργαστεί για το κοινό καλό.  

Τα παιδιά μας από το 146 Δημοτικό σε πρώτο πλάνο. Στα μπουζούκια ο Βαγγέλης Τουρλάκης και ο Γιάννης Σγούρος.


Φίλοι πήγαν να δουν τα παιδιά τους στη γιορτή. Είναι ο Γιώργος Θελερίτης, ο Σπύρος Τουρλάκης και ο Άγγελος Χονδρορίζος...


Πλήθος κόσμου, μαθητών, καθηγητών, γονιών στη γιορτή για την 28η Οκτωβρίου 1940  στο 54 Γυμνάσιο Αθηνών.


Και ο Λάμπρος ανάμεσα στους μαθητές που παρακολουθούν τη γιορτή...

Πήγα κι εφέτος στη σχολική γιορτή του Λάμπρου για την 28^η Οκτωβρίου 1940. Ήταν η πρώτη επαφή με το Γυμνάσιο, το νέο περιβάλλον εκπαίδευσής του.

Εδώ δεν είχε τα γνωστά από το δημοτικό ποιηματάκια. Η κεντρική σκηνή του αμφιθεάτρου του σχολείου, του 54 Γυμνασίου Αθηνών, είχε κατακλυστεί από τα παιδιά τη χορωδίας και τα μπουζούκια του μουσικού κ. Λιαπάτη.

Σ’ αυτή τη σκηνή έβγαιναν οι δύο αφηγητές, ένα αγόρι και ένα κορίτσι και ανέφεραν το χρονικό του αγώνα. Ανάμεσα τους μερικά παιδιά απήγγειλαν αποσπάσματα πεζών και ποιημάτων γνωστών Ελλήνων δημιουργών. Και πού και πού για να σπάει η μονοτονία, η χορωδία έλεγε τραγούδια όμορφα, γνωστά, αγωνιστικά με συνοδεία στο συνθεσάιζερ του κ. Λιαπάτη και τα τέσσερα μπουζούκια των μαθητών του σχολείου.

Είχε προηγηθεί η προβολή ενός ενημερωτικού βίντεο με ντοκουμέντα εποχής που έβαλε τους παριστάμενους μαθητές, καθηγητές γονιούς, στο κλίμα.

Η αίθουσα φίσκα από κόσμο. Ήταν η απειλή για απουσίες που λειτούργησε και έφερε τα παιδιά στο σχολείο; Δεν είμαι σίγουρος. Ήταν όμως σχετικά ήσυχα στη διακοσμημένη με ελληνικές σημαιούλες αίθουσα.

Πολλά από αυτά κρατούσαν στα χέρια τους το καλοφτιαγμένο πρόγραμμα και παρακολουθούσαν την εκδήλωση. Και χειροκροτούσαν όταν έπρεπε τα παιδιά πάνω στη σκηνή.

Ανάμεσα στα παιδιά και πολλοί γονείς που πήγαν σαν κι εμένα  να παρακολουθήσουν την εκδήλωση. Η διευθύντρια κ. Λιάσκου αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ευχαριστήσει για την τιμή που της κάναμε να πάμε μια τέτοια μέρα, παραμονή της 28^ης Οκτωβρίου, στο σχολείο για να χειροκροτήσουμε τη δουλειά των παιδιών.

Θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω τους καθηγητές που είχαν την ευθύνη της εκδήλωσης και βεβαίως τα παιδιά που έφεραν στην πλάτη τους την ευθύνη της υλοποίησης της.

Και κάτι ακόμα… Παρά το γεγονός ότι μια τέτοια εκδήλωση μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε εθνικιστικές κορώνες, εντούτοις δούλεψαν με σεμνότητα και ταπεινότητα, ενώ κινήθηκαν μέσα σε πολύ καλά πλαίσια. Μπράβο τους!

Άλλη μια φωτογραφία από τα γενέθλια του Λάμπρου στο Allu Fan Park τραβηγμένη από την καλή φίλη Σοφία Μοσκοφίδου. Μου την έστειλε χθες με e-mail και θεώρησα σκόπιμο να μην την αφήσω να πάει χαμένη.

Από την ξενάγηση στον χώρο. Ιδιότυπη κάπως, καθώς έγινε στο προαύλιο κάτω από τον ήλιο, αφού η Μονή δεν είναι επισκέψιμη εσωτερικά...

Ο κ. Φωτεινάκης, ο πρόεδρος του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. μας περίμενε και μας καλωσόρισε μόλις φτάσαμε το πρωί στο ραντεβού για την ξενάγηση...

Μπαίνουμε στον προαύλιο χώρο της Μονής Δαφνίου...

Η πρώτη ματιά είναι εντυπωσιακή. Είναι απομεινάρια των τελευταίων χρόνων...

Η εκκλησία με τις σκαλωσιές των εργατών. Κλειστή. Μείναμε στο προαύλιο κάτω από τον καυτό ήλιο...

Η φιλόλογος κ. Ζαμπούνη από την αρχή δήλωσε ότι δεν είναι ξεναγός. Είχε όμως μαζέψει αρκετά στοιχεία να μας πει...

Ο ηθοποιός κ. Χρυσομάλλης διαβάζει την περιγραφή του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν του γνωστού Δανού παραμυθά που περπάτησε το χώρο αυτό το 1841.

Το είχαμε διατυπώσει ως πρόταση από τούτο εδώ το Blog πριν από μερικές μέρες. Να πάμε μια κυριακάτικη βόλτα στη Μονή Δαφνίου και να μας ξεναγήσει ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ ένας σύλλογος από το Χαϊδάρι. Και πολλοί στο άκουσμα και μόνο του Δαφνιού γέλασαν. Εύκολα συμπέραναν ότι θα πηγαίναμε στο ίδρυμα με τους ψυχικά άρρωστους που υπάρχει στην περιοχή. Αλλά έκαναν λάθος…

Ήταν ένα πολύ όμορφο κυριακάτικο πρωινό. Είχε μια μικρή ψυχρούλα, αλλά ο ήλιος δυνατός δεν άφηνε περιθώρια να φορέσουμε τα μπουφάν. Ήρθε μαζί μας και η δασκάλα η Σοφία με το γιο της Βαγγέλη. Και ήταν μια θαυμάσια εμπειρία.

Έντεκα το πρωί ήμασταν έξω από τη Μονή. Μας περίμεναν άνθρωποι από τον Σύλλογο. Δεν μας ήξεραν, ούτε εμείς τους ξέραμε, πρώτη φορά βλεπόμασταν μα ήταν σα να γνωριζόμασταν χρόνια. Ανοιχτοί, καταδεκτικοί άνθρωποι. Μαζευτήκαμε καμιά πενηνταριά άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά…

Μας καλωσόρισε ο πρόεδρος κ. Κ. Φωτεινάκης, μας είπε για το τι αγώνες έκαναν προκειμένου να… εκβιάσουν το υπουργείο Πολιτισμού να ανοίξει τις πόρτες του στον προαύλιο χώρο έστω αφού η Μονή έπαθε μεγάλες ζημιές στο σεισμό του 1999. Και μετά μας… παρέδωσε στη φιλόλογο κ. Ασημίνα Ζαμπούνη η οποία ξεκαθάρισε η γυναίκα από την αρχή ότι δεν είναι ξεναγός και θα μας αντιμετώπιζε όπως τους μαθητές της αν έπρεπε να τους μιλήσει για την ιστορία της Μονής.

Και ως εδώ καλά. Φιλότιμες προσπάθειες έκανε η κοπέλα. Αλλά η Μονή δεν ήταν εσωτερικά επισκέψιμη. Έτσι όλα μας τα έδειχνε σε φωτογραφίες από βιβλία. Μια ώρα και κάτω από τον καυτό ήλιο δεν ήταν και ότι καλύτερο.

Λίγο αργότερα ο ηθοποιός Λεωνίδας Χρυσομάλλης διάβασε την περιγραφή του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1841) για τον τόπο αυτό.

Να, μερικά από τα στοιχεία από την Πρώτη Εφορεία βυζαντινών αρχαιοτήτων:

Στις παρυφές του άλσους Χαϊδαρίου, αριστερά της Ιεράς Οδού, που εξακολουθεί από την αρχαιότητα να οδηγεί από την Αθήνα στην Ελευσίνα, και στη θέση πιθανότατα του αρχαίου ιερού του Δαφναίου ή Δαφνίου Απόλλωνα, βρίσκεται το οχυρωμένο μοναστήρι του Δαφνιού.
Το μοναστήρι προστατεύεται από οχυρωμένο με πύργους και επάλξεις τετράγωνο περίβολο με δύο πύλες εισόδου, στην ανατολική και τη δυτική πλευρά. Παράλληλα προς τις τέσσερεις πλευρές του οχυρού περιβόλου, αλλά σε μικρή απόσταση από αυτές, διατηρούνται τα ερείπια κτισμάτων, ίσως των αρχικών κελιών. Στο εσωτερικό του οχυρού δεσπόζει το Καθολικό, δηλαδή ο ναός της Μονής, ενώ βόρεια βρίσκονται τα ερείπια της τράπεζας (δηλαδή τραπεζαρίας). Στην νότια όψη του Καθολικού υπήρχε τετράγωνος αύλειος χώρος με τοξοστοιχίες, πτέρυγες κελλιών και βοηθητικά κτίσματα που ανακαινίστηκαν ή ανοικοδομήθηκαν αρκετές φορές μέσα στα χίλια χρόνια ύπαρξης του μνημείου, όπως έδειξαν παλαιότερες και πρόσφατες ανασκαφικές έρευνες.
Το Καθολικό χρονολογείται στον 11ο αι. και ανήκει στον οκταγωνικό τύπο, που υιοθετείται στους μεσοβυζαντινούς χρόνους από σειρά σπουδαίων μνημείων όπως τα καθολικά της μονής Οσίου Λουκά και της Νέας Μονής Χίου. Δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί αν ο τύπος αυτός δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι οι μεγάλες διαστάσεις του τρούλου και ο τρόπος στήριξής του, που αφήνουν ενιαίο και ελεύθερο τον κεντρικό χώρο. Σύγχρονος με το ναό είναι ο νάρθηκας στη δυτική πλευρά, ενώ λίγο αργότερα προστέθηκε εξωνάρθηκας ή προστώο με όροφο που κάλυπτε επίσης τον νάρθηκα και μέρος του κυρίως ναού. Στη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, μετά από σοβαρές βλάβες που προκάλεσε σεισμός, οι Κιστερκιανοί μοναχοί που κατείχαν την μονή έκαναν εκτεταμένες ανακατασκευές στον εξωνάρθηκα, ενώ η κρύπτη που βρίσκεται κάτω από το νάρθηκα μετατράπηκε σε μαυσωλείο για την ταφή των δουκών της Αθήνας.
Δυτικά του εξωνάρθηκα προσκολλήθηκε στους όψιμους χρόνους της Τουρκοκρατίας παρεκκλήσι με την αψίδα του ιερού προς Βορρά.
Η εξαιρετικά φροντισμένη κατασκευή του καθολικού με δόμους περίκλειστους από σειρά τούβλων, η πλούσια κεραμοπλαστική διακόσμηση γύρω από τα παράθυρα και ο πολυτελής διάκοσμος στο εσωτερικό, με τα μοναδικής τέχνης επιτοίχια ψηφιδωτά, τις ορθομαρμαρώσεις και τον μαρμάρινο διάκοσμο, του οποίου δείγματα μόνον σώζονται, συνδέουν την ίδρυση του μνημείου με κύκλους της αυτοκρατορικής αυλής. Ο ψηφιδωτός διάκοσμος που καλύπτει τις ψηλότερες επιφάνειες, αποτυπώνει εικαστικά το δόγμα της εκκλησίας. Ακολουθείται το καθιερωμένο εικονογραφικό πρόγραμμα των μεσοβυζαντινών ναών με τον Παντοκράτορα στον τρούλο, πλαισιωμένο από προφήτες, την Παναγία στην κόγχη του ιερού με τη συνοδεία αρχαγγέλων, παραστάσεις του Ευαγγελισμού, της Γέννησης, της Βάπτισης και της Μεταμόρφωσης στα τέσσερα ημιχώνια κάτω από τον τρούλο, σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, αγίους και ιεράρχες. Οι μορφές, με άριστες αναλογίες και συγκρατημένες κινήσεις, καθώς προβάλλονται επάνω σε χρυσό βάθος μοιάζουν ανάγλυφες και θυμίζουν κλασικά και ελληνιστικά πρότυπα.
Η έκφραση στα πρόσωπα των αγίων χαρακτηρίζεται από υψηλό ήθος και ευγένεια, ενώ η απόδοση ιδιαίτερων χαρακτηριστικών γίνεται με σπάνια δεξιοτεχνία.
Ο Παντοκράτορας στον τρούλο, η μεγαλύτερη σε μέγεθος και κλίμακα παράσταση της μονής Δαφνίου, επιβάλλεται στον κεντρικό χώρο του ναού με την ιδιαίτερη αυστηρότητα αλλά και γλυκύτητα της έκφρασης που δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν φωτογραφικά.
Κατά την μεταβυζαντινή περίοδο η μονή αποδόθηκε στους ορθόδοξους μοναχούς και φιλοτεχνήθηκαν οι αποσπασματικά σωζόμενες τοιχογραφίες στον κυρίως ναό που απεικονίζουν την Δέηση, την Θυσία του Αβραάμ, ολόσωμους αγίους, ιεράρχες και διακοσμητικά θέματα (17ος και 18ος αι.).
Μετά το 18ο αι. η μονή παρακμάζει σταδιακά διότι υφίσταται συχνά ληστρικές επιδρομές. Στον 19ο αι. για μικρό χρονικό διάστημα (1883-1885) στο μοναστήρι στεγάστηκε το Δημόσιο Ψυχιατρείο.
Οι εργασίες στερέωσης και αποκατάστασης του συγκροτήματος και συντήρησης του ψηφιδωτού διακόσμου του καθολικού άρχισαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίζονται κατά διαστήματα μέχρι σήμερα από την Αρχαιολογική Εταιρεία αρχικά και σε συνέχεια την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Οι εργασίες συνολικής αποκατάστασης της μονής εντατικοποιήθηκαν μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1999. Για το λόγο αυτό ο χώρος δεν θα είναι επισκέψιμος μέχρι την άνοιξη του 2007.
Το μνημείο περιλαμβάνεται στον Παγκόσμιο Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Με τα βιβλία του ο Λάμπρος που είναι, κατ' αρχήν στο Α2 του 54 Γυμνασίου Αθηνών...


Η κυρία Λιάσκου, διευθύντρια, κερνάει καραμέλες τους γονείς στο προαύλιο. Να μας γλυκάνει στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς...


Η εξώπορτα του σχολείου. Ανοιχτό από σήμερα για να υποδεχθεί μαθητές και γονείς...


Ο αγιασμός τελείωσε. Τα παιδιά σε λίγο θα μπουν στις τάξεις τους και θα πάρουν τα βιβλία τους. Κι από αύριο, τετράωρο...

Ο Λαμπρούκος στο δρόμο για τη μέση εκπαίδευση! Σήμερα το πρωί πήγαμε όπως και τόσοι άλλοι γονείς και παιδιά στο αγιασμό. Ένας νέος σχολικός ορίζοντας απλώνεται μπροστά του. Είδαμε παλιούς συμμαθητές, μιλήσαμε με γονείς από το 146 δημοτικό και το 128, για τις διακοπές, για το καλοκαίρι… Μια νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε!

Καλή δύναμη και καλά κουράγια σε όλους!
Την ελπίδα για το νέο ξεκίνημα που σηματοδοτεί η σημερινή έναρξη του σχολείου - εκεί όπου διαπλάθεται το μέλλον κάθε κοινωνίας - σκιάζουν τα προβλήματα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Ηδη υπάρχει συνωστισμός γονιών στα δημόσια σχολεία με αποτέλεσμα να κρίνεται - κυρίως για τις μονάδες σε πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αττικής (Κυψέλη, Αμπελόκηποι, Παγκράτι κ.α.) εάν οι υποδομές τους θα μπορέσουν να δεχτούν όλα τα παιδιά.


Την ίδια στιγμή οι ιδιοκτήτες παιδικών σταθμών ζητούν από το υπουργείο Παιδείας νέα αναβολή της εφαρμογής του νόμου.

Η σχολική χρονιά τέλος σηματοδοτείται από την έναρξη του διαλόγου για αλλαγές στο περιεχόμενο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης αλλά και το λύκειο, ο ρόλος του οποίου θα επιχειρηθεί να ενισχυθεί με την υιοθέτηση ενός νέου συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ.

Τα στοιχεία είναι παρμένα από την χθεσινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και το άρθρο του Απόστολου Λακασά

---

Σαν σήμερα... Οι δίδυμοι πύργοι


Δεν έκαναν τη σωστή κίνηση...

---

Αλλη μια γροθιά στο στομάχι

Ξανά από το Πεκίνο και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες...

Σφαίρα με ένα πόδι... Αξιος!

Δείτε πάθος και δύναμη από τον αθλητή...

Δύναμη ψυχής. Παράδειγμα για όλους μας...

Aυτό κι αν είναι μάθημα ζωής...

---

Στο μπαλκόνι περιμένουν τα παιδιά του συνεργείου να μεταφέρουν τα πράγματα στα κουτιά.


Μια άποψη από τον εσωτερικό χώρο του νέου σπιτιού με τα πράγματα μέσα...

Μια μέρα όλη κι όλη κράτησε η μετακόμιση στο νέο μου σπίτι. Οργανωμένο το συνεργείο και με πολύ προσωπική δουλειά μέχρι το απόγευμα τα πράγματα είχαν μπει σε μια σειρά. Το βράδυ δε όλα σχεδόν ήταν στη θέση τους.

Φυσικά υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν αλλά δεν προσθέτω κι αυτό το άγχος στα καθημερινά τρεξίματα. Θα έρθει η ώρα που θα γίνουν. Με τον καλύτερο τρόπο, αρκεί να μη γίνουν βιαστικά.

Το καλό είναι πως δεν έχω κάτι που να με πιέζει. Και δεν θέλω να χάσω κάτι από την ομορφιά της καθημερινότητας. Είναι τα έντυπά μου, οι εφημερίδες, το σχολείο, οι διακοπές. Σχέδια και όνειρα που κάνω.

Σ' αυτά θα ρίξω το ενδιαφέρον μου. Το μεγάλο ντου έγινε. Και έγινε με επιτυχία. Ήδη με καλωσόρισαν οι νέοι γείτονες. Και φίλοι μου στέλνουν τις ευχές τους.
Άλλοι έχουν δηλώσει πρόθυμα να βοηθήσουν πρακτικά.
Σας ευχαριστώ όλους. Δεν κάνει κάθε μέρα κανείς τέτοια μεγάλα βήματα στη ζωή... 

Θα περάσουν ακόμα μέρες με μικρές ελλείψεις... Ε, και τι έγινε; Μπορώ να περιμένω...
Δεν θέλω να αγχωθώ και γι' αυτό. Αρκετές αληθινές αφορμές έχω. Δεν θα το κάνω.







Αλλο ένα βίντεο από τη Μάχη της Κρήτης

Ημερομηνίες σταθμοί στο γυναικείο κίνημα: Το 1857 οι υφάντριες της Νέας Υόρκης διαδήλωσαν: για μείωση των ωρών εργασίας από 16 σε 12, για ίσα μεροκάματα με τους άνδρες και για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ζωής.
Το 1910 στην Κοπεγχάγη η Δεύτερη Διεθνής Διάσκεψη Σοσιαλιστριών καθιερώνει την ετήσια Ημέρα της Γυναίκας.
Το 1977 ο O.Η.Ε. στη Γενική του Συνέλευση καθιέρωσε την Ημέρας της Γυναίκας, ως Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Ειρηνίστρια και επαναστάτρια σοσιαλίστρια, η Ρόζα Λούξεμπουργκ φυλακίστηκε επανειλημμένα και τελικά δολοφονήθηκε από δυνάμεις της γερμανικής Δεξιάς στις 15 Ιανουαρίου 1919.

Να ‘μια ξαπλωμένη σ' ένα σκοτεινό κελί, πάνω σ' ένα στρώμα σκληρό σαν πέτρα. Τι κτίριο έχει τη συνηθισμένη εκκλησιαστική ησυχία, έτσι που θα νόμιζες ότι έχεις ήδη ενταφιαστεί. Από το παράθυρο πέφτει πάνω στο κρεβάτι η ανταύγεια της λάμπας που καίει όλη νύχτα μπροστά στις φυλακές. Κατά διαστήματα ακούω αμυδρά το μακρινό θόρυβο ενός περαστικού τρένου ή το κοντινό βήξιμο του δεσμοφύλακα καθώς κάνει, με τις βαριές μπότες του, μερικά αργά βήματα για να ξεμουδιάσουν τα πόδια του. Το τρίξιμο των χαλικιών κάτω από τα πόδια του είναι ένας τόσο απελπιστικός ήχος, ώστε όλη η κούραση και η ματαιότητα της ύπαρξης μοιάζει να σκορπίζεται στην υγρή και σκοτεινή νύχτα. Είμαι ξαπλωμένη μόνη και σιωπηλή, τυλιγμένη στις πολλαπλές μαύρες πτυχές του σκότους, της ανίας, της ανελευθερίας και του χειμώνα - αλλά η καρδιά μου χτυπά με μια απέραντη και ασύλληπτη εσωτερική χαρά, λες και τριγυρίζω σε κάποιο ηλιόλουστο, λουλουδιασμένο λιβάδι. Και μέσα στο σκοτάδι χαμογελώ στη ζωή, σα να ξέρω κάποια μαγική συνταγή που θα μου επέτρεπε να μεταμορφώσω καθετί το κακό και τραγικό σε γαλήνη και ευτυχία. Αλλά όταν ψάχνω στο μυαλό μου για την αιτία αυτής της χαράς, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει καμιά αιτία, και γελάω με τον εαυτό μου - πιστεύω ότι το κλειδί του γρίφου είναι η ίδια η ζωή, αυτό το βαθύ σκοτάδι της νύχτας είναι απαλό και όμορφο σαν βελούδο, φτάνει να μπορείς να το κοιτάξεις με το σωστό τρόπο. Το τρίξιμο των υγρών χαλικιών κάτω από τα αργά και βαριά βήματα του δεσμοφύλακα είναι, κατ' αναλογία, ένα υπέροχο τραγούδι ζωής - για όποιον έχει αφτιά να το ακούσει.

Μπράβο το αγόρι μου... Έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα!

Κόνστανς Λίτον

Η σουφραζέτα λαίδη Κόνστανς Λίτον, μεταμφιεσμένη σε Τζέιν Γουόρτον, γυναίκα της κατώτερης τάξης, σιτίζεται δια της βίας στις φυλακές Γουόλτον στο Λίβερπουλ, 18 Ιανουαρίου 1910

Μ' επισκέφτηκε και πάλι ο αρχίατρος, που με ρώτησε πόσον καιρό ήμουν χωρίς τροφή. Του είπα ότι είχα φάει ένα μικρό κέικ και μια μπανάνα που μου είχαν στείλει φίλοι στο Αστυνομικό Τμήμα την Παρασκευή, γύρω στα μεσάνυχτα. Είπε : «Α, τότε η σημερινή μέρα είναι η τέταρτη. Πολύς χρόνος, θα σου δώσω να φας, πρέπει να σου δώσω να φας αμέσως», αλλά έφυγε και δεν έγινε τίποτα μέχρι τις έξι το βράδυ, όταν επέστρεψε με πέντε δεσμοφύλακες, θαρρώ, και τη συσκευή της δια της βίας σίτισης. Με προέτρεψε να δεχτώ τροφή με τη θέλησή μου. Του είπα ότι αυτό αποκλειόταν και πως μόνο όταν θα έπαυαν οι νομοθέτες μας ν' αρνούνται ν' αναγνωρίσουν πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες θα έπαυα κι εγώ ν' αρνούμαι τη λήψη τροφής στη φυλακή. Δεν εξέτασε την καρδιά μου, ούτε έπιασε το σφυγμό μου. Δεν ζήτησε να το κάνει, ούτε και είπα τίποτα που ίσως τον έκανε να νομίσει ότι θ' αρνιόμουν να εξεταστώ. Δεν πρόβαλα αντίσταση όταν επιχείρησαν να με καθηλώσουν, αλλά ξάπλωσα μόνη μου στο σανιδένιο κρεβάτι. Δύο από τις δεσμοφύλακες μ' έπιασαν από τα μπράτσα, μία έπιασε το κεφάλι μου και μία τα πόδια μου. Μία δεσμοφύλακας βοήθησε να με ταΐσουν. Ο γιατρός στηρίχτηκε στα γόνατά μου καθώς έσκυβε πάνω από το στήθος μου για να φτάσει στο στόμα μου. Το έκλεισα κι έσφιξα τα δόντια. Περίμενα αυτή τη στιγμή με τόσο μεγάλη αγωνία μήπως αποκαλυφθεί προηγουμένως η ταυτότητά μου, ώστε ένιωσα χαρούμενη όταν ήρθε η ώρα. Η αίσθηση ότι βρισκόμουν αντιμέτωπη με περισσότερη βία απ' όση θα μπορούσα να αντέξω, ήταν απόλυτη, αλλά αντιστάθηκα μόνο με το στόμα μου. Ο γιατρός μου πρότεινε να διαλέξω ανάμεσα σε ξύλινο ή ατσάλινο στοματοδιαστολέα. Μου εξήγησε λεπτομερώς, όπως έκανε στις περισσότερες ανάλογες περιπτώσεις, ότι ο ατσάλινος στοματοδιαστολέας θα με πονούσε ενώ ο ξύλινος όχι, και μου συνέστησε να μην τον υποχρεώσω να χρησιμοποιήσει τον ατσάλινο. Αλλά δεν μίλησα, ούτε άνοιξα το στόμα μου κι έτσι, αφού προσπάθησε λίγο με τον ξύλινο, τελικά κατέφυγε στον ατσάλινο. Φάνηκε ενοχλημένος από την αντίστασή μου και ξέσπασε με θυμό καθώς πίεζε τα δόντια μου με το μεταλλικό εργαλείο. Διαπίστωσε ότι πίσω, δεξιά κι αριστερά, είχα ψεύτικα δόντια και είπε ότι αν είχα θα έπρεπε να βγουν. Δεν απάντησα και η διαδικασία συνεχίστηκε. Ο γιατρός ακούμπησε το εργαλείο του πάνω στα ψεύτικα δόντια και το πίεσε με δύναμη στα ούλα. Είπε ότι αν αντιστεκόμουν τόσο πολύ με τα δόντια, θ' αναγκαζόταν να με ταΐσει από τη μύτη. Ο πόνος ήταν πολύ δυνατός και τελικά θα πρέπει να υποχώρησα, γιατί έχωσε τον στοματοδιαστολέα ανάμεσα στα δόντια μου και τον έστριψε περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν, μέχρι που τα σαγόνια μου άνοιξαν διάπλατα, πολύ περισσότερο απ' όσο άνοιγαν φυσιολογικά. Μετά έχωσε στο λαιμό μου ένα σωλήνα που μου φάνηκε υπερβολικά πλατύς και είχε μήκος τεσσάρων ποδιών περίπου. Η ενόχληση από το σωλήνα ήταν αβάσταχτη. Ένιωσα να πνίγομαι τη στιγμή που άγγιξε το λαιμό μου και έφτασε ως κάτω. Μετά έριξαν βιαστικά το φαγητό, μου ήρθε να κάνω εμετό μόλις έφτασε κάτω και η τάση αυτή έκανε το σώμα και τα πόδια μου να διπλωθούν στα δύο, αλλά οι δεσμοφύλακες πίεσαν αμέσως το κεφάλι μου προς τα πίσω κι ο γιατρός στηρίχτηκε πάλι στα γόνατά μου. Η φρίκη που ένιωσα δεν περιγράφεται. Έκανα εμετό πάνω στο γιατρό και στις δεσμοφύλακες και μου φάνηκε ατελείωτος ο χρόνος μέχρι  να μου βγάλουν το σωλήνα. Καθώς ο γιατρός έφευγε, μου έδωσε ένα χαστουκάκι, όχι δυνατό, αλλά για να δείξει με περιφρονητικό τρόπο την αποδοκιμασία του και φάνηκε ότι πίστευε πως προσποιόμουν την εξαντλημένη. Στην αρχή θεώρησα τόσο αηδιαστικό αυτό που είχε γίνει, ώστε μου ερχόταν να γελάσω νοερά. Τότε ξαφνικά είδα την Τζέιν Γουόρτον ξαπλωμένη μπροστά μου και μου φάνηκε σαν να είχα βγει από το σώμα της. Ήταν η πιο περιφρονημένη, ανίδεη κι απροστάτευτη κρατούμενη που είχα δει. Όταν θα εξέτιε την ποινή της και θ' αποφυλακιζόταν, κανένας δεν θα πίστευε τα λόγια της, και ο γιατρός, αφού την είχε ταΐσει με το ζόρι και είχε βασανίσει το σώμα της, την είχε χτυπήσει στο μάγουλο για να δείξει πόσο την περιφρονούσε! Αυτή ήταν η Τζέιν Γουόρτον και είχα έρθει να τη βοηθήσω.

Όταν ο γιατρός βγήκε από το κελί, εγώ έμεινα τελείως ανήμπορη. Οι δεσμοφύλακες ήταν ευγενικές και γονάτισαν γύρω μου για να με περιποιηθούν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, δεν μπορούσα να κινηθώ και έμεινα εκεί, μέσα σ' αυτό που κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα ήταν ανυπόφορη βρομιά. Με τον εμετό είχα λερώσει τα μαλλιά μου - τα οποία, αν και κοντά, έπεφταν δεξιά και αριστερά στο πρόσωπό μου -, όλο τον τοίχο δίπλα στο κρεβάτι μου, και τα ρούχα μου φαίνονταν ποτισμένα από τον εμετό, οι δεσμοφύλακες όμως μου είπαν ότι δεν μπορούσαν να μου βρουν άλλα εκείνη την ώρα γιατί ήταν πολύ αργά και το γραφείο είχε κλείσει. Έμεινα τελείως ακίνητη, μου φαινόταν σαν παράδεισος το να είμαι χωρίς το σωληνάκι που μ' έπνιγε, χωρίς την υγρή τροφή που μπαινόβγαινε στο σώμα μου και χωρίς το στοματοδιαστολέα ανάμεσα στα δόντια μου. Τελικά οι δεσμοφύλακες μ' εγκατέλειψαν, είχαν διαταγή να φύγουν, και την εκτέλεσαν με τη συνηθισμένη ταχύτητα. Μετά από λίγο άκουσα τους θορύβους της δια της βίας σίτισης στο διπλανό κελί. Δεν το άντεχα, ήταν η Έλση Χάουι, ήμουν σίγουρη. Όταν η απαίσια διαδικασία τελείωσε και οι θόρυβοι σταμάτησαν, χτύπησα τον τοίχο και φώναξα μ' όλη τη δύναμη της φωνής μου, που δεν ήταν και μεγάλη εκείνη τη στιγμή : «Δεν υποκύπτουμε» και μετά ήρθε η απάντηση με τη φωνή της Έλσης, χωρίς καμία αμφιβολία : «Δεν υποκύπτουμε».

Δύσκολο να καταλάβεις μερικά πράγματα...
Δυσνόητα.pps