Θραψανιώτης μέχρι... κόκαλο

Τα μπουζούκια μας στην πρώτη γραμμή της γιορτής δίνουν τον τόνο της εκδήλωσης...

Η Σοφία Μοσκοφίδου "τραβάει" σε βίντεο την εκδήλωση και τα παιδιά πάνω στη σκηνή...

Πήγα στο σχολείο του γιου μου, το 54^ο Γυμνάσιο Αθηνών να παρακολουθήσω τη γιορτή για το Πολυτεχνείο. Θυμόμουν τα δικά μου χρόνια, τότε που στο Λύκειο «γιορτάζαμε» μετά τη λήξη των μαθημάτων και με κίνδυνο να δεχτούμε αποβολές για την πρωτοβουλία μας από τη διεύθυνση του σχολείου. Ήταν βλέπεις μόλις λίγα χρόνια από το ’73, η γιορτή δεν ήταν ακόμη επίσημη και ότι σήμερα κάνει η διεύθυνση του σχολείου το κάναμε εμείς, τα παιδιά, βάζοντας στο «ντορβά» το κεφάλι μας…

Τριάντα πέντε χρόνια μετά, η εκδήλωση προβλέπεται από το ωρολόγιο πρόγραμμα. Μόνο που στη διεύθυνση του σχολείου έχουν την αίσθηση πως τα παιδιά θα είναι ούτως ή άλλως εκεί, υπό το φόβο των απουσιών, ενώ κανείς δε σκέφτηκε να ενημερώσει τους γονείς με μια ανακοίνωση για την ώρα που θα γίνει η γιορτή.

Εννιά παρά τέταρτο πήγαμε αγχωμένοι, μήπως δεν προλάβουμε, αφού τα παιδιά είχαν έρθει από το πρωί. Ο Λάμπρος παίζει αμέριμνος στο προαύλιο του σχολείου...

Στην αίθουσα εκδηλώσεων είναι το Λύκειο που κάνει τη δική του γιορτή. Βγαίνουμε έξω. Παρακολουθούμε λίγο ποδόσφαιρο κάτω από το βαρύ, συννεφιασμένο ουρανό της Αθήνας.

10 η ώρα μπαίνουν τα δικά μας παιδιά στην αίθουσα. Μέχρι να ετοιμαστεί η χορωδία και η ορχήστρα πάει 10.30. Να μπουν και τα ηχεία στις θέσεις τους, θέλει χρόνο...

Η αίθουσα δεν είναι γεμάτη. Στη σκηνή κάνουν δοκιμές. Ο θόρυβος και η φασαρία δεν έχει προηγούμενο. Σε συνάρτηση με το βόμβο που κάνει η μεγάλη αίθουσα, η κατάσταση είναι ανυπόφορη.

10.45 κλείνουν τα φώτα και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν. Το κουδούνι χτυπά για να μπουν και οι τελευταίοι ξεχασμένοι στην αυλή και το διάδρομο. Η γιορτή αρχίζει...

Νοέμβρης 2008. Τίποτα δεν μοιάζει στις μέρες εκείνες του αγώνα του ’73. Εδώ κυριαρχεί η αντίληψη «άντε να τελειώνουμε, να φύγουμε…». Πώς άλλαξαν έτσι τα πράγματα; Ποιοι φταίνε που δεν διαφύλαξαν στο διάβα των χρόνων κάποια από τα διαχρονικά μηνύματα;

Ένα τουλάχιστον πράγμα θα έπρεπε να είχαν μάθει στα παιδιά οι δάσκαλοί τους: Σεβασμός στη μνήμη εκείνων που έπεσαν για τη Λευτεριά μας. Αυτών των παιδιών που αγωνίστηκαν για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».

Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα αποστεωμένο δημόσιο σχολείο; Κάποια καλά λόγια είπε ανοίγοντας τη γιορτή η γυμνασιάρχης κ. Λιάσκου. Λίγο αργότερα τα παιδιά ήταν υπέροχα στους ρόλους τους. Αρκεί όμως μόνο αυτό; Κι αυτών που έκανε εντύπωση σε όσους γονείς κάθισαν μέχρι το τέλος είναι που η κ. Λιάσκου πέρασε από και χαιρέτισε και ευχαρίστησε ξεχωριστά τον κάθε ένα γονιό που είχε την καλοσύνη να πάει. Μπράβο της!

Από τη χθεσινή πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία

Λίγα γαρύφαλλα στο μνημείο του Πολυτεχνείου...


Φοιτητές κρατούν τη ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου, στη χθεσινή πορεία...


Η δυνατή βροχή δεν έγινε εμπόδιο να συνεχιστεί κανονικά η πορεία...


Δυνατά τα μπλόκ και η παρουσία των πολιτών στην πορεία για το Πολυτεχνείο.

Όλα είναι έτοιμα για να κόψουμε την τούρτα των φετινών γενεθλίων του Λάμπρου.

Η προετοιμασία έξω στο κιόσκι για το κόψιμο της τούρτας...

Μέσα στην κούτα της τούρτα για να προστατευθεί από το αεράκι που συναγωνίζεται τον Λάμπρος ποιος θα σβήσει πρώτος τα κεράκια...

Στα... σαγόνια του καρχαρία. Ο Λάμπρος με την παρέα του. Ευτυχώς το πλάνο είναι τελείως "στημένο'...

Μερικές φωτογραφίες από τα παιχνίδια που μπήκαν... Όσες  μπορέσαμε να καταγράψουμε γιατί που να τα προλάβεις στο τρέξιμό τους...

Με τα αδιάβροχά τους ετοιμάζονται να μπουν στις βάρκες. Μέσα στα νερά με τέτοιον καιρό. Τι να τα πειράξει τα παιδιά...

Έτοιμοι να ξεκινήσουν στην περιπέτεια με τις βάρκες.

Και μέσα στο περίφημο πειρατικό καράβι. Δεν μπήκαν όλοι σ' αυτό το παιχνίδι. Μερικοί προτίμησαν να... βλέπουν τους υπόλοιπους.

Κι εδώ, στα αυτοκινητάκια η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Οι κραυγές τους ακούγονταν από όλο το πάρκο.

Δεν ξέρω αν τα παιδιά που είναι μέσα σ' αυτή την ιπτάμενη μπάλα είναι από τα δικά μας. Αυτά όμως την τράβηξαν τη φωτογραφία...

Το φετινό πάρτι γενεθλίων του Λάμπρου ήταν κάπως διαφορετικό από τα προηγούμενα. Κατ’ αρχήν ο πηγαιμός στο γυμνάσιο κι αυτή η αλλαγή του σχολικού περιβάλλοντος τον έκανε –μαζί με την πρώιμη εφηβεία- να είναι πολύ πιο επιλεκτικός στις προσκλήσεις του για το πάρτι των γενεθλίων του. Κάλεσε μόνο έξι παιδιά, έξι αγόρια, για κορίτσι ούτε κουβέντα και το Σάββατο το απόγευμα πήγαμε στο Allu Fan Park.

Αλλιώς βέβαια το φανταζόμαστε και αλλιώς το βρήκαμε. Πρώτα – πρώτα όλοι οι χώροι στο Allu είναι ανοιχτοί,(καλοκαιρινό γαρ το μαγαζί…) και ύστερα μας… απαγόρεψαν να κόψουμε την τούρτα των γενεθλίων μέσα στο πάρκο.

Χρειάστηκε, μια τέτοια μέρα ξεχωριστή για το παιδί που ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις να φωνάξω, να μιλήσω με δύο υπεύθυνους για να μας αφήσουν τελικά μα την κόψουμε.

Αλλά έξω κάνει κρύο. Τα παιδιά δεν το καταλαβαίνουν. Τρέχουν, παίζουν, καίνε ολόκληρα. Με το βραχιολάκι που τους δώσαμε έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε όλα τα παιχνίδια του πάρκου όσες φορές επιθυμούν μέχρι να κλείσει σήμερα το βράδυ. Τρέχουν ανάμεσα στον κόσμο – και είναι πολύς απόψε Σαββατόβραδο- γελούν, παίζουν με την καρδιά τους.

Και φυσικά δεν έχουν σκοπό να φύγουν νωρίς. Αλλά οι γονείς που κάθονται έξω στο κιόσκι το καλοκαιρινό κρυώνουν. Μάλλον κονιάκ χρειάζεται εδώ παρά καφές…

Κατά τις επτά κόψαμε την τούρτα. Ήταν μια πολύ φρέσκια τούρτα από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, το «Ρόδον». Σε πλαστικά πιατάκια με πλαστικά κουτάλια. Οδύσσεια ολόκληρη να κρατήσουμε τα 12 μπλε κεράκια αναμμένα μέχρι να τα σβήσει ο Λάμπρος. Φυσάει ένα αεράκι ικανό να τον ανταγωνιστεί ποιος θα τα σβήσει πρώτος.

Ξανά παιχνίδι τα παιδιά. Οι γονείς καθόμαστε, κουβεντιάζουμε, με μερικούς που τους βλέπουμε για πρώτη φορά γνωριζόμαστε. Ωραίοι άνθρωποι φαίνονται.

Εννέα η ώρα το κρύο δεν αντέχεται για όσους κάθονται. Εγώ δεν το καταλαβαίνω γιατί τρέχω από κοντά τους να γράψω σκηνές με τη φωτογραφική μηχανή, αλλά το βλέπω γύρω μου. Ψάχνουμε να βρούμε να πιούμε ένα ουίσκι, τουλάχιστον οι άντρες της παρέας. Πως το θέλουμε; Το πάρκο είναι για παιδιά, λέει, κι απαγορεύονται τα οινοπνευματώδη. Μόνο μπύρα και πολύ μας πάει. Δεν θέλουμε… Είναι και παγωμένη…

Διάλειμμα για χοτ ντογκ. Η πιτσιρικαρία θέλει να το ρίξει… ολοκληρωτικά έξω.

Και εντάξει τα παιδιά το χάρηκαν. Ίσως αν είχαν πέντε – έξι ώρες ακόμα να το χαίρονταν πολύ περισσότερο. Αλλά αυτό το χουνέρι που πάθαμε με το κρύο δε λέγεται…

Έστω κι έτσι όμως ωραία περάσαμε και στα φετινά γενέθλια του Λάμπρου. Γνωρίσαμε τουλάχιστον μερικούς αξιόλογους ανθρώπους, γονείς συμμαθητών του Λάμπρου στο 54 Γυμνάσιο. Μένουμε στην ίδια γειτονιά και δεν γνωριζόμαστε. Ένας μάλιστα μένει στη διπλανή μας πολυκατοικίας και δεν τον είχαμε δει ποτέ. Ούτε εκείνον, ούτε τη γυναίκα του, ούτε το παιδί του. Πως διάβολο γίναμε έτσι.

Ευτυχώς που τέτοιες εκδηλώσεις είναι μια αφορμή να γνωριστούμε. Θα ξαναβρεθούμε όμως. Είμαι σίγουρος. Μια αρχή κάναμε με αφορμή τα γενέθλια του Λάμπρου.

Και του χρόνου αγόρι μου. Χρόνια πολλά!

To πρώτο σημείωμα στο Blog αυτό. Τρίτη 21 Αυγούστου 2007. Με αναφορά στο προηγούμενο που λίγες μέρες μετά... εξαφανίστηκε.


Το χθεσινό σημείωμα... Πώς περνά ο καιρός... Πέρασε κι όλας ένας χρόνος!


Οι χάκερ από την... Τουρκία χτύπησαν το site μου! Απίστευτο; Και όμως συνέβη...


Εκπληκτική ο ομάδα της onScreen διόρθωσε το πρόβλημα μέσα σε δύο ώρες μόλις. Μπράβο παιδιά! Πραγματικά καλή υποστήριξη!

Αν αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα είχαν ψυχή θα έκαναν ότι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι. Κι αν ήταν έτσι, πριν λίγες μέρες τούτο το Blog που δημιουργήθηκε τον περσινό Αύγουστο θα έκλεινε τώρα τον ένα χρόνο ζωής και θα έσβηνε την πρώτη του τούρτα!

Ένας χρόνος που πέρασε σαν αέρας.., Με γνωριμίες πολλών σημαντικών ανθρώπων, με καλές και κακές στιγμές, με ότι κάνει ένα ζωντανό οργανισμό να έχει τα πάνω και τα κάτω του.

Ένα χρόνο μετά, όλα είναι διαφορετικά εδώ μέσα. Τα σχόλια των φίλων που με παρακολουθούν το κρατάνε σε φόρμα κι εγώ προσπαθώ να έχω την ατζέντα μου πάντα κοντά στην επικαιρότητα.

Το… αδερφάκι του στο www.thrapsaniotis.gr δέχθηκε κι όλας την πρώτη μεγάλη ηλεκτρονική επίθεση. Χάκερ από την Τουρκία έσπειραν παντού το μαύρο και το διέλυσαν. Προσπαθώ να το επαναφέρω. Είπαμε τα έχει αυτά η ζωή…

Κάτι τέτοιο είχε γίνει και στο πρώτο Blog μου, μόλις στους πρώτους τρεις μήνες ζωής του. Υπάρχουν τελικά αργόσχολοι που τους αρέσει αντί να κάνουν κάτι δημιουργικό να… καταστρέφουν τις δουλειές των άλλων…

Εδώ όμως όλα δείχνουν να κυλούν ήρεμα. Μέχρι να έρθει το κακό… Μέχρι τότε δεν θα ζούμε με την αγωνία. Εμείς εδώ θα το διασκεδάζουμε!

Χωρίς βαρύγδουπα σημειώματα, με τη ζωή οδηγό, θα ευχηθούμε να έχουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε. Θα ανάψουμε, ηλεκτρονικά έστω, την τούρτα μας και θα ευχηθούμε «Χρόνια Πολλά!» Και αν έχουμε κέφια θα πούμε και το ανάλογο τραγουδάκι:

«Να ζήσεις Βlogάκι και χρόνια πολλά, μεγάλο να γίνεις με άσπρα μαλλιά…»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

ΝΙΚΟΣ, ΣΙΑ, ΡΟΥΛΑ


Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΟ ΝΙΚΟ! ΒΛΕΜΜΑ ΟΜΩΣ Η ΣΙΑ!


Η ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ...ΤΗ ΔΕΟΥΣΑ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ!


Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ!

Ο αρκουδίτσος μεταφέρει τον Νίκο στο σπίτι του αργά το βράδυ. Μόνο που δεν ξέρω ποιος οδηγούσε γιατί ο ίδιος (φαίνεται καθαρά) είναι στο πίσω κάθισμα.

Ανθρώπινες αδυναμίες. Ναι. Υπάρχουν. Και γιατί να το αρνηθούμε άλλωστε; Ο Δημήτρης ο Νέζης τις... μάζεψε με το φωτογραφικό του φακό και... ιδού το αποτέλεσμα!

Στιγμές χαλάρωσης μέσα στο γλέντι του 144-163. Οι λεζάντες είναι του Δημήτρη. Σαν τον παπαράτσι την είχε στήσει και φωτογράφιζε στιγμές. Χθες τις έστειλε με e-mail υλοποιώντας την «απειλή» του.

Σόρυ για την υπερβολή της προβολής «Νίκος» αλλά μια μέρα είναι, θα περάσει...
Και κάτι ακόμα για να μην ανησυχήσει κανείς. Ο... γιατρός που εξετάζει είναι... γιαλαντζή. Ο Δημήτρης έσπευσε αργά το βράδυ να τον μεταφέρει σπίτι του ασφαλή, δεδομένου ότι οι μπύρες και το ουίσκι λειτούργησαν καταλητικά πάνω του. Τη βέσπα τη... μάζεψε το μεσημέρι της επόμενης μέρας.
Είχε καιρό να χαλαρώσει έτσι και να αφεθεί στο μεθύσι του για λίγο...

Ο Δημήτρης Νέζης στην έκθεση βιβλίου του σχολείου του...


Ένας πίνακας με πολλαπλά μηνύματα στην αυλή του σχολείου... 


Και οι "φαν" του συγκροτήματος των παιδιών του 50 Γυμνασίου...


Και η Ρούλα του Δημήτρη στα σουβλάκια...

Έχω ξανάρθει κι άλλες φορές, κι άλλες χρονιές στη γιορτή που κάνουν τα 144 - 163 δημοτικά σχολεία. Και κάθε φορά είναι και μια διαφορετική εμπειρία. Ποτέ η ίδια και προπαντώς ποτέ ρουτίνα. Νέες ιδέες, νέα πράγματα που κάνουν τον κόσμο, χρόνο το χρόνο να είναι και περισσότερος και ποιοτικά καλύτερος.

Τα θρανία των παιδιών από τις τάξεις βγαίνουν στο προαύλιο, «ντύνονται» με τραπεζομάντιλα της μιας χρήσης και τα χρησιμοποιούν για να κάτσουν και να σερβιριστούν οι παρέες. Το ίδιο συμβαίνει και με τις καρέκλες από τις τάξεις...

Ένας παράγοντας που συντελεί στην επιτυχία είναι, νομίζω, το γεγονός ότι εδώ οι φορείς είναι όλοι κοντά και δεν υπάρχουν ανταγωνισμοί. Δύο Σύλλογοι Γονέων σε αρμονική συνεργασία. Παρούσες, εκτός από όλους τους δασκάλους και οι δύο διευθύνσεις των σχολείων. Παρόντα πολλά σχολεία από την ευρύτερη γειτονιά των Σεπολίων και του Κολωνού. Με... αντιπροσωπείες από τους Συλλόγους Γονέων και την Ένωση.

Αναρωτιέμαι μερικές φορές ποιο είναι το «μυστικό» της επιτυχίας; Είναι, νομίζω, η δουλειά που «ρίχνουν» και οι καλές σχέσεις που έχουν αναπτύξει όλοι οι φορείς της σχολική κοινότητας. Αλλά όλα ξεκινάνε από τους δύο Συλλόγους Γονέων. Που μερικές φορές νομίζεις ότι είναι ένας...

Με καθημερινή παρουσία στο σχολείο, με προσωπική δουλειά, με όχημα επικοινωνίας και ενημέρωσης το «Μήνυμα για όλους» στο οποίο δουλεύουμε κι εμείς και συνεργαζόμαστε και με κοινωνική δράση πάνω στα μεγάλα ζητήματα, έχουν καταφέρει να «χτίσουν» κάτι σπάνιο και μοναδικό.

Όλη αυτή η δράση έχει το αντίκτυπό της και στα σχολεία τους. Άλλωστε η συμμετοχή έχει ουσιαστικό χαρακτήρα. Οι ρόλοι μοιράζονται. Ο καθένας έχει κάτι να κάνει και όλοι αισθάνονται χρήσιμοι γι' αυτό και αποδίδουν.

Το είδαμε κι εμείς φέτος στο 146. Μια συμπαγής ομάδα τεσσάρων ατόμων κατάφερε να φέρει πιο κοντά τους ανθρώπους και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για κάτι καλύτερο.

Αν ήταν κοντά μας και οι δάσκαλοι, όπως είναι εδώ, που όλοι ήταν παρόντες στη βραδιά γλεντιού των Συλλόγων, τότε θα μπορούσαμε να περηφανευόμαστε πως πετύχαμε το καλύτερο. Αλλά τίποτα δεν πάει χαμένο από το πέρασμά μας και τη δράση μέσα από τους Συλλόγους Γονέων όλα αυτά τα χρόνια.

Σκέψεις υπό τους ήχους μιας όμορφης λαϊκής ορχήστρας, αργά το βράδυ, στην αυλή των σχολείων, ζώντας τη γιορτή τους σαν αληθινοί φίλοι. Να το μεγάλο κέρδος! 

Σφοδρή σεισμική δόνηση συγκλόνισε σχεδόν όλη τη χώρα, λίγο πριν από τις 3.30 μετά το μεσημέρι.

Ήμασταν στον Λόφο Κολωνού εκείνη την ώρα (3.25) για παγωτό όταν έγινε ο σεισμός και παρότι σε ανοιχτό χώρο τον νιώσαμε έντονα... Ύστερα οι τηλεοράσεις πήραν «φωτιά» με τις συνδέσεις και τα έκτακτα δελτία ειδήσεων.

Η είδηση που ακολουθεί αλιεύτηκε από την ηλεκτρονική Ζούγλα

Σοβαρές ζημιές σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές, υπάρχουν και στη Βιομηχανική Περιοχή της Πάτρας, όπου δύο παλαιά σπίτια κατέρρευσαν και σε άλλα προκλήθηκαν ρωγμές.

Σοβαρά είναι τα προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες ιδιαίτερα στην Αχαΐα και την Ηλεία, όπου έχει ξεσπάσει φωτιά στην περιοχή Μελισσά, από πτώση κολόνας της ΔΕΗ.

Το αστεροσκοπείο Θεσσαλονίκης έδωσε μέγεθος 6,5 R, με επίκεντρο στη βορειοδυτική Πελοπόννησο, 205 χλμ βορειοδυτικά της Αθήνας ενώ αναμένεται η ανακοίνωση του αστεροσκοπείου Αθηνών.

Σύμφωνα με τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία ο σεισμός είχε μέγεθος 6,1 R και το επίκεντρο εντοπίζεται στην περιοχή μεταξύ Πάτρας και Πύργου, κοντά στην Αμαλιάδα.

Ο κόσμος, γονείς και παιδιά παρακολουθούν τη γιορτή αποχαιρετισμού των Συλλόγων Γονέων του 146 - 62.


Μόλις έχει ξεκινήσει η γιορτή. Ο Σταμάτης Χονδρορίζος από τη Δημοσιογραφική Ομάδα έχει ρίξει την πρώτη ατάκα του για να ανοίξει η αυλαία και να ξεκινήσει το "Όνειρο του Σκιάχτρου".


Τα παιδιά του χορευτικού. Απίθανα, παρά το λίγο χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους.

Μπορεί να γίναμε το βράδυ «κομμάτια» από την κούραση όλης της μέρας αλλά άξιζε τον κόπο. Η βραδιά της Γιορτής Αποχαιρετισμού ήταν καταπληκτική. Όλοι είχαν ένα καλό λόγο να πουν για το αποτέλεσμα. Και πραγματικά έτσι ήταν.

Τα παιδιά του Θεατρικού ήταν καταπληκτικά στο «Όνειρο του Σκιάχτρου» του Ευγένιου Τριβιζά κι εδώ, «μπήκαν» ομορφα και τα παιδιά της Δημοσιογραφικής Ομάδας, εξίσου καλό το χορευτικό που είχε ετοιμάσει η Στ' τάξη, οι παραδοσιακοί χοροί από τις δύο Χορευτικές Ομάδες ξεσήκωσαν τον κόσμο και οι μαθητές της Στ' τάξης του 146 με τα μπουζούκια του Βαγγέλη Τουρλάκη και του Γιάννη Σγούρου έδωσαν ένα όμορφο λαϊκό χρώμα γειτονιάς στη γιορτή.

Στο «Διάλογο» ο Άγγελος Χονδρορίζος, ως πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων, ευχαρίστησε αυτούς που έδωσαν κομμάτια από την ψυχή τους για να υπάρχει αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα.

Εδώ, στο προσωπικό μου Blog θα συμφωνήσω μαζί του, αλλά θα προσθέσω και μερικά αρνητικά σημεία που θα μπορούσαν να λείψουν και να είναι ακόμα καλύτερα τα πράγματα. Από πολλές πλευρές καλύτερα.

Δεν μου άρεσε που ο ηχολήπτης που πήραμε για να κάνουμε τη γιορτή μας εκνευρισμένος που κουράστηκε να φέρει τα πράγματα του μίλησε άσχημα στο ξεκίνημα, στα παιδιά που ήταν εκεί διαθέσιμα να βοηθήσουν, αλλά κάποιος έπρεπε να τους πει τι να κάνουν... Το γεγονός ότι στην πορεία προσπάθησε να το διορθώσει δεν τον απαλλάσσει από την ευθύνη.

Σημειώνω πολύ αρνητικά την απουσία από τη γιορτή, έστω και σαν επισκέπτη του μέλους του Δ. Σ. του Συλλόγου Γονέων του 146, Βασίλη Κούτσουπα. Αν υπήρχε σοβαρός λόγος για την απουσία θα αρκούσε ένα τηλέφωνημα.

Με παραξένεψε αρνητικά το γεγονός ότι δεν ήρθε κανείς δάσκαλος από τους παλιούς του 146. Κάθε χρόνο η Γιώτα, η Αγγελική, η Σάσα, ο Δημήτρης ήταν εκεί και μοιράζονταν κομμάτια από τη χαρά μας και τη χαρά των παιδιών μας. Φέτος βρήκαν να κάνουν την επανάστασή τους και μάλιστα με τέτοιο αρνητικό τρόπο;

Ξέραμε ότι η νέα διευθύντρια ήταν ασθενής, μα εγώ αν ήμουν στη θέση της θα πήγαινα ακόμα και με... ένεση. Ο μικρός Παναγιώτης Μπιστιτζιάνος που πάει στην Ε' δημοτικού ήρθε με το πόδι στο γύψο και έπαιξε καταπληκτικά στο Θεατρικό...

Μου φάνηκε κάπως, αυτοί οι γονείς που μέχρι χθες έβλεπαν με μια επιφύλαξη όλο αυτό το γλέντι που ετοιμάζαμε και τα χάπενινγκ που σχεδιάζαμε να είναι εκεί σαν να μη συμβαίνει τίποτα και να προσπαθούν πάρουν κομμάτι από τη χαρά μας.

Δεν ήταν ωραίο όταν ο Άγγελος μιλώντας από την καρδιά του, αισθάνθηκε την ανάγκη να αναφέρει ονομαστικά κάποια άτομα από το δικό μας Σύλλογο. Ξαφνικά κάποιοι από τον άλλο Σύλλογο παραπονέθηκαν που δεν έκανε το ίδιο και γι' αυτούς. Θα είχε τους λόγους του που δεν το έκανε. Και... εξαναγκάστηκε ηθικά για να μη χαλάσει το κλίμα από τους... κρυπτοσχολιαστές, να διορθώσει.

Απολογιστικά τώρα: Με όλα τα μικρολάθη και λάθη κάνουν μόνο όσοι δουλεύουν (δεν κινδυνεύουν από κανένα λάθος οι απέχοντες ή τεμπέληδες) θα το ξαναέκανα με ευχαρίστηση να συνεργαστώ με τα ίδια παιδιά που έδωσαν την ψυχή τους για να προσφέρουμε στα παιδιά μας αυτό που τους αξίζει. Και θα έδινα τα ίδια κι ακόμα περισσότερα γιατί πιστεύω πως δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από την άδολη προσφορά. Αυτή που δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις απολύτως τίποτα. Και γίνεσαι πιο πλούσιος σε εμπειρίες, σε χαμόγελα παιδικά, σε φίλους, σε αληθινά «ευχαριστώ» που κανένα θησαυροφυλάκιο δεν μπορεί να χωρέσει.

Ούτε φέτος πήγα στην απεργιακή συγκέντρωση που οργανώνουν τα συνδικάτα στην Αθήνα. Δεν μου αρέσει που είναι χωρισμένοι σε διαφορετικούς χώρους και διαφορετικές ώρες, ενώ υποτίθεται ότι διαδηλώνουν για το ίδιο πράγμα, τιμούν τους εργατικούς αγώνες. Δεν μου αρέσει ακόμα ο «στημένος» τρόπος που το κάνουν, οι κοπυράιτ ανακοινώσεις που δεν τις πιστεύουν, οι αφίσες που μου δίνουν την αίσθηση ότι από υποχρέωση τις βγάζουν και γενικά όλα αυτά που κάνουν τους νέους, αλλά και τους μεγαλύτερους να αμφισβητούν και να μην εμπιστεύονται, όπως παλιότερα, Υπερβολές; Δεν νομίζω.

Προτίμησα να την «κάνω» με φίλους στην Πάχη των Μεγάρων. Δυο βήματα από την Αθήνα και ταυτόχρονα μακριά. Δίπλα στη θάλασσα. Ο καιρός είναι καλός, η μέρα ηλιόλουστη και όλα δείχνουν ότι μπορεί να περάσουμε καλά.

Μαζί μας η Ουρανία με τον Γιώργο και ο Γιώργος Θελερίτης με την Ιζαμπελ και τα παιδιά τους, το Στέφανο και τον Πέτρο. Παλιά πηγαίνανε για ψάρεμα στην Πάχη. Εγώ πάλι την έχω συνδέσει με ουζάκι.

Περάσαμε πραγματικά όμορφα σαν παρέα στην Πάχη. Φύγαμε κατά τις 11 το πρωί με την οικογένεια του Γιώργου Θελερίτη.

Η κίνηση ήταν σχετικά μικρή. Αλλά στην Πάχη είχε πολύ κόσμο. Την ώρα που φτάσαμε εμείς βρήκαμε εύκολα τραπέζι. Με νύχια και δόντια κρατήσαμε δυο καρέκλες στο τραπέζι μας για την Ουρανία και τον Γιώργο που ήρθαν δυο ώρες αργότερα.

Είχαν να μας διηγηθούν πολλά από την πασχαλιάτικη βδομαδιάτικη βόλτα στο Πήλιο. Μεγάλη παρέα και περάσανε πολύ όμορφα κι αυτοί.

Τα θαλασσινά ήταν υπέροχα στο «Μουράγιο». Και τα τέσσερα καραφάκια Πλωμάρι που καταναλώσαμε ήταν αρκετά για να μας κάνουν κεφάλι. Το ούζο θέλει κουβέντα και κάποια στιγμή οι νεαροί μαζί με τη μαμά τους ανέβηκαν στο βουνό απέναντι, με τα πόδια, όπου ήταν ένα ξωκλήσι ολόλευκο.

«Παίζουν» με την καινούρια φωτογραφική μηχανή. Και το διασκεδάζουν με τις λήψεις που κάνουν στο τραπέζι ή στα φυτά.

Η έκπληξη στη Σία που έχει τα γενέθλια της είναι ένα μεγάλο μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα.

Κατά τις 4 πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Πέντε παρά ήμουν στη δουλειά. Θα πρέπει να καταναλώσω αρκετά λίτρα νερό για να βάλω σε μια σειρά το ζάχαρο που σήμερα μάλλον δοκιμάστηκε δυνατά. Και θα είναι μακριά η σημερινή νύχτα στην εφημερίδα.

Η τελευταία εικόνα φεύγοντας, απόγευμα πια από την Πάχη. Λουλούδια και θάλασσα. Όλη η ομορφιά της άνοιξης στο φακό του κινητού μου...

Σχολική γιορτή στο 146 Δημοτικό σχολείο του γιού μου.


Τα παιδιά λένε τα ποιήματά τους στη λιτή σκηνή. Αριστερά η χορωδία, δεξιά οι σημαιοφόροι...


Ήταν μια πολύ όμορφη γιορτή που τη χαρήκαμε...

Με την ευκαιρία της Εθνικής Επετείου, επικοινωνώ και πάλι μαζί σας για να σας μεταφέρω αισθήματα αγάπης και εκτίμησης της Πατρίδας και για σας ευχηθώ υγεία, χαρά και ευτυχία.
Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου του 1821 αποτελεί αφορμή για την ανάκληση του κλέους των αγωνιστών της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας. Ο αγώνας και η θυσία τους είναι για μας σήμερα υπόμνηση της αίσθησης της ευθύνης μας απέναντι στην πατρίδα, ενώ λειτουργεί σα μια πλατιά διαφωτιστική δύναμη, θεμελιώνοντας την εθνική μας συνείδηση, πάνω στην εθνική αυτοπεποίθηση και ομοψυχία
Η σημερινή επέτειος δεν ανανεώνει μόνο την ευγνωμοσύνη του έθνους στους αγωνιστές του 21, αλλά τονίζει τη «μεγάλη αλήθεια»: ότι η προσήλωση στα ιδανικά της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας αποτελεί προορισμό για κάθε άνθρωπο με υπερατομική συνείδηση. Ως χρέος προς τους αγώνες τους, αλλά και ως έκφραση της ανάγκης των Ελλήνων για την Ελευθερία, οφείλουμε να διακηρύξουμε ότι η Πατρίδα μας, στηριγμένη στην σύμπνοια και στην ενότητα, θα συνεχίσει να βαδίζει στον δρόμο των υψηλών ιδανικών, προάγοντας την ειρήνη και την δημοκρατία.
Ιδιαίτερα σήμερα, που η εποχή μας χαρακτηρίζεται από ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, με σημαντικές προκλήσεις τόσο σε εθνικό όσο και διεθνές επίπεδο. Η προσπάθεια και ο αγώνας πρέπει να ενταθούν. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση τους απαιτεί πριν από όλα την ενότητα του απανταχού ελληνισμού και την συστράτευση στους κοινούς στόχους.
Εσείς οι συμπατριώτες μας του Εξωτερικού, υπηρετήσατε και υπηρετείτε την ελληνικότητα στο παγκόσμιο περιβάλλον, κατορθώνοντας, στο πέρασμα του χρόνου, ακόμη και κάτω από δύσκολες συνθήκες, να ξεχωρίζετε και να προοδεύετε.
Η επιτυχημένη πορεία σας συνδυαζόταν, πάντα, -και εξακολουθεί να συνδυάζεται - με ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο αίσθημα προσφοράς στην Πατρίδα. Άλλωστε διατηρήσατε, μεταδίδοντας από γενιά σε γενιά, την ελληνική παράδοση και την ταυτότητα, αναδεικνύοντας τις αξίες που μας ενώνουν: Την Ιστορία, τον Πολιτισμό, τη Θρησκεία μας.
Η προσφορά σας είναι ανεκτίμητη και σας είμαστε όλοι μας ευγνώμονες για την πολύτιμη συμβολή σας για την ανάδειξη του Οικουμενικού Ελληνισμού στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Αγαπητοί συμπατριώτες,
Η Επανάσταση του 1821 είναι μία από τις υψηλές παρακαταθήκες, που έχει ο ελληνικός λαός. Η προσήλωση στην ελευθερία, την αυτοδιάθεση, τη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και τη δικαιοσύνη ήταν για τους αγωνιστές του 1821 όχι μόνο πίστη αλλά και τρόπος ζωής. Και ακριβώς σ΄ αυτή την κληρονομιά έχουμε ιστορικό καθήκον να ανταποκριθούμε. Πρέπει να διατηρούμε, με πράξεις και όχι με λόγια, την ανεξαρτησία μας εναντίον οποιασδήποτε επιβουλής. Να προστατεύουμε και να αξιοποιούμε αυτή την τόσο ακριβά πληρωμένη κληρονομιά.

Οι καλοί μαθητές της Στ΄τάξης σημαιοφόροι για τις ανάγκες της γιορτής...

ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΠΟΙΝΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας με την ευκαιρία της Επετείου της Εθνικής Εορτής της 25ης Μαρτίου 1821, απαλλάσσει όλους τους τιμωρημένους Αξιωματικούς, Ανθυπασπιστές, Υπαξιωματικούς και Οπλίτες των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και τους Σπουδαστές των Σχολών αυτών από την έκτιση του υπολοίπου των πειθαρχικών ποινών.
Η απαλλαγή θα ισχύσει από 24 Μαρτίου 2008 για όλες τις μέχρι τότε επιβληθείσες ποινές.

Η τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας
για τους Αγώνες του Πεκίνου
Με μία τελετή απόλυτα συνυφασμένη με το ολυμπιακό ιδεώδες και κάτω από καλές καιρικές συνθήκες πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Αρχαία Ολυμπία η τελετή Αφής της Φλόγας, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Παρόντες στην τελετή ήταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, ο πρόεδρος της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ, ο επίτιμος πρόεδρος Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, ο αντιπρόεδρος της ΔΟΕ Λάμπης Νικολάου, ο πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής Μίνωας Κυριακού.
Η τελετή ξεκίνησε με χαιρετισμό του δημάρχου Αρχαίας Ολυμπίας Γιώργου Αηδόνη, ο οποίος τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής: «Σήμερα εδώ από το κέντρο του Ολυμπισμού την πατρίδα των Ολυμπιακών Αγώνων, στέλνουμε μήνυμα ειρήνης και αγάπης σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Καλό ταξίδι φλόγα, καλή επιτυχία Πεκίνο. Το αύριο ανήκει στις αξίες μας».
Στη συνέχεια μίλησε ο πρόεδρος της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ ο οποίος ανέφερε: «Τους ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου τους προσδοκεί με ανυπομονησία το 1/5 του πληθυσμού της γης. Η ολυμπιακή λαμπαδηδρομία του 2008 διασχίζοντας πέντε ηπείρους και επισκεπτόμενη 21 πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο και πάνω από 100 πόλεις στο εσωτερικό της Κίνας, ελπίζω ότι θα εκτελέσει την αποστολή της. Οι αγώνες του Πεκίνου δεν είναι θα μόνο μια στιγμή αθλητικής υπεροχής, αλλά θα είναι μία ευκαιρία να μαθαίνει να ανακαλύπτει και να σέβεται ο ένας τον άλλον».
Από την πλευρά του ο πρόεδρος της ΕΟΑ Μίνωας Κυριακού υπογράμμισε: «Εύχομαι η ολυμπιακή φλόγα να στείλει παγκόσμια στο μέγιστο βαθμό τις αξίες του ολυμπισμού και του αθλητισμού. Να επικεντρώσει τους αθλητές στο πνεύμα του ευ αγωνίζεσθε και να φωτίσει με τον ιδανικότερο τρόπο τους αγώνες του Πεκίνου. Εύχομαι στους κινέζους φίλους μας καλή επιτυχία».
Ο πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Κίνας Λιου Κι ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Κάτω από το φως της ολυμπιακής φλόγας και χάρις στις κοινές προσπάθειες των λαών της Κίνας και της Ελλάδος και του υπόλοιπου κόσμου, η Κίνα θα φιλοξενήσει ολυμπιακούς αγώνες υψηλού επιπέδου».
Μετά τις ομιλίες ακολούθησε το τελετουργικό της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας με πρωθιέρεια την Μαρία Ναυπλιώτου, η οποία παρέδωσε την φλόγα στον ασημένιο Ολυμπιονίκη του Τάε Κβον Ντο, Αλέξανδρο Νικολαϊδη, και ακολούθησε η Κινέζα Ολυμπιονίκης της κολύμβησης το 2004 στην Αθήνα, Λούο Ζούο Γεν.
Την τελετή παρακολούθησαν ακόμη μέλη του υπουργικού συμβουλίου, πολυπληθής κινεζική αντιπροσωπεία, πολλοί κινέζοι πολίτες, καθώς και πλήθος κόσμου από την Ηλεία και άλλες περιοχές της Ελλάδος.