Θραψανιώτης μέχρι… κόκαλο

Η πιτσαρία “Del Monto”. Όταν φτάσαμε ήταν ακόμα μέρα…

Η κάτω Παναγία η εκκλησία με το νεκροταφείο του χωριού…

Το χωριό όπως φαίνεται από την Κάτω Παναγία…

Ανηφορίζοντας από την κ’άτω μερά… Κάποτε η απόσταση αυτή μέχρι το σπίτι μας μου φαινόταν πολύ μεγάλη. Τώρα…

Είχαμε πάει και πέρυσι σ’ αυτή την πιτσαρία “Del Monto”, στο Αρκαλοχώρι. Είναι προς το τέλειωμα του κεντρικού δρόμου καθώς πηγαίνουμε για τα Καστελλιανά, απέναντι από το Κέντρο Υγείας. Και είναι ιδιαίτερα φιλόξενο το περιβάλλον.

Σ’ αυτή ην πιτσαρία φτιάχνουν μια πίτσα γίγα. Δώδεκα κομμάτια βγάζει. Αλλά είμαστε κι εμείς κάμποσοι…

Η Στασούλα θέλει να μας κεράσει… Πήρε λοιπόν τις τρεις εγγονές της, τις δύο Αναστασίες και τη Μαρία, ήρθαν στην καφετερία “SportCafe” και μας πήρε με τον Λάμπρο να πάμε στην πιτσαρία. Παραγγείλαμε δύο τέτοιες τεράστιες πίτσες. Και είπαμε πως θα παίρναμε και για το σπίτι. Τέσσερα κομμάτια για τον καθένα ήταν μάλλον πολλά. Τελικά τα… καταφέραμε ανάμεσα στα γέλια και τα καλαμπούρια και δεν αφήσαμε τίποτα.

Η συνεισφορά του καθενός ήταν διαφορετική. Εγώ είπα να μην ξεπεράσω τα δύο κομμάτια, βράδυ και η πίτσα έχει ένα σορό παχυντικά στοιχεία. Το ίδιο και τα κορίτσια που προσέχουν τη δίαιτά τους. Πήγαμε στα τρία. Το ίδιο και η Στασούλα. Ακόμα και μικρή Αναστασία τα κατάφερε τα 4 κομμάτια. Δε λέω για τον Λάμπρο γιατί αυτός “σάρωσε” τα πάντα. Η σούπερ δύναμη της πίτσας.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το χωριό όλα κέφι. Ο Λάμπρος προτίμησε να πάει με το αυτοκίνητο. Ήθελε να κάνει πλάκα με τις ξαδέλφες του.

Στο χωριό οι γυναίκες έχουν καθίσει ήδη στη Βεγγέρα. Κοντεύει 10 και δεν αφήνουν για τίποτα το συνήθειο τους. Ο αέρας φυσά, πότε από τη μια και πότε από την αντίθετη κατεύθυνση κι αυτό δεν είναι καλό, λένε. “Δύσκολη μέρα θα ξημερώσει αύριο”…

Στο μεταξύ να προσθέσουμ

Στο Αρκαλοχώρι στην “SprotCafe”παίζουμε μπιλιάρδο με τον Λάμπρο…

Το μπιλιάρδο είναι σαν το ποδήλατο. Αμα το μάθεις δεν το ξεχνάς. Εχασε την πρώτη φορά ο Λάμπρος για να κερδίσει πανηγυρικά τη δεύτερη.

Έχει έξι ευρώ την ώρα το μπιλιάρδο αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Υπάρχει κέφι και διάθεση για καλαμπούρι… Ασε που είναι τέχνη να ξέρεις να χάνεις…

Από εδώ, από τον Νίκο, παίρνω καθημερινά τις εφημερίδες μου. Η ενημέρωση της επικαιρότητας είναι απαραίτητη.

Βράδυ Τετάρτης… Μόλις έχουμε γυρίσει από το Αρκαλοχώρι όπου παίξαμε μπιλιάρδο με τον Λάμπρο. Η Στασούλα μας το είχε επιοσημάνει να είμαστε πίσω κατά τις 8, αλλά δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι προετοιμασίες έχει κάνει. Στις εννέα που γυρίσαμε το τραπέζι έχει στρωθεί στην αυλή του σπιτιού και γύρω του πέντε νέα παιδιά, τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι, ο Αγησίλαος και ο αδελφός του Μιχάλης.

Στην κουζίνα η Στασούλα συνεχίζει να ετοιμάζει πράγματα που δεν θεωρεί και πολύ σημαντικά γιατί λείπει το κρέας από το τραπέζι. Έχει φτιάξει τυροπυτάκια στο τηγάνι,στριφτή τυρόπιτα, έχει κόψει τυρί του βοσκού, ντομάτα, αγγούρι, ελιές και πίνουν ρακές και κουβεντιάζουν. Μπαίνουμε κι εμείς στην κουβέντα. Απίθανοι όλοι τους. Ο Σταμάτης, η Μαίρη, ο Φάνης, ο Δημήτρης, ο Απόστολος. Φαντάροι που υπηρετούν κοινωνική θητεία στο Δήμο Αρκαλοχωρίου και το ταχυδρομείο λόγω του ότι ως αντιρρησίες συνείδησης (Μάρτυρες του Ιεχωβά) αρνήθηκαν να περάσουν τη βασική εκπαίδευση και να πάρουν όπλο στα χέρια τους.

Είναι αξιθαύμαστα αυτά τα παιδιά! Υπηρετούν διπλάσιο χρόνο θητείας εργαζόμενοι με ωράριο πραγματικών εργαζομένων με μια υποτυπώδη αμοιβή ικανή ίσα για να καλύψει το ενοίκειο του σπιτιού που μένουν.

Λένε πως ο Δήμος Αρκαλοχωριου είναι πολύ ικανοποιημένος από αυτά τα παιδιά και γι’ αυτό και είναι ενταγμένος στο σχετικό πρόγραμμα.

Ο Σταμάτης και η Μαίρη είναι νιόπαντροι. Τον περασμένο Νοέμβρη παντρεύτηκαν και από τοτε “κάθε πρώτη του μηνός έχουν επέτειο”. Η Μαίρη γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά μεγάλωσε στη Γερμανία απο μετανάστες γονείς. Ήρθε στην Ελλάδα και αποφάσισε να μείνει για πάντα κοντά στον αγαπημένο της. Ανθρώπινες ιστορίες…

Ο Σταμάτης όπως και ο Φάνης είναι από την Χαλκίδα, ο Δημήτρης από Αθήνα (Κηπούπολη) με ρίζες στα Χανιά και τα Λουτρά Αρκαδίας, ο Απόστολος που κάνει τη θητεία του στο ταχυδρομείο από τη Σαλαμίνα, γεννήθηκεκαι μεγάλωσε στη Γερμανία. Ηξερε σαν μητρική τη γλώσσα αυτή, τα ελληνικά τα έμαθε αργότερα, αλλά έπεσε θύμα ρατσιστικής επίθεσης από νεοναζί. Ήταν εκεί ο ξένος. “Αδίκημά του” ότι δεν ήταν ξανθός, γέννημα θρέμα Γερμανός. Οι Χρυσαυγίτες της Γερμανίας, ο ρατσισμός σε όλο του το μεγαλείο…

Η ώρα περνά πολύ όμορφα. Η παγωμένη ρακή χαλαρώνει, σπάει τον πάγο και η συζήτηση φέρνει αστεία, ανέκδοτα και ιστορίες που κάνουν την παρέα κι ανάμεσά τους κι εμεένα, να γελάμε δυνατά ώς τις 11.30 που έφυγαν.

Ήταν μια όμορφη βραδιά καθώς στην παρέα προστέθηκαν αργότερα και τα παιδιά του Μανώλη, η Αναστασία με τη Μαρία. Συμμετέχουν κι αυτά στην κουβέντα και μου θύμισε η όλη διαδικασία κάτι από τις συναντήσεις στα παλιά χρόνια, τα δικά μου, που δεν κοίταγε κανείς το ρολόι να δει τι ώρα είναι. Μόνο κριτήριο για να… σχολάσουμε ήταν η φυσιολογική κούραση από τον κάμματο της μέρας και η αγωνία να σηκωθούμε νωρίς να συνεχίσουμε τις προγραμματισμένες δουλειές της επόμενης μέρες.

Κι ήταν η νύχτα γλυκειά ύστερα από μια μέρα με δυνατό ήλιο, στα όρια του καύσωνα και άρεσε πολύ σε όλους τόσο, που κανείς δεν ήθελε να τελειώσει. Αλλά όλα τα ωραία τελειώνουν κάποτε. Θα το επαναλάβουμε. Συνάντηση σήμερα το απόγευμα για ένα μπάνιο στον Τσούτσουρα…

Κομμάτια του χωριού μου. Τα περπατώ, τα χαίρομαι, θυμάμαι…

Καλτερίμια, σπίτια παλιά, εγκαταλειμμένα, δρόμοι που κάποτε έσφιζαν από ζωή.

Δρόμοι του Θραψανού γνώριμοί μου. Μ’ αρέσει να τους ξαναπερπατάω τώρα…

Εξω από το σπίτι της Στασούλας, μια πολυ ζεστή μέρα του Ιουλίου…

Η εξώπορτα του σπιτιού που μένουμε. Ντάλα μεσημέρι επιστρέφω από τις εφημερίδες…

Το χωριό μου Θραψανό από το δρόμο που οδηγεί προς το Καστέλλι…

Και μια φωτογραφία δίπλα από το βενζινάδικο της ΒP…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 11/07/2009

Υπάρχει ένας κόσμος που περιμένει να ζήσει από τον τουρισμό. Έχουν επενδύσει στον ήλιο, τη θάλασσα, τον καλό καιρό της Κρήτης και περιμένουν κάποια στιγμή να βγάλουν τα προς το ζειν. Στην Κρήτη, που κάνω αυτόν τον καιρό τις διακοπές μου, το πρόβλημα είναι έντονο. Το βλέπεις παντού. Ο κόσμος είναι περισσότερο “μαζεμένος” από άλλες φορές και προσπαθεί να ζήσει με τα άκρως απαραίτητα, χωρίς σπατάλες και υπερβολές.

Στις τοπικές εφημερίδες το θέμα προβάλεται μέσα από έρευνες και ρεπορτάζ. Συντάκτες έχουν πάει στα πιο τουριστικά σημεία που άλλοτε έσφιζαν από ζωή και έχουν φωτογραφίσει τις άδειες ξαπλώστρες στην παραλία, τις κλειστές επιχειρήσεις, τους έρημους δρόμους που δεν κινείται τίποτα.

Γράφουν: “Οι επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο, η μια μετά την άλλη, ολοένα και πληθαίνουν, ενώ η εικόνα παρακμής και εγκατάλειψης εμφανίζεται σε πάρα πολλές επιχειρήσεις που παλαιότερα μεσουρανούσαν. Οι επιχειρηματίες της περιοχής κάνουν λόγο για μια άνευ προηγουμένου κατάσταση όπου, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι, η παντελής έλλειψη τουριστικού σχεδιασμού σε συνδυασμό με την απουσία ενεργοποίησης από πλευράς του Δήμου κάνουν έναν εκρηκτικό μείγμα. Γιατί να έρθει ο επισκέπτης σ’ ένα αφιλόξενο τόπο;”

Οι επιχειρηματίες στα τουριστικά και παραδοσιακά είδη υποστηρίζουν πως τα ποσοστά τους έχουν μειωθεί περίπου στο μισόκαι εκτιμούν ότι γι’ αυτό ευθύνεται η ποιότητα των τουριστών και η διεθνής οικονομική κρίση. Θεωρούν μάλιστα ότι η τηλεόραση έχει παίξει αρνητικό ρόλο, καθώς προβάλει συνεχώς τα αποτελέσματα της κρίσης.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι κάποιοι εποιχειρηματίες ξαναβλέπουν με καλό μάτι τον Έλληνα τουρίστα του Σαββατοκύριακου. Είναι αυτός που σνόμπαραν μέχρι χθες, αλλά που τώρα προσδοκούν πάνω του για να βγάλουν τα “σπασμένα”. Εμείς, πάντως, που καθίσαμε να φάμε δυο πίτσες σε επαρχιακό μαγαζί, είδαμε ξανά το χαμόγελο στα χείλη του σερβιτόρου, έτοιμος για το αστείο, πρόσχαρος στην εξυπηρέτηση και με τιμές ανθρώπινες. Ότι δηλαδή ζητάγαμε τόσα χρόνια, αλλά μας αντιμετώπιζαν σαν δεύτερης κατηγορίας πελάτες, ενώ ο λογαριασμός μας ήταν σαφώς ανώτερος των ξένων.

Ας ελπίσουμε ότι η κρίση που δεν είναι στη φαντασία μας αλλά υπάρχει,θα “βοηθήσει” κάποιους να δουν πιο καθαρά τα πράγματα.Να παρέχουν υπηρεσίες στις πραγματικές τιμές, που θα περιέχουν το θεμιτό τους κέρδος και δεν θα προσπαθούν να “κλέψουν τα λεφτά και να τορπιλίσουν την εμπιστοσύνη του πελάτη.

Ο Έλληνας αγαπά την πατρίδα του. Και έχει η Ελλάδα τόσες ομορφιές να δώσει, που όσα χρόνια κι αν ζήσει δεν θα προλάβει να τις γνωρίσει όλες.

Σε καιρούς δύσκολους οικονομικά, σαν αυτούς που διανύουμε είναι ανάγκη οι άνθρωποι που ζουν από τη βαριά βιομηχανία του τουρισμού να ρίξουν λίγο νερό στο κρασί τους. Να ξαναδούν κάτω από νέες προοπτικές τις υπηρεσίες που προσφέρουν σε αντιστοιχία με τις τιμές τους και να είναι αισιόδοξοι.Ο πελάτης που πήγε εκεί και έμεινε ευχαριστημένος θα ξαναπάει και θα φέρει κι άλλους με τα καλά λόγια που θα πει.

Λένε πως η διαφήμιση βοηθά πολύσ’ αυτή τη δουλειά. Αλήθεια είναι. Μόνο που δεν πρέπει να τα περιμένουμε όλα από την Πολιτεία, από το κράτος. Αυτοί οι ίδιοι που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα το πώς θα προωθήσουν το προϊό τους θα πρέπει να το κάνουν. Με άριστη προσφορά υπηρεσιών, με χαμόγελο και με προσιτές για τα βαλάντια των τουριστών τιμές.

Όσο κι αν λιγόστεψε η εποχή των κρατήσεων είμαστε αρχές Ιουλίου και υπάρχει καιρός για να δουν αισθητά τη διαφορά. Τόλμη και αποφασιστικότητα χρειάζεται. Για να μπουν σ’ αυτό το χώρο θα πει πως τα έχουν και τα δυο.Το μόνο που πρέπει είναι να τα βγάλουν στην επιφάνεια και να τα εκμεταλλευτούν θετικά. Προλαβαίνουν.

• Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην τοπική εφημερίδα του Ρεθύμνου ΡΕΘΕΜΝΟΣ στην ομώνυμη στήλη.

• Δείτε ένα τρέιλερ για τον “Ελεύθερο Τύπο” να μην ξεχνάμε τους συναδέλφους μας εκεί που αγωνίζονται για τη δουλειά τους και που αύριο Σάββατο κυκλοφορούν μια 16σέλιδη εφημερίδα με 50 λεπτά. Να την πάρουμε. Αξίζουν την υποστήριξή μας!
  

Το πράσινο με τις κρεβατίνες και τα καλλιεργήσιμα χωράφια δίπλα στα σπίτια του Θραψανού…

---

Ο τόπος που μεγάλωσα…

Ενας καταπράσινος κήπος ικανός να δώσει πολλά πράγματα στο σπίτι…

Ποτίζεται με μηχανισμό αυτόματου ποτίσματος και είναι ένα μικρό δάσος από καλούς καρπούς.

Ο Αγησίλαος στο βάθος φροντίζει τον κήπο και τα πρόβατά του…

Απογευματάκι κατά τις έξι. Την ώρα που αρχίζει και πέφτει ο ήλιος είπαμε να πάμε στον κήπο της Στασούλας. Είναι ήδη εκεί ο Αγησίλαος για δουλειές. Έρχονται μαζί με τη Στασούλα και τα εγγόνια της, ο Αγησίλαος και η Αναστασία. Ένας μικρόκοσμος είναι εκεί…

Ο κήπος, τα πρόβατα, τα άλλα ζώα είναι εκεί και τα παιδιά τα περιεργάζονται. Μου αρέσει να κόβω πάνω από τη ντοματιά τη ντομάτα και να την τρώω. Το ίδιο και το δροσερό, φρέσκο αγγούρι. Ο Αγησίλαος έχει φροντίσει να υπάρχει ρακή στο… φυσικό ψυγείο, δίπλα στη στέρνα με το νερό.

Είμαστε εκεί κοντά δύο ώρες… Ύστερα ο Μανώλης τηλεφωνεί στον Αγησίλαο. Κουρεύει τα πρόβατα και θα ήθελε τη βοήθειά του. Ανταποκρίνεται άμεσα. Πάμε κι εμείς με τον Λάμπρο, κρατάμε κι ένα σπρέι – αντιβίωση… Ατυχήματα μπορεί να συμβούν όταν κρατά μεγάλο ψαλίδι και το αρνί δεν… καταλαβαίνει το συμφέρον του να καθίσει ήσυχο.

Κούρεψε δύο μπροστά μας και τα είδαμε. Στα όρη που έχουν πολλά οι βοσκοί όταν έρθει η ώρα της κουράς, εκεί γύρω στα τέλεη Μαίου, αρχές Ιουνίου το κάνουν γιορτή. Με βραστά, γλέντια και μουσικές.

Ύστερα πέφτει το τηλεφώνημα από τη Μαρία, την κόρη του Μανώλη. Είναι λεει, τα κορίτσια στο γηπεδάκι και αν ήθελε ας πήγαινε και ο Λάμπρος να κάνουν παρέα. Του αρέσει η σκέψη και τον πάω… Καλό είναι να κάνει παρέα με παιδιά της ηλικίας του.

Εγώ κατηφόρησα μέχρι το βενζινάδικο της BP του παλιού συμμαθητή μου Χαραλάμπη και γέμισα το ντεπόζιτο. Μικρά δρομολόγια αλλά φαίνεται ότι έχουν το κόστος τους…

---

Τα κορίτσια του Μανώλη

Το Θραψανό από μια διαφορετική πλευρά του, πανέμορφο…

Μεγάλωσαν οι κόρες του Μανώλη, του γιου της Στασούλας. Και κάνουν, καλοκαιριάτικα, φροντιστήριο Γερμανικών στο Αρκαλοχώρι. Ήρθαν χθες να τις πάμε. Η μαμά τους έχει δουλειά στο αγγειοπλαστείο και το αυτοκίνητότο της είναι στο συνεργείο. Έτσι, γύρω στις 11 τις πήγαμε εμείς στο διπλανό χωριό.

Τις περιμένουμε να τελειώσουν και καθόμαστε στη γνωστή από πέρσι καφετερία “Sportcafe”. Ο Λάμπρος παίζει στα μηχανάκια του internet με το κολοβιούτι κι εγώ με τον καφέ μου χρησιμοποιώ το WiFi της καφετερίας για να μπω στις σελίδες μου και να κάνω τις δουλειές μου.

Οι δυο ώρες φύγανε σαν αέρας. Ένα μικρό μπέρδεμα με τα κορίτσια μας… δυσκόλεψε λίγο να ξαναβρεθούμε και να φύγουμε. Αλλά τα καταφέραμε τελικά.

Τα κορίτσια έχουν μεγαλώσει, κοντά μικρές κυρίες είναι. Έχουν ωριμάσει κι ας είναι ακόμα στο γυμνάσιο. Συζητούν άνετα για όλα. Μας λένε για την θεατρική παράσταση που ανεβάσανε στο σχολείο της, η Μαρία είχε σκηνοθετικές ευθύνες και η Αναστασία ηθοποιός στο ρόλο μιας χαζής που έπαιξε τέλεια. Και ο αδερφός τους, Αγησίλαος, που είχε γενέθλια την περασμένη Δευτέρα κοντεύει να τελειώσει το Λύκειο και είναι ήδη κανονικός μάστορα με παραγωγή κανονική στα πιθάρια που δουλεύει…

Έχουν βάλει κάτω το πρόβατο και το κουρεύουν. Στη φωτογραφία ο Μανώλης Βολυράκης, γιος της Στασούλας και ο γιός του, Αγησίλαος…

Παππούς και εγγονός. Ο μεγάλος Αγησίλαος κουρεύει, ο μικρός κρατάει το τρομαγμένο πρόβατο.

Να και ο πατέρας με το γιο. Ο Αγησίλαος κουρεύει και ο Μανώλης κρατάει, ως βοηθός το πρόβατο…

---

Κρήτη μου όμορφο νησί…

Εικόνες από το χωριό… Τα πρόβατα του Αγησίλαου στο μαντρί τους…

Σε λίγο θα πέσει η νύχτα μα εμείς είμαστε ακόμα εκεί και τα χαζεύουμε…

Ψάχνουν για σκιά κάτω από τα δέντρα. Ο ήλιος είναι μια δοκιμασία για ανθρώπους και ζώα.

Μια ανακοίνωση στα ψυγεία του σούπερ μάρκετ από τον γιατρό αφορά τις γυναίκες…

Το βλέπω κάθε χρόνο στο χωριό. Μετά τις 8, 30 όταν έχει αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και τακτοποιηθούν στα σπίτια τους με το βραδινό φαγητό, παίρνουν τις καρέκλες τους οι γειτόνισσες και κάθονται στο δρόμο να κουβεντιάσουν. Έχει μια δροσιά μοναδική, τέτοια, που μια ζακέτα χρειάζεται να τη ρίξεις στην πλάτη σου.

Τι λένε στις κουβέντες τους; Ότι μπορείς να φανταστείς πως θα κάνει μια παρέα να γελάσει, να προβληματιστεί, να αλλάξει διάθεση για να πάει να πέσει να κοιμηθεί.

Γιατί ο ύπνος εδώ είναι το ζητούμενο.Μια πολυτέλεια που δεν την έχουν όλοι οι άνθρωποι. Ακούω και λένε πως τα πρωινά η πρώτη τους κουβέντα είναι αν κοιμήθηκαν.Στον κακό ύπνο από τις 5 είναι στο πόδι. Στον καλό φτάνουν μέχρι τις επτά. “Και πόσο να κάτσω στο κρεβάτι;” λέει η Χρυσούλα και σιγοντάρουν και οι άλλες βρίσκοντας πολύ σοβαρό το προβληματισμό της.

Που να σου πω για τον Λάμπρο που πέσαμε χθες στις 11 και κάτι για ύπνο και σαν παιδί 12 ώρες γεμάτες είναι στο κρεβάτι του σ’ ένα ήρεμο ύπνο.

Αν μπορούσε να προσαρμόσει και το πλέιστέισον στην παλιά τηλεόραση θα έλυνε ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων του. Τον βοηθώ λίγο και το συνδέει…

Αλλά στη βεγγέρα είναι πολύ όμορφα. Βρίσκονται, μιλάνε, αλλάζουν γνώμες, δημιουργούν κοινωνικές σχέσεις. Κάτι που μάλλον είναι αδύνατον να το δεις σε μεγαλουπόλεις σαν την Αθήνα. Μ’ αρέσει να ρουφώ με ενδιαφέρον την κάθε απλή, καθημερινή, στιγμή.

---

Ο “κίνδυνος” για τα καφενεία

Κοτούλες στο κοτέτσι τους. Ελευθέρας βοσκής παρακαλώ….

Ο νόμος του Αβραμόπουλου για το κάπνισμα φαίνεται ότι έχει παράπλευρες απώλειες. Μια από αυτές τα μικρά παραδοσιακά κεφενείατου χωριού.

Σταματήσαμε χθες στο κεφενείο του Σταύρου στο χωριό να πιούμε έναν καφέ και μια πορτοκαλάδα. Μας κάλεσε ο αδελφός μου ο Κωστής καθώς μας είδε που περνούσαμε από εκεί και καθίσαμε. Αντρομανία! Μόνο στο χωριό το βλέπεις πολύ έντονα αυτό το φαινόμενο. Στη βεγγέρα όλο γυναίκες, στα κεφενεία όλο άνδρες. Εδώ έχουν έναν δικό τους κώδικα επικοινωνίας.Και κερνούν ο ένας τον άλλον σε τιμές οικονομικές. 1,50 ευρώ κόστισε ο καφές και η πορτοκαλάδα…

Κάποια στιγμή μπήκε το θέμα για την “καπνοαπαγόρευση”. Καθόμαστε έξω στο πεζοδρόμιο που έχει δροσιά. Ένας κύριος καπνίζει αλλά στο τραπέζι δεν υπάρχει τασάκι. Ο Σταύρος, ο κεφετζής, αναδεικνύει το θέμα: “Από το Σεπτέμβρη, λέει, θα… λιγοστέψουν για να μην πω θα εξαφανιστούν τα κεφενεία. Εμείς εδώ λειτουργούμε σαν ένας τόπος συνάντησης. Είναι μια μικρή Βουλή, με την καλή έννοια της λέξης. Και τώρα μας ζητάνε για ένα μαγαζί 70 τ.μ. να κάνουμε ειδικές μελέτες με πολιτικούς μηχανικούς, να βάλουμε εξαερισμό, να ρίξουμε δηλαδή σε μια επιχείρηση που “φυτοζωεί” περισσότερα από 5.000 ευρώ. Ποιός θα κάνει μια τέτοια επένδυση που δεν θα του γυρίσει ποτέ πίσω τα λεφτά; Θα τα κλείσουμε και θα ησυχάσουμε”.

Έχει δίκιο. Ο προβληματισμός έχει βάση. Στο χωριό η πλειοψηφία των κατοίκων είναι αγρότες, κουρασμένοι από τη ζωή, έρχονται στο κεφενείο κάθε βράδυ, από το απόγευμα να πουν μια κουβέντα, ένα αστείο, να μάθουν τα νέα. Κι αν κλείσει το παραδοσιακό καφενείο πού θα πάνε; Στην καφετέρια; Δεν θα ήταν και η καλύτερη εξέλιξη για όλους…

Αναρωτιέμαι: Αυτοί που κάνουν τους νόμους αφουγκράστηκαν ποτέ τον κόσμο στον οποίο απευθύνονται; Μάλλον όχι.

Α, είναι ωραίο να τις βλέπεις μέσα στο κοτέτσι τους…

---

Μαλεβιζιώτικος…

---

“Kόλημμα” με τη συμμορία…

Το θέμα με τη συμμορία Βλαστού που οργάνωσε την απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου συνεχίζει να κυριαρχεί στην πρώτη σελίδα της Ηρακλειώτικης εφημερίδας “Πατρίς”, ενώ και στις εσωτερικές σελίδες δίδεται πολύ χώρος της ύλης. Προφανώς η δ/νση της εφημερίδας εκτιμά πως το γεγονός ότι συμμετείχαν και τρεις Κρητικοί την καταγωγή από τη μια το αναδεικνύει σε μεγάλη είδηση, ενώ από την άλλη δημοσιεύονται αρκετές λεπτομέριες που δοχετεύονται από την ασφάλεια και εξάπτουν την φαντασία των αναγνωστών που ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι αρέσκονται σε αστυνομικές ιστορίες.

Η αλήθεια είναι ότι το στόρι “ρουφιέται” εύκολα σε μια μέρα καύσωνα, όπου η θερμοκρασία πρέπει να ήταν πολύ υψηλή, καθώς όσοι μπορούσαν πήγαν στη θάλασσα, ενώ άλλοι “έπιασαν” ίσκιο από νωρίς.

Από το πρωί πάντως τα δείγματα ήταν ότι θα είχαμε μια πολύ θερμή μέρα. Και όσοι είχαν δουλειές τις εκαναν ή νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Δεν ήταν να… περπατάς έξω μια τέτοια ζεστή μέρα…

‘Αλλαξα στέκι σήμερα για να ανεβάσω αυτή την εγγραφή. Στο σχολειο το σήμα είναι πολύ χαμηλό. Ξαναπήγα στην εκκλησία…

Το μικρό υπαίθριο θεατράκι του χωριού. Σε εγκατάλειψη..

Κι όμως θα μπορούσε να γίνει ένας πολιτιστικό πόλος για τα παιδιά με ενδιαφέρον…

Μεσημέρι. Τα παιδιά του Λευτέρη, του γιου της Στασούλας, παίζουν πλατσουρίζοντας στο νερό…

Έχει μια άλλη ξεχωριστή αίσθηση το πρωινό ξύπνημα στο Θραψανό. Το πρώτο στον τόπο που γεννήθηκα στο πλαίσιο της φετινής καλοκαιρινής άδειας…

Ενας ήλιος γλυκός έχει προβάλει στον ορίζοντα. Τα πουλιά κελαιδούν όμορφα και οι άνθρωποι, πάει ώρα τώρα, που έχουν ξεκινήσει για τις δουλειές τους. Κοντεύει οκτώ και όπου να’ ναι, σε μερικές ώρες θα μαζευτούν σπίτι να ξαποστάσουν. Το μεσημέρι εδώ είναι καυτό και ψάχνουν να βρουν μια δροσιά να το περάσουν.

Κάτω, στη Στασούλα, με περιμένουν σ’ ένα κλεισμένο από χθες ραντεβού η Χρυσούλα και η Ιωάννα να τους μετρήσω το ζάχαρο. Πήγαν πρόσφατα στο τοπικό Κέντρο Υγείαςκαι το χαλασμένο μηχάνημα τους κατατρόμαξε. Περισσότερο κι από μένα τους έδειξε ότι έχουν. Τους ηρέμησα. Μια χαρά είναι όλες. Ανάμεσα στο 91 και το 111…

Ύστερα φαγητό για πρωινό στη Στασούλα, κουβέντα και καφέ. Θέλει κι αυτή να μάθει νέα και ρωτά. Κουβέντα μεταξύ αγαπημένων αδελφιών…

Η Αναστασία και ο μικρός Αγησίλαος πλατσουρίζουν στα νερά…

---

Όμορφο το ταξίδι μας…

Ήταν ήσυχο το ταξίδι μαςτην Κυριακή. Ήρεμη η θάλασσα, ήλιος πολύς, το αιρκοντίσιον στην καμπίνα σωτήριο. Κι ο μικρός την καταβρήκε με το παιχνίδι του. Είδατε ήδη και τις πρώτες εικόνες μέσα από το καράβι… 5.20 έδεσε κάβους στο λιμάνι του Ηρακλείου. Μια ώρα μετά ήμασταν στο χωριό. Πήραμε τον καινούριο εθνικό δρόμο και βγήκαμε στο Αρκαλοχώρι. Τον έχουν ολοκληρώσει. Λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου παρέδωσαν και το τελευταίο κομμάτι του. Επενδύοντας και σε καμιά ψήφο,πράγμα που δεν τους… βγήκε και τόσο.

Στο σπίτι μας περιμένει η Στασούλαμε την άλλη μου αδελφή Γεωργία μαζί με τις γυναίκες, φίλες της. Μας χαιρετούν. Μας παίρνουν τα πράγματα από τη μηχανή. Πίνουμε τον πρώτο καφέ. Και φρέσκα φρούτα στο τραπέζι και αγγουράκια από τον κήπο.

Ύστερα βγαίνουμε μια βόλτα στο χωριό. Παρέα με το λάπτοπ να βρούμε τις κεραίες WiFi που δείχνουν να λειτουργούν φέτος. Πέρσι απλά τις έβαλαν. Φέτος λειτουργούν! Με χαμηλό σήμα, αλλά έχει. Καλό σήμα βρίσκουμε στην εκκλησία, στο Σταυρωμένο. Η κεραία είναι κάπου στο καμπαναριό. Δεν είναι ορατή, όσο κι αν την ψάχνουμε. Σήμα πέντε στα πέντε. Αλλά χωρίς σταθερότητα. Άγνωστο πώς κάποια στιγμή εξαφανίζεται. Πιάνουμε από άλλη κεραία. Για φαντάσου WiFi στο Θραψανό! Παρέχεται δωρεάν από το Δήμο Θραψανού για τους κατοίκους που ξέρουν τι είναι και ενδιαφέρονται να κάνουν χρήση…

Θα μου πεις, πόσοι ξέρουν σε ένα χωριό τι είναι WiFi;Και πώς να τους εξηγήσεις; Ιδιαίτερα σ’ αυτούς τους ευαισθητοποιημένους αλλά ανενημέρωτους που νομίζουν ότι οι κεραίες WiFi είναι το ίδιο επικίνδυνες με τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας;

Καθίσαμε στον περίβολο της εκκλησίας και δοκιμάσαμε. Το WiFi, έστω και χαμηλό, λειτουργεί τέλεια. Ίσως δεν θα χρειαστεί να αγοράσω φέτος κάρτα σύνδεσης με το τηλέφωνο του σπιτιού. Είναι αναγκαίο, ωστόσο, να κάνω μερικές αναγνωριστικές επαφέςγια να τα βρω αυτά τα “καλά σημεία”. Και θα τα βρω, πού θα μου πάει…

Μια άποψη του Θραψανού από μακριά… Υπερβολικό να πω πως μου φαίνεται πολύ ομορφο;

---

Κυρίαρχο θέμα στην “Πατρίδα” η συμμορία Παναγόπουλου

Παρακολουθώ μέρες τώρα την ειδησεογραφία στον τοπικό τύπο. Διαβάζω την “Πατρίδα”, καθημερινή πρωινή εφημερίδα της Κρήτης. Το θέμα που κυριαρχεί είναι η συμμορία Βλαστού που απήγαγε τον περασμένο Γενάρη τον εφοπλιστή Παναγόπουλο. Είναι μέσα και τρεις Κρητικοί και η εφημερίδα θεωρεί πολύ φυσικό να δίνει σελίδες ολόκληρες δημοσιεύοντας συνομιλίες από τα κινητά των πρωτεργατών, προϊόντα υποκλοπής με τα σύγχρονα μηχανήματα της ΕΥΠ. Μιλάνε συνθηματικά, αλλά εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει τι λένε…

Ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει η δισέλιδη έρευνα της εφημερίδας με τίτλο “Κρίσιμες ώρες για τον Τουρισμό”. Δυο συντάκτες, οι Άννα Κωνσταντουδάκη και Γιάννης Ζηράκης, έχουν επισκευθεί τα πιο τουριστικά σημεία της Κρήτης και μεταφέρουν στις σελίδες της εφημερίδας την τραγική κατάσταση που ζουν οι άνθρωποι που έχουν επενδύσει στη βιομηχανία του τουρισμού. Ενδεικτικοί τίτλοι: ¨Κλειστές επιχειρήσεις στην Αμμουδάρα, έρημοι οι δρόμοι – άδεια η παραλία” και “Καταστροφή έφερε η κρίση”. Παντού το ιδιο πρόβλημα. Δυστυχώς!

Το καράβι μας περιμένει στο λιμάνι του Πειραιά. Λίγο πριν τις 10 σήμερα το πρωί…

Δεν έχει ακόμα κίνηση στο κατάστρωμα που βγήκα να κάνω μια βόλτα.

Επάνω έχει αρχίσει να έρχεται κόσμος…

Ενα ζευγάρι φωτογραφίζεται σε μια αναμνηστική ποζα. Φυσικά μοντέλο η κυρία…

Το καράβι λύνει κάβους και ξεκινάει. Έχει πάει κι όλας 11.

Την ίδια ώρα στο λιμάνι μπαινοβγαίνουν άλλα μικρότερα καράβια…

Κάποιοι επιβάτες στο κατάστρωμα αγναντεύουν την ώρα που το πλοίο αφήνει το λιμάνι.

Το ρολόι στο λιμάνι. Στις έντεκα αντί για κούκο έπαιξε “τα παιδιά του Πειραιά”…

Η έξοδος. Σιγά σιγά βγαίνουμε από το λιμάνι. Το ταξίδι άρχισε...

Στα μπαρ του πλοίου μπορείς να ψωνίσεις από καφέ μέχρι ότι τραβάει η ψυχή σου από ποτά.

Λένε πως εμείς οι Κρητικοί είμαστε σοβινιστές. Υπερβολές! Εντελώς συμπτωματικά δεν έχει άλλες, ακτός από κρητικές εφημερίδες το περίπτερο…

Οι μικρές πατρίδες είναι που μας σημαδεύουν. Όλοι εμείς που συγκυριακά βρεθήκαμε στην Αθήνα, ερίζουν τις ρίζες μας από κάποιο χωριό της ελληνικής επαρχίας. Εκεί αναπνεύσαμε τον πρώτο αέρα, εκεί περάσαμε τις δυσκολίες της εφηβείας, εκεί ζήσαμε στιγμές μοναδικές, εκεί είναι φυσικό να αναζητούμε και στιγμές ξεκούρασης και αναζωογόνησης.

Κυριακή σήμερα και έχει ζέστη, όχι όπως χθες, αλλά έχει.Ετοιμαζόμαστε νωρίς για το ταξίδι. Φεύγουμε από το σπίτι στις 9.15. Δεν έχει κίνηση ο δρόμος για τον Πειραιά. 9.30 είμαστε κι όλας κάτω από το KNOSSOS PALΑCE. Δέκα λεπτά αργότερα έχουμε τακτοποιηθεί στην καμπίνα μας. Α, βλέπω βελτιώσεις… Μια τηλεόραση LG πλάσμα είναι στη διάθεσή μας. Στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά ο Λάμπρος την έχει ψάξει απ’ ολες τις πλευρές. Έχει υποδοχή και για πλέιστεισον. Δε χάνει την ευκαιρία. Το συνδέει πάνω της και κάθεται να παίξει…

Εγώ πάλι ψάχνομαι για internet. Ένα ελεύθερο WiFi που παρέχεται από το Οργανισμό Λιμένος Πειραιά είναι αδύνατον να ανοίξει σελίδες. Στο καράβι υπάρχει γωνιά για internet και WiFi που όμως μπαίνεις για δυο ώρες με κάρτα των 6 ευρώ από το περίπτερο του καραβιού.

Βγήκα να κάνω μια βόλτα πάνω στο πλοίο. Υπάρχει τελικά πολύς κόσμος που επέλεξε όπως εμείς, να ταξιδέψουν αυτό το κυριακάτικο μεσημέρι…

---

Λίγο πριν το ταξίδι στην Κρήτη…

Η δική μου καλή συντροφιά. Με ηρεμεί, με ενημερώνει, με φέρνει στα νερά μου…

Μεσημέρι Σαββάτου… Εχει μια κουφόβραση απίστευτη. Ενας ήλιος πολύ δυνατός και κάπου κοντά μπουμπουνιτά. Ναι, βρέχει… Αν είναι δυνατόν!… Ίσα που πρόλαβα και πήγα μέχρι το περίπτερο να πάρω εφημερίδες και δεν υποφέρεται. Ψάχνεις να βρεις λίγο ίσκιο να ξαποστάσεις. Τον βρήκα στη βεράντα.

Μόλις που τέλειωσα την εγγραφή για το έργο “Μπαμπάδες με Ρούμι” που είδα την Παρασκευή το βράδυ στο ανοιχτό θέατρο Κολωνού από τη Θεατρική Ομάδα του “Πολύτροπου Τέχνης”. Είχε τη δουλίτσα του. Κοντά 22 φωτογραφίες έκανα στο φωτοσοπ. Να μικρύνουν, να τις… σπύρω σε τούτο και σε άλλα τέσσερα site και Blog…

Δικαίωμα λοιπόν για λίγο πιο χαλαρά. Παρέα με τις εφημερίδες που μ’ αρέσει.. Να πάει έτσι το μεσημέρι, φαϊ και λίγος ύπνος. Και τ’ απόγευμα να ετοιμάσω τα πράγματα που θα πάρω μαζί μου στο ταξίδι.

Νωρίς την Κυριακή φεύγουμε από το σπίτι. Κατά τις 9.30. Να είμαστε στο πλοίο μας μια ώρα πριν την αναχώρηση. Εντεκα η ώρα, λίγο πριν το μεσημέρι είναι ο απόπλους για το KNOSSOS PA LACE από Πειραιά για Ηράκλειο. Έχουμε βέβαια την καμπίνα μας, αλλά και τι μ’ αυτό; Το λιμάνι έχει κίνηση αυτή την περίοδο.

Οι πρώτοι εκδρομείς του Ιουλίου σας χαιρετούν…

Δύο το μεσημέρι του Σαββάτου, απρόσμενη δυνατή βροχή….

Δεν είναι εύκολο να φανεί η βροχή αλλά, πιστέψτε με, είναι πολύ δυνατή…

Μ’ αυτό καράβι ταξιδεύουμε για Ηράκλειο Κρήτης, πρωινό ταξίδι από Πειραιά.

---

Το καράβι της φυγής…

Η παράσταση έλαβε τέλος, ο θίασος υποκλίνεται στο κοινό του.

Μια ομάδα από νέα παιδιά γεμάτη “Ενέργεια” άνοιξε τη βραδιά…

Η παράσταση αρχίζει. Η Κέρη, ο Δαμιανός, η Ευτυχία και η Φρόσω…

Ο κόσμος παρακολουθεί με ενδιαφέρον και χειροκροτεί ζεστά…

Όλος ο θίασος επί σκηνής στην παράσταση του “Μπαμπάδες με Ρούμι”.

Συνάντησα πολλούς φίλους από τα παλιά και γνωστούς που ήρθαν να δουν και να χειροκροτήσουν την προσπάθεια των παιδιών…

Ήταν πραγματικά μια πολύ όμορφη καλοκαιρινή βραδιά η χθεσινή. Είχε δροσιά στο ανοιχτό θεατράκι Κολωνού και τα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας του “Πολύτροπου Τέχνης” είχαν πολύ όρεξη και διάθεση και τα κατάφεραν να μας παρασύρουν για δύο περίπου ώρες, χωρίς διάλειμμα, σ’ ένα ταξίδι στον κόσμο του γέλιου, της χαλάρωσης μέσα από την… ίντριγκα του σεναρίου των Ρέππα – Παπαθανασίου που δεν έκανε καθόλου κοιλιά, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Ήμουν εκεί, στις πέτρινες κερκίδες του θεάτρου και το χάρηκα με την ψυχή μου, όπως και ο κόσμος, αρκετός για την εποχή, που ήρθε να δει και να χειροκροτήσει τη δουλειά των παιδιών.

Και ήταν όλοι τους εκπληκτικοί. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Καλοδουλεμένοι ρόλοι, φανταστικοί πάνω στη σκηνή και το πιο ωραίο, με την άψογη ηχητική εγκατάσταση ακούγονταν μέχρι και το… βήξιμο των ηθοποιών στα ορεινά.

Αποκάλυψη η πολυμελής χορευτική ομάδα “Ενέργεια” που βγήκε πριν την παράσταση και τα κατάφερε, πολύ καλά, να μας βάλει στο κλίμα για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει, αποκάλυψη δεύτερη ένα κορίτσι που τα τελευταία χρόνια εργάζεται στο “Πολύτροπο Τέχνης”, έχει βγάλει το Πανεπιστήμιο Αιγαίου με αντικείμενο τον πολιτισμό, αλλά και πάνω στο σανίδι μας ξάφνιασε όλους θετικά, η Χριστίνα Πασκόνη. Σταθερή στις ατάκες της, σίγουρη γι’ αυτό που κάνει ε ελάχιστα, φυσιολογικά, σαρδάμ κατάφερε να μας δείξει μια ακόμα όψη από το πολύπλευρο ταλέντο της.

Τώρα τι να πω για τον Γεράσιμο Σπαθή, την ψυχή της Θεατρικής Ομάδας; Έστησε μια ακόμα η άψογη παράσταση και ο ίδιος έπαιξε εκπληκτικά, όπως και η Φρόσω Παππά που έχουμε δει και σε άλλες παραστάσεις να τιμά ιδιαίτερα το ρόλο της. Εδώ αν και ως υπηρέτρια δεν δε θα μπορούσες να πεις ότι την πριμοδότησε, κατάφερε να αναδειχθεί μαζί με τη μοναδική Ευτυχία Τσαγκαράκη στο βασικό ρόλο της Βουλγάρας οικονόμου ως κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας. Πολλοί καλοί, οι Δαμιανός Σκιαθάς και η Κέρη Καρβέλη ως το άλλο ζευγάρι με τον τόνο της φωνής τους και τις κινήσεις τους να σε παρασύρουν σε ένα ταξίδι υπέροχο.

Θέλω να πω μέσα από την καρδιά μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη βραδιά που πέρασα απολαμβάνοντας του “Μπαμπάδες με Ρούμι”. Αν και παίζονταν χρόνια από αθηναϊκούς θιάσους δεν το είχα δει. Και, ειλικρινά, μου άρεσε πολύ ερμηνευμένο από τα παιδιά της Θεατρική Ομάδας χθες βράδυ.

Καταγράφω ακόμα στα θετικά το γεγονός ότι είδα στις κερκίδες του θεάτρου πολλούς παλιούς φίλους που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και ήρθαν να μοιραστούν μαζί μας αυτή τη μεγάλη νύχτα. Η Ράνια, ο Μίλτος, η Παρασκευή, η Δώρα, ο Γιώργος, ο Θανάσης ήταν μερικοί από αυτούς που γνώριζα και πολύ το χάρηκα που τους είδα εκεί.

Ήταν όμως και αρκετοί που έβλεπα για πρώτη φορά κι αυτό είναι ενθαρρυντικό στοιχείο σε ότι αφορά την προσπάθεια που γίνεται για τον πολιτισμό στην περιοχή Ακαδημίας Πλάτωνα. Έντεκα χρόνια μετά, επιβεβαιώνεται ότι άξιζε να το στήσουμε το “Πολύτροπο Τέχνης”.

Μπράβο σε όλα τα παιδιά και τους συντελεστές της παράστασης!

Άλλο ένα στιγμιότυπο από τη χθεσινή θεατρική παράσταση στο ανοιχτό θέατρο Κολωνού από τη θεατρική ομάδα του “Πολύτροπου Τέχνης”.

---

Τι έγραφε ΤΟ ΒΗΜΑ για το “Μπαμπάδες με Ρούμι” πριν 12 χρόνια...

Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα «Μπαμπάδες με ρούμι»
Θέατρο «Βεάκη» Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής. Σκηνικά - κοστούμια: Γιώργος Ασημακόπουλος. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Νένες. Παίζουν: Σταμάτης Φασουλής, Ελένη Γερασιμίδου, Χρύσα Ρώπα, Μαίρη Καβογιάννη, Κατιάνα Μπαλανίκα, Απόστολος Γκλέτσος.

Αρτιας δομής έργο, οι «Μπαμπάδες με ρούμι» των Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα, είναι κωμωδία υψηλών σατιρικών τόνων και έντονα χρωματισμένων καταστάσεων, μέσα στις οποίες ολοκληρώνεται η σκιαγράφηση χαρακτήρων - τύπων που διεκδικούν την πραγματικότητα, την υπερβαίνουν και καταγγέλλουν στη συνέχεια το τραγελαφικό της καθημερινότητάς τους. Ενταγμένοι στο κοινωνικό γίγνεσθαι, οι ήρωες του έργου βιώνουν αλυσιδωτές εκπλήξεις εκτός κανονικού. Ετσι, η κωμική θεατρικότητα του έργου ακροβατεί μεταξύ του διαχρονικού και του επίκαιρου στην πλέον πρόσφατη καταγραφή του. Μπορούμε να πούμε ότι η κωμωδία των Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα δίνει ένα ηχηρό χαστούκι σε όσους ισχυρίζονται με μπλαζέ διάθεση ότι το σύγχρονο ελληνικό έργο είναι καταδικασμένο σε διαρκή αναζήτηση θεμάτων, σε κρίση ταυτότητας, δομής και υποδομής.

Ως παράσταση οι «Μπαμπάδες με ρούμι» «βγάζουν» άφθονο και γενναιόδωρο γέλιο, που υπογραμμίζει τη σατιρική έμπνευση των δημιουργών τους. Ο σκηνοθέτης της παράστασης κ. Σταμάτης Φασουλής ρυθμίζει με τέχνη τις ταχύρρυθμες μεταβάσεις από τη μία εικόνα στην άλλη. Το αποτέλεσμα κρατάει σε αδιάπτωτο ενδιαφέρον το κοινό που απολαμβάνει το κάθε στιγμιότυπο, στο οποίο βάζει βέβαια τη σφραγίδα του ο ηθοποιός.

Ο κ. Σταμάτης Φασουλής υποδύεται άνετα τον πρωτότοκο γιο Παναγιώτη, χωρίς ούτε δευτερόλεπτο να χαλαρώνει τους αρμούς του ρόλου του.

Εξοχη κωμική ηθοποιός η κυρία Χρύσα Ρώπα (Ρόη) εντυπωσιάζει όχι μόνο με την ερμηνεία της αλλά κυρίως με την απόδοση των σιωπών της όταν παρακολουθεί το περιεχόμενο των διαλόγων των συμπαικτών της. Η κυρία Ρώπα διακρίνεται για την αίσθηση της ομαδικότητας που αναδίδει η συμμετοχή της στο παιχνίδι, στο οποίο προσηλώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης θυμίζοντας κάποιες μεγάλες προσωπικότητες που δόξασαν το κωμικό είδος στην Ελλάδα και αλλού.

Γλυκιά και εύστοχη στην ερμηνεία της η κυρία Μαίρη Καβογιάννη (Τζένη) εντάσσεται στο πνεύμα του συνόλου όπου όλοι είναι πρωταγωνιστές. Κάπως «μονόπαντος» ο κ. Απόστολος Γκλέτσος (Χρήστος), δεν δημιουργεί εντούτοις κανενός είδους παραφωνία.

Οπως πάντα πληθωρική και εντός κλίματος η κυρία Ελένη Γερασιμίδου (Βάσω) «παίζει» στη σωστή δοσολογία του γέλιου, «μια στο καρφί και μια στο πέταλο». Η κυρία Κατιάνα Μπαλανίκα (Βέσκα) ερμηνεύει μια σπαρταριστή φιγούρα - καρικατούρα βουλγάρας υπηρέτριας, υιοθετώντας μάλιστα ιδιωματική εκφορά του λόγου η οποία δημιουργεί ιδιαίτερο αισθητικό «χώρο» φτιαγμένο από υπερρεαλιστικά στοιχεία.

Πολύ προσεκτικός στην επιμέλεια του σκηνικού και των κοστουμιών ο κ. Γιώργος Ασημακόπουλος καταχειροκροτείται από τους θεατές για το σκηνικό του δεύτερου μέρους του έργου. Το εν λόγω σκηνικό παρουσιάζει ένα ρεαλιστικότατο «τοπίο» νεκροταφείου που αναδεικνύει μια μεταφυσική του κωμικού αρκετά ιδιότυπη στη σκηνική της εγγραφή και εμφάνιση.

Αξίζει επίσης να γίνει ξεχωριστή μνεία στους φωτισμούς της ταλαντούχου κυρίας Ελευθερίας Ντεκώ σε συνδυασμό με τις ευθύβολες ηχητικές αναφορές που επιμελήθηκε ο κ. Γιάννης Νένες.

Οι «Μπαμπάδες με ρούμι» συστήνονται σε όλους τους θεατρόφιλους και μη Ελληνες. Για να δουν όλοι, τέλος πάντων, τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα όταν σκέφτεται…

• Η κριτική είναι από την Μαρίκα Θωμαδάκη δημοσιευμένη στο φύλλο της Κυριακής 8 Δεκεμβρίου 1996