Θραψανιώτης μέχρι... κόκαλο

Το καλοκαίρι τελείωσε ή κοντεύει; Όπως και να' χει κάποιες σκέψεις λίγο πριν το άνοιγμα των σχολείων έχουν την αξία τους...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 06/09/2008

Το πόσο γρήγορα περνά ο καιρός θαρρώ πως έχει δοθεί η αφορμή να το πούμε πολλές φορές στο παρελθόν. Το ζητούμενο είναι να μη φύγει έτσι άπραγος μέσα από τα χέρια μας χωρίς να μπορούμε να ζήσουμε την κάθε στιγμή με την ένταση που της πρέπει σαν να είναι η τελευταία.

Ο Σεπτέμβρης μπήκε πια για τα καλά στη ζωή μας. Οι τελευταίοι εκδρομείς, οι εραστές του καλοκαιριού, επέστρεψαν στη βάση τους. Τα παιδιά πρέπει να εγκλιματιστούν στην πόλη λίγο πριν πάνε στο σχολείο τους, στο ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Με μεσοβδόμαδα τον αγιασμό. Περίεργο… Δεν το έχουμε ξαναζήσει ώς τα τώρα να κάνουν αγιασμό Πέμπτη. Να μοιράζουν βιβλία Παρασκευή και να μεσολαβεί Σαββατοκύριακο πριν έρθει η Δευτέρα για το ουσιαστικό ξεκίνημα.

Αλλά είμαστε εδώ για να το ζήσουμε κι αυτό. Έτσι κι αλλιώς στη χώρα που ζούμε πιο πολύ νοιάζονται για τους τύπους παρά για την ουσία. Και τι θα γινόταν δηλαδή αν η νέα σχολική χρονιά άρχιζε αντί για τις 11 στις… 15; Οι τυπολάτρες θα βιάζονταν να πουν ότι θα χάνονταν διδακτικές ώρες, λες και ζούμε στην απόλυτα συγχρονισμένη Πολιτεία, όπου όλοι οι καθηγητές θα είναι στη θέση τους, από την έναρξη του σχολικού έτους…

Αυτό είναι που μας τρώει σαν Έλληνες. Ότι χάνουμε την ουσία κυνηγώντας το ιδεατό. Το βλέπουμε παντού και το ξεπατικώνουν με καρμπόν. Μη χάσει η Βενετιά βελόνι…

 Ναι, αυτή τη νέα σχολική χρονιά, στο Γυμνάσιο πια, θα έχουμε ως γονείς την ψυχραιμία να δούμε από κοντά κάποια πράγματα. Να μιλήσουμε μεταξύ μας, να γνωριστούμε, να βρούμε σημεία επαφής και επικοινωνίας. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι αυτό; Δεν είναι. Έχω παρατηρήσει πως όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τόσο και λιγοστεύει το ενδιαφέρον των γονιών για το σχολείο. Ποτέ δεν κατάφερα να βρω τι ακριβώς φταίει και συμβαίνει αυτό. Κι ωστόσο συμβαίνει. Με δυσκολία βρίσκεις ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να χαλαλίσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους και να ασχοληθούν μέσα από το Σύλλογο Γονέων για τα προβλήματα του σχολείου του παιδιού τους. Και το χειρότερο είναι αυτοί που προσέρχονται στις κάλπες την καθορισμένη ημέρα και ώρα για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα και να δώσει το «πράσινο φως» σ’ αυτούς που πραγματικά ενδιαφέρονται και είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν.

Θα τα ξαναζήσουμε όλα αυτά φέτος καθώς είναι χρονιά εκλογών στα όργανα διοίκησης των Συλλόγων και θα κληθούν νέοι άνθρωποι να στελεχώσουν θέσεις ευθύνης στα Δ. Σ. Εμείς που έχουμε μια στοιχειώδη εμπειρία από προηγούμενους Συλλόγους Γονέων θα είμαστε εκεί. Πρέπει να είμαστε εκεί. Και φυσικά δεν θα σπρώξουμε μακριά το ποτήρι αυτό των ευθυνών.

Μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια, χρόνια τώρα, θα αποδεχθούμε την πρόκληση, όπως φαντάζομαι και χιλιάδες άλλοι υπεύθυνοι πολίτες που έχουν παιδιά και ενδιαφέρονται ουσιαστικά για το μέλλον τους.

 Ο Σεπτέμβρης έχει ένα όμορφο χρώμα. Θες το φθινόπωρο που κουβαλάει, θες οι μαζεμένες αναμνήσεις από το πρόσφατο καλοκαίρι, θες οι υποχρεώσεις να είμαστε πανέτοιμοι μπροστά στις προκλήσεις του χειμώνα, έχει ενδιαφέρον, όπως και να το κάνουμε.

Σεπτέμβρης γεμάτος όμορφα χρώματα...

H κάρτα που μας έστειλε το τυπογραφείο που συνεργαζόμαστε, η "ΚΑΜΠΥΛΗ". Εξυπνη και περιεκτική, όπως πάντα...

Μέχρι και... 13 βασικούς μισθούς θα χρειαστεί να ξοδέψει για τη σχολική προετοιμασία του παιδιού της μια ελληνική οικογένεια κατά τη διάρκεια της φετινής χρονιάς. Την ίδια στιγμή, και ενώ οι γονείς έχουν ήδη βγάλει χαρτί και μολύβι για να κάνουν τους... οικονομικούς τους υπολογισμούς, σήμερα, μία μόλις εβδομάδα πριν από την έναρξη των σχολικών μαθημάτων, με τις τιμές να έχουν ήδη διαμορφωθεί, ο υφυπουργός Ανάπτυξης κ. Γιώργος Βλάχος συναντάται με φορείς της σχολικής αγοράς σε μια προσπάθεια να συγκρατηθεί το υπέρογκο κόστος.

Όπως προκύπτει από την έρευνα αγοράς που πραγματοποίησε το «Έθνος» σε φροντιστήρια, καταστήματα σχολικών ειδών, ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και κέντρα εξωσχολικών δραστηριοτήτων, μετά τη σφοδρή επιδρομή της ακρίβειας που έχει ήδη δεχτεί ο οικογενειακός προϋπολογισμός, οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν και πάλι να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών τους.

Tα μαθητικά τα χρόνια...

Αφού «έλυσαν» όλα τα προβλήματα, ως κυβέρνηση που ξέρει να αφουγκράζεται τα προβλήματα του λαού, οι συναρμόδιοι υπουργοί Οικονομίας και Μεταφορών βγήκαν χθες για να ανακοινώσουν ότι σχεδιάζουν να επενδύσουν 2,6 εκ. ευρώ για να ανοίξουν «λεωφόρους» στην τεχνολογία με την εφαρμογή προγραμμάτων οπτικών ινών.

Ο σχετικός διαγωνισμός θα γίνει στις αρχές του επόμενου χρόνου, ενώ ορισμένες από αυτές τις εφαρμογές του νέου προγράμματος είναι η πρόσβαση με ταχύτητα 100 mps, τετραπλάσιες από τα σημερινές ευρυζωνικές συνδέσεις.

Αυτό είναι το πρόβλημα όταν άνθρωποι δυσκολεύονται να επιβιώσουν μέσα στο οικονομικό περιβάλλον που εκείνοι έφτιαξαν. Σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασαν, μέσα σε επτά χρόνια θα καλυφθούν 2 εκ. νοικοκυριά στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις 50 πρωτεύουσες των νομών.

Τρομάρα  τους! Μια ζωή έξω από τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου...

Σεπτέμβρης σήμερα, καλώς μας ήρθε... Με μια ξεκούραστη εικόνα από το χωριό...


Ο Γιώργος κόβει ξύλα. Ετοιμάζεται για το χειμώνα που έρχεται σε λίγο...


Τα ξύλα στοιβάζονται στο χαγιάτι. Να είναι κοντά στη σόμπα όταν θα τα χρειαστεί ο Γιώργος...

Η κατάσταση στην ΠΕΤ ΟΤΕ είναι περίπλοκη. Με την πλάτη, ως συνήθως στον τοίχο για την έκδοση του περιοδικού η «Φωνή των Τεχνικών» και με ένα κλίμα καθόλου καλό, καθώς ο πολύς κ. Μπρόφας «ψάχνει» τον τρόπο να κάνει την ηρωική του έξοδο από την Εκτελεστική, διότι εκλογές έρχονται αρχές του νέου χρόνου και κάπως πρέπει να δηλώσει τη… διαφορά του από τους «συμβιβασμένους» συνδικαλιστές που τρία χρόνια τώρα κάνει παρέα.

Και φυσικά ο πιο εύκολος στόχος του… ταξικού συνδικαλιστή  της πλάκας και του γλυκού νερού είναι ο… δημοσιογράφος του Σωματείου. Μια ιδιόμορφη περίπτωση που, όπως αρέσκεται συχνά να λέει ο κύριος αυτός, «κληρονόμησε» από τους προηγούμενους «κακούς» συνδικαλιστές.

Έτσι πολύ φυσικά «χρέωσε» σε μένα, ότι «υπέγραψα» με εντολή του προέδρου και του γραμματέα για να εκδοθεί το προηγούμενο περιοδικό. Και τώρα πια δηλώνει παντού πως δεν… με χρειάζεται και μπορεί να βγάλει μόνος του το περιοδικό.

Αν ήμουν πολύ ψύχραιμος, κανονικά θα έπρεπε να βάλω τα γέλια με όλη αυτή την κατάσταση. Αλλά το πράγμα είναι πιο περίπλοκο... Όλοι αυτοί από τις άλλες συνδικαλιστικές παρατάξεις που τον ανέχονται στα παιχνιδάκια του είναι γιατί κάπου, λίγο ή πολύ, τους βολεύει να υπάρχει κάποιος να κάνει, με… υπερηφάνεια, τη βρώμικη δουλειά. Έτσι δύσκολα θα επιχειρήσουν απ’ ευθείας σύγκρουση μαζί του. Από την άλλη ο ίδιος γράφει γράμματα στην Ε.Ε. και καταγγέλλει χωρίς να παραιτηθεί από τη θέση του στην Ε. Ε. Ένα κουβάρι η ιστορία. Τελευταίες μέρες δεν πατάει στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Γράφει από το σπίτι του. Έχει το ψώνιο να το παίζει δημοσιογράφος και στέλνει με φαξ στη Γωγώ να του δακτυλογραφεί τα κείμενα. Χρειάζονται βέβαια πέντε διορθώσεις μέχρι να κατανοήσεις τι θέλει να πει ο ποιητής, αλλά αυτή είναι μια άλλη, πικρή, ιστορία…

Η δυσκολία της δικής μου θέσης έγκειται στο γεγονός ότι μ’ αυτούς τους ανθρώπους, εδώ και 25 χρόνια, έχω μια επαγγελματική σχέση. Όχι μ’ αυτούς ακριβώς…

Όταν πήγα εγώ στην ΠΕΤ ΟΤΕ κανείς τους δεν υπήρχε εκεί. Οι περισσότεροι συνταξιοδοτήθηκαν. Άλλοι σταμάτησαν να ασχολούνται με τα συνδικαλιστικά και επέλεξαν κερδοφόρες επιχειρήσεις (με τι λεφτά κι από πού άραγε;) κι άλλοι, απλά δεν εξελέγησαν ποτέ ξανά από τους συναδέλφους τους.

Το 1983 που πήγα στην ΠΕΤ ΟΤΕ, μόλις είχα τελειώσει το στρατιωτικό, είχα παντρευτεί, είχα κάνει την Ειρήνη και δούλευα στη «Γνώμη» μια βραχύβια πρωινή αθηναϊκή εφημερίδα του Πόπωτα. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται το τόλμημα των έξι μηνών ζωής. Η πρώτη μου σχέση μαζί τους ήταν σχέση συνεργασίας. Με πολύ καλά λεφτά τότε. Κάπου 30.000 δρχ. Με δικό μου γραφείο, συνεργάτες, η εφημερίδα που βγάζαμε τότε  δεν είχε καμία σχέση με τα σημερινά απόνερα…

Εκείνα τα χρόνια με φώναξε στο γραφείο του ένας συνδικαλιστής του ΚΚΕ και μου είπε κάτι, που με το παιδικό μου τότε μυαλό το βρήκα σωστό. «Εμείς, μου είπε, φεύγουμε μετά από δύο χρόνια θητείας. Είναι κρίμα να έχεις κάνει τόση δουλειά και να πάει στράφι από κάποιους άλλους που θα’ ρθουν και δεν θα τη θέλουν. Έλα να σου κάνουμε μια σύμβαση αορίστου χρόνου».

Είπα ναι, χωρίς να γνωρίζω ότι με την υπογραφή μου σε μια σύμβαση «υπαλλήλου γραφείου» θα υποθήκευα το επαγγελματικό μου μέλλον… Μ’ αυτούς που ήρθαν στη συνέχεια στο Σωματείο, αυτή η σύμβαση έγινε το ευαγγέλιο τους και βρόγχος για μένα.

Τι ζητούσαν; Απλά πράγματα. Ώρα προσέλευσης και αποχώρησης, τήρηση ωραρίων με ευλάβεια, ε κι αν ανάμεσα σ’ αυτό το ωράριο έκανα και... δημοσιογραφική δουλειά αυτό ήταν, μάλλον, δικό μου πρόβλημα.

Αποτέλεσμα: Ο μισθός τόσα χρόνια μετά είναι καθηλωμένος σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα. «Νόμιμα» λόγω της σύμβασης. Από την άλλη, από μένα που ποτέ δεν έκανα άλλη δουλειά, πέραν της δημοσιογραφικής, «απαιτούν» όχι τη δουλειά ενός, αλλά… πέντε ανθρώπων του Τύπου. Τραγελαφικές καταστάσεις…

Σ’ αυτό το κουβάρι έχουμε μπλέξει τόσα χρόνια. Και κανείς ως τώρα συνδικαλιστής όλων των αποχρώσεων δεν τόλμησε να δώσει λύσει. Όλοι περιμένουν το χρόνο να κάνει το καθήκον του. Κι εγώ λέω πως ακόμα κι όταν θα βγω στη σύνταξη, θα διεκδικήσω όσα μου ανήκουν…

Σ’ αυτό το άσχημο κλίμα ετοιμάζομαι να στήσω το έντυπο. Θα γίνει μέσα στους χρόνους που βάζει η Γραμματεία Τύπου για να μη χάσουμε την περιοδικότητα; Ασφαλώς και θα γίνει. Μόνο που θα περάσει κι αυτό, όπως και τόσα άλλα, ισοπεδωτικά από πάνω μου. Δυστυχώς…


Με τσαπέλες σύκα αποχαιρετούμε σιγά σιγά το καλοκαίρι...

Από τις διακοπές του Ηλία Σωτηρόπουλου

Η φωτογραφία είναι από τον Πάνορμο Ρεθύμνου. Σταλμένη στο e-mail μου από τον φίλο φωτογράφο της Βουλής των Ελλήνων Ηλία Σωτηρόπουλο. Εκεί έκανε τις φετινές του διακοπές. Καλό χειμώνα Ηλία...

Το φθινόπωρο, τα χωράφια με τον κρόκο, βάφονται με ένα υπέροχο λιλά χρώμα. Είναι η εποχή που οι μικροί βολβοί του φυτού crocus sativus ξυπνούν από την καλοκαιρινή τους σιέστα για να μας παραδώσουν το πολύτιμο μικροσκοπικό ανθάκι τους, το οποίο με τη σειρά του μας δίνει το σαφράν, ένα πανάρχαιο μπαχαρικό με λεπτότατη γεύση και υπέροχο λαμπερό χρώμα, που κυμαίνεται από έντονο πορτοκαλί μέχρι βαθύ κόκκινο. Στην Ελλάδα, οι πρώτοι βολβοί του φυτού, που τελικά έμελλε να αλλάξει το χάρτη των καλλιεργειών στη Δυτική Μακεδονία, έφτασαν τον 17ο αιώνα από Κοζανίτες εμπόρους μέσω της Κεντρικής Ευρώπης. Εδώ και τριακόσια χρόνια, ο κρόκος καλλιεργείται σε μία και μοναδική περιοχή της Ελλάδας, που περιλαμβάνει 35 χωριά του Νομού Κοζάνης, και την εμπορία του στην Ελλάδα και το εξωτερικό ασκεί ο Aναγκαστικός Συνεταιρισμός Κροκοπαραγωγών Κοζάνης. Η ετήσια παραγωγή, ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες, κυμαίνεται από 6 μέχρι 8 τόνους.

Ο κρόκος (ή σαφράν ή σαφράνι ή ζαφορά) είναι το πολυτιμότερο και ακριβότερο καρύκευμα στον κόσμο. Οι ίνες κρόκου, ή νηματίδια, είναι στην πραγματικότητα τα ξηρά στίγματα του λουλουδιού του κρόκου, του οποίου η βοτανική ονομασία είναι Crocus Sativus Linneaus. Κάθε λουλούδι περιέχει μόνο τρία στίγματα. Αυτά τα νηματίδια πρέπει να επιλεγούν προσεκτικά με το χέρι από κάθε ένα λουλούδι, ενώ περισσότερα από 75.000 λουλούδια απαιτούνται για να παράγουν μόνο μια λίβρα των νηματιδίων κρόκου.
Ο Crocus Sativus Linneaus περιέχει καροτενοειδή όπως οι κροκίνες και η κροκετίνη, πηγές της έντονα χρωστικής ιδιότητάς του φυτού, καθώς και πικροκροκίνη, στην οποία οφείλει το διακριτικό άρωμα και την γεύση του. Επίσης περιέχει αιθέρια έλαια, στα οποία οφείλει τις θεραπευτικές ιδιότητές του. Ωστόσο, ο κρόκος είναι ευρέως γνωστός από την αρχή της παραγωγής του όχι μόνο για τις θεραπευτικές ιδιότητές του, αλλά και για τη χρήση του στη γαστρονομία.

Σήμερα, οι κύριες χώρες - παραγωγοί κρόκου είναι: Ελλάδα, Ισπανία, Τουρκία, Ιράν, Ινδία, και Μαρόκο. Οι μεγαλύτεροι εισαγωγείς κρόκου είναι: Γερμανία, Ιταλία, ΗΠΑ, Ελβετία, Βρετανία και Γαλλία.

Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς άρχισε η καλλιέργεια του κρόκου στην Ελλάδα, αλλά θεωρείται ότι αυτή θα πρέπει να έγινε κατά τη διάρκεια των προϊστορικών χρόνων. Οι ανασκαφές στην Κνωσό της Κρήτης, και στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης έφεραν στο φως μερικές τοιχογραφίες όπου απεικονίζεται το φυτό του κρόκου.
Η διασημότερη αυτών των τοιχογραφιών είναι «Η συγκομιιδή του κρόκου», όπου ένας πίθηκος απεικονίζεται μεταξύ των κίτρινων λουλουδιών κρόκου.

Ετυμολογικά, η λέξη «κρόκος» έχει την προέλευσή του από την ελληνική λέξη «κρόκη» που σημαίνει το νήμα που χρησιμοποιείται για την ύφανση σε έναν αργαλειό. Μυθολογικά, σύμφωνα με τον Οβίδιο, το φυτό πήρε το όνομά του από τον νεαρό Κρόκο, ο οποίος, στην απελπισία του για το θάνατο του φίλου Σμίλακα, μετασχηματίστηκε σε αυτό το λουλούδι.

Γνωστός από την αρχαιότητα, ο κρόκος ήταν ένα από τα πιο επιθυμητά και ακριβά καρυκεύματα των αρχαίων Ελλήνων, Αιγυπτίων και των Ρωμαίων. Στην αρχαία Ελλάδα ο κρόκος χρησιμοποιείτο και στην αρωματοποιία.
Ο κρόκος ήταν επίσης πολύ δημοφιλής μεταξύ των Φοινίκων εμπόρων, που τον έφερναν οπουδήποτε ταξίδευαν. Επίσης, οι αρχαίοι Ασσύριοι χρησιμοποιούσαν τον κρόκο για ιατρικούς λόγους.

Ο Ιπποκράτης και άλλοι Έλληνες θεραπευτές της εποχής του, όπως οι Διοσκουρίδης και Γαληνός ανέφεραν τον κρόκο ως φάρμακο ή θεραπευτικό φυτό. Επίσης αναφέρεται σε όλη την αρχαία ιστορία σε ιατρικά συγγράμματα ιατρών των κλασσικών ελληνικών και ρωμαϊκών χρόνων, καθώς και στο Μεσαίωνα.

Η ιστορία του κρόκου στη σύγχρονη Ελλάδα αρχίζει στο 17ο αιώνα όταν καλλιεργήθηκε το κόκκινο φυτό στην περιοχή της Κοζάνης, στη Μακεδονία. Για περισσότερα από 300 έτη, το ελληνικό κόκκινο σαφράνι καλλιεργείτο συστηματικά κάτω από τη ζεστασιά του ελληνικού ήλιου, στο πλούσιο χώμα μιας μοναδικής περιοχής, γύρω από την οποία υπήρχαν πολλές μικρές πόλεις και χωριά.

Σαν θεραπευτικό φυτό, ο κρόκος θεωρείται ένα άριστο φάρμακο για τις ασθένειες του στομάχου, αντισπασμωδικό, βοηθητικό της πέψης και φάρμακο που αυξάνει την όρεξη. Επίσης, ανακουφίζει επίσης από κολικούς των νεφρών, μειώνει τους στομαχικούς και γαστρικούς πόνους και ανακουφίζει από την ένταση. Είναι επίσης γνωστό από την αρχαιότητα ότι στον κρόκο απέδιδαν αφροδισιακές ιδιότητες. Πολλοί συγγραφείς, αλλά και η ελληνική μυθολογία συνδέουν τον κρόκο με τη γονιμότητα. Ο κρόκος γενικά είναι ένα άριστο τονωτικό.

Στην καρδιά της παραγωγής, την Κοζάνη, η πιο δημοφιλής συνταγή είναι ένα δυνατό ποτό με βάση το τσίπουρο, το σαφράν και τα άφθονα αρωματικά. Δοκιμάστε το και δεν θα το μετανιώσετε!

Κοζανίτικο ποτό με τσίπουρο και ζαφορά

Αδειάζετε το μείγμα αυτό σε μπουκάλια και πετάτε τα μπαχαρικά. Προσθέτετε τους στήμονες, ανακινείτε και αφήνετε το ποτό για 20 - 25 μέρες σεκοτεινό μέρος για να πάρει ένα ωραίο κίτρινο χρώμα από τον κρόκο και να αρωματιστεί. Είναι ένα εξαιρετικό χωνευτικό ποτό από το οποίο μπορείτε να προσθέσετε 2 - 3 κουταλιές στο τσάι σας.

Ως καρύκευμα ο κρόκος χρησιμοποιείται για το χρωματισμό και τη βελτίωση της γεύσης, δίνοντας ένα ευδιάκριτο άρωμα και ένα όμορφο χρυσό χρώμα στα φαγητά.

Oι πληροφορίες είναι από το διαδίκτυο

Το ερώτημα του θανάτου είναι η απάντηση της ζωής, στον πίνακα της «Γυναίκας στο πάρκο»...
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 30/08/2008

Πολλοί έγραψαν για τον έρωτα. Δίνοντας τη δική τους ερμηνεία μέσα από λέξεις και συναισθήματα. Η Αννίτα Πιτσιδιανάκη, ένα δικός μας άνθρωπος, προτίμησε να τον «ζωγραφίσει» με λέξεις. Σε έναν πίνακα με ζωηρά και κραυγαλέα χρώματα. Τα χρώματα του τραγικού έρωτα, του έρωτα που γυρεύει μόνο την αιωνιότητα. Μια αιωνιότητα δίχως τέλος.

Στον καμβά της, του έρωτα τα αγγίγματα  γίνονται στοιχειά και η ορχήστρα της ζωής μεταμορφώνεται σε αρένα. Τιτάνια μεγέθη μάχονται, πόλεμος αρχέγονος.

Μαζί στη θάλασσα, μαζί στον ουρανό κι αν είναι να χαθούμε καλόδεκτος χαμός. Όταν πιάνεις τον έρωτα πεθαίνει γιατί δεν κινείται. Σπαρταράει λίγο σαν το ψάρι στην στεριά και ξεψυχάει. Αν σταματήσεις τον έρωτα προσπαθώντας να παγώσεις το όνειρο εν ονόματι της διάρκειας, τότε η μαγική έκσταση καταλήγει πλήξη. Γι' αυτό καταλαβαίνουμε τον έρωτα όταν τον περιμένουμε και όταν τον χάνουμε. Την στιγμή που τον βιώνουμε έρχεται σαν άνεμος από το πουθενά και ξεριζώνει δέντρα, φωτιά που αποτεφρώνει, κύμα που χτυπά ανελέητα την στεριά, γη που ποτίζεται και νιώθει το πάθος των στοιχείων. Φυγή από το λογικό και προβλέψιμο, κορύφωση στο απόλυτο και πτώση στο πεζό

Άλλοτε γίνεται μαχαιριά και πόνος, άλλοτε ζήλια και στο τέλος λήθη και νοσταλγική ανάμνηση σαν εκείνα τα χρόνια της παιδικής ξεγνοιασιάς. Έτσι τα όρισε η ζωή.

Μαγεύεσαι σαν τον νάρκισσο από την ομορφιά σου και δεν παρατηρείς την ομορφιά που κρύβει ο άλλος μέσα του. Ο εγωισμός παίζει τον πρώτο ρόλο στις σχέσεις. Θέλω, ευχαρίστηση, περηφάνια ή παράδοση άνευ όρων, ανάγκη ή συμβιβασμός, αποδοχή ή απόρριψη. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά σε εκείνο το οποίο δεν μπορεί να δεχτεί και δέχεται εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να αντιδράσει

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» στην ομώνυμη στήλη.

Πού θα βρείτε

το βιβλίο

της Αννίτας Πιτσιαδιανάκης

Μακεδονίας 30
74 1οο ΡΕΘΥΜΝΟ

τηλ: 28310 2796
κινητό: 6972 987 071





Αξίζει να το διαβάσετε!

Ενα φλυτζάνι καφές αφημένο μέσα στη φύση...


Μελίσσια. Μια ζωή στη συλλογική δουλειά...


Θα μπορούσε να είναι και... νεκρή φύση. Ευτυχώς το πουλί αλλάζει τα πράγματα...


Κι ένας πυλώνας της ΔΕΗ...


Καρότσι του σούπερ μάρκετ αφημένο στην τύχη του...


Λίγο πράσινο, ελπίδα για το αύριο...

Φωτογραφίες που πήραν μέρος στο διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα "Καταναλωτές και Περιβάλλον", που διεξήχθη το Μάιο από τον Πολιτιστικό Οργανισμό Χαλκιδικής σε συνεργασία με το Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών (ΚΕΠΚΑ) Χαλκιδικής και όπως εξήγησε ο πρόεδρος του Οργανισμού, Σωτήρης Σαπουντζής, «απευθυνόταν σε όλους όσοι αγαπούν τη φωτογραφία, αλλά έχουν και μία ιδιαίτερη ευαισθησία στα ζητήματα του περιβάλλοντος».

Μια επιβαλλόμενη απάντηση για το χθεσινό πόστ

Yπάρχει   εργαστήριο Αστρονομίας του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης , το οποίο βρίσκεται πλησίον της κεντρικής βιβλιοθήκης και έναντι του κτιρίου του "Μετεωροσκοπείου".

Υπάρχουν  καθηγητές και μεταπτυχιακοί φοιτητές του τομέα Αστρονομίας του τμήματος Φυσικής,

To Αστεροσκοπείο ανήκει στον τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του τμήματος Φυσικής του Παν/μίου Θεσσαλονίκης.

http://www.astronomy.gr/main.cfm?module=news&id=898&action=detail

Μια μοναδική ευκαιρία θα έχετε απόψε. Μείνετε ξύπνιοι και αξιοποιείστε τη...

O πλανήτης Άρης θα είναι ορατός απόψε στον νυχτερινό ουρανό, στις 12.30 μμ, όταν θα βρεθεί σε απόσταση 34.65Μ μίλια από τη γη.

Θα φανεί τόσο μεγάλος όσο η Πανσέληνος στο γυμνό μάτι.

Θα μοιάζει σαν να έχει η γη δυο φεγγάρια!

Μην το χάσετε αυτό, γιατί η επόμενη φορά που ο Άρης θα έρθει τόσο κοντά θα είναι το 2287.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Μοιραστείτε το με τους φίλους σας δεδομένου ότι ΚΑΝΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ δεν θα ξαναδεί  αυτό το θέαμα.